9/1/18

Εκλογικά σενάρια

Αν για κάτι έχει διακριθεί ο ΣυΡιζΑ, ήδη από την εποχή Αλαβάνου, είναι η αντίληψη των πολιτικών συνθηκών. Αυτό, φυσικά, δεν αρκεί για την εξασφάλιση της εκλογικής νίκης ή τη μεγιστοποίηση, έστω, της κομματικής απήχησης. Οφείλουμε όμως να το αναγνωρίσουμε.

Βάσιμα υποθέτουμε ότι οι συνεργάτες του Τσίπρα εξακολουθούν να οσφραίνονται καθαρά το πολιτικό κλίμα και να αντιλαμβάνονται το αναπόφευκτο της επερχόμενης εκλογικής τους ήττας. Σενάρια ακροτήτων, όπως περί διάσπασης της ΝΔ με πατριωτικά συνθήματα και στήριξη από σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα της Βορείου Ελλάδος δεν μπορούν να εξεταστούν ως σοβαρά για έναν λόγο: ελλείψει ακροατηρίου. Με τη ΧΑ σταθερά σε ποσοστά της τάξης του 8% και τους ΑνΕλλ να εξακολουθούν να καταγράφονται κάτω αλλά κοντά στο 3%, δεν μοιάζει λογικό η ΝΔ να απειλείται με διάσπαση από ένα ακόμα κόμμα στα δεξιά της.

Βάσει, λοιπόν, της λογικής, και αφήνοντας στην άκρη διάφορα τέτοια περίεργα σενάρια που διακινούνται από ορισμένους, τα δεδομένα έχουν ως εξής:

Στον ΣυΡιζΑ ήδη (λογικά) ασχολούνται με την επόμενη μέρα, δηλαδή την Προεδρική εκλογή του 2020 και την πιθανή διάλυση της Βουλής λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας. Εάν ο Τσίπρας και οι σύμβουλοί του εκτιμούν ότι μπορούν να επανέλθουν στην εξουσία το 2020, τούς συμφέρει η επίσπευση των εκλογών. Τα σενάρια παρενθέσεων έχουν πολλές φορές διαψευσθεί στην πράξη, και ο λαός έχει αποδείξει ότι δίνει χρόνο στις φρεσκοεκλεγμένες κυβερνήσεις. Άλλωστε, πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει μία κυβέρνηση από όσο ο ΣυΡιζΑ το 2015, που επανεξελέγη; Άρα η ελπίδα ότι με εκλογές το 2019 η ΝΔ θα ηττηθεί μερικούς μήνες μετά φαντάζει ανόητη, ειδικά αν οι βουλευτικές εκλογές γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Η ΝΔ μπορεί να ανοίξει πριν το τέλος του έτους τη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου στη Βουλή (το ίδιο έκανε ο Σαμαράς το 2014). Έτσι, τυχόν βουλευτικές εκλογές θα προκληθούν σε διάστημα ακόμη και 3-4 μηνών μετά τις προηγούμενες.

Το σενάριο διπλής κάλπης με τις Ευρωεκλογές του 2019 επεκτείνει το μεσοδιάστημα σε ένα έτος περίπου. Δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι θα έχει σημειωθεί εκλογική μεταστροφή στο διάστημα αυτό. Άλλωστε ήδη επί Τσίπρα θα πρέπει οι δανειακές ανάγκες να έχουν τεθεί σε κάποια ομαλότητα και αυτό θα έχει φανεί ήδη από το φθινόπωρο του 2018. Δύσκολα θα προκύψει κάτι έκτακτο και τόσο δυσμενές ώστε ο κόσμος να επιστρέψει στον ΣυΡιζΑ. Επιπλέον, η σκέψη ότι θα εκτονωθεί η αντικυβερνητική οργή στην ευρωκάλπη μοιάζει ανεδαφική. Σαφώς η διαφορά των δύο θα είναι μεγαλύτερη, αλλά όχι επειδή κάποιοι ψηφοφόροι στις Εθνικές εκλογές θα ψηφίσουν ΣυΡιζΑ, ενώ δεν θα το έκαναν, αλλά εκτονώθηκαν ψηφίζοντας κάτι άλλο στην κάλπη των Ευρωεκλογών. Οι Ευρωεκλογές αντιμετωπίζονται χαλαρά από το εκλογικό σώμα. Αυτό σημαίνει ότι η τάση αποσυσπείρωσης μεγαλώνει. Αλλά ο ΣυΡιζΑ ψάχνει, αντιθέτως, τρόπο συσπείρωσης. Ή, πιο απλά, ουδείς εχέφρων άνθρωπος που θέλει να αποδοκιμάσει την κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να αρκεστεί στην ψήφο των Ευρωεκλογών.

Ας μην παραλείψουμε και ότι οι επιπλέον περικοπές που θα ισχύσουν από την αρχή του 2019 έχουν ήδη επισημανθεί ως αποτρεπτικός παράγοντας για τη διεξαγωγή των εκλογών εντός του συγκεκριμένου έτους.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι εκλογές θα γίνουν μέσα στο 2018. Αντιθέτως. Αν η κατάσταση κριθεί ως οριστικώς μη αναστρέψιμη το πιο πιθανό είναι να εξαντληθεί η τετραετία. Αυτό θα ήταν υπό κανονικές συνθήκες παράδοξο, όμως οι ΣυΡιζΑ - ΑνΕλλ είναι ερωτευμένοι με την εξουσία. Απολαμβάνουν κάθε δευτερόλεπτο στις καρέκλες τους. Ειδικά εάν το ΠαΣοΚ / Κίνημα Αλλαγής ορθοποδήσει, η επιστροφή στην κανονικότητα του παλαιού διπόλου Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς θα τούς στερήσει κάθε πιθανότητα ανάκτησης αξιωμάτων. Έτσι θα επιλέξουν να εξαντλήσουν κάθε συνταγματικό περιθώριο, αδιαφορώντας για το εθνικό συμφέρον.

Το πού θα καταλήξουν εξαρτάται από μία σειρά παραμέτρων. Πρώτον, η δημοσκοπική απήχηση της επιδοματικής πολιτικής και της ομολογημένης υπόσχεσης ανοίγματος των δημοσιονομικών κρουνών. Δεύτερον, η πιθανή διαμόρφωση μίας τάσης κλεισίματος της ψαλίδας, όχι πια μεταξύ ΣυΡιζΑ και ΝΔ αλλά ΣυΡιζΑ και ΠαΣοΚ. Και, τρίτον, η επίδραση του χύδην ανοίγματος των εθνικών θεμάτων που επιχειρείται.

Ο αμοραλισμός της κυβέρνησης Τσίπρα φαίνεται ακριβώς από τον ανεύθυνο και μικροπολιτικό τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων αυτών. Η τραγική επίσκεψη Ερντογάν σε συνδυασμό με τη δουλοπρεπή διαχείριση του θέματος των 8 αξιωματικών, η ξαφνική ανακίνηση θέματος μερικής επέκτασης των χωρικών υδάτων και, κυρίως, η σπουδή αναγωγής του "Μακεδονικού" σε ζήτημα πρώτης γραμμής επικαιρότητας πριν καν ξεκινήσει η σχετική διαπραγμάτευση, είναι ενδεικτικά του γεγονότος ότι οι ΣυΡιζΑ - ΑνΕλλ εξετάζουν ηρωική έξοδο προς τις εκλογές σε μη μνημονιοκεντρικό φόντο.

Έχοντας διαπιστώσει ότι το αφήγημα περί εξόδου από τα μνημόνια με εκλογές το φθινόπωρο πιθανότατα δεν βγαίνει, και αδιαφορώντας για τις συνέπειες που οι απερίσκεπτοι χειρισμοί τους μπορεί να έχουν για τη χώρα, οι κυβερνώντες πιθανότατα θα προσφύγουν στην κάλπη, ζητώντας αυτή τη φορά "καθαρή εντολή" για τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, με την ελπίδα ότι έτσι θα αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τις συνέπειες της τραγικής πολιτικής τους στην καθημερινότητά του και ότι θα παγιδεύσουν τη ΝΔ, που ειδικά το "Μακεδονικό" και τη γραφική δεξιά της πτέρυγα τα έχει ήδη πληρώσει στο παρελθόν.

Από την άλλη, με το μυαλό περισσότερο πια στο ΠαΣοΚ, ας μην εκπλαγεί κανείς αν ο Τσίπρας προλάβει ακόμη και το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής. Το ίδιο έπραξε, άλλωστε, το 2015, όταν παραβίασε τη συμφωνία κυρίων με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και προκάλεσε εκλογές όσο ακόμη η ΝΔ παρέμενε ακέφαλη, υπό τον υπηρεσιακό Β. Μεϊμαράκη.

Τι θα γίνει τελικά δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί και είναι βέβαιον ότι στην Κουμουνδούρου οι δημοσκόποι έχουν πολύ δουλειά. Θα επισημάνουμε, όμως, τους μεγάλους κινδύνους για τη χώρα: 1) Εκλογές φέτος το φθινόπωρο σε συνθήκες ρήξης με την Ευρώπη, α λα 2015, με καταγγελία του υποτιθέμενου νέου εκβιασμού, αφού η "καθαρή" έξοδος είναι αδύνατη. 2) Η εργαλειοποίηση των εθνικών θεμάτων για εσωτερική μικροπολιτική να φέρει είτε (στην καλύτερη περίπτωση) έναν νέο κοινωνικό διχασμό μεταξύ τάχα πατριωτών και τάχα προδοτών είτε (ακόμη χειρότερα) να οδηγήσει σε ταπεινωτικές καταστάσεις τη χώρα. 3) Αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης από τη ΝΔ, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές -ωστόσο, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και για το ΠαΣοΚ να συμπεριφερθεί τόσο ανεύθυνα εν συνόλω. 4) Η εκλογική ήττα του ΣυΡιζΑ να επισπευσθεί για φέτος πριν το καλοκαίρι, ώστε να ακολουθηθεί από τη γνωστή τυφλή, βίαιη και χυδαία αντιπολίτευση που είδαμε και στο παρελθόν, με την ελπίδα επανόδου στην εξουσία το 2020.

Η χώρα δεν αντέχει περαιτέρω επιδείνωση των κοινωνικών εντάσεων. Στον ΣυΡιζΑ, βέβαια, αδυνατούν να συνυπολογίσουν το εθνικό συμφέρον στον σχεδιασμό εφόδου προς την εξουσία, που αποζητούν με τόσο ανήθικο και άπληστο τρόπο να διατηρήσουν και να διευρύνουν, αδιαφορώντας για τη ζημία που προκαλούν. Ας ελπίσουμε οι συγκυρίες και η λαϊκή ετυμηγορία, αν όχι να τούς αφανίσουν εκλογικά, τουλάχιστον να τούς συνετίσουν προς όφελος όλων.

21/12/17

Στην ανάγκη του ελέους του

Το επιδοματικό όργιο της κυβέρνησης θα ήταν σφάλμα να υποστηριχθεί ότι δεν έχει προηγούμενο. Στις παλιές, καλές μέρες, επί Σημίτη, όταν τα νούμερα δεν πήγαιναν καλά εφευρέθη το αμαρτωλό φοιτητικό επίδομα. Και αυτό ήταν πταίσμα μπροστά σε πολλά άλλα, αλλά έρχεται στη μνήμη διότι και τότε αιτία ήταν οι κακές δημοσκοπήσεις. Με γνωστή την κατάληξη.

Θα ήταν μάλλον ορθότερο να σχολιάσουμε ότι ποτέ άλλοτε δεν δόθηκαν τόσο λίγα σε τόσο λίγους. Αλλά, αν αφήσουμε τα παραπολιτικά αστειάκια, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν διδαχθήκαμε τίποτε από τη χρεοκοπία. Μέσα στην υπερβολή του, ο κ. Πάγκαλος είχε πει την αλήθεια: μαζί τα φάγαμε, με παράλογα και, ούτως ή άλλως, ανεπαρκή επιδόματα, σαν αυτό στους ανέργους 18-24 ετών. Ασχολούμαστε σκοπίμως με αυτό -και όχι μόνο διότι επί της ουσίας προέκυψε από την κατάργηση προϋπάρχοντος επιδόματος που έδινε περισσότερα χρήματα και σε περισσότερους δικαιούχους. Έχει ενδιαφέρον η φιλοσοφία του.

Δικαιούχοι είναι οι εγγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ, ως 24 ετών, οι οποίοι δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας. Ο οργανισμός δεν θέτει εξωφρενικές προϋποθέσεις για το επίδομα ανεργίας. Απλά απαιτεί ορισμένο αριθμό ενσήμων, ώστε να μην επιδοτεί κάθε εποχική απασχόληση, και θέτει ορισμένους περιορισμούς, ώστε να μην πληρώνει υπαλλήλους που σκοπίμως απολύονται και επαναπροσλαμβάνονται, εισπράττοντας στο ενδιάμεσο δημόσιο χρήμα. Ουδέν το παράλογο. Μόνο που, επιπλέον, θεωρεί τους μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές εργαζόμενους. Και όχι απλά δεν τους επιδοτεί, αλλά δεν τους εγγράφει καν ως ανέργους.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι επιδοτούμενοι της κ. Αχτσιόγλου; Όσα παιδιά παράτησαν το σχολείο και δεν σπουδάζουν τίποτε και πουθενά. Μεγαλοφυές.

Η απέχθεια των Συριζαίων προς την αριστεία ήταν γνωστή, αλλά εδώ χτυπήσαμε κόκκινο. Πρέπει να πρόκειται για το πρώτο παγκοσμίως κυβερνητικό κίνητρο για να μη σπουδάσεις καν, πόσω μάλλον να διακριθείς ή να αριστεύσεις. Διότι οι συγκεκριμένες ηλικίες είναι ακριβώς αυτές των σπουδών, και δεν τίθεται, έστω, προϋπόθεση ο δικαιούχος να αναζητήσει εργασία ή να καταρτισθεί με οποιονδήποτε τρόπο.

Δεν θα φλυαρήσουμε. Ο καθένας μπορεί να φέρει στο μυαλό του ποιες είναι οι κοινωνικές ομάδες προς τις οποίες απευθύνεται το κυβερνητικό φιλοδώρημα. Προφανώς στον ΣυΡιζΑ εκτιμούν ότι με 400 ευρώ η ψήφος τους θα εξαγορασθεί. Ίσως να την έχουν υπερτιμήσει κιόλας.

Η χώρα, όμως, δεν δίνει κανένα κίνητρο για παραγωγικότητα. Ούτε για κατάρτιση. Ούτε καν για εξεύρεση εργασίας. Ακόμα και το πράσινο φοιτητοεπίδομα της προηγούμενης δεκαετίας απευθυνόταν τουλάχιστον σε παιδιά που σπούδαζαν και έχρηζαν στήριξης (υπήρχε εισοδηματικό κριτήριο). Η κυβέρνηση Τσίπρα, στον αντίποδα, επέλεξε να επιδοτήσει νέους ανθρώπους, οι οποίοι είτε αεργούν, είτε εργάζονται παράνομα (χωρίς να ευθύνονται οι ίδιοι, φυσικά), είτε δεν βρίσκουν εργασία, αλλά και σε αυτήν την κατηγορία υπάρχει κάτι ενδιαφέρον. Με σεβασμό στις εξαιρέσεις του κανόνα, οι επιδοτούμενοι είναι ανειδίκευτοι, αφού δεν σπουδάζουν όπως είπαμε παραπάνω. Και εδώ έχουμε αρρωστημένη αντιστροφή της παγκόσμιας πολιτικής ενίσχυσης της κατάρτισης των ανέργων. Στην Ελλάδα του ΣυΡιζΑ επιβραβεύουμε το αντίθετο. Τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να πάνε π.χ. στα προγράμματα μαθητείας του ΟΑΕΔ. Φαντάζομαι ότι δεν περισσεύουν όσα διατίθενται εκεί...

Συνολικά, ο χριστουγεννιάτικος μποναμάς ανεργίας της κ. Αχτσιόγλου επιβραβεύει την τεμπελιά, την ανασφάλιστη εργασία και την έλλειψη κατάρτισης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, διότι αν π.χ. το επίδομα δεν ήταν έκτακτο, αλλά πάγιο, όσοι ολοκλήρωναν τις σπουδές τους στα 22-24 θα το ελάμβαναν ως αρχική ενίσχυση εν όψει της εξόδου τους στην αγορά εργασίας. Αυτό θα γίνει μόνο για λίγα παιδιά, και μόνο φέτος, και μόνο αν είχαν εγγραφεί στον ΟΑΕΔ τον Οκτώβριο.

Ο Τσίπρας μάς θέλει όλους φτωχούς και αμόρφωτους σαν τον ίδιο, ώστε να βρεθούμε στην ανάγκη τού, διά των επιδομάτων, ελέους του. Λεγόταν ως αστείο. Αποδείχθηκε πικρή αλήθεια.

24/9/17

Οι καθισμένοι του καθεστώτος

Η εμπιστοσύνη με την οποία περιέβαλε ο ελληνικός λαός τον Τσίπρα και τους συν αυτώ έχει αιτίες και σε αυτές έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές. Το απαραίτητο υπόστρωμα, ωστόσο, δεν ήταν άλλο από τον επιφανειακό τρόπο προσέγγισης και ανάλυσης των πολιτικών πραγμάτων. Αν και γίνεται συχνά αναφορά σε "καφενειακού" επιπέδου συζητήσεις περί τα πολιτικά, τα παλιά καφενεία φαντάζουν σχολεία δημοκρατικής αγωγής μπροστά σε όσα βιώνει πλέον η χώρα.

Στο πολιτικό περιβάλλον των τελευταίων ετών, η μη άσκηση εξουσίας από την "Αριστερά" (κάτι εξαιρετικά ανακριβές, στην πραγματικότητα) κατέστη επαρκής δικαιολογία για την υποστήριξή της από σημαντική μερίδα ψηφοφόρων (το ίδιο έγινε με πρώην ψηφοφόρους ΝΔ και ΛαΟΣ που εστράφησαν στη ΧΑ, αν όχι ιδεολογικά σίγουρα με την εντολή να μπει στη Βουλή και να τα κάνει "μπάχαλο"). Το γεγονός ότι οι "πασοκογενείς" του ΣυΡιζΑ ήταν ακριβώς ο πυρήνας της διαφθοράς του πρόσφατου παρελθόντος παραβλέφθηκε. Ότι οι υπόλοιποι ακροβατούσαν μεταξύ εμμονών, ανοησίας και παραληρήματος υποτιμήθηκε. Ότι τελικά η ψήφος πήγαινε σε αποτυχημένους ή αδοκίμαστους μετατράπηκε σε πλεονέκτημα. "Τελειώνουμε με το παλιό", έστω και αν είμαστε παλιότεροι από αυτό: κολλημένοι στο 1917 ή πρώην πασόκοι...

Κάπως έτσι έγινε Πρωθυπουργός ένας αγράμματος άνθρωπος, στερούμενος γνώσεων δημοτικού, κοινωνικά παντελώς απαίδευτος ως και ανάγωγος. Το θράσος του ήταν το μόνο του προσόν. Οι συνεργάτες του παρουσίαζαν στην πλειοψηφία τους παραπλήσιο προφίλ, με την προσθήκη της κωμικής λαϊκίστικης Ακροδεξιάς του Καμμένου. Το μίγμα ήταν εκρηκτικό, αλλά μετά τα προειδοποιητικά σημεία αγνοήσαμε και τις μεγάλες εκρήξεις, δηλαδή το πρώτο εξάμηνο του 2015. Ο λαός αποδέχτηκε τη στριφνή συγκυρία και εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα για τη διαχείρισή της. Αλλά ελλείψει ικανοτήτων τα αποτελέσματα ήταν (προδιαγεγραμμένα) κωμικοτραγικά.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, δεν αποτελεί έκπληξη η αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί οποιοδήποτε ζήτημα με επιτυχία. Μόνο προσόν των συριζανέλ υπήρξε το "ηθικό πλεονέκτημα" και η σοφή επικοινωνιακή στρατηγική. Εγκαίρως επισημάναμε ότι επρόκειτο περί δύο φαντασιώσεων, "αυταπατών", κατά την καθεστωτική ορολογία -πολιτών και εξουσίας. Αλλά με αυτά τα δύο δεν λύνονται προβλήματα, ούτως ή άλλως.

Η υπόθεση Κουρουμπλή καθίσταται εμβληματική. Δεν είμαστε οπαδοί της "πολιτικής", αλλά της ουσιαστικής ευθύνης. Δεν μπορεί να κατηγορείται ο υπουργός για κάθε ναυάγιο, ακόμη και αν οι έλεγχοι υπήρξαν ανεπαρκείς ή η αντίδραση του Λιμενικού καθυστερημένη. Πρέπει όμως να αναγνωρίσει τα λάθη, να εντοπίσει τους υπαιτίους, να αποδώσει ευθύνες και να επιβάλει ποινές. Έγινε κάτι από αυτά; Αυτά θα προϋπέθεταν ικανότητες και βούληση. Για αυτά είναι υπόλογοι ο Κουρουμπλής και ο αρμοδιότερος, καθ' ύλη, Φάμελλος, όχι για τη ρύπανση ή το ναυάγιο.

Ακολούθως, ωστόσο, αποκαλύφθηκε και το ναυάγιο της ηθικής. Ο Κουρουμπλής αδίστακτα εψεύσθη πολλαπλώς εντός του Κοινοβουλίου και ενώπιον των πολιτών. Παραπλάνησε εσκεμμένα. Με επιπολαιότητα έθεσε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Ουδέποτε εισήλθε σε διαδικασία αυτοαξιολόγησης ή, έστω, αξιολόγησης των πεπραγμένων των υφισταμένων του.

Ακόμη και αν δεν έφερε καμία ευθύνη για το συμβάν, δεν φρόντισε καν να επιστρέψει εγκαίρως από το Λονδίνο. Πήγε έτσι περίπατο και το παραμύθι περί επικοινωνιακής δεινότητας του ΣυΡιζΑ. Ο υπουργός δεν ανελκύει ναυάγια, όπως ο Πρωθυπουργός δεν σβήνει φωτιές. Αλλά επικοινωνιακά, εκεί που υποτίθεται ότι "διαπρέπει" κατά τους αυλοκόλακες ο Τσίπρας, το "παρών" τους είναι επιβεβλημένο -έστω και για να εισπράξουν τη δυσφορία του κόσμου.

Ο Κουρουμπλής είναι ένας εξευτελισμένος άνθρωπος. Κανείς δεν μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά. Δεν είναι ο μόνος. Ο Καμμένος είναι ανεξέλεγκτος. Ο Σπίρτζης, ο Παππάς, ο Γαβρόγλου, τόσοι και τόσοι γελοιοποιούνται καθημερινά. Ουδείς αντικαθίσταται, ουδείς καλείται να απολογηθεί -έστω προσχηματικά. Το καθεστώς αποτελείται από τους καθισμένους στις καρέκλες αξιωματούχους του, οι οποίοι αδιαφορούν για τα πάντα και απλά θέλουν να απολαύσουν την κάθε στιγμή, ξέροντας ότι ο χρόνος τους τελειώνει. Και όλα αυτά σε μία τόσο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο.

Κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος θα ήξερε ότι πρέπει να πάει στο σπίτι του. Και δεν αναφέρομαι στον Κουρουμπλή, αλλά στον Τσίπρα. Τού δόθηκε ο χρόνος του και τον εξάντλησε, εξαντλώντας τη χώρα και τις αντοχές της. Τώρα απλά της τον στερεί, επιτείνοντας την ασφυξία της. Αν δεν το καταλαβαίνει δεν είναι απλά θρασύς, επιπόλαιος ή απαίδευτος. Είναι με μία και μόνο λέξη ανόητος.

12/9/17

Περί υγιούς επιχειρηματικότητας

Η γελοία προσπάθεια του Τσίπρα να παρουσιάσει "φιλοεπενδυτικό" προφίλ θα έπρεπε να είχε εξοργίσει πρώτα-πρώτα τους αριστερούς συντρόφους της δρακογενιάς του 3%, που με κάτι τέτοια βγάζουν σπυριά. Το ότι αυτό δεν έγινε είναι ενδεικτικό του πόσο στα σοβαρά παίρνουν, ακόμα και οι κολλητοί του, τη ρητορική στροφή προς την επιχειρηματικότητα. Στροφή επικοινωνιακή αμιγώς και αδέξια ως γελοία επί της ουσίας.

Ο ΣυΡιζΑ και οι εν Χαλκιδική κομματάρχες του έχουν σηκώσει εδώ και χρόνια θόρυβο για την προστασία του περιβάλλοντος στις Σκουριές. Ας μην ασχοληθούμε με τις θέσεις εργασίας και με τα κωμικά επιχειρήματα ότι ο τουρισμός και η αγροτική ανάπτυξη θα συμβάλουν στην αποκατάσταση όσων μείνουν άνεργοι σε ενδεχόμενη απώλεια της επένδυσης. 

Έχει, βέβαια, πλάκα το θέμα. Η τουριστική ανάπτυξη της Χαλκιδικής χαρακτηρίζεται από μπιτσόμπαρα και κατάληψη ακτών από επιχειρήσεις χαμηλού κεφαλαίου και αισθητικής, ξαπλώστρες και υπερτιμημένα κοκτέιλ με απλά λόγια, ενώ οι όποιες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ξεκινάνε με αυτονόητο αποκλεισμό, επί της ουσίας, της παραλίας. Όχι ακριβώς και η επιτομή του σεβασμού στο περιβάλλον -ας μη μιλήσουμε για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των απορριμμάτων στις ακτές μας. Δεν έχει μεγάλη σημασία τι επιδιώκει κανείς με το μυαλό του, αλλά τι γίνεται στην πράξη, και ο περίφημος τουρισμός μας αυτός είναι στην περιοχή. Όσο για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, είμαι περίεργος να μάθω με τι κατάρτιση οι μεταλλωρύχοι θα μετατραπούν σε αγρότες, σε ποιες εκτάσεις και τι είναι σε θέση η ίδια η γη να παράγει...

Ας μείνουμε, λοιπόν, στο περιβάλλον. Οι συριζαίοι συστηματικά πολεμούν τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τα φωτοβολταϊκά βιάζουν το τοπίο, οι ανεμογεννήτριες απειλούν μπούφους και τσαλαπετεινούς, και πάει λέγοντας. Την ίδια στιγμή η πολύπαθη ΔΕΗ εξορύσσει λιγνίτη, πανάκριβα και με συνέπειες ολέθριες: χωριά ολόκληρα θάβονται στο χώμα. Οι μπούφοι της Εύβοιας προφανώς αξιολογούνται ως σημαντικότεροι από τα σπίτια στα χωριά περί την Πτολεμαΐδα. Εκεί η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα -χωρίς πολλές κουβέντες ή αριστερίστικα δάκρυα. 

Όσο για τους υδρογονάνθρακες, που (μην ξεχνιόμαστε) αποτελούν τον αστείρευτο πλούτο της χώρας, αυτόν που εποφθαλμιούν οι ξένοι και μας έριξαν στα μνημόνια, ας πάρουμε μια γεύση περί του τι συνέπειες μπορεί να έχει η εξόρυξή τους. Ένα διερχόμενο πετρελαιοφόρο ναυάγησε και έχει πνιγεί στην πίσσα ο Πειραιάς. Φαντάζομαι ότι τα ψάρια και οι γλάροι του Αιγαίου και του Ιονίου έχουν ίδια ανάγκη προστασίας με τους μπούφους της Εύβοιας. Δεν είναι δα άνθρωποι, που δεν μας νοιάζει αν θα έχουν να φάνε ή αν πεθαίνουν από καρκίνο.

Δεν έχει νόημα περαιτέρω απαρίθμηση παραδειγμάτων. Είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει σοβαρή περιβαλλοντική και ενεργειακή πολιτική. Σε κάθε απόπειρα αξιοποίησης του φυσικού πλούτου υπάρχει παρέμβαση και, άρα, περιβαλλοντική επιβάρυνση. Αυτό είναι δεδομένο. Κάθε λογικός άνθρωπος θα έμπαινε σε αναπόφευκτο ζύγι μεταξύ οφέλους και πιθανής ζημίας. Προφανώς η επιβάρυνση του οικιστικού τοπίου μίας ακατοίκητης περιοχής από ανεμογεννήτριες δεν θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως σοβαρότερη από την πρόκληση καρκίνου στην Πτολεμαΐδα. Σε κάποια άλλη χώρα, φυσικά.

Γενικά, πάντως ο Τσίπρας δεν μοιάζει να ενοχλείται από τον καρκίνο. Η πρώτη επιλογή του για επίσκεψη ήταν η Παπαστράτος, παρακλάδι πολυεθνικής που εμπορεύεται τη νούμερο ένα αιτία θανάτου και νοσηρότητας στον σύγχρονο κόσμο: το τσιγάρο, αιτία καρκίνων, καρδιοπαθειών, πνευμονοπαθειών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Κάποιοι ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι η εταιρεία ανήκει στο ξένο κεφάλαιο, αλλά κανένας από το αντικείμενο των εργασιών της. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να ψηφίζουμε αντικαπνιστικούς νόμους, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας επιλέγει το εμπόριο καπνικών ως παράδειγμα υγιούς επιχειρηματικότητας, από αυτές που επιθυμεί να προσελκύσει.

Κλείνοντας, διότι είναι τόσο γελοία η ιστορία που θα έπρεπε να μιλάει κανείς για ώρες, τα πράγματα είναι απλά. Αν το περιβάλλον απειλείτο τόσο, οι συριζαίοι θα είχαν τελειώσει την υπόθεση εδώ και δύο χρόνια. Αντιθέτως, κρατούν απλά καθυστέρηση, αφήνοντας την αναπόφευκτη αδειοδότηση για τον επόμενο. Έτσι σε ένα-δυο χρόνια θα τσιρίζουν και πάλι από την αντιπολίτευση, θα καίνε μηχανήματα και θα υποδαυλίζουν τοπικές αντιπαραθέσεις, ενώ πολιτικές καριέρες θα συνεχίσουν να υφίστανται ή θα γεννώνται στα μαντεμοχώρια της Χαλκιδικής.

Αυτό που ξεπερνάει τα όρια του γελοίου είναι τα μαθήματα δημοκρατικής αγωγής προς την εταιρεία, περί εκβιασμού της Κυβέρνησης και νουθεσιών προς τον Πρωθυπουργό. Ας παραβλέψουμε ότι παίζονται τα χρήματα των επενδυτών από την αμφίβολης νομιμότητας τακτική της κυβέρνησης. Ας θυμηθούμε απλά ότι κανείς δεν ενοχλήθηκε όταν ο, επίδοξος νταβατζής της Βορείου Ελλάδος και με προφανείς δεσμούς με τον ΣυΡιζΑ, επιχειρηματίας μάς έδινε προ ολίγου καιρού οδηγίες περί του ποιον να ψηφίσουμε και προέβαινε σε προβλέψεις του εκλογικού αποτελέσματος, λέγοντας ότι ο Μητσοτάκης δεν θα γίνει ποτέ Πρωθυπουργός. Εκείνες οι παρεμβάσεις, βρώμικων μάλιστα, επιχειρηματικών συμφερόντων ήσαν, προφανέστατα, δημοκρατικότατες και ετύγχαναν, παλλαϊκής αποδοχής.

14/8/17

Η ηθική απενοχοποίηση των εννοιών

Πραγματικά μοιάζουν να έχουν στερέψει τα λόγια μπροστά στο κατάντημα του ιδεοληπτικού όχλου που η συγκυρία και η ανοησία του κόσμου έφερε στην εξουσία. Μία κανονικότατη χούντα έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα. Δεν δίνει, φυσικά, λογαριασμό σε κανέναν. Δεν υπολογίζει νόμους και κανόνες. Βομβαρδίζει καθημερινά με ξεδιάντροπα ψέματα, αδιαφορώντας για τον ηθικό αντίκτυπο. Ή, μήπως, γνωρίζοντας (και όχι ελπίζοντας) ότι υπάρχουν ακόμη ηλίθιοι να τα πιστεύουν;

Θα ήμασταν πολύ επικριτικοί με την Αντιπολίτευση, για την αδυναμία της να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά με τους κυβερνητικούς τραμπούκους. Αλλά δεν θα ήταν δίκαιο, για το επίπεδο πολιτικών που επιθυμούμε για τη χώρα. Δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος, σε επίπεδο εικόνας, για να αντιπαρατεθείς στο θράσος, στα ψέματα, στην προσβολή της νοημοσύνης, πεδία προνομιακά για τους φασίστες των Συριζανέλ. Και όσοι το επιχειρούν με κάποια επιτυχία, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν είναι του ύφους που επικροτούμε...

Ας μείνουμε, λοιπόν, στην ουσία. Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η παραμονή της τσιπροπαρέας στην εξουσία θα αφήσει μόνιμα τραύματα στο σώμα της κοινωνίας μας. Η ζημιά τους δύσκολα θα αποκατασταθεί. Ένα, λοιπόν, έλασσον ζήτημα που προέκυψε, αλλά υποκρύπτει συγκεκριμένη στρατηγική (ναι, οι αριστεροί φασίστες ξέρουν μια χαρά να εκπονούν σχέδια προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις εμμονές τους -άλλο που χαρακτηρίζονται από το κύριο στοιχείο των κοινωνικών τους προσεγγίσεων, δηλαδή την απύθμενη ηλιθιότητα), είναι η κλήρωση για την επιλογή σημαιοφόρων.

Θα πει κανείς, τώρα που ξεφουσκώνει γιατί να επανέλθουμε; Και καλοκαιριάτικα; Μα, ακριβώς τώρα μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι υποκρύπτεται, που έχουν ειπωθεί όλα τα σχετικά. Υπάρχουν άλλα σημαντικότερα σε σχέση με την Παιδεία, αναμφίβολα. Αλλά τι π.χ. να πούμε για το άσυλο που δεν το έχουμε ήδη πει στη δεκαετία που υπάρχει το blog; Σε κάθε περίπτωση θα επανέλθουμε και με τα πιο "σοβαρά", όμως η κλήρωση δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστη.

Ειπώθηκε, σωστά, ότι, έτσι κι αλλιώς, σε μεγάλο βαθμό η κλήρωση προϋπήρχε, διότι σε κάθε τάξη υπήρχε πλήθος "αρίστων". Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί να υπάρχει το πλήθος των αρίστων! Αφού μάς έπιασε ο πόνος για τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών του Δημοτικού, που πρέπει να διδαχθούν ότι "η σημαία είναι για όλους, όχι για λίγους, της ελίτ", μήπως πρέπει να τούς εκπαιδεύσουμε καλύτερα για τη μετέπειτα ζωή τους; Μήπως, αντί να μοιράζονται δέκα σε όλα και σε όλους, πρέπει να αντιληφθούν ότι η ανταμοιβή έρχεται με προσπάθεια, και στον βαθμό που ο καθένας την αξίζει; Πρώτο επιχείρημα, σαθρό και αποκαλυπτικό μίας νοσηρής προσέγγισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, λοιπόν.

Δεύτερη ανοησία: τη σημαία τη σηκώνουν όλοι. Διόλου τυχαία υποστηρίχθηκε από τον υπουργό, ο οποίος δεν υπηρέτησε στον Στρατό. Αν είχε υπηρετήσει, θα ήξερε ότι τη σημαία δεν τη σηκώνουν όλοι. Όλοι (πρέπει να) την υπερασπίζονται, όλοι τη φέρουν σε μικρό μέγεθος στο μπράτσο, όλοι φέρουν και το εθνόσημο, αλλά δεν τη σηκώνουν όλοι. Σε κάθε περίπτωση αυτό μπορεί να λυθεί: στην επόμενη παρέλαση να μπορούν να παρελαύνουν όλα τα παιδάκια με μια σημαία το καθένα. Με την κλήρωση δεν σηκώνουν "όλοι" τη σημαία.

Το καλύτερο, όλων, βεβαίως είναι ότι η σημαία δεν μπορεί να αποτελέσει επιβράβευση. Αυτό είναι, βεβαίως, λάθος εξ υπαρχής. Η σημαία δεν είναι παράσημο, αλλά αποδίδεται σε ένδειξη τιμής. Δεν θα αναφερθώ στο τι γίνεται σε άλλες χώρες ή σε αθλητικές διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί. Θα μνημονεύσω την απόδοση της σημαίας σε συγγενείς θανόντων εν ώρα καθήκοντος. Εκεί είναι βραβείο, τάχα, η σημαία; Και βέβαια όχι. Πώς, λοιπόν, βρεθήκαμε να μοιράζουμε σημαίες ως επιβράβευση;

Πολύ απλά: δεν βρεθήκαμε. Η απόδοση της σημαίας στους συγγενείς του νεκρού στην υπηρεσία της πατρίδος δεν αποτελεί επιβράβευση, αλλά αναγνώριση της προσφοράς στην πατρίδα. Ομοίως, η απόδοση στον "καλύτερο", μαθητή, αθλητή ή ο,τιδήποτε άλλο, αποτελεί απαίτηση, υποθήκη και υπόσχεση. Ποτέ δεν ήταν βραβείο. Η πατρίδα δεν επιβραβεύει διά της σημαίας, αλλά απαιτεί. Απαιτεί αγώνα για τον λαό και τη χώρα -σε οποιοδήποτε πεδίο, στην Επιστήμη, την Τέχνη, τον Αθλητισμό ή, τελικά, το πεδίο της μάχης. Και η μεγαλύτερη απαίτηση, διά της προσωρινής απόδοσης της σημαίας, απευθύνεται προς τους πιο ικανούς. Τους άριστους, στον τομέα τους.

Πράγματι δεν είναι βραβείο, λοιπόν, η σημαία. Είναι ευθύνη. Οι περισσότεροι μαθητές, άλλωστε, δεν τη βλέπουν ως βραβείο και μάλλον δεν απολαμβάνουν ιδιαίτερα τις παρελάσεις και τα τοιαύτα. Υποχρέωση βγάζουν, ίσως "ποινήν να εκτίουν" που θα έλεγε και ο Βύρων Πολύδωρας, και σε ενδεχόμενη κατάργηση των παρελάσεων είναι αμφίβολο αν θα εκφράσουν ιδιαίτερη διαμαρτυρία -αυθόρμητη, τουλάχιστον.

Δεν είναι άσχετη η κατάργηση των παρελάσεων με το ζήτημα, και κακώς κάποιοι έψεξαν τον ΣυΡιζΑ ότι, τάχα, ξέχασε το θέμα. Απλά το έφερε από το παράθυρο. Άποψη μας ότι οι παρελάσεις δεν εξυπηρετούν τον σκοπό τους. Επομένως, όπως διεξάγονται αυτήν τη στιγμή, δεν έχει νόημα η συνέχισή τους. Αποτελούν τιμή στη μνήμη κάποιων; Κρατούν ζωντανή την ιστορική μνήμη; Επιδρούν θετικά, δηλαδή ενωτικά (το αντίθετο από ό,τι θέλει ο Τσίπρας) στο κοινωνικό σύνολο; Όχι βέβαια. Θα ήταν, λοιπόν, προτιμότερο να βρούμε μέσα εξυπηρέτησης των  παραπάνω στόχων, και αν οι παρελάσεις με κάποια μορφή είναι το κατάλληλο, τότε, ναι, θα έχει νόημα η διατήρησή τους. Έτσι όπως διεξάγονται σήμερα δεν εξυπηρετούν τίποτε άλλο παρά τα χάπενινγκ των δεξιών και αριστερών φασισταριών.

Ποιο είναι, λοιπόν, το σχέδιο των συριζαίων; Η "ηθική απενοχοποίηση των εννοιών", όπως είπε και κάποιο δημοσιογραφικό φερέφωνο της κυβέρνησης. Με απλά λόγια, η απαξίωση. Δεν μπορείς να καταργήσεις κάτι που έχει νόημα για την πλειοψηφία. Η σημαία έχει ένα συγκεκριμένο νόημα για τον λαό μας, είτε, εσφαλμένα, ως επιβράβευση είτε, ορθότερα, ως ευθύνη. Αν έχει όμως προηγηθεί η πλήρης απαξίωση, γρήγορα-γρήγορα οι διαδικασίες, οι έννοιες και τα σύμβολα στερούνται νοήματος και καταντούν ακριβώς όπως οι παρελάσεις. Ανούσια κατάλοιπα άλλων εποχών. Αν η σημαία αποδίδεται με κλήρωση η όλη διαδικασία δεν έχει κανένα νόημα, τόσο απλά.

Σε όλους τους τομείς η κυβέρνηση επιδίδεται στον "αγώνα" της απαξίωσης: αθλητών, καλλιτεχνών, επιστημόνων -με μόνο κριτήριο το αν είναι ή όχι φιλικοί προς αυτήν. Και ο αγώνας αυτός θα συνεχισθεί. Μαζί με τον κατήφορο της χώρας και της κοινωνίας, που γέμιζε "αυθόρμητα" πλατείες από αγανάκτηση για τις "χούντες" Παπαδήμου και Παπανδρέου, αλλά τώρα απολαμβάνει δημοκρατία.