23/11/16

Για τον Πρόεδρο "της καρδιάς μας"...

Ο αποθανών δεδικαίωται; Ή μήπως είναι μεγαλύτερη ασέβεια προς οποιονδήποτε εκλιπόντα, και ειδικότερα αν πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο, να αγνοήσουμε τις επιλογές και αποφάσεις του εν ζωή στην προσπάθεια να βρούμε λόγο παρηγορίας και συμπάθειας; Ειδικά επιλογές και αποφάσεις που ουδέποτε αποκήρυξε ή αναγνώρισε ως εσφαλμένες.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος απεβίωσε πρόσφατα και, ανεξάρτητα από τα αισθήματα καθενός εναντί του, το τέλος της ζωής του προκάλεσε δίκαια συγκίνηση. Η προσπάθεια αγιοποίησής του, ωστόσο, από το σύνολο μάλιστα των ΜΜΕ δεν επιτρέπεται να περάσει ασχολίαστη.

Ο θανών υπήρξε αποτυχημένος σε όλες τις μεγάλες επιλογές του. Παρότι χρημάτισε βουλευτής και υπουργός είναι αδύνατον να κατονομάσει κανείς έστω και μία στιγμή που η δημόσια δράση του να υπήρξε αξιοσημείωτη.

Ο Στεφανόπουλος διέσπασε το κόμμα του, κόμμα την ηγεσία του οποίου διεκδίκησε, και όχι μόνο μία φορά. Αποσκίρτησε, μάλιστα, αφού είχε πρώτα εξασφαλίσει τη βουλευτική επανεκλογή του υπό τη σκέπη της ΝΔ. Δεν είναι κακό στην πολιτική κανείς να είναι αρχομανής και φιλόδοξος. Αυτές οι δύο ιδιότητες, ωστόσο, δεν μπορούν να απουσιάζουν από μία αντικειμενική αξιολόγηση της πολιτείας του.

Εν συνεχεία συνέβαλε σκανδαλωδώς στη διατήρηση στην εξουσία ενός ημιθανούς Πρωθυπουργού, του Ανδρέα Παπανδρέου, στερώντας σε συμπαιγνία με τον Σαμαρά την ανάδειξη της παράταξής "τους" στην εξουσία. Η έλλειψη παραταξιακής συνείδησης δεν είναι πάντοτε μειονέκτημα, ωστόσο είναι εξαιρετικά δύσκολο να αγνοήσει κανείς τόσο τα ιδιοτελή κίνητρα, όσο και την ιδεολογική ασυνέπεια των δύο "διασπαστών" της εποχής, όταν έπαιξαν το παιχνίδι του μέχρι πρότινος αντιπάλου τους.

Και αν τα παραπάνω είναι παλιά και τα πάθη σιγά-σιγά ατόνησαν, φτάνουμε στην πιο υμνημένη περίοδο του Στεφανόπουλου. Τη δεκαετή Προεδρία της Δημοκρατίας.

Επί 10 χρόνια ο Στεφανόπουλος πράγματι περιόδευσε ανά την επικράτεια, μόνο που οι δημόσιες παρεμβάσεις του έβριθαν ανούσιων κοινοτυπιών -έστω και ρητορικά διατυπωμένων. Στην εποχή της διαφθοράς και της απατηλής ευμάρειας, ο θανών δεν βρήκε ούτε στιγμή λόγο, ουσιαστικό λόγο, για να στηλιτεύσει τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων και τη δηλητηρίαση της κοινωνίας από τον πόθο της πολυτέλειας και του κέρδους με κάθε μέσον.

Κατά, δε, την ταπεινή μου γνώμη, οι δύο "κορυφαίες" παρεμβάσεις του, κατά τους αγιογράφους του, υπήρξαν από τις χειρότερες στιγμές της Πολιτείας μας.

Ο λόγος υποδοχής του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Κλίντον, υπήρξε και πάλι μνημείο κοινοτυπιών και ανουσιοτήτων. Καμία διεθνής ανταπόκριση δεν κατεγράφη, ούτε τότε, ούτε ποτέ. Ο Κλίντον άκουγε βαριεστημένα και χαζογελώντας, και ίσως πρέπει να ερωτηθεί αν θυμάται καν το στιγμιότυπο ή αν άκουσε ή διάβασε έστω μέρος της, τάχα ιστορικής, ομιλίας Στεφανόπουλου, και δε χάζευε απλά το μενού.

Η συνέχεια όμως που επεφύλασσε η χώρα στον "ιστορικό" λόγο άγγιζε τα όρια του γελοίου. Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο εντάχθηκε στη διδακτέα ύλη του μαθήματος Λογοτεχνίας του Λυκείου, και όταν, κάποτε, αφαιρέθηκε από την εξεταστέα ύλη, ασκήθηκε κριτική στο υπουργείο! Πού μπορεί να φτάσει ο εθνικός μας αυτισμός...

Η, δε, περίφημη παρέμβαση για το θέμα Τσενάι κληροδότησε στη χώρα την πιο ανιστόρητη παραποίηση των λόγων του Ισοκράτους, αλλά και μία απόδειξη ότι, εκτός από τις ηχηρές μειοψηφίες που καταργούν νόμους στα πεζοδρόμια, στη χώρα μας η δημοσιογραφική και πολιτική ελίτ μπορεί να τους καταργήσει σε ένα βράδυ, με μία κουβέντα μπρος στις κάμερες. Και αν αναρωτηθεί κανείς αν ένας άδικος ή εσφαλμένος νόμος (γιατί ο νόμος, και όχι κάποιος ρατσιστής λυκειάρχης, δεν επέτρεπε να παρελάσει με τη σημαία αλλοδαπός) υπερέχει του κοινού περί δικαίου αισθήματος, ας αναρωτηθεί πρώτα γιατί ο νεαρός μαθητής και η οικογένειά του δεν είχαν εκφράσει καμία επιθυμία να λάβει την υπηκόοτητα, σε μία περίοδο αφειδών ελληνοποίησεων, μάλιστα. Ίσως γιατί δεν τον ενδιέφερε να λέγεται Έλληνας, όπως κάθε δικαίωμα είχε;

Ο άλαλος Πρόεδρος υπήρξε αρχομανής, ασυνεπής, υπέρμετρα φιλόδοξος, εστερείτο διορατικότητας και απέτυχε σε κάθε μείζονα πολιτική επιλογή του. Ένα πολιτικό παίγνιο τον έφερε στη θέση του ανωτάτου πολιτειακού άρχοντος. Ήταν αναμφίβολα ένας άνθρωπος ευπρεπής και σοβαρός, που δεν προκάλεσε το δημόσιο αίσθημα (όπως προηγουμένως ο Σαρτζετάκης), αλλά δεν αντιλαμβάνομαι σε τι υπερείχε π.χ. του διαδόχου του. Μήπως ο Κάρολος Παπούλιας υστερούσε σε σοβαρότητα ή σε επάρκεια κατά την άσκηση των καθηκόντων του; Ο πρώτος υμνείται. Ο δεύτερος κατηγορείται γιατί δεν παραβίασε το Σύνταγμα και υπέγραψε τα μνημόνια...

Έχω αναρωτηθεί τι είναι αυτό που καθιστά τον Στεφανόπουλο τόσο συμπαθή σε ΜΜΕ και κοινό. Ίσως αποτελεί σύμβολο της "καλής" εποχής, της εποχής της άνεσης, που ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είναι η πηγή της χρεοκοπίας του σήμερα. Ίσως ήταν μία εμβληματική φιγούρα σε μία περίοδο αλλαγής πολιτικής φρουράς, με την απόσυρση από το προσκήνιο ή την εκδημία των μέχρι τότε πρωταγωνιστών, μετατρεπόμενος έτσι σε σύμβολο "ανανέωσης". Μπορεί απλά να φιλοτέχνησε με προσοχή το προφίλ του και να είχε καλές δημόσιες σχέσεις.

Αν όμως το μόνο προσόν του εκλιπόντος ήταν η σοβαρότητα, ίσως τελικά αυτό να αναπολούμε: τη σοβαρότητα, που επίσης έχει εκλείψει από τον δημόσιο βίο. Μόνο που πολιτικές επιλογές και του θανόντος συνέβαλαν, όχι κυρίαρχα αλλά συνέβαλαν, στο σημερινό κατάντημα.

27/10/16

Ο φασισμός μέσα τους

Σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά το ιστορικό Όχι στις δυνάμεις του φασισμού, η συγκυρία της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας καθιστά επίκαιρο το αίτημα δημοκρατίας και αντίστασης στις δυνάμεις που την υπονομεύουν. Όχι, βεβαίως, με το κακοποιημένο περιεχόμενο που η Αριστερά έχει επί σχεδόν μισό αιώνα προσδώσει στους όρους αυτούς, αλλά με το πραγματικό και ουσιαστικό τους.

Η αυταρχική νοοτροπία της Κυβέρνησης ήταν πασιφανής στον νόμο Παππά, αλλά σύμφωνη με τη γενικότερη απαξίωση και αποστροφή της προς τη δημοκρατική διαδικασία και τους θεσμούς, την οποία επιδεικνύει σε κάθε της πολιτική πρωτοβουλία. Επιπλέον, οι κυβερνώντες παραμένουν συνεπείς με όσα έχουν πράξει και υποστηρίξει επί πολλά έτη. Οι πρωτοβουλίες τύπου "δεν πληρώνω", η άσκηση βίας εναντίον θεσμικών παραγόντων, η πολεμική εναντίον των ιδιωτών επιχειρηματιών (βλέπε 3Ε, Σκουριές και Cosco, για παράδειγμα), η "κατάργηση" ψηφισμένων από τη Βουλή νόμων "στο πεζοδρόμιο", εκτός από προσβολή των δημοκρατικών αρχών, αποδείκνυαν κάτι στοιχειωδέστερο, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό: την αδυναμία του ΣυΡιζΑ να αντιληφθεί τους όρους λειτουργίας, όχι απλά της αγοράς, αλλά της ίδιας της κοινωνίας.

Ως προς την ουσία της υπόθεσης, έχει περάσει ασχολίαστο το γεγονός ότι για την έκδηλη, τουλάχιστον στα μάτια όποιου γνωρίζει ανάγνωση, αντισυνταγματικότητα του νόμου Παππά υπήρξε θετική για την Κυβέρνηση εισήγηση στο ΣτΕ. Στο νοσηρό περιβάλλον εικαζόμενης υπόγειας συνάλλαγής μεταξύ δικαστών και Κυβέρνησης, που με ευθύνη του κ. Τσίπρα δημιουργήθηκε, αυτό αποκτά μία σημασία ιδιαίτερη. Ειδικά όταν η μικρή πλειοψηφία που τελικά διαμορφώθηκε δεν είχε να κάνει με την ίδια την αντισυνταγματικότητα, αλλά με το πόσο σκληρή επρόκειτο να είναι η γραμμή του δικαστηρίου. Για την αντισυνταγματικότητα η απόφαση αναφέρεται ότι τελικά ήταν συντριπτική. Αντίστοιχα, είχε προηγηθεί εισήγηση απόρριψης των προσφυγών για τυπικούς λόγους, ώστε το δικαστήριο να αποφύγει να κρίνει επί της ουσίας μία τόσο σημαντική για τη δημοκρατία υπόθεση...

Παρά τα όσα θλιβερά προηγήθηκαν, οι αξιοπρεπείς δικαστικοί ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων. Ωστόσο, δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι δεν απείχαμε και πολύ από μία "διαχειρίσιμη" για την Κυβέρνηση απόφαση, και τελικά ακριβώς η αίσθηση "νταή" που αποπνέει ο κ. Τσίπρας και το παρεάκι του που ασκεί εξουσία ήταν αυτή που εξόργισε τους δικαστές.

Να επαναλάβουμε για μία ακόμη φορά ότι Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν υπάρχει με ευθύνη της Κυβέρνησης, που κατήργησε το προηγούμενο, αλλάζοντας μάλιστα και τον αριθμό των μελών του. Το προηγούμενο δεν ήταν ελεγχόμενο από τη ΝΔ -ας θυμηθεί κανείς ποια ήταν η Πρόεδρός του. Ανεξαρτήτως αυτού, είναι εξωφρενικά γελοίο να εγκαλείται η Αντιπολίτευση επειδή δε συνηγόρησε σε μία αντισυνταγματική ενέργεια. Διότι η αποψίλωση των αρμοδιοτήτων του ΕΣΡ έχει πλέον κριθεί δικαστικά ως τέτοια. Και αυτή η στάση της Αντιπολίτευσης είναι ακριβώς μία προβλεπόμενη από το Σύνταγμα δικλείδα ασφαλείας έναντι πιθανής κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Ό,τι ακριβώς συνέβη, δηλαδή.

Ως προς τον περιορισμό των αδειών σε 4, ουδέν σοβαρό σχόλιο μπορεί να γίνει. Η χθεσινοβραδινή νέα ρητορική περί παιδιών που θα πεινάσουν, νοσηλευτών που δε θα προσληφθούν κ.λπ. επίσης δεν αντέχει σε καμία σοβαρή κριτική. Ούτε συνθήκες ανάγκης, ούτε πράξεις "μείζονος εθνικού συμφέροντος" μπορεί να επικαλείται η Κυβέρνηση για να παραβαίνει τους νόμους, και μάλιστα το ίδιο το Σύνταγμα. Με άλλα μέτρα και σταθμά, η κ. Γεροβασίλη επέκρινε το γεγονός ότι εκρίθησαν συνταγματικά τα Μνημόνια. Στην κυβερνητική λογική η αποφυγή της χρεοκοπίας δε συνιστούσε μείζον συμφέρον του Έθνους, αλλά τα σάντουϊτς στα δημοτικά είναι.

Επιπλέον, η ως άνω ρητορική καταντά ομολογία ανικανότητας, με δύο σκέλη: Αν η Κυβέρνηση διαπιστώνει κοινωνικές ανάγκες, οφείλει να τις αντιμετωπίσει η ίδια και με νόμιμο τρόπο. Αν δεν μπορεί, είναι ανίκανη. Δεύτερον, αν πράγματι αυτά τα 255 εκατομμύρια (τα οποία υποτίθεται ότι δεν υπολόγιζαν στον Προϋπολογισμό, αλλά στην πραγματικότητα το όποιο ποσό από την αδειοδότηση είναι ήδη μνημονιακά δεσμευμένο υπέρ απομείωσης χρέους...) ήταν τόσο ζωτικά για την κάλυψη μειζόνων αναγκών, η Κυβέρνηση οφείλει να απολογηθεί διότι με αποκλειστικά δική της ευθύνη δεν μπορούν να εισπραχθούν. Η Κυβέρνηση κινήθηκε αντισυνταγματικά και άρα παράνομα, άρα η Κυβέρνηση είναι που προκάλεσε ζημία στο δημόσιο συμφέρον με την απώλεια αυτών των χρημάτων.

Τελευταίο, άλλα θεσμικά μείζον. Η αδιανόητη επίθεση στο δικαστήριο, διότι τήρησε τον νόμο και δεν υποτάχθηκε στην κυβερνητική επιθυμία, σε συνδυασμό με το σημερινό ξαμόλημα του Πολάκη ότι "έχουμε πόλεμο" (με ποιον, αλήθεια;) και την προ ολίγων ημερών τροπολογία Παππά για κλείσιμο των σταθμών εντός πενθημέρου, δείχνουν ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος της ανάρτησης -που είναι και αυτό που επί χρόνια επισημαίνουμε. Ο φασισμός ξεχειλίζει από μέσα τους. Έτσι έμαθαν και αλλιώς δεν μπορούν!

Το ερώτημα είναι αν αυτό ισχύει και για την κοινωνία μας. Αν ο θαυμασμός, η αποδοχή και η ανοχή αντιδημοκρατικών νοοτροπιών (όπως εκφράζονται συστηματικά από ΣυΡιζΑ, ΚΚΕ, ΛαΕ, Ζωή Κωνσταντοπούλου και το υπόλοιπο αριστερό τσούρμο, αλλά φυσικά και από τη ΧΑ, τον Καμμένο και το δεξιό τσούρμο των ψεκασμένων βλακάκων) αποτελούν απλά συγκυριακό φαινόμενο ή συστημική κοινωνική μετατόπιση.

Ακόμα και σε αυτήν τη δεύτερη, τραγική, περίπτωση, βέβαια, η πολιτική ηγεσία φέρει τεράστια ευθύνη. Αλλά ήρθε η ώρα να αναλάβει ο καθένας και την ατομική του ευθύνη. Όχι βέβαια με φωνές και βία στον δρόμο, αλλά με επιχειρήματα στο σπίτι, το σχολείο, τη δουλειά. Αν δεν απαξιωθούν ουσιαστικά και συστηματικά οι ποικιλόχρωμοι φασίστες, αυτοί πάντα θα βρίσκουν πρόθυμα ώτα να τους ακούσουν. Όποια μάσκα και αν φορέσουν.

3/9/16

Εννέα σκέψεις για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών

Για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, που μετά από τριήμερη κωμική διαδικασία ολοκληρώθηκε χθες, κωδικοποιημένα πρέπει να σταθούμε στα εξής:

1) Η ίδια η πρόθεση αδειοδότησης είναι στην πραγματικότητα άνευ αντικειμένου. Η κυβέρνηση δεν διαθέτει κανένα αγαθό προς χρήση ιδιώτη ώστε να απαιτεί αντίτιμο, καθώς η χρήση του ψηφιακού φάσματος έχει ήδη παραχωρηθεί. Καλώς, κακώς δεν έχει καμία σημασία. Όπως δεν παρεμβαίνει στον ΟΤΕ και τη Nova για να τους επιβάλει πόσα NovaCinema και OteSports θα εκπέμψουν, έτσι είναι παράλογο να παρεμβαίνει στους παραγωγούς περιεχομένου, εφόσον δεν υφίστανται τεχνολογικοί περιορισμοί.

2) Σε συνέχεια της παραπάνω παρατήρησης ας δούμε ένα πολύ πρακτικό ερώτημα. Αύριο έρχεται ο αδειοδοτημένος Αντέννα και αγοράζει τα δικαιώματα π.χ. του Champions' League. Και αποφασίζει να εκπέμψει μέσω φερ' ειπείν του "Αντ1 Sports" και έναν δεύτερο αγώνα την Τρίτη. Αυτό πώς μπορεί να κριθεί παράνομο; Έχει γίνει από το Mega πάλι για το Champions' League (τη σεζόν που αγωνίστηκαν τρεις ελληνικές ομάδες) και από την ΕΡΤ για την Ολυμπιάδα του 2004 -μέσω Nova και στις δύο περιπτώσεις. Με ποιο σκεπτικό κάτι νόμιμο για τη συνδρομητική τηλεόραση μπορεί να απαγορευθεί για την ελεύθερη Digea, ειδικά όταν καταφανώς εξυπηρετεί τη δωρεάν ψυχαγωγία; Άλλωστε η κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν μπορεί να παρέμβει στις συνδρομητικές πλατφόρμες, και ήδη οι προς διακοπή λειτουργίας σταθμοί έχουν προαναγγείλει τη συνέχιση εκπομπής μέσω αυτών.

3) Εφόσον η ενημέρωση είναι δημόσιο αγαθό, αν αποδεχθούμε το δικαίωμα της κυβέρνησης να παρεμβαίνει με τον ίδιο τρόπο στη ρύθμιση όλων των δημοσίων αγαθών, ας σκεφτούμε μία αντίστοιχη περίπτωση π.χ. στην υγεία. Έρχεται, λοιπόν, ο κ. Πολάκης και αποφασίζει να βάλει τάξη στις ιδιωτικές κλινικές. Μετράει την αγορά, διαιρεί με τα υπολογιζόμενα έξοδα κάθε μίας εξ αυτών και προκηρύσσει π.χ. 50 άδειες κλινικών για την Αθήνα, 10 για τη Θεσσαλονίκη κλπ. Μπορεί κανείς να διανοηθεί κάτι αντίστοιχο; Άλλωστε η υγεία είναι υπέρτερο αγαθό της ενημέρωσης. Και, έπειτα, το "επιτυχημένο" μοντέλο Παππά γιατί να μην "εξυγιάνει" και άλλες οικονομικές δραστηριότητες με προβληματικές επιχειρήσεις; Το πραγματικό ερώτημα, φυσικά, είναι άλλο: θέλουμε ελεύθερη αγορά, όπως προτιμάται σε κάθε σύγχρονο κράτος, ή πειραματισμούς μετακομμουνιστικού τύπου προς ικανοποίηση των αριστερών φαντασιώσεων σε συνδυασμό με έναν ιδιότυπο καπιταλιστικό κυνισμό και αμοραλισμό, που στοχεύει μόνο στο πορτοφόλι των επιχειρηματιών;

4) Ως προς τον ίδιο τον διαγωνισμό, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα χρήματα που μαζεύτηκαν και σωστά επισημάνθηκε ότι δε λαμβάνει υπόψιν:
α) τη διακοπή λειτουργίας τουλάχιστον δύο υγιών επιχειρήσεων (Alpha, Star),
β) τους διαφυγόντες φόρους και τέλη,
γ) τις απώλειες θέσεων εργασίας,
δ) τη ζημία στην αγορά και τα τραπεζικά ιδρύματα (κρατικά σε μεγάλο βαθμό) λόγω δανείων που δεν πρόκειται ούτε εν μέρει να ικανοποιηθούν.

5) Στα παραπάνω, ωστόσο, δε βλέπω να έχει επισημανθεί ένας κρισιμότατος παράγων που οδήγησε σε απώλεια δημοσίων εσόδων και έχει να κάνει με τη διαδικασία που επελέγη. Δύο επιχειρήσεις προέβησαν σε προσφορές άνω των 60 εκατομμυρίων και δεν έλαβαν άδεια, ενώ άλλες δύο με χαμηλότερο τίμημα αδειοδοτήθηκαν. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όλες οι άδειες θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί άνω των 60 εκατομμυρίων, αφού βρέθηκαν θεωρητικά πρόθυμοι να τα δώσουν. Αντί ο κ. Παππάς να πανηγυρίζει, ας μας εξηγήσει γιατί υπάρχει απώλεια σχεδόν 25 εκατομμυρίων, τουλάχιστον, εξαιτίας των εμπνεύσεών του.

6) Τα ποσά που δόθηκαν έχουν εξ αρχής υπονομεύσει τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων (αν λάβουμε υπόψιν τα αριθμητικά στοιχεία που αφρόνως επεκαλέσθη ο ίδιος ο κ. Τσίπρας), ενώ και η θεωρητική διαφημιστική πίτα των "200 εκατομμυρίων" μοιραία θα συρρικνωθεί με τα μισά μόνο κανάλια εν λειτουργία.

7) Η επιχειρηματολογία περί καταπολέμησης της διαπλοκής δεν είναι απλά έωλη, αλλά έχουμε και το ακριβώς αντίθετο: αποδεδειγμένο σύστημα διαπλοκής, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν και την ακριβώς προηγούμενη παρατήρηση. Ενώ τίθεται ζήτημα μη βιωσιμότητας σε μία αγορά υπό συρρίκνωση αν όχι και κατάρρευση, κάποιοι δαπανούν εξωφρενικά ποσά για να εισέλθουν σε αυτήν. Γιατί; Μήπως έχουν εξασφαλισμένη πρόσβαση σε δημόσιο χρήμα, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει με τον κ. Καλογρίτσα; Και αν στη δική του περίπτωση η "πιάτσα" βοά για το γεγονός ότι η κυβέρνηση τον "έσπρωξε" αλλά αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί, η περίπτωση Ιβάν Σαββίδη είναι εξοργιστική. Για μεγαλοεπιχειρηματίας, ή είναι εντελώς ανόητος ή απόλυτα θρασύς ο, κατά την καραμανλική και νυν συριζόφιλη ορολογία, "νταβατζής" των παοκτσήδων με τις πολυποίκιλες και θολές δραστηριότητες: αφού εντελώς εν ψυχρώ ομολόγησε δημοσίως ότι έπαιξε τον ρόλο του λαγού, δήλωσε (παρότι δεν είχε εξασφαλίσει άδεια) ικανοποιημένος γιατί εξετέλεσε την αποστολή του και τον σχεδιασμό του (!) αλλά δυσαρεστημένος που του ξέφυγε φτηνά ο Αλαφούζος (!!!) και, εν συνεχεία, χτύπησε φιλικά στην πλατούλα τον Τσίπρα, δημιουργώντας την εντύπωση κανονικής συμπαιγνίας με το καθεστώς!!!

8) Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη με τον Σκάι. Υποτιμήθηκε ο Αλαφούζος στη σημαδεμένη τράπουλα και τους την έφερε; Απλά πλήρωσε παραπάνω; Τα βρήκανε στο παρασκήνιο (ήδη ο Μπάμπης Παπαδημητρίου σήμανε "χαμήλωμα των τόνων" μετά την αδειοδότηση); Πάντως από όλο το πανηγύρι ο Σκάι κέρδισε τις εντυπώσεις από την κυβέρνηση.

9) Με το "μαύρο" σε 4+1 σταθμούς  (Alpha, Epsilon, Star, ΑΡΤ + την ειδική περίπτωση του Mega) μένει αναίτια κόσμος στον δρόμο και κλείνουν σταθμοί που δεν ήταν καν αντικυβερνητικοί στην πλειοψηφία τους (αυτή είναι η ειρωνία), με ευθύνη όσων έκλαιγαν για τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Είναι κωμικό. Ο Παππάς και οι περί αυτόν επιχειρούν να παρουσιάσουν ως δικαίωμα του κράτους να κλείνει άνευ λόγου ιδιωτικές επιχειρήσεις, ενώ, κατά τους ίδιους πάντα, το κράτος δεν είχε δικαίωμα να κλείσει μία κρατική και ζημιογόνο επιχείρηση: η ΕΡΤ ήταν και είναι ζημιογόνος -μόνο το ανταποδοτικό τέλος (ένα εξωφρενικό χαράτσι) την καθιστά κερδοφόρο στα χαρτιά-, έχει εξωφρενικά υπερβάλλον προσωπικό και χαμηλότατη τηλεθέαση. Δεν μπορεί να σταθεί στο μυαλό κανενός λογικού ανθρώπου η κυβερνητική επιχειρηματολογία.

Ολοκληρώνοντας, είναι σαφές ότι βρισκόμαστε υπό ένα φασίζον, απολυταρχικό και ανελεύθερο καθεστώς. Προσωπικά δεν είχα ποτέ αμφιβολία ότι όλοι οι "αριστεροί" ρέπουν προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση και μόνο η μέχρι τώρα μη πρόσβασή τους στην εξουσία μάς προφύλασσε από το χάλι που πλέον υφιστάμεθα.

Ας αναπαυθεί το καθεστώς προσωρινά στις, όποιες, δάφνες του. Αλλά ας θυμάται και τούτο: το χρήμα δεν έχει χρώμα, κόμμα και θρησκεία. Έχει μόνο επιθυμία πολλαπλασιασμού. Το τετραμελές ολιγοπωλιακό τέρας που δημιούργησαν σε ελάχιστο χρόνο θα τους καταβροχθίσει, διότι δεν πρόκειται να τους ακολουθήσει στην πτώση τους.

Και είναι το δεύτερο τέρας. Το πρώτο ( και χειρότερο) είναι ένας εκμαυλισμένος πνευματικά λαός που αποτιμά τα πάντα σε χρήμα, με έναν μη ρεαλιστικό, εξωφρενικό συχνά, τρόπο, χάρη στον σανό που ταΐστηκε από τους Τσιπρο-σαμαράδες και τις Ζαππειο-θεσσαλονίκες. Εφόσον χρήμα δεν μπορεί να μοιράσει ο κ. Τσίπρας, ας περιμένει το λιντσάρισμά του -φοβούμαι όχι μόνο στην κάλπη. Ο ίδιος εξαγρίωσε τον κόσμο. Είναι αδύνατον να μη βιώσει την οργή του. Εγώ απλά ελπίζω (χωρίς να το πολυπιστεύω), αν τελειώσει κάποτε ο θλιβερός εναγκαλισμός των δικαστών με το καθεστώς, οι φασίστες αυτοί να σαπίσουν στη φυλακή για τη ζημιά που κάνουν στη χώρα.

21/8/16

Πώς;

Ολοκληρώνονται σιγά-σιγά οι Ολυμπιακοί του Ρίο και δεν είναι μόνο η, αυτονόητη για τους φιλάθλους, μελαγχολία που ακολουθεί το πέρας μίας μεγάλης διοργάνωσης. Στη χώρα μας έχουμε να ασχολούμαστε με τις νέες ανοησίες της "Αριστεράς" και των όποιων εκφραστών της. Θα ήταν ωφέλιμο και διδακτικό ό,τι γίνεται εδώ και ενάμιση χρόνο σε σχέση με την "προοδευτική" αριστερή σκέψη, λόγο και πράξη να το συγκρατήσουμε για μελλοντική αποφυγή, αλλά η μνήμη μας είναι σταθερά κοντή.

Η "Αυγή", λοιπόν, η Πράβδα της ξεφτίλας με άλλα λόγια, αποφάσισε να τα βάλει με τον Πύρρο Δήμα. Η σκοπιμότητα είναι πασιφανής. Δεν επέλεξε π.χ. τους Κεντέρη και Θάνου, τους δικαίως ή αδίκως κηλιδωμένους. Δεν επέλεξε κάποιον από όσους συνελήφθησαν ντοπέ. Δεν τα έβαλε καν συνολικά με τους Ολυμπιονίκες που π.χ. "καπηλεύονται τα αθλητικά ιδεώδη" ή "αποπροσανατολίζουν την κοινωνία", ούτε εν συνόλω με την ομάδα άρσης βαρών. Επέλεξε τον Δήμα για πολιτικούς λόγους και ο συντάκτης νόμισε, και μάλλον εξακολουθεί να νομίζει, ότι έχει συλλάβει κάποιο πνευματικό και λογικό αριστούργημα.

Στην πραγματικότητα έκανε κάτι παραπάνω από μία απλή ανοησία, που είναι πια μία αυτονόητη υποχρέωση για τους περί τον ΣυΡιζΑ, καθώς έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο από το μυαλό τους εδώ και καιρό. Ούτε μόνο ασέβεια απέναντι σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πατρίδα του διέπραξε. Όσα έγραψε, ανακατεύοντας την πολιτική κριτική (που είχε ενδεχομένως "πάτημα" να κάνει, αλλά καλόν θα ήταν να τηρούσε τα ίδια μέτρα και σταθμά και με τους μνημονιακούς ομοϊδεάτες του) με αστείες στην ουσία τους επιθέσεις, αποκάλυψαν περισσότερα από την ανοησία, την ασχετοσύνη, τον παραλογισμό και τη μη αντίληψη της πραγματικότητας, διότι στο μυαλό του δε χωράει ότι εξόργισε την πλειοψηφία του κόσμου, αναίτια, πετυχαίνοντας το αντίθετο του στόχου του. Αν, βέβαια, αυτός ήταν η αποδόμηση του Δήμα, και όχι το να προκαλέσει σούσουρο και μόνο.

Η "Αυγή" (και το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί απλά ένα δείγμα) βγάζει μόνο κόμπλεξ, άχτι και κακία. Το ίδιο βγάζει ο ΣυΡιζΑ, το ίδιο οι "αλληλέγγυοι" και τα "παιδιά" που κάνουν επανάσταση με... κυβερνητικές πλάτες, το ίδιο και η Κυβέρνηση. Θα ήταν ευχής έργον να επιθυμούσαν εγκαθίδρυση σοβιέτ, εναλλακτικές οικονομικές δραστηριότητες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλες ανοησίες, γιατί σε εκείνη την περίπτωση θα είχαν έστω κάτι άθλιο στο μυαλό τους, αλλά θα υπήρχε μία προοπτική, έστω κατά τους ίδιους.

Ο ΣυΡιζΑ απλά επιδιώκει να καταστρέψει, να συκοφαντήσει, να πετάξει λάσπη, θέλει να επιπλεύσει ανάμεσα σε βοθρολύματα, όχι γιατί είναι καθαρός και σε μία πορεία αποκάθαρσης όλων, αλλά απλά γιατί νομίζει ότι διαθέτει τον τρόπο να βρωμίσει τους πάντες και τα πάντα. Προφανώς και αυτό, ιστορικά, δεν διήρκεσε ποτέ αρκετά ώστε να δικαιολογείται η ελπίδα τους να παραμείνουν έτσι επί μακρόν στην εξουσία.

Ο κ. Μπαλτάς το είπε. Του ξέφυγε, αλλά είναι η κυβερνητική ιδεολογία: η αριστεία είναι ρετσινιά. Αν δεν το καταλαβαίνουμε ορισμένοι, ο ΣυΡιζΑ θα μας βοηθήσει να το αντιληφθούμε και έχει ξαμολήσει τα διάφορα ρυπαρά του φερέφωνα.

Αυτή είναι η Αριστερά. Δεν είναι ούτε καπήλευση των ωραίων ιδεωδών της, ούτε εκμαυλισμός λόγω εξουσίας. Πίσω από κάθε ψευδοεπαναστατικό "Όχι", χωρίς ποτέ καμία αντιπρόταση, κρύβεται η ίδια λογική. Το άχτι εναντίον όσων διακρίνονται.

Οι Ολυμπιακοί προφανώς δεν είναι διοργανωμένοι από στρατιές αγγέλων, ούτε οι διαγωνιζόμενοι επιτυγχάνουν με πρωτεΐνη, βιταμίνες και φυσικούς χυμούς, κατά τον διαδεδομένο διαδικτυακό αστεϊσμό. Όμως αποτελούν την υπέρτατη διαδικασία διάκρισης για την πλειοψηφία των σπορ.

Κάθε μετάλλιο, κάθε διάκριση, κάθε συμμετοχή κρύβει ιστορία γεμάτη πόνο και θυσίες. Δε γνωρίζω προσωπικά π.χ. τον Λυκούργο Τσάκωνα, ο οποίος απέτυχε να προκριθεί στον τελικό των 200. Έτυχε, όμως, να διαβάσω παλαιότερα σε συνέντευξή του με τι προσωπικό (και οικογενειακό) κόστος και θυσίες έφτασε να αγωνίζεται σε Ολυμπιακούς. Και επιλέγω επίτηδες τον συγκεκριμένο, και όχι άλλα πιο επίκαιρα παραδείγματα, διότι "απέτυχε" να διακριθεί (κατά τις απαιτήσεις που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του), αλλά, έτσι κι αλλιώς, η προσπάθειά του δύσκολα θα του απέφερε π.χ. μετάλλιο εν μέσω τέτοιων αντιπάλων. Κι όμως. Τον πίκρανε η μη συμμετοχή στον τελικό. Τον πίκρανε ότι μπορούσε καλύτερα. Ακατανόητα για τον Συριζαίο πράγματα!

Παιδιά σαν τον Τσάκωνα και σαν την πλειοψηφία των Ελλήνων και λοιπών αθλητών, συνεχίζουν να αφιερώνουν χρόνο και ιδρώτα, χωρίς την ψευδαίσθηση του κυνηγιού μεταλλίων, ρεκόρ ή όποιων ωφελημάτων. Πίσω από κάθε συμμετοχή υπάρχουν θυσίες και προσπάθεια ετών. Δεν ξέρω πού και πώς υπάρχει και... εργαστηριακή ενίσχυση, αλλά ο καθένας επιλέγει και τι θα κρατήσει. Εγώ επιλέγω να βλέπω την προσπάθεια και τη δικαίωσή της, και όχι μόνο για τους Έλληνες αθλητές.

Ο λόγος είναι σαφής. Αθλητής δεν υπήρξα ποτέ, αλλά ξέρω τι σημαίνει να μη σου χαρίζεται τίποτε. Ξέρω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με τεράστιο προσωπικό κόστος και με τη βεβαιότητα ότι δε θα αφήσεις, παρά την προσπάθεια, τίποτε σημαντικό πίσω σου, και μάλιστα σε τομείς πολύ πιο κρίσιμους και ζωτικούς από τον αθλητισμό.

Έτσι, κάθε φορά που βλέπω έναν αγώνα να δικαιώνεται, είτε είναι τα Νόμπελ Ιατρικής είτε τα ολυμπιακά μετάλλια, συγκινούμαι. Όχι από ζήλια ή παράπονο, αλλά αναγνωρίζοντας το μεγαλείο της θέλησης, το μεγαλείο της προσπάθειας, το μεγαλείο της, έστω πρόσκαιρης, διάκρισης, αλλά και την ευχαρίστηση του να τεθείς δίπλα και να συγκριθείς με καλύτερους σου, σε κορυφαίο επίπεδο.

Πώς να τα καταλάβει αυτά ο ΣυΡιζΑ και η Αυγή;

Πώς να καταλάβει τα "φυτά" που αγωνίστηκαν στον στίβο των γραμμάτων ή τους "φλώρους" που σταδιοδρομούν στις τέχνες (και δεν έχουν σχέση με τον Λαζόπουλο); Πώς να καταλάβουν γιατί δεκάδες χιλιάδες παιδιά σηκώνονται σε όλον τον κόσμο, και στην Ελλάδα, αχάραγα για να γυμναστούν, όχι για να κάνουν τον ωραίο στην πλαζ, αλλά για να αγωνισθούν και να κριθούν, έστω χωρίς ελπίδα διάκρισης;

Πώς να καταλάβουν αυτοί οι απίθανοι τύποι τι σημαίνει θυσία, τι σημαίνει προσπάθεια και τι ακριβώς είναι η αριστεία, η αναγνώριση και η διάκριση;

8/8/16

Και το μυαλό σου είναι θολό, και το δικό τους πιο λειψό...

Τι είναι τάχα αυτό που διαφοροποιεί την κυβέρνηση Τσίπρα από τις προηγούμενες, μνημονιακές και προμνημονιακές; Μην είναι ότι είναι αριστερή; Δεν είναι αυτό, και δεν είναι καν αριστερή. Μην είναι τάχα ο "χαρισματικός" ηγέτης της; Εδώ γελάνε, και οι ύμνοι προς τον περί τα πάντα αστοιχείωτο Πρωθυπουργό της χώρας εξέλιπαν μετά την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ -και στις δημοσκοπήσεις φυσικά. Μην είναι τα αξιόλογα λοιπά στελέχη της;

Όχι, βέβαια! Άλλο είναι το χαρακτηριστικό της κυβέρνησης ΣυΡιζΑ-ΑνΕλ που λατρεύουμε. Πιο απλό, πιο ανθρώπινο: η πηγαία και απύθμενη βλακεία. Ναι, η βλακεία. Η βλακεία που ξεχειλίζει. Η βλακεία που καθηλώνει. Η βλακεία που προκαλεί απορία με τη φυσικότητα και την αυθεντικότητά της.

Πρόκειται, δε, για φαινόμενο που αποτελεί κανόνα, αφού παρατηρείται συνεχώς και αδιαλείπτως στον δημόσιο λόγο και τις πράξεις των κυβερνώντων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Πού να πρωτοσταθεί;

Μήπως στον υπουργό που αφιερώνει τραγούδια στους πρόσφυγες; Ή στον κομματικό ινστρούκτορα και πατέρα υπουργού που αφιερώνει λατρευτικά, ημι-ερωτικά στιχάκια στον άνθρωπο που (Κύριος οίδε πώς) βρέθηκε να κατέχει το δεύτερο πολιτειακό αξίωμα της χώρας (και είναι και "αφεντικό" του γιου του);

Να σταθεί στην κυβέρνηση που προσπαθεί να κοροϊδέψει κινέζικη πολυεθνική με την ελπίδα ότι αυτή δε θα ασχοληθεί με την ανάγνωση ενός νόμου που την αφορά ή με το υπουργείο Πολιτισμού που ανακαλύπτει απίστευτης αξίας αρχαιότητες κάτω από το παλιό αεροδρόμιο, για να υπονομεύσει συμφωνίες εκατομμυρίων;

Να σταθεί στον Καμμένο; Και σε τι να αναφερθεί; Στους τζιχαντιστές που θα μοίραζε σε όλη την Ευρώπη; Στη ματοκυλισμένη στολή της Πολεμικής Αεροπορίας που ατίμασε φορώντας την; Ή στα αεροσκάφη που σηκώνονται για να αναπαραστήσουν οι υπουργοί της δεύτερης φοράς Αριστερά το Τοπ Γκαν;

Να σταθεί στα γεμιστά; Στους πρόσφυγες που λιάζονταν; Στις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, τη διάλυση του ΑΠΘ και την εισβολή στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, όπου η κυβέρνηση χαϊδεύει παρανομούντες και αμολά έναν ανόητο γεροντομπεμπέκο με σκουλαρίκι να χυδαιολογεί, αποκαλώντας "πουτσιλίκια" όσα υποστηρίζουν αυτοί που (τολμούν!!! να) διαφωνούν μαζί του;

Ποιον άλλον να πρωτοδιαλέξεις; Τον Φάμελλο, που κατηγόρησε ευθέως την αντιπολίτευση ότι δεν ψηφίσε τον εκλογικό νόμο λόγω του ότι διψά για εξουσία, τη στιγμή που ο όψιμος κυβερνητικός εταίρος Λεβέντης έψεγε εντός του Κοινοβουλίου το ΠαΣοΚ, γιατί με τη συμβολή του η ΝΔ θα κάνει τον "γύρο του θριάμβου" το βράδυ των εκλογών; Και για τον ίδιο τον Λεβέντη τι να πει κανείς, αλλά και για όσους νόμιζαν ότι ψήφιζαν "αντισυστημικά" όταν τον έβαζαν στη Βουλή;

Να μιλήσει κανείς για τον Καρανίκα και τη Μενεγάκη, με τα θαυμαστά υποδήματά της; Καταντά bullying έγραψε κάποιος στο facebook αυτό που γίνεται με τον Καρανίκα. Όχι φυσικά, δεν είναι bullying. Είναι απλά τόσο εύκολο που δεν έχει ενδιαφέρον. Ο πρωθυπουργικός σύμβουλος έχει καταστήσει εαυτόν εθνικό ανέκδοτο, αλλά κανείς δεν έσπευσε να τον προστατεύσει αποσύρωντάς τον. Γιατί είναι όλοι εκεί μέσα τόσο ανόητοι που υποτιμούν τους πάντες και τα πάντα, και αδιαφορούν.

Προσωπικά, όμως, έχω μία αδυναμία προς το απόλυτο σύμβολο ηλιθιότητας της Κυβέρνησης. Τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Δεν εννοώ τον Τσίπρα. Άλλωστε και αυτός είναι εύκολος στόχος. Φάνηκε από τη "στροφή των 360 μοιρών" που μας είχε υποσχεθεί -με την ιδιότητα του μηχανικού, προφανώς.

Αναφέρομαι στον πραγματικό Πρωθυπουργό, τον άνθρωπο που απέτρεπε πέρυσι τη συμφωνία με τους εταίρους, τον άνθρωπο που ενεπνεύσθη το δημοψήφισμα, τον άνθρωπο που έκανε την βλακωδέστερη δήλωση στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου όταν έβλεπε μία "ωραία ημέρα να ξημερώνει" τη στιγμή που με τους θαυμάσιους χειρισμούς του έφερνε τη χώρα στο χείλος της διάλυσης. Μιλάω για τον απολαυστικό Νίκο Παππά, τον γιο του ποιητή. Διότι αυτός (ναι, αυτός) έχει πλέον και τρία θαυμάσια (και κρατικά) κανάλια να τον υμνούν ολημερίς και ολονυχτίς, να τον εμφανίζουν σε φωτογραφίες με λοξάδα τριών τετάρτων ή σε βίντεο όπου εισέρχεται αποφασισμένος στο υπουργικό, και δημοσιογράφους να τον ρωτούν πόσο κουραστική είναι η εξυγίανση των ΜΜΕ και πόσο δημοκράτης είναι αυτός (αυτός, το είπαμε) που κλείνει όσους σταθμούς δεν τον αποθεώνουν επαρκώς και επιπλήττει όσους συναδέλφους τους διεθνών μέσων τολμούν να τον στριμώξουν όταν με την ευφράδεια και την ευστροφία που τον διακρίνουν (ναι, αυτόν, το είπαμε) απλά δεν απαντά στις ερωτήσεις τους και μένει έκπληκτος όταν αυτό το αναφαίρετο ΕΡΤικό συνήθειό του δε γίνεται σεβαστό (α να χαθούν, οι ανάγωγοι!).

Είναι τόσο απίστευτη, εξωπραγματική, σχεδόν μαγική η ισορροπία μεταξύ βλακείας, ασχετοσύνης, ιδεοληπτικών εμμονών, πολιτικής εμπάθειας, αλαζονείας και θράσους, αλλά και τόσο μεγάλη η ποσότητα όλων αυτών των "αρετών" που συνδυάζει ο πραγματικός Πρωθυπουργός, που συνοψίζουν το μεγαλείο της κυβέρνησης με τρόπο γοητευτικό και συνάμα σοκαριστικό.

Ναι, έχουμε ακούσει απίστευτες ανοησίες τόσα χρόνια στον δημόσιο διάλογο. Ποτέ, όμως, τόσο μεγάλες, τόσο πολλές, τόσο συχνά, με τέτοια διάρκεια και από τόσους πολλούς και τόσο φυσικά και ξεδιάντροπα ώστε η βλακεία να έχει αναχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία ολόκληρης κυβέρνησης.

Τρομάζω στη σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει και να μας περιμένει κάτι πιο χυδαίο και ευτελές από αυτό που βιώνουμε σήμερα και ότι μπορεί να βρεθούμε να αναπολούμε τον Παππά. Πραγματικά τρομάζω.

Όμως με τον Παππά δεν βρεθήκαμε ξαφνικά. Περάσαμε από τον Βούδα της Ραφήνας, τον ποδηλάτη με τα μελομακάρονα και τον "νέο Καποδίστρια" Σαμαρά. Ναι, κύριοι. Αυτοί οι τύποι εξελέγησαν. Δεν κατέλαβαν την εξουσία. Αυτοί οι ανόητοι κορόιδεψαν τον "εξυπνότερο λαό του κόσμου".

Προφανέστατα, όσο βαυκαλιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από τη βλακεία. Διότι αυτών η βλακεία είναι η δική μας βλακεία. Να δούμε αν και πότε θα το καταλάβουμε...

*****

Σήμερα συμπληρώνονται 9 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του ιστολογίου. Εκείνες τις ημέρες, θυμάμαι, κυκλοφορούσαν διάφοροι "bloggers" στα "συμβατικά" ΜΜΕ, ώστε να κεφαλαιοποιήσουν τη δημοφιλία τους και να πουν τις ανοησίες τους για το "κίνημα των bloggers". Υπήρξα πολύ αυστηρός με αυτήν την ανοησία. Δεν την επέκρινα απλά, τη χλεύασα. Σήμερα ίσως πρέπει να αναπολήσω εκείνη την καλή εποχή.

Σήμερα τα ιστολόγια είναι "ντεμοντέ". Σήμερα κρίνουμε ότι δεν υπάρχει λόγος ανάρτησης ολόκληρων κειμένων, με πλήρεις σκέψεις, καλές ή κακές, σωστές ή εσφαλμένες. Σήμερα προτιμώνται οι κραυγές των ολίγων χαρακτήρων του twitter και των κεφαλαίων, των θαυμαστικών και των ορθογραφικών και συντακτικών εγκλημάτων του facebook, που συνοδεύονται από βαρουφάκεια "ουάου" και "λάικ". Σήμερα κυνηγάμε πόκεμον στον δρόμο. Ναι. Πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Χρόνια μας πολλά. Κι ας είναι οι αναγνώστες λίγοι. Δεν πειράζει. Μέχρι να μας κλείσει ο Παππάς.