30/8/07

Τους δείχνουνε το δάσος και τα βάζουν με το δάχτυλο

Πανικός στη Χαριλάου Τρικούπη. Όλες οι δημοσκοπήσεις σε βάρος τους, ο Παπανδρέου δεν μπορεί να κερδίσει τους ψηφοφόρους, το καράβι βουλιάζει... και αυτοί, αντί να προτάξουν τον προγραμματικό τους λόγο (ήταν έτοιμοι εδώ και μήνες γαρ), τα βάζουν με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.

Με απογευματινή, προκλητικά λακωνική για σοσιαλιστή, δήλωσή του, ο, αγαπημένος μας, κ. Αρκούδος τα έβαλε με την MRB, για ακόμη μια φορά, επειδή δε δημοσιοποιεί την τελευταία δημοσκόπησή της, λόγω μη αντιπροσωπευτικού δείγματος στην Πελοπόννησο! Αυτό ο κ. Αθανασάκης το θεωρεί ένδειξη αμαρτωλών σχέσεων με τη ΝΔ! Αν είναι πράγματι πρόφαση, τι συνέβη άραγε; Μήπως η εταιρεία έβγαλε ακόμα μεγαλύτερη διαφορά για τη ΝΔ και αποφάσισε να αποφύγει νέο κύκλο καυγάδων με το ΠΑΣΟΚ; Αν είχε βγάλει λιγότερη γιατί να μην τη δημοσιοποιήσει;

Στο ΠΑΣΟΚ νομίζουν ότι οι εκλογές κρίνονται στα γκάλοπ και συμπεριφέρονται σα να έχουν χάσει ήδη!

Με το που τελείωσε τις κουβέντες του ο κ. Αθανασάκης βρέθηκε να σχολιάζει νέο γκάλοπ του ΑΝΤ1. Η διαφορά; 1,6% με αυξημένα ποσοστά για τους δύο.

Πού βασίζει ο κ. Αθανασάκης τη δυσπιστία του; Στο γεγονός ότι ενώ οι πολίτες καταλογίζουν ευθύνες στη ΝΔ, δεν ανεβαίνουν τα νούμερα του ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση είναι απλή αγαπητέ μου κ. Αρκούδε: ο λαός δεν εμπιστεύεται το ΠΑΣΟΚ, δε θέλει να δει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου και εξακολουθεί να εμπιστεύεται περισσότερο τον Καραμανλή. Δεν είναι δικαίωμά του; Μπορεί να κάνει λάθος. Είναι κι αυτό δικαίωμά του. Επειδή το ΠΑΣΟΚ είναι πεπεισμένο ότι η ΝΔ "έκαψε την Ελλάδα", έπρεπε ντε και καλά ο λαός να χάψει το ίδιο παραμύθι και να τη στείλει στο πυρ το εξώτερον; Ναι, τις καταλογίζονται ευθύνες. Αλλά εξακολουθεί να την εμπιστεύεται περισσότερο, έστω κι αν περιμένει πια πολύ λιγότερα.

Μήπως ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να προβάλει θέσεις; Μήπως ήρθε η ώρα να συζητήσει επί της ουσίας; Μήπως ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να μας πείσει ότι το αδικούμε;

Αλλά μήπως δεν το αδικούμε και απλά προσπαθεί να "κλέψει" τη νίκη στο φινάλε, χωρίς καν να αγωνιστεί;

Ο Σατράπης του Μαξίμου

Οι φωτιές ακόμη καλά-καλά δεν έχουνε σβήσει, ωστόσο δε θα ξαναναφερθώ σε αυτές. Διάλογος του τύπου δόθηκαν καθυστερημένα οι αποζημιώσεις, ή δόθηκαν άρον-άρον ως προεκλογικές παροχές για εξαγορά συνειδήσεων, ή πλακώσανε κι οι γύφτοι κ.λπ. είναι πολύ υψηλού επιπέδου για να τολμήσω να συμμετάσχω. Το μείζον είναι να μιλήσουμε για όσα πρέπει να γίνουν για την αποκατάσταση και την ουσιαστική στήριξη των πληγέντων, αλλά δεν πρόκειται να γίνουν και, συνεπώς, θα επιστρέψω στην πολιτική επικαιρότητα.

Βομβαρδισμό δημοσκοπήσεων είχαμε χθες και προχθές, αλλά και σήμερα, με δεδομένο ότι από το Σάββατο άρχεται αυτή η κωμικοτραγική απαγόρευση δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων. Είχαμε λοιπόν τις εξής διαφορές μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με πάντα πρώτη την κυβέρνηση: ALPHA: 2% (0%), ANTENNA: 1,6% (+0,1%), MEGA: 1,2% (-0,4%), ΣΚΑΙ: 3,5% (-0,5%), ALTER: 0,7% και ΕΘΝΟΣ: 0,3% (-1,4%). Στην παρένθεση οι μεταβολές σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα.

Συμπέρασμα πρώτο: η ΝΔ θα κερδίσει ακόμα κι αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, ο ήλιος ανατείλει από το Βορρά τα μεσάνυχτα κι ο Μεϊμαράκης ξυρίσει το μουστάκι του. Κάηκε η μισή Ελλάδα, ολημερίς και ολονυχτίς ακούμε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι για το μέγεθος της καταστροφής φταίει ο Καραμανλής με τον Πολύδωρα (και ο στρατηγός άνεμος βέβαια!) που δεν πήραν εγκαίρως τις μάνικες ή ο Ζαχόπουλος και τελικά η προπαγάνδα και η αισχρή προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ απέτυχαν οικτρά, προς απόλυτη απογοήτευση του κ. Πρετεντέρη. Ενώ η επικοινωνιακή επίδραση των πυρκαγιών είναι στο ζενίθ, η διαφορά πρακτικά παραμένει αμετάβλητη. Και επειδή στην Ελλάδα ξεχνάμε πολύ γρήγορα, σε λίγο θα τη δούμε σίγουρα να ανοίγει ξανά.

Στην χαρούμενη επιστήμη της στατιστικής, για μεγαλύτερη ακρίβεια των μετρήσεων, απορρίπτονται η μέγιστη κι η ελάχιστη τιμή. Αν σκεφτεί, δε, κανείς ότι το Έθνος, η πρασινοφυλλάδα, το 2004 κόντευε να μας πείσει ότι θα κερδίσει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ότι προ μηνών επίσης έβγαζε μπροστά το ΠΑΣΟΚ, αυτό το 0,3% όχι μόνο το απορρίπτουμε ως εκτός τόπου και χρόνου, αλλά μάλλον πρέπει και να το θεωρήσουμε μεγάλο υπέρ της ΝΔ.

Το 3,5% του ΣΚΑΙ εξηγείται επειδή η VPRC χρησιμοποιεί διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης του δείγματος. Αν και το 2004 αποδείχθηκε πιο "εύστοχη", την απορρίπτουμε.

Τι μένει; Μια διαφορά ελάχιστα ή καθόλου μειωμένη σε σχέση με πριν τις πυρκαγιές, κοντά στο 1,5%, που η εμπειρία δείχνει ότι αντιστοιχεί σε 2,5% (διότι τελικά οι περισσότεροι αναποφάσιστοι, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, στρέφονται προς το νικητή).

Μόνο στο MEGA και στο ΠΑΣΟΚ δε λένε να το αποδεχθούνε. Ο συμπαθέστατος κ. Αρκούδος (όπως αποκαλούν οι σύντροφοι τον κ. Αθανασάκη), κατηγορούσε την MRB για τη δημοσκόπηση του ALPHA, που έδειχνε μηδενική μεταβολή. Την επομένη ήρθαν και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες να επιβεβαιώσουν: μηδαμινή βλάβη προκάλεσαν τα ομόλογα, μηδαμινή και η φωτιά. Βέβαια κανείς δεν τον ρώτησε αν όλες οι εταιρείες έχουν δεσμούς με τη ΝΔ... Γαργάρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Παντού υπάρχει μείωση των ποσοστών και των δύο κομμάτων. Η εύκολη σκέψη του πλήγματος κατά του δικομματισμού ακόμη είναι αστήριχτη: αποκλείεται να πάρουν τόσο μικρά ποσοστά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά σίγουρα η δυσφορία για τις φωτιές ανεβάζει ΚΚΕ και τον τραγελαφικό ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα η περίφημη πεντακομματική να φαντάζει σχεδόν βέβαιη.

Άλλο στοιχείο με ενδιαφέρον είναι το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό των Ελλήνων που θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας: 50% έναντι 40% που θέλουν αυτοδύναμη, περίπου και αν τα θυμάμαι καλά. Εδώ πρέπει να καγχάσουμε. Ποιος θα την κάνει τη συγκυβέρνηση; Μόνη πιθανότητα ΝΔ-ΛΑΟΣ! Ρωτήστε οποιονδήποτε αν θέλει τον Καρατζαφέρη στην Κυβέρνηση και μετά δοξάστε την εταιρεία δημοσκοπήσεων. Είτε η ερώτηση δεν είναι διατυπωμένη σωστά, είτε οι πολίτες βιάζονται να απαντήσουν "ναι" στην κυβέρνηση συνεργασίας.
Η διατύπωση της ερώτησης είναι ένα θέμα, η ερμηνεία της απάντησης ένα άλλο. Αναρωτιέμαι εγώ: μήπως αυτό το 40% είναι πάνω-κάτω όσοι ψηφίζουν ΝΔ ή δηλώνουν αναποφάσιστοι και σκέφτονται να ψηφίσουν ΝΔ; Και όλοι οι υπόλοιποι αποκλείεται να την ψηφίσουν σίγουρα; Ο ψηφοφόρος δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, βλέποντας ότι η ΝΔ δε χάνει με τίποτα, τι θα πει, ναι στην αυτοδύναμη κυβέρνηση, δηλαδή σε νέα αυτοδυναμία της "δεξιάς"; Τι πιο λογικό, αφού το ΠΑΣΟΚ θα χάσει σίγουρα, καλύτερα να μην κερδίσει η ΝΔ! Και εμφανίζεται μετά, υποτίθεται, ώριμος ο λαός και υπεράνω κομματικών παθών, ενώ συμβαίνει το αντίθετο...

Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει εφάμιλλη πτώση με τη ΝΔ, δεν κερδίζει ψήφους και δεν έχει λείψει, τελικά σε κανέναν. Ο λόγος; Μετά τον "στρατηγό άνεμο", πλημμύρισε μέσα μου η ποιητική φλέβα και απαντώ με το εξαιρετικό και διδακτικό ποίημα του Καβάφη "Η Σατραπεία":

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σ' αρνείται.
να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχη Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Κι εσύ τα δέχεσαι μ' απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει.
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα Εύγε.
την Αγορά, το Θέατρο και τους Στεφάνους.
Αυτά που θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά που θα τα βρεις στη σατραπεία,
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Αφιερωμένο στον κ. Παπανδρέου. Όπου Αρταξέρξης βάλτε Λαλιώτης και σία. Τα κενά γεμίζουν μόνα τους κι ας φωνάζει το Έθνος και το MEGA ότι ο Γιωργάκης είναι το "ισχυρό χαρτί" και ότι οι Εκλογές είναι ανοιχτές!

ΥΓ: Για την πρασινοφυλλάδα ρίξτε μια ματιά και εδώ.
(Ευχαριστούμε τον φίλο vetdino που μας το επεσήμανε)

27/8/07

Όταν τις φωτιές δεν τις ανάβαμε μόνοι μας

Μια που η μέρα πανελληνίου θρήνου πλησιάζει, και φέτος έρχεται να ταιριάξει απόλυτα στη μαύρη επικαιρότητα, ας θυμηθούμε το αγαπημένο ιστορικό κεφάλαιο της κυρίας Ρεπούση:

Και λίγο συνωστισμό, για το τέλος...

Η Ιστορία μας γεμάτη από περήφανες νίκες απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους. Ακόμα και οι συντριβές μας δε στάθηκαν ικανές να μας καταστρέψουν. Σήμερα, τα καταφέρνουμε μόνοι μας.

Τουλάχιστον έχουμε χρέος να μην ξεχνάμε...

26/8/07

Τώρα η δύναμη είναι στα χέρια μας

Ο δικός μας φονικός Αύγουστος παρομοιάστηκε με τον Σεπτέμβρη του 2001. Λάθος. Είναι η επανάληψη του φονικού Μαρτίου του 2004, στην Ισπανία.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι πυρκαγιές δεν είναι τυχαίες.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι σχετίζονται άμεσα με τις Εκλογές.

Η πλεκτάνη αποκαλύφθηκε. Οι μάσκες έπεσαν.
Πρόκειται για μία μακάβρια προσπάθεια να πατροναρισθεί η ψήφος του λαού.

Δε θα τολμούσα ποτέ να υπαινιχθώ ότι πίσω από αυτήν την απερίγραπτη καταστροφή κρύβεται κόμμα του ελληνικού Κοινοβουλίου.
Δε θα τολμούσα καν να υποστηρίξω ότι με την στάση του, τρομοκρατώντας τους πολίτες, κόμμα του ελληνικού Κοινοβουλίου συνέβαλε στο να οπλισθεί το χέρι ορισμένων ανεγκέφαλων.

Είναι όμως πασιφανές ποιοι προσπαθούν να αποκομίσουν εκλογικά οφέλη από τη συμφορά.
Ποιοι γυρεύουν ψήφους στα αποκαΐδια.
Ποιοι προβάρουν το πρωθυπουργικό μπλέιζερ ανάμεσα στα απανθρακωμένα πτώματα.
Ποιοι επιλέγουν κυβερνητικά σχήματα ανάμεσα στις ξεκληρισμένες οικογένειες και τα καμένα σπίτια.

Αγνοώ ποιος κρύβεται από πίσω. Αγνοώ τι συμφέροντα, επιχειρηματικά, πολιτικά, κομματικά ή όποια άλλα, τον οδήγησαν σε αυτό το απίστευτο έγκλημα.

Όποιοι κι αν είναι, ό,τι συμφέροντα κι αν εξυπηρετούν ένα πράγμα μας απομένει: Να βροντοφωνάξουμε ένα ξεκάθαρο Όχι!

Όχι! Δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν.

Όχι! Δε θα μας κατευθύνουν εκεί που επιδιώκουν.

Όχι! Δε θα μας διχάσουν.
Η επόμενη μέρα θα μας βρει ενωμένους να αποδοκιμάζουμε όσους αποπειρώνται να εκμεταλλευθούν την καταστροφή του λαού μας, των περιουσιών μας, του πολιτισμού μας.

Δε θα παίξουμε το παιχνίδι τους.

Τώρα η δύναμη είναι στα χέρια μας.

Μηδενί συμφορά ονειδίσης, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, με την ακόρεστο διάθεση να θεοποιούν ό,τι φοβούνταν και δεν κατανοούσαν, μεταξύ των πολλών άλλων θεοτήτων και πνευμάτων, πίστευαν στις Μοίρες. Λίγο μετά τη γέννηση κάθε παιδιού, και αφού η Κλωθώ και η Λάχεσις είχαν υφάνει τον ιστό της ζωής του και την τύχη του, σε μία παράξενη αναμφίβολα συνάντηση της αρχής με το τέλος της ζωής, η Άτροπος καθόριζε τον χρόνο και τον τρόπο, ενδεχομένως, με τον οποίο θα πέθαινε. Κόρες της Θέμιδος, κατ’ άλλους της Νυκτός, έδειχναν ταυτόχρονα το δίκαιο και το σκοτεινό πρόσωπό τους. Τόση η δύναμή τους, που οι γονείς θεωρούσαν απαραίτητο να αφήσουν το κατιτίς τους για να τις καλοπιάσουν! Μέσα από τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις των Αρχαίων προκύπτουν τα συναισθήματα και οι ιδέες της κοινωνίας τους.


Άθελά μου θυμήθηκα τις Μοίρες πληροφορούμενος τον τραγικό χαμό ενός Αγροφύλακα στις πυρκαγιές της Πελοποννήσου. Σα να ‘βλεπα την Άτροπο να καθορίζει το χαμό του «10 μέρες αφότου πιάσει δουλειά…». Καμία διάθεση για αστεϊσμούς φυσικά δε σηκώνει το θέμα. Με δέος στέκομαι μπροστά στην παντοδυναμία της μοίρας. Ο άνθρωπος αυτός αργοπέθαινε εν αγνοία του, υγιέστατος ων, επί 14 χρόνια. Από τη στιγμή που πέτυχε στο διαγωνισμό της Αγροφυλακής το 1993, επί 14 χρόνια βίωνε την πικρία της μη πρόσληψής του και προφανώς και δικαίως κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ. 14 χρόνια περίμενε να προσληφθεί…

Αποφάσισε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό. Πέτυχε. Μετά από 14 χρόνια διορίσθηκε, ενώ το είχε ξεγραμμένο. Στο διάστημα αυτό προφανώς δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μόνιμη απασχόληση ικανή να τον συντηρήσει. Έτσι αποδέχθηκε το διορισμό του. Η Κυβέρνηση παράλληλα, καθυστέρησε την ανασύσταση της Αγροφυλακής. Υπό την πίεση των Εκλογών την επιτάχυνε. Υπό την πίεση των πρώτων πυρκαγιών προχώρησε στην ορκωμοσία και την ανάθεση υπηρεσίας στους Αγροφύλακες. Ο άνθρωπος αυτός στις 16 Αυγούστου ορκίσθηκε υπό το πλατανόφυλλο της νέας Αγροφυλακής και είδε μια καινούργια ζωή να ανοίγεται μπροστά του. Το βράδυ της Παρασκευής επέβαινε πυροσβεστικού οχήματος το οποίο ενεπλάκη στο τραγικό δυστύχημα. Ο Αγροφύλακας με έναν Πυροσβέστη, ηρωικές φιγούρες στη στιγμή του ασύλληπτου πανικού, προσπάθησαν να οδηγήσουν μέσα από τις φλόγες 15 συνανθρώπους στη σωτηρία. Και βρήκαν το ίδιο τραγικό τέλος.

Μία αλυσίδα γεγονότων που κόντεψε πολλές φορές να σπάσει, αλλά δεν έσπασε, οδηγώντας τον, ευγνώμονα για την αποκατάστασή του, Αγροφύλακα στον άλλο κόσμο.

Μέσα σε τόσο πόνο αναρίθμητες οι τραγικές ιστορίες. Καμία όμως δεν εκφράζει με καθαρότερο τρόπο την παντοδυναμία της Μοίρας από την ιστορία του χαμένου Αγροφύλακα. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το ότι ήταν ανέτοιμος, ανεκπαίδευτος, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό. Από τον τρόπο με τον οποίο έχασε τη ζωή του φαίνεται πως τίποτα από αυτά δεν έπαιξε ρόλο. Η Άτροπος κέρδισε για ακόμη μία φορά…


Οι Ερινύες πάλι ήταν τα τέρατα που γέμιζαν το μυαλό των ανθρώπων που είχαν σφάλει με τύψεις, οδηγώντας τους τελικά στην παραφροσύνη και την αυτοτιμωρία. Όση πίστη χριστιανική κι αν έχω, αναπολώ αυτές τις θεότητες. Μακάρι να μην αφήσουν σε ησυχία ποτέ όσους προκάλεσαν αυτήν την τραγωδία.

Πιστεύει κανείς στις Ερινύες σήμερα; Δεν είναι ειδωλολατρικό το ερώτημα. Οι θεότητες των Αρχαίων αποκάλυπταν τον χαρακτήρα τους. Ο φόβος της τιμωρίας των Ερινυών, της οργής των θεών, αποκαλύπτει την ηθική και τις αξίες τους: κάθε πράξη έπρεπε να ελεγχθεί ηθικά, να εξεταστεί αν θα οδηγούσε σε τιμωρία. Σήμερα τι ηθική διαθέτουμε; Ποιος θα τολμούσε ό,τι έγινε στην Ελλάδα, ποιος θα κατέκαιε ζωντανούς 50 ανθρώπους; Γιατί; Και πώς θα ζούσε μετά; Με τι μυαλό σαλεμένο από τα κτυπήματα των Ερινυών;


Δυστυχώς αυτή η έλλειψη ηθικής έπληξε και τον κ. Παπανδρέου. Στη χειρότερη μέρα στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος βρήκε τη στιγμή για το ευτελέστερο είδος πολιτικής. Βρήκε πρόσφορο έδαφος για προεκλογικό αγώνα. Μπροστά στα αποκαϊδια μίλησε για ακυβέρνητη πολιτεία. Τόλμησε να παίξει με τους νεκρούς μιλώντας για σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Οι Αρχηγοί θα τη σβήσουν τη φωτιά; Λίγη ντροπή, λίγο σεβασμό.

Η συζήτηση για την ελληνική καραμέλα των "πολιτικών ευθυνών" είναι μία συζήτηση που δεν επιτρέπεται να γίνει. Όχι τώρα, αλλά ποτέ. Δεν είναι δυνατόν με 200 φωτιές στη μισή Ελλάδα να μιλάμε για απροετοίμαστη Πυροσβεστική, έλλειψη σχεδίου, κακή κατανομή των δυνάμεων. Είναι γελοίο. Και για ατομική βόμβα δεν είμαστε έτοιμοι, πώς να γίνει; Ποιος θα μπορούσε να είναι έτοιμος για τόσες καταστροφές; Πού να πρωτοπάνε οι Πυροσβέστες; Σκέφτηκε κανείς υπό ποιες συνθήκες εργάζονται, άοκνα, αδιάκοπα στους 60 βαθμούς, στον καπνό. Πού να πρωτοπάνε τα αεροπλάνα;

Και οι γελοίες ευθύνες... Ακόμη και ο πιο αποτυχημένος Υπουργός (και ο Πολύδωρας που απαξίωσε συλλήβδην τα Σώματα Ασφαλείας και τα κατέστησε στόχο των μερικών εκατοντάδων ανεγκέφαλων παιδίσκων με τη συμπλεγματική συμπεριφορά και την ανείπωτη ανάγκη εκτόνωσης, είναι αποτυχημένος) δεν παίρνει τη μάνικα να σβήσει φωτιές. Δεν την άναψε ο Πολύδωρας τη φωτιά, ούτε ο Καραμανλής έπρεπε να καθαρίσει τις αντιπυρικές ζώνες και δεν το έκανε, ούτε ο Φούρλας πέταγε μπιτόνια με βενζίνη, ούτε ο Κόης άναβε κι άλλες φωτιές και έκανε φάρσες στην Πυροσβεστική για να καεί κι ό,τι είχε μείνει όρθιο. Ούτε άλλαξε κανείς τα σχέδια δράσης, ούτε διέλυσε το ΠΣ σε 3 χρόνια (αφού ήταν τόσο καλά οργανωμένο επί ΠΑΣΟΚ, πώς διαλύθηκε τόσο γρήγορα και γιατί μετά τον Φούρλα κανείς δεν ήταν άξιος για Αρχηγός, όπως υποστηρίζει η Αντιπολίτευση;).

Ποιος θα μιλούσε για γαλάζιους πυραγούς, αν τολμούσε η Κυβέρνηση να προσλάβει Πυροσβέστες; Ποιος γελοιοποίησε την Αγροφυλακή, αντί να πιέσει για ταχύτερη οργάνωση και λειτουργία της; Ποιος διέλυσε τη Δασοφυλακή; Η ΝΔ;


Κοροϊδία. Ξεδιαντροπιά. Δίψα για εξουσία.


Πίστευα πως τίποτα δεν μπορεί να με σοκάρει. Έχω δει πολλά. Έβλεπα τη φωτιά και ήμουν συγκρατημένος. Όταν όμως είδα το πρωί τα καμμένα αυτοκίνητα, όταν κατάλαβα πώς χάθηκαν αυτοί οι άνθρωποι, όταν είδα την καταστροφή, συγκλονίστηκα. Κατέρρευσα ψυχολογικά. Ο νους μου δεν το χωράει.


Αυτή η θλιβερή φιγούρα πάνω από τα πτώματα μίλησε για ευθύνες. Στα αποκαΐδια έκανε αντιπολίτευση. Με το αίμα θέλει να κορέσει τη δίψα του για εξουσία.


Δεν ένιωσε τίποτα; Δε συγκινήθηκε καθόλου;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πού ξεχάσατε την ανθρωπιά σας;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πού παρατήσατε την κοινή λογική, όταν ζητήσατε την ευθύνη απ'την Κυβέρνηση για αυτό το απίστευτο έγκλημα;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δε σεβαστήκατε τίποτα.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Γίνατε το ίδιο με τους αρχηγούς των μικρών κομμάτων και δε χάσατε την ευκαιρία για κυνήγι ψήφων.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δε βρήκατε ένα λόγο συμπόνιας. Βρήκατε τη μεγάλη ευκαιρία μπροστά σας.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.


ΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΦΗΝΑΤΕ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΟΥΝ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ -ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΣΑΛΕΥΕΙ ΣΤΑ ΣΤΗΘΗ ΣΑΣ- ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ. ΚΑΙ ΗΘΙΚΑ, ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ.


Συγχωρήστε με για τον τόνο. Το μυαλό μου δε χωράει όσα έγιναν. Μα η ψυχή μου δεν μπορεί και να συγχωρήσει τα όσα άκουσα σήμερα.

23/8/07

Εγκληματική αφέλεια

Την ιστορία με τα ομόλογα δεν τη γνωρίζω. Ούτε ποιος τα πήρε, ούτε τι ξέραν και τι δεν ξέραν οι Υπουργοί και οι Γραμματείς, ούτε πόσα αρπάξαν οι γαλάζιοι Πρόεδροι και τα Κοκκινο-κιτρινο-πράσινα ή άλλων αποχρώσεων μέλη των Διοικήσεων των Ταμείων. Έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, δηλαδή την απόλυτη βεβαιότητα ότι ούτε καν σε δίκη θα πάμε και οι ένοχοι θα συνεχίσουν να σουλατσάρουν ανενόχλητοι. Απλά θα έχει κάτι να φωνάζει και το ΠΑΣΟΚ όταν κάποιος αντίπαλος με μνήμη ελέφαντα θυμάται το Χρηματιστήριο και τις περιουσίες που καταστράφηκαν.

Εκείνο που αδυνατεί να συλλάβει ο νους μου είναι το αδιανόητης βλακείας επιχείρημα του ΠΑΣΟΚ ότι επισπεύσθηκαν οι Εκλογές για να κρυφτεί το πόρισμα. Αναρωτιέμαι: Υπήρχε άραγε χειρότερη περίοδος για τη διεξαγωγή των εκλογών από αυτήν; Είναι τόσο εγκληματικά αφελής ο Πρωθυπουργός, ώστε, ενώ γνώριζε το περιεχόμενο του πορίσματος, να περίμενε ότι αυτό θα μείνει μυστικό επί 30 ημέρες και γι' αυτό να διάλεξε την 16/9 για τις Εκλογές;

Η ημερομηνία των Εκλογών έγινε γνωστή μερικές μέρες αφού ολοκληρώθηκε η σύνταξη του πορίσματος. Είναι δυνατόν και ο πλέον αφελής να πιστέψει ότι με αυτόν τον τρόπο δε θα γινόταν γνωστό το περιεχόμενό του; Αν ήθελε η ΝΔ να αποσυνδέσει τις Εκλογές από το πόρισμα, ή θα τις έκανε τον Ιούνιο ή θα περίμενε να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και θα πηγαίναμε για Εκλογές τον Μάρτιο. Επομένως, είτε πράγματι ο Πρωθυπουργός δε γνώριζε τι έλεγε ο Ζορμπάς, είτε είχε την ακλόνητη πίστη ότι μέλη της ΝΔ δεν ενέχονταν στην υπόθεση. Εκτός αν όντας βέβαιος για την εκλογική νίκη του, απλά αδιαφόρησε. Μένει να φανεί αν έτσι θα γίνει.

Στο ΠΑΣΟΚ με την επιμονή τους στην παραπάνω ανοησία εξευτελίζονται πρώτα-πρώτα οι ίδιοι. Τέτοιες γελοιότητες με εξοργίζουν. Όχι γιατί "δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή" κ.λπ. αλλά διότι υποτιμούν τη νοημοσύνη του λαού, δηλαδή των ψηφοφόρων, τους οποίους εκλιπαρούν για στήριξη.

Με την επαναφορά της αντι-δεξιάς ρητορικής και τις βαλίτσες, τα προεκλογικά φάουλ του ΠΑΣΟΚ είναι ήδη 3. Καλύτερα να προσέξουν οι επικοινωνιολόγοι στη Χαριλάου Τρικούπη...

20/8/07

Ο ήλιος έδυσε, μα έσβησε ο πυρσός...

Κατά γενική ομολογία τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν καταρρεύσει. Μετά την δεκαετία του ΠΑΣΟΚ η πλειοψηφία των Ελλήνων εναπόθεσε τις ελπίδες της στη ΝΔ. Οι προσδοκίες πολλές και τελικά το φορτίο αποδείχθηκε πολύ βαρύ.
Η ΝΔ δεν πέτυχε. Μη γελιόμαστε. Δεν είναι ούτε τα ομόλογα, ούτε οι κουμπάροι, ούτε οι αγροφύλακες. Την Αγροφυλακή την είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Αν δεν την είχαν καθιερώσει θα ήταν αναξιόπιστοι. Τα υποτιθέμενα σκάνδαλα προβλήθηκαν δυσανάλογα πολύ από τα "ανεξάρτητα" ΜΜΕ, με αποτέλεσμα ο κόσμος να απευαισθητοποιηθεί. Η εμπειρία του ΠΑΣΟΚ με τα απειράριθμα σκάνδαλα κακοδιαχείρισης και το "έγκλημα" (κατά ΝΔ) του Χρηματιστηρίου είναι πολύ νωπή ακόμα. Η σκέψη δε, ότι μέχρι σήμερα τηλεοράσεις και ραδιόφωνα αγνοούσαν τη λέξη διαφθορά, και την ίδια ώρα που ο πρώην Πρωθυπουργός καλούσε τη ΝΔ να πάει στοιχεία στον Εισαγγελέα την κατηγορούσε για ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, κάνουν τον νοήμονα να αναρωτηθεί: μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν σκάνδαλα, ή πνίγονταν από τα ΜΜΕ; Κι αν ισχύει το δεύτερο, πόσο αξιόπιστα είναι τα ίδια Μέσα που μέχρι χθες σιωπούσαν, αλλά ξαφνικά αποφάσισαν να υπηρετήσουν την κάθαρση;
Λογική συμψηφισμού; Απολύτως. Είναι αυθόρμητη όμως η σκέψη, τουλάχιστον για τους μη έχοντες κομματικές παρωπίδες. Εκεί εντοπίζεται η μεγάλη απογοήτευση του Νεοδημοκράτη: αν ήθελε ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ, θα ψήφιζε, το 2004, τον κ. Παπανδρέου. Δεν το έκανε διότι είχε απηυδήσει.
Σήμερα διαπιστώνει πως οι ελπίδες για κάθαρση, μείωση και επανίδρυση του Κράτους απεδείχθησαν φρούδες. Τα δύο κόμματα οδηγούν σε αδιέξοδο.

Τι μπορούμε να κάνουμε;
Η γνωστή στερεότυπη φράση "ψήφο στα μικρά κόμματα" είναι περισσότερο απελπιστική. Τι να επιλέξεις; Το ΚΚΕ της απόλυτης άρνησης; Τον ανούσιο και, εσχάτως, ενοχλητικώς κραυγάζοντα Συνασπισμό; Τον κ. Καρατζαφέρη της "ακροδεξιάς", ό,τι περιεχόμενο κι αν της δίνει ο καθένας; Οι επιλογές είναι λίγες. Από τα μικρά κόμματα μόνο η Δημοκρατική Αναγέννηση μένει. Εκεί πλέον είναι θέμα του πόσο συμφωνεί ή όχι κανείς με τη συγκεκριμένη ιδεολογία του κ. Παπαθεμελή.
Κι αν υποθέσουμε, όμως, ότι κάποιος τρίτος, πλην ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αναλαμβάνει με μυστήριο τρόπο τη Διακυβέρνηση, θα πάνε τα πράγματα καλύτερα; Σίγουρα όχι.
Επομένως επιστρέφουμε μοιραία στο δίλημμα, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ.
Υπάρχει η σκέψη του να διαλέξουμε τη "Νέα Αλλαγή", να δοκιμάσουμε το καινούργιο. Πόσο καινούργιο όμως είναι το πολιτικό προϊόν του ΠΑΣΟΚ;
Αν θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα ποιος είναι λιγότερο κακός, η επιλογή είναι αναμφίβολα η ΝΔ. Παρά τις κραυγές για τα "σκάνδαλα", η ΝΔ δεν εφθάρη τόσο ώστε να αποζητά κανείς τόσο έντονα την απαλλαγή από αυτήν. Όχι ακόμα. Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ οι πολλές αμαρτίες στις οποίες περέπεσε κατά το παρελθόν δεν έχουν ξεχασθεί. Και η φυσιογνωμία του ηγέτη του δεν πείθει κανέναν ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Ο Καραμανλής εμπνέει ακόμα εμπιστοσύνη -τα περισσότερα μέλη της Κυβέρνησής του όχι.

Ειλικρινά, δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω στις 16/9. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα βρεθώ στους αναποφάσιστους 1 μήνα πριν τις εκλογές. Πιστεύω όμως ότι θέτουμε εσφαλμένα ερωτήματα. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι, ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουμε, στις 17/9 να αποφασίσουμε να στηρίξουμε τη νέα Κυβέρνηση. Να αποδείξουμε ότι ως ενεργοί πολίτες μίας ώριμης δημοκρατίας αξίζουμε μία Εξουσία που θα μας αντιμετωπίζει με εντιμότητα και ειλικρίνεια. Και να βγούμε στους δρόμους. Αυτήν τη φορά όχι για να διαδηλώσουμε κατά των προτεινόμενων κυβερνητικών αλλαγών, αλλά για να απαιτήσουμε ουσιαστικά μέτρα και αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις. Η μόνιμη άρνηση και η αέναη αντιπολίτευση πρέπει να λάβουν τέλος.
Ας αποτινάξουμε τον κομματικό ζυγό. Ας διατρανώσουμε με στεντόρια φωνή την επιθυμία για κάτι καλύτερο. Και την προθυμία να υποστούμε και τις συνέπειες των σκληρών, αλλά ουσιαστικών πολιτικών. Από εμάς εξαρτάται.

Ενεργοί πολίτες. Όχι απλά ένα σύνθημα. Μία νέα στάση ζωής.

19/8/07

Προσοχή: Πόλωση

Με μία σύντομη ματιά στα πιο πρόσφατα blogs (http://blogs.sync.gr) διαπίστωσα ότι τελικά αυτές οι Εκλογές μάλλον δε θα είναι και τόσο νερόβραστες. Ευρηματικά, είναι η αλήθεια βιντεάκια και αφισούλες (αυτή με το Lidl την παραδέχομαι, ειδικά με τις τρίχες!) κατά του Πρωθυπουργού έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους.

Παρότι σφόδρα διαφωνώ με την μονόπλευρη αρνητική ρητορική, σας παρακινώ να ρίξετε μια ματιά: http://antinds.blogspot.com

Πέρα από τις ήδη διατυπωθείσες ενστάσεις μου ως προς το αν θα "πέσει η Δεξιά" (ορολογία που μου προκαλεί χαμόγελο) αναρωτιέμαι για το αν τέτοιου είδους πρακτικές εξυπηρετούν τον στόχο τους. Η αλήθεια είναι πως στο εν λόγω ιστολόγιο είναι ανοικτοί σε διάλογο, αλλά μάλλον θα απωθήσουν τις ψήφους από το ΠΑΣΟΚ...

Λαμβάνοντας αφορμή από το παραπάνω blog πρέπει να επισημάνω το εξής:
Θεωρώ πως η έντονη και "μαύρη" ρητορική, αυτό το αντι-ΝΔ στοιχείο, ο αρνητικός δηλαδή λόγος, που φαίνεται ότι θα ακολουθήσει συνολικά το ΠΑΣΟΚ μάλλον προς όφελος της ΝΔ λειτουργούν. Η ελπίδα του ΠΑΣΟΚ είναι η διαρροή ψήφων από τη ΝΔ. Με την τεχνητή πόλωση που θα επιχειρήσει καθώς φαίνεται ο κ. Παπανδρέου, θα αυξήσει τη συσπείρωση της ΝΔ. Είναι τακτική που δεν τον ευνοεί. Προτιμότερο θα ήταν να παρουσιάσει τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματά του, έναντι της (πράγματι απογοητευτικής για τους ίδιους ακόμη τους Νεοδημοκράτες) κυβέρνησης. Άλλωστε με το να δυναμιτίζεται το πολιτικό κλίμα δεν εξυπηρετείται καθόλου ο δημόσιος διάλογος. Πρόκειται για τακτική που δεν ταιριάζει στο ήπιο προφίλ του κ. Παπανδρέου.

Διαφορά ήθους

Αιφνιδίασε ο Υφυπουργός Εσωτερικών κ. Απόστολος Ανδρεουλάκος ανακοινώνοντας χθες την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική. Έγινε έτσι ο 3ος κατά σειρά βουλευτής της ΝΔ που απεσύρθη πρόωρα και δε θέτει υποψηφιότητα για τις προσεχείς εκλογές, μετά τους κ.κ. Πολύζο και Σπηλιωτόπουλο.

Ο κ. Ανδρεουλάκος πορεύθηκε πολιτικά με ήθος και εντιμότητα. Ενταγμένος στη λεγόμενη "λαϊκή δεξιά" δε φάνηκε να σχετίζεται με αδιαφανείς διαδικασίες και η θητεία του στο Υπουργείο Εσωτερικών θεωρήθηκε επιτυχημένη, όσο αυτό μπορεί να ειπωθεί για έναν Υφυπουργό. Συνολικά στην πολιτική του σταδιοδρομία χαρακτηρίστηκε από τους αντιπάλους του ως "ακροδεξιός", ετικέτα που όταν αποδίδεται από συγκεκριμένους κύκλους είναι από μόνη της αρκετή για να καταστήσει συμπαθή οποιονδήποτε στη "συντηρητικότερη" μερίδα των ψηφοφόρων. Η αλήθεια είναι πως ο κ. Ανδρεουλάκος ουδέποτε υπερέβη τα όρια και δεν προκάλεσε, ειδικά από το 2004 και μετά. Το περίφημο φυλλάδιο της πιτσαρίας φυσικά και δε θα ήταν αρκετό να τον οδηγήσει εκτός Κοινοβουλίου. Η εκμετάλλευση του συγκεκριμένου περιστατικού, όμως, για πολιτικούς λόγους και μάλιστα από εσωκομματικούς αντιπάλους, ως φαίνεται ότι συνέβη, ήταν μάλλον η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για έναν έντιμο άνθρωπο που κάποια στιγμή αγανακτεί από τη βρωμιά και τη λάσπη.

Οι άλλες δύο περιπτώσεις είναι παρόμοιες. Ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, απόστρατος της Αεροπορίας που αντί να μετρά μέρες μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή μέχρι τη συνταξιοδότηση, συνέχισε να σπουδάζει Φιλοσοφική και Νομική (!) πρέπει να ήταν από τους πλέον κατηρτισμένους στρατιωτικούς. Η θητεία του ως Υπουργού Άμυνας στιγματίστηκε υποτίθεται από την "κόντρα" με τον τότε Γραμματέα κ. Ζορμπά (τον γνωστό πρώην εισαγγελέα). Το τι ακριβώς συνέβαινε τότε στο Υπ.Εθ.Α., ένα πολύ ευαίσθητο Υπουργείο, δεν έγινε ποτέ γνωστό. Το πιο πιθανό, πάντως, είναι ο κ. Σπηλιωτόπουλος να αντικαταστάθηκε από τον κ. Μεϊμαράκη στον ανασχηματισμό όχι για λόγους ουσίας, αλλά για την τήρηση των ενδοκυβερνητικών ισορροπιών, όταν η κ. Μητσοτάκη ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών. Πώς να μην τα μαζέψει μετά;

Παρομοίως ο κ. Πολύζος προέβη στην εξωφρενική διαπίστωση πως έντιμοι και απατεώνες υπάρχουν παντού. Ο Πρωθυπουργός τον διέγραψε από τη ΝΔ, προφανώς βέβαιος ότι το κόμμα του απαρτίζεται από άσπιλους, άμωμους και αμόλυντους αποφοίτους του κατηχητικού. Η συνέχεια με τα (φουσκωμένα από τα ΜΜΕ, αλλά υπαρκτά) σκάνδαλα μετέτρεψε τη διαγραφή του κ. Πολύζου σε ανέκδοτο...

Ο καθένας μπορεί να διατηρεί τις επιφυλάξεις του και για το ήθος, και για την εντιμότητα, και για τον τρόπο με τον οποίο οι 3 πολιτεύθηκαν. Η πρόωρη απόσυρσή τους, ωστόσο, δίδει επαρκή και αδιάψευστη μαρτυρία. Απορώ γιατί δεν άκουσα από το ΠΑΣΟΚ ότι όλοι "εγκαταλείπουν το καράβι που βυθίζεται", θα ήταν καλή ατάκα για το δελτίο ειδήσεων του MEGA και για εξώφυλλο στο ΕΘΝΟΣ. Η αλήθεια είναι διαφορετική: αποτινάσσοντας ξαφνικά την επιθυμία για εξουσία και αποσυρόμενοι οι 3, και κυρίως το εν ενεργεία μέλος της Κυβέρνησης κ. Ανδρεουλάκος, έβγαλαν ψεύτες όσους υποστηρίζουν ότι οι γαλάζιοι διψούσαν μετά από 10 χρόνια στην Αντιπολίτευση για αξιώματα και θρόνους...

Και υπάρχει και ο Μαντούβαλος. Δε διεγράφη, έφυγε μόνος του όταν αποκαλύφθηκε η εμπλοκή του στο παραδικαστικό. Η συμπεριφορά του, τυπική συμπεριφορά ενόχου που ψάχνει να κρυφτεί.
Πώς αλλάξαν τα πράγματα! Το βράδυ της 7ης Μαρτίου 2004 ο κ. Μαντούβαλος φέρεται να ζήτησε μεταξύ αστείου και σοβαρού να τον μεταφέρουν στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως για να αναλάβει αμέσως καθήκοντα!!! Το περιστατικό ελέγχεται ως ανακριβές, ωστόσο η μεγαλομανία και η αλαζονεία του φαίνονται από την εμφάνισή του την επομένη των Εκλογών στον ALPHA, όπου φρόντισε να διορθώσει την κάρτα που... τον έφερνε δεύτερο σε ψήφους βουλευτή στην περιφέρειά του, στον Πειραιά, πίσω από τον κ. Μιχαλολιάκο. Φαντάζεται κανείς την έκπληξη των Νεοδημοκρατών -όταν μετά από τόσο καιρό βρέθηκαν στην εξουσία- να ακούν έναν κυβερνητικό βουλευτή και μέλλοντα -τότε- Υπουργό να ασχολείται με το αν ήρθε πρώτος αντί να αναλύει το πρόγραμμά τους... Αλλά και την έκπληξη του ιδίου όταν ο κ. Καραμανλής υπουργοποίησε και τον κ. Μιχαλολιάκο, αλλά και τον κ. Καλό, βουλευτές της ιδίας εκλογικής περιφέρειας, τους οποίους ο Μαντούβαλος είχε νικήσει... Στη συνέχεια, ονειρευόμενος το Υπουργείο Ναυτιλίας, άσκησε την πλέον επιθετική και ειδεχθή αντιπολίτευση στον κ. Κεφαλογιάννη, ελπίζοντας και πάλι εις μάτην.

Η διαφορά ήθους είναι ξεκάθαρη: οι 3 αποσύρθηκαν επειδή ο καθένας για τους δικούς του λόγους θεώρησε ότι θίχθηκε, πολιτικά και προσωπικά. Γυρίσαν την πλάτη σε ένα σύστημα που τους άφησε πικρία και απογοήτευση, παρότι υπήρξαν επί μακρόν τμήμα του. Είναι μοιραίο τώρα να αποκαλύπτεται πόσο σημαντική ήταν η παρουσία τους. Διότι από τον τρόπο με τον οποίο αποσύρεται ένας πολιτικός αποκαλύπτεται το επίπεδο και το ήθος του. Προτίμησαν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους αντί να γίνουν βορά των κομματικών παιγνίων.
Την ίδια στιγμή ο κ. Μαντούβαλος αποζητά εναγωνίως καταφύγιο: τη βουλευτική ασυλία. Ακόμη όμως και ο λαϊκιστής Καρατζαφέρης απεδείχθη έντιμος: απαιτεί την έγγραφη δέσμευσή του ότι θα παραιτηθεί αν καταδικασθεί! Από πού θα γαντζωθεί άραγε τώρα ο κ. Μαντούβαλος; Αναρωτιέμαι τι στάση θα κρατήσει και πώς θα κινηθεί στον Πειραιά. Με ποιον θα συμμαχήσει άραγε;

18/8/07

Οι Εκλογές κι οι Αλλαγές

Με την προκήρυξη των Εκλογών για τις 16 Σεπτεμβρίου έληξε το μέγα και εθνικής σημασίας ζήτημα που απασχολεί εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια τα ΜΜΕ. Αφού αμέσως μετά τις Εκλογές του 2004 είχαν ξεκινήσει την κολοκυθιά για το πότε θα γίνει ο ανασχηματισμός, όταν τελικά αυτός έγινε, έπιασαν το άλλο μέγα θέμα.
Στη χώρα μας επιβεβαιώνεται συνεχώς ο κανόνας που θέλει όσο πιο ανούσιο είναι ένα ζήτημα τόσο περισσότερο να το συζητάμε. Ανούσιες οι Εκλογές; Οι συγκεκριμένες είναι, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, αν και είναι πιθανό, τελικά, να προκύψουν σημαντικές εξελίξεις μετά τις 16/9. Ας εξετάσουμε τους λόγους:

Για τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Το κόμμα θα κερδίσει τις Εκλογές, λογικά εύκολα με διαφορά 2-3 μονάδων και με την αναμενόμενη κάμψη στο ποσοστό του. Ο νέος εκλογικός νόμος δε θα επιτρέψει την εκλογή περισσοτέρων των 155-157 βουλευτών, στην καλύτερη περίπτωση. Εδώ λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Η ΝΔ εξελέγη πανηγυρικά το 2004. Συνέτριψε το ΠΑΣΟΚ μετά 10 χρόνια, είχε όλο το λαό στο πλευρό της και έναν ελλειμματικό αρχηγό αντιπολίτευσης εναντίον της. Σημαία της οι μεταρρυθμίσεις και η διαφάνεια. Οι μεταρρυθμίσεις είναι η αιτία που επικαλείται για τη διάλυση της Βουλής ο Πρωθυπουργός. Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς σοβαρά πως η ΝΔ ό,τι δεν τόλμησε να επιχειρήσει με 5 μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ και 165 βουλευτές, αναδυόμενη στην Κυβέρνηση άφθαρτη και πανίσχυρη θα το τολμήσει με τη μισή διαφορά, με 10 λιγότερους βουλευτές, πρόωρα γηρασμένη και με μια αντιπολίτευση πιθανότατα καθοδηγούμενη από νέο Αρχηγό;
Είναι λοιπόν δεδομένο: η απλή, και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματική, διαχείριση της ΝΔ θα συνεχισθεί. Το μόνο σημείο στο οποίο διαφοροποιήθηκε η σημερινή Κυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ είναι η απουσία αλαζονείας και πραγματικής διαφθοράς. Σιγά-σιγά κι αυτές θα εμφανιστούν...

Στο ΠΑΣΟΚ η βέβαιη ήττα, για το καλό του τόπου, επιβάλλεται να αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων στο θέμα της ηγεσίας. Ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι ένας συμπαθής άνθρωπος. Πολιτικά, ωστόσο, είναι ανύπαρκτος, δεν έχει κανένα χάρισμα, ούτε ουσιαστικό, ούτε επικοινωνιακό, και μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο πνευματικά και πολιτικά ανεπαρκής. Καθώς τον παρατηρεί κανείς διαπιστώνει ότι το ίδιο το σώμα του, η ίδια η χροιά της φωνής του δεν ακολουθεί, αδυνατεί να υποστηρίξει, τη ρητορική των ακροτήτων που έχει επιλέξει.
Είδαμε χθες σε δελτίο ειδήσεων τον επικοινωνιολόγο κ. Σεφερτζή να υποστηρίζει ότι ο κ. Παπνδρέου έχει ωριμάσει πολιτικά και ο λαός έχει εξοικειωθεί μαζί του. Προσπερνώντας το γεγονός ότι στις Εκλογές του 2004 ο κ. Σεφερτζής αμειβόταν από το ΠΑΣΟΚ για τις υπηρεσίες του, η παραπάνω διαπίστωση μόνο αγενώς ηχηρό γέλωτα μπορεί να προκαλέσει: όσο περισσότερο εκτίθεται στο λαό ο Αρχηγός, τόσο περισσότερο καταδεικνύονται οι ελλείψεις του. Αν δεν κατάφερε να κερδίσει μέσα στον επικοινωνιακό ορυμαγδό του 2004, πώς θα κερδίσει σήμερα που έχει εξελιχθεί σε μία περιφερόμενη πολιτική καρικατούρα;
Μετά την ήττα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αλλάξει Πρόεδρο. Ο κ. Βενιζέλος εμφανίζεται ως εξαιρετικά εγωπαθής και αυτάρεσκος. Πολλές φορές έχουμε διαβάσει σε εφημερίδες (π.χ. Καθημερινή) να χαρακτηρίζεται ως "άνθρωπος που απολαμβάνει να ακούει τη φωνή του"! Ακόμη και αν αποδεχτούμε ότι δεν είναι ουσιαστικός, και επικοινωνιακός είναι, και ευφυής. Εάν εκλεγεί Πρωθυπουργός, όσο βλαπτική και αν είναι η πολιτική του (που μπορεί και να μην είναι), θα ξέρουμε ότι είναι δική του επιλογή, και δε θα πιθανολογούμε για το ποιος μπορεί να εκμεταλλεύθηκε την αγαθοσύνη και την ολιγοφροσύνη του, όπως θα συμβεί με τον κ. Παπανδρέου.

Μια αλλαγή στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα συνιστά τη μέγιστη εξέλιξη αυτών των Εκλογών. Ωστόσο η μοίρα των μικρών κομμάτων έχει επίσης ενδιαφέρον.
Για το ΚΚΕ η αύξηση του αριθμού των Βουλευτών του και η μικρή ίσως αύξηση στο ποσοστό του δεν πρόκειται να αποτελέσουν ουσιαστική εξέλιξη. Η δύναμη του κόμματος είναι συγκεκριμένη και οι ακρότητες με τις οποίες έχει συνδεθεί δεν του επιτρέπουν να λειτουργήσει ελκυστικά για τις ψήφους διαμαρτυρίας που θα διαρρεύσουν από το ΠΑΣΟΚ. Επίσης, οι φωνές αμφισβήτησης της κ. Παπαρήγα δεν αποτελούν ιδιαίτερο πρόβλημα, και μάλλον εξαρτάται από την ίδια το αν θα παραμείνει στη θέση της.

Ο Συνασπισμός έχει πρόβλημα. Ο κ. Αλαβάνος, ο βαθύπλουτος ηγέτης της Αριστεράς, πέτυχε κάτι σημαντικό: έδωσε πολιτική ταυτότητα στο Συνασπισμό. Και, ειρωνικά, το γεγονός αυτό θέτει ζήτημα πολιτικής επιβίωσης για το κόμμα.
Η "προοδευτική Αριστερά" λειτουργούσε για τους αριστερίζοντες ψηφοφόρους όπως ο "μεσαίος χώρος" για τους δεξιούς: ακουγόταν ελκυστική, όλοι ξέραν ότι ο βαρύγδουπος όρος είναι κενός περιεχομένου, αλλά δρούσε απενοχοποιητικά. Δεν είμαι δεξιός, ανήκω στο μεσαίο χώρο -ψηφίζω ΝΔ. Καταδικάζω την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, δεν υιοθετώ τον στείρο αρνητισμό του ΚΚΕ, στηρίζω την προοδευτική Αριστερά της οικολογίας -ψηφίζω Συν. Ένα ετερογενές τουρλουμπούκι, αποϊδεολογικοποιημένο και απολίτικο, συγκροτούσε το σώμα των ψηφοφόρων του βερμπαλίζοντος συνασπιστικού εσμού. Για τον λόγο αυτό το κόμμα λειτούργησε ως πόλος υποδοχής των ψήφων που έχανε το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ και αποτέλεσε δημοφιλή πολιτικό προορισμό των νέων που δεν ήξεραν πολλά από πολιτική και, "τέλος πάντων, κάτι έπρεπε να ψηφίσουν κι αυτοί".
Σήμερα, η κατάσταση αυτή έχει ανατραπεί. Ο κ. Αλαβάνος κονταροχτυπιέται με τον κ. Καρατζαφέρη για τον τίτλο του απεχθέστερου πολιτικού αρχηγού στις δημοσκοπήσεις. Κατάφερε να δώσει συγκεκριμένο στίγμα στο κόμμα του, αλλά δεν κόμισε τίποτα το καινούργιο. Είναι το αντι-ΝεοΔημοκρατικό κόμμα και στο αεροπληθές μυαλό του κ. Αλαβάνου ο ίδιος κοντράρει στα ίσια τον Πρωθυπουργό! Όποιος βέβαια αντιπαθεί τη ΝΔ θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, όχι Συνασπισμό, αφού έτσι θα συμβάλλει στην επανεκλογή Καραμανλή στην εξουσία!!! Η ρητορική του τον καθιστά φιγούρα βγαλμένη από καρτούν, ενώ ο, ευφάνταστος είναι η αλήθεια, παραλληλισμός με την Κόζα Νόστρα και τη Μαφία, τον εκτίναξε στο περιθώριο του δημοκρατικού συστήματος.
Ο Συνασπισμός μέχρι σήμερα ήταν ένα μη-κόμμα. Δεν είχε ιδεολογία, δεν εξέφραζε καμία πολιτική, παρά μόνο γενικόλογη υπεράσπιση του περιβάλλοντος και πίστη στον ανθρωπισμό. Τώρα είναι απλά ένα ακόμη αντιπολιτευόμενο κόμμα. Επιπροσθέτως, έχει χάσει την ψήφο των απολιτίκ νέων, διότι, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο κ. Αλαβάνος, οι κινητοποιήσεις στοίχισαν στη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών: νέοι άνθρωποι είδαν τα πτυχία τους να καθυστερούν, ωθήθηκαν στα όριά τους υφιστάμενοι δίμηνες και τρίμηνες εξεταστικές, παρακολουθώντας ταυτόχρονα και μαθήματα, είδαν τους τραμπουκισμούς, τις καταστροφές και ακόμη και αν αντιτάσσονταν στα μέτρα, κατάλαβαν ότι όσα έγιναν δεν αποτελούν λύση.
Αν τελικά ο Συνασπισμός συγκεντρώσει το 3% και μπει στη Βουλή, περισσότερο θα το οφείλει στη δυστυχή συγκυρία των πυρκαγιών, λόγω της συνεπούς (αν και κενολογικού χαρακτήρα) οικολογικής ρητορικής του. Ακόμη και τότε ο γραφικός Αλαβάνος θα μας λείψει: τα φουσκωμένα του μυαλά έχουν περικόψει τις πιθανότητες να εκλεγεί βουλευτής με τις περιφέρειες που επέλεξε... Σε αυτό πάντως ήταν έντιμος. Δοκιμάζεται στα δύσκολα, αλλά δεν έχει συναίσθηση του ηρωισμού, διότι έχει υπερτιμήσει τις δυνάμεις του.

Ο πολιτικός σίφουνας Καρατζαφέρη θα αποτελέσει το γεγονός των Εκλογών. Ο μέχρι πρότινος απόβλητος της Ακροδεξιάς θα επιβραβευθεί από τον λαό. Το δεξιό άκρο του πολιτικού συστήματος, που δε σέβεται τη Δημοκρατία λιγότερο από το αντίστοιχο αριστερό (για να μην πούμε ότι τη σέβεται και περισσότερο), απενοχοποιείται, "συγκροτείται σε σώμα" και μάλλον μπαίνει στη Βουλή.
Το αξιοσημείωτο και παράδοξο είναι πως ο ΛΑΟΣ αποτελεί το διάδοχο του Συνασπισμού!!! Αυτή τη στιγμή είναι βέβαιο πως για τους νέους που δεν ασχολούνται και πολύ η υπερπροβεβλημένη φιγούρα Καρατζαφέρη είναι ιδιαίτερα ελκυστική πολιτικά. Σε συνδυασμό με τη μεγεθυσμένη ψήφο διαμαρτυρίας από τη ΝΔ και τη γενικότερη στροφή προς τα δεξιά των ψηφοφόρων, ή ορθότερα την αριστερή μετατόπιση της ΝΔ, ο ΛΑΟΣ είναι σήμερα ό,τι ήταν χθες ο Συν: από ουσία λίγα πράγματα, αλλά καλή εναλλακτική λύση αντί τόσο της ΝΔ, όσο και του ΠΑΣΟΚ (όπως καταδεικνύεται από τις εκτιμήσεις). Και μάλιστα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: εκφράζει συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο και έχει πλέον συγκεκριμένη αλλά καθορισμένη δύναμη. Πέτυχε δηλαδή ό,τι ο Συνασπισμός δεν είχε καταφέρει. Για το λόγο αυτό, αν δεν υπήρχε το κόμμα Παπαθεμελή, θα ήταν σίγουρα 4ο κόμμα, και με μεγάλη διαφορά από το 5ο...

Ο Στέλιος Παπαθεμελής αποτελεί υπόδειγμα πολιτικού. Είναι ευθύς, έντιμος, συνεπής στις ιδέες του. Έσφαλε στην επιλογή του να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, ίσως εκτιμώντας σωστά την τότε δυναμική του. Όταν επί Σημίτη εξοστρακίστηκε, εντάχθηκε στο φυσικό του χώρο με τρόπο που δεν προσέβαλε τους ψηφοφόρους του και που δεν έπληξε τον ίδιο ούτε κατ' ελάχιστον. Αν ξεκινούσε την προσπάθειά του νωρίτερα, σήμερα θα ήταν ο ηγέτης ενός δεξιού κόμματος που θα είχε στραγγαλίσει τον ΛΑΟΣ. Ουσιαστικότερος και απείρως αξιοπρεπέστερος του Καρατζαφέρη, αποτελεί την πιο αξιόπιστη λύση για ψήφο σε μικρό κόμμα. Το αν παίζει ή όχι το παιχνίδι της ΝΔ είναι ένα θέμα που προσβάλλει τον ίδιο, αλλά πρέπει να εξεταστεί. Αν επιτύχει σημαντικό ποσοστό αυτό θεωρητικά θα προέρχεται από το ΛΑΟΣ, από δυσαρεστημένους δηλαδή νεοδημοκράτες που ενώ θα ψήφιζαν Καρατζαφέρη τελικά δεν το έκαναν.
Η πολιτική ανάλυση επιβάλλει σειρά ερωτημάτων. Ο κ. Καρατζαφέρης έχει δική του δύναμη. Είναι αυτή αρκετή για να του δώσει το 3%; Αν ναι, η εμφάνιση της Δημοκρατικής Αναγέννησης δεν εξυπηρετεί τη ΝΔ. Το αντίθετο. Σε αυτήν την περίπτωση είναι πιο εύκολη η διαρροή ψηφοφόρων από τη ΝΔ, που ενώ ήταν δυσαρεστημένοι δεν επιθυμούσαν να ενταχθούν στην "ακροδεξιά". Αν η αυτόνομη δύναμη Καρατζαφέρη είναι κάτω του 3%, σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη διαρροή προς τον κ. Παπαθεμελή, ο ΛΑΟΣ θα μείνει εκτός Βουλής, με σαφές κέρδος κοινοβουλευτικής δύναμης για τη ΝΔ.

Προσωπική εκτίμηση: ο ΛΑΟΣ θα έρθει τέταρτο κόμμα με ποσοστό όχι πολύ πάνω του 3%. Αν φτάσει το 4% θα είναι μεγάλη έκπληξη, λόγω της αναπόφευκτης συσπείρωσης της ΝΔ όσο οι Εκλογές πλησιάζουν. Ο Συνασπισμός αυτή τη στιγμή έχει πιθανότητες 50-50 να μείνει εκτός. Η τακτική του θα τον βλάψει. Μόνη ελπίδα του είναι... ο κ. Παπανδρέου! Η ελλειμματική του προσωπικότητα ίσως τελικά να οδηγήσει τις απαιτούμενες ψήφους στον κ. Αλαβάνο. Το κόμμα Παπαθεμελή είναι το κατ' εξοχήν κόμμα διαμαρτυρίας. Με διείσδυση σε όλους τους πολιτικούς χώρους μάλλον έφτασε άργα, όταν ο τυφώνας Καρατζαφέρη είχε ήδη κυριαρχήσει στη δεξιά. Δύσκολα θα ξεπεράσει το 2%. Όμως όλα γίνονται. Ακόμη και το να έχουμε πεντακομματική Βουλή με τον Συνασπισμό εκτός...
Η εξέλιξη της προεκλογικής περιόδου θα επιτρέψει την εξαγωγή ασφαλεστέρων συμπερασμάτων.

Επί της ουσίας τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει για τους πολίτες. Αυτό, όπως εντός του δικαίου υποστηρίζει το ΚΚΕ, ισχύει ούτως ή άλλως. Τη δεδομένη περίοδο τα κόμματα "εξουσίας" παραμένουν τα γνωστά δύο. Και δεν είναι τόσο η ΕΕ ή οι ομοιότητες των πολιτικών που ακολουθούν που δεν επιτρέπουν τον εντοπισμό διαφοροποιήσεων μεταξύ των δύο. Η αβουλία και η ατολμία τους είναι που τα ενώνει και η υποτίμηση του ελληνικού λαού υπό τον εύσχημο όρο "πολιτικό κόστος".
Μιλούν για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Για λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Η διαπίστωση είναι προκλητική: αν οι μεταρρυθμίσεις ήταν αγαπητές από τον λαό οι λύσεις θα ήταν εύκολες. Και άρα θα είχαν ήδη εφαρμοσθεί. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως απαιτούνται σκληρά μέτρα. Είτε πρόκειται για το ασφαλιστικό, είτε για την παιδεία, είτε για τα εθνικά θέματα, αν οι κατά το μάλλον ή ήττον επιβεβλημένες λύσεις ήταν αρεστές στο λαό θα τις είχαν ήδη ακολουθήσει. Υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους δειλιάζουν. Αντί να σταθούν με ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες και να υποστηρίξουν τις επιλογές τους ακυρώνουν την πολιτική τους. Υποτιμούν τον λαό -αλλά πόσο άδικο έχουν;

Το επίπεδο της Δημοκρατίας δεν είναι το επίπεδο του πολιτικού συστήματος ως λέγεται. Το επίπεδο της Δημοκρατίας είναι το επίπεδο του λαού. Παραδείγματα: Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη εφήρμοσε νεοφιλελεύθερη πολιτική. Τα πλήθη (κατευθυνόμενα φυσικά) ξεσηκώθηκαν. Η Κυβέρνηση κατέρρευσε και το ΠΑΣΟΚ συχνά επικαλείτο τον Μπαμπούλα της Δεξιάς στο πρόσωπο του Επίτιμου, προκειμένου να κερδίσει ψήφους. Τι κι αν οι ΠΑΣΟΚικές Κυβερνήσεις ακολούθησαν στο ακέραιο τις πολιτικές Μητσοτάκη; Ο λαός ως συνονθύλευμα χαϊβανιών επικρότησε την κοροϊδία. Πιο πρόσφατα, η "μεταρρύθμιση" στην Παιδεία, μια σειρά από άτολμες και αυτονόητες σε οποιαδήποτε ξένη χώρα παρεμβάσεις. Η φράξια Κόκκινος Στρατός ξήλωνε τα πεζοδρόμια. Ποιος να τολμήσει τώρα τη λύση του Ασφαλιστικού; Πώς να περικόψει συντάξεις; Πώς να επιμηκύνει τα όρια; Πώς να καταργήσει τις πρόωρες; Πώς να αυξήσει τις κρατήσεις; Κάτι από αυτά θα πρέπει να κάνει. Κι όμως. Ήδη δεσμεύονται ότι δε θα αγγίξουν τίποτε από τα παραπάνω! Τι θα λύσουν δηλαδή; Απλά μαθηματικά χρειάζονται: οι προσθέσεις και οι αφαιρέσεις ή βγαίνουν και δεν υπάρχει θέμα, ή δε βγαίνουν και πρέπει να εξοικονομήσουμε λεφτά.

Εμείς, οι πολίτες έχουμε τη δύναμη. Έχουμε όμως την απαιτούμενη ωριμότητα; Μπορούμε να στείλουμε το μήνυμα ότι νοιαζόμαστε για την ουσία και ότι μπορούμε να υπομείνουμε τις δυσκολίες για το συνολικό όφελος;
Ας το σκεφτούμε κλείνοντας το φάκελο σε τρεις εβδομάδες. Έτσι μόνο θα αποκτήσει νόημα η διαδικασία, έτσι μόνο θα προκύψει κάτι ουσιαστικό από τις Εκλογές.

14/8/07

Απόβλητα

Αίσθηση και κυρίως υποκριτικές αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις του κ. Κ. Μητσοτάκη, στο Κρήτη TV. Οι τιμητές της πολιτικής αισθητικής ενοχλήθηκαν από τα σχόλια για Λαλιώτη - Γιωργάκη.
Για τον πρώτο, είπε ότι "θα έπρεπε να είναι απόβλητος της πολιτικής". Δε χρειάζεται ερμηνεία ο πρώην Πρωθυπουργός. Μαθήματα Ελληνικών χρειάζονται οι δημοσιογράφοι: η παραπάνω φράση σημαίνει ότι ο κ. Λαλιώτης και οι τακτικές του θα έπρεπε να έχουν απορριφθεί από το πολιτικό σύστημα. Όχι ότι ο ίδιος είναι απόβλητο, αλλά ότι δυστυχώς δεν είναι!
Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; Ποιος δε θυμάται τα ψέματα του εν λόγω για τη Mayo, που κατέπεσαν στο Δικαστήριο χωρίς ο ίδιος να δείξει ίχνος μεταμέλειας και ντροπής; Ποιος έχει ξεχάσει το όλο "ήθος" Λαλιώτη, που επιθύμησαν και πάλι στο ΠΑΣΟΚ, φοβούμενοι εκλογική συντριβή; Οι ίδιοι άνθρωποι που προ τετραετίας στο ελπιδοφόρο ξεκίνημά τους ευαγγελίζονταν το νέο ύφος και ήθος δεν μπορούσαν παρά να απομονώσουν τον Λαλιώτη. Σήμερα τον ξέθαψαν μήπως και επιτύχουν την πολυπόθητη "συσπείρωση"... Βιάζοντας στην κυριολεξία τις ίδιες τις προθέσεις τους.
Το 2004 ο κ. Παπανδρέου εμφανιζόταν ως ο "μοντέρνος" πολιτικός. Το σχετικά νεαρό της ηλικίας του και η νερόβραστη μη-θητεία του στο ΥπΕξ του επέτρεπαν να παραμένει στο προσκήνιο άφθαρτος. Την κρίσιμη στιγμή, όταν ο Σημίτης σύρθηκε προεκλογικά σε παραίτηση, ήταν ο μόνος που μπορούσε να συμμαζέψει την ήττα -κάποιοι αυταπατώνταν ότι μπορούσε και να κερδίσει! Πάντως αποτελούσε την καλύτερη πιθανότητα για το βυθιζόμενο καράβι.
Η ανάδειξη Προέδρου μετά την ήττα, την ευθύνη για την οποία θα αναλάμβανε ο κατ' εξοχήν υπεύθυνος κ. Σημίτης, θα ήταν χρήσιμη για το κόμμα. Θα προστάτευε το νέο Αρχηγό και θα γλίτωνε το ΠΑΣΟΚ από τα χειρότερα: ο Παπανδρέου, που ετύγχανε της προκλητικής υποστήριξης των ΜΜΕ δε θα είχε καμία ελπίδα. Δεν είναι βλάκες οι σύντροφοι. Με Βενιζέλο Πρόεδρο και το MEGA στο πλευρό του, το ΠΑΣΟΚ θα μετρούσε σήμερα μέρες για την επανακατάληψη της εξουσίας.
Ο σημερινός Αρχηγός μόνο συμπάθεια μπορεί να προκαλέσει. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για να τον ψηφίσει κανείς! Διαμαρτία του εαυτού του, μέσα σε 4 χρόνια επέστρεψε στη φθηνή σκανδαλολογία, το λαϊκισμό και τη στείρα άρνηση. Να θυμηθούμε το άρθρο 16; Προεκλογικά διαπληκτιζόταν με τη ΝΔ για το ποιος πρωτοεμπνεύσθηκε τα μη κρατικά Πανεπιστήμια. Το νέο ύφος; Ο Λαλιώτης επέστρεψε δριμύτερος! Τη "Συμμετοχική Δημοκρατία"; Αυτή περιορίσθηκε στη γελοιότητα της εκλογής του ως μόνου υποψηφίου, με αδιαφανείς μάλιστα διαδικασίες και σε "δημοψηφίσματα" για την επιλογή των υποψηφίων δημάρχων -μόνο όμως σε δήμους όπου αναζητούσε νομιμοποίηση για τη μη απόδοση χρίσματος στους εν ενεργεία δημάρχους. Και πόσα ακόμα...
Συμπαθής εκ φύσεως, φαίνεται τόσο έξω απ'τα νερά του. Και τόσο προκλητικά ανεπαρκής που έχει μετατρέψει την δειλή και ανίκανη Κυβέρνηση της ΝΔ σε σωτήρα, μπροστά στο ενδεχόμενο εκλογής του στη θέση του Πρωθυπουργού. Ποιος από τους παραδοσιακούς "σοσιαλιστές" θα τον ψηφίσει με το χέρι στην καρδιά, βέβαιος για την καταλληλότητά του; Και τελικά, όσο άσχημο κι αν ακούγεται, ποιος μπορεί ουσιαστικά να διαφωνήσει ότι "δεν μπορεί το παιδί"; Πόσο πικρή είναι η αλήθεια!
Η μόνη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρουν οι Εκλογές είναι η αντικατάσταση αυτής της άνοστης και άγευστης προσωπικότητας, που αλλοτριώθηκε εκχωρώντας το μόνο της πλεονέκτημα, τον νηφάλιο λόγο, από κάποια άλλη που θα πρέπει αυτήν τη φορά να επιλέξει σωστά: να γίνει χρήσιμη για τον τόπο, ασκώντας ψύχραιμη αντιπολίτευση και στηρίζοντας τις σωστές κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Και επειδή ο λαός δεν είναι τόσο ανόητος όσο φαίνεται, προσφέροντας καλές υπηρεσίες στον τόπο, θα ωφελήσει και το κόμμα του.

8/8/07

Άσυλο ανιάτων (1)

Ένα από τα θέματα που με κάνουν και απορώ, κυριολεκτικά από μικρό παιδί, είναι το περίφημο πανεπιστημιακό άσυλο. Ένα αδιανόητο για οποιαδήποτε σοβαρή και αξιοπρεπή δημοκρατία νομοθέτημα, έναν νόμο ο οποίος καταργεί ουσιαστικά τους υπόλοιπους, τουλάχιστον εντός οριοθετημένων χώρων.

Το ζήτημα προέκυψε πολλές φορές κατά τη διάρκεια των φοιτητικών "κινητοποιήσεων" του τελευταίου έτους. Η πιο πρόσφατη όμως επαναφορά του στην επικαιρότητα προ ολίγων ημερών, με την (σπανίας γενναιότητας) απόφαση προληπτικής άρσης του ασύλου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, αν και η πλέον ενθαρρυντική, φρονώ πως αποτελεί τη σοβαρότερη αφορμή προβληματισμού. Ο λόγος είναι οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν.

Ποιο το σκεπτικό της απόφασης; Ότι για το διάστημα που οι εργασίες του ΑΕΙ έχουν διακοπεί, η εφαρμογή του ασύλου χωρίς να προστατεύει καμία ελευθερία και την άσκηση κανενός δικαιώματος (αφού δεν επιτελείται διδακτικό έργο) απλά θα μετέτρεπε το ναό -υποτίθεται- της γνώσης σε ναό των ναρκωτικών, με εξασφαλισμένο το ακαταδίωκτο. Η επίκληση του ισχύοντος νόμου, που προβλέπει την παρέμβαση της Αστυνομίας όταν διαπιστώνονται εγκληματικές ενέργειες, αν και πέρα για πέρα βάσιμη, είναι πέρα για πέρα υποκριτική. Ποιος εν μέσω θέρους θα καλούσε την Αστυνομία; Για να μην εξετάσουμε την προθυμία ή όχι των αστυνομικών να παρέμβουν εντός του χώρου του ασύλου...

Προσωπικά είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι θα προτιμούσαν να τριγυρνούν γύρω από το ορμητήριο του σεϊχη Σαντρ γυμνοί και κραδαίνοντας μια φωτογραφία του Πλανητάρχη, παρά να εισέλθουν στο χώρο των ΑΕΙ και ΤΕΙ για να οδηγήσουν στο αυτόφωρο όποιον παρανομεί. Όχι τόσο λόγω των βίαιων εγκληματιών που θα πρέπει να εξοντώσουν ή της αντίστασης που θα πρέπει να κάμψουν, όσο φοβούμενοι το τι θα ακολουθήσει. Κλαυθμός και ολοφυρμός για τις νεκρές ακαδημαϊκές ελευθερίες, αγανάκτηση και οργή για την αστυνομική αυθαιρεσία, υποσχέσεις για υπεράσπιση μέχρις εσχάτων του ασύλου από τις "αδέσμευτες" νεολαίες της Αριστεράς και της Προόδου.

Πέραν των αντιδράσεων της ΠΟΣΔΕΠ, έχουμε και όσα γράφει ο κ. Κουράκης στην Αυγή (σχετικά με πρόταση συναδέλφου του για την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια):
Η πρόταση του κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής για τη δημιουργία αστυνομίας του Πανεπιστημίου από υπαλλήλους του ΑΠΘ, οι οποίοι θα μπορούν να καλούν την αστυνομία να εισβάλει στον πανεπιστημιακό χώρο για να συλλάβει άτομα που παρανομούν -πέρα από τις προθέσεις- είναι όχι μόνον αφελής, αλλά και επικίνδυνη. Με λίγα λόγια αναθέτει την κατάργηση του ασύλου σε υπαλλήλους "αστυνομικούς", χωρίς συνεδρίαση και απόφαση των αρμοδίων αρχών του πανεπιστήμιου. Και όλα αυτά τη στιγμή που είναι γνωστό ότι όταν τελούνται κακουργήματα στο χώρο του πανεπιστημίου, η αστυνομία μπορεί, κάνοντας χρήση των νόμων που υπάρχουν, να επεμβαίνει και να συλλαμβάνει τους παρανομούντες. Η πρόταση αυτή του κοσμήτορα σε συνδυασμό με την πρόταση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης για κατάργηση του ασύλου για ένα μήνα, δείχνει ότι η λογική της αστυνόμευσης και της "τάξης" εξακολουθεί ακόμη να εδράζεται στη σκέψη καθηγητών, σε πλήρη αναντιστοιχία με την προσπάθεια για την ανάληψη της ευθύνης για την περιφρούρηση του πανεπιστημίου από τους ίδιους τους φοιτητές και τη διοίκηση του ιδρύματος.

Με την πρόταση ούτε εγώ συμφωνώ. Τα δύο σημεία που επισημαίνω έχουν ενδιαφέρον. Η υποκριτική (ως προανέφερα) επίκληση του νόμου (κατά το δοκούν φυσικά, αφού ο ίδιος νόμος δίνει το δικαίωμα στο Πρυτανικό Συμβούλιο του Π.Κ. να άρει προσωρινά το άσυλο -αλλά η ΠΟΣΔΕΠ εξανίσταται) ο οποίος ποτέ δεν έχει εφαρμοσθεί και, κυρίως, η φύλαξη του Πανεπιστημίου από τους φοιτητές.

Άντε και κατάπιαμε το παραμύθι ότι οι εξωπανεπιστημιακοί κάνουν τις ζημιές (γιατί αυθόρμητα σκέπτομαι πως θα βάλουμε το λύκο να φυλά τα πρόβατα). Οι φοιτητές με ποια αρμοδιότητα θα φυλάνε τα αφύλακτα; Με ποια εκπαίδευση; Με ποιο νομικό καθεστώς; Αν διαπιστώσουν παρανομία πώς θα παρέμβουν προς φύλαξιν του Πανεπιστημίου;

Όχι αγαπητοί κύριοι. Η δουλειά των φοιτητών είναι να σπουδάζουν και να μαθαίνουν. Όχι να αστυνομεύουν. Να γίνουν χρήσιμοι πολίτες και επιστήμονες. Όχι κουτσαβάκηδες. Αν κάποιος τραυματισθεί κατά την "υπεράσπιση" ποιος θα τον γλιτώσει; Ο κ. Κουράκης που (κατά δήλωσίν του) δεν ασκεί κλινικό έργο;

Το άσυλο δεν προστατεύει πλέον τίποτα και κανέναν. Έχει μετατρέψει τα Πανεπιστήμια σε άσυλα ανιάτων οπισθοδρομικών που έχουν απωλέσει προ πολλού την επαφή με την πραγματικότητα. Κατ' επίφασιν προοδευτικοί, εκφράζουν ό,τι χυδαιότερα συντηρητικό υπάρχει. Αλλά δεν αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα της Τριτοβάθμιας εκπάιδευσης. Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι πως οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι έχουν μετατρέψει το ιερό λειτούργημά τους σε πάρεργο το οποίο χρησιμοποιούν ως μέσο ανέλιξης σε άλλους τομείς. Αντί να ασχολούνται με τους φοιτητές τους ασχολούνται με την προσωπική τους προβολή και με "ακτιβισμούς" που εξυπηρετούν έναν και μόνο στόχο: το να παραμείνει το ονοματάκι τους γραμμένο στο μυαλό των ψηφοφόρων.

Στο θέμα του ασύλου θα επανέλθω με περισσότερα.

Περιπλανήσεις στα σκοτεινά

"Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."

Στα σκοτεινά. Είναι μάλλον παράδοξη η χρήση του συγκεκριμένου επιθέτου, με δεδομένο ότι "αντικείμενο" του συγκεκριμένου ιστολογίου αποτελούν τα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, εκείνα δηλαδή τα ζητήματα που κυρίως μάς απασχολούν. Τίποτε το σκοτεινό δε θα έπρεπε να υπάρχει σε σχέση με αυτά και, μάλλον (εφόσον καμία εκ των έσω πληροφόρηση δε διαθέτω και κανένα δεσμό με τους υψηλά ισταμένους), δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος για να φωτίσω τις όποιες μυστήριες πτυχές τους.
Στόχος μου μέσα από αυτό το blog είναι η, περισσότερο ή λιγότερο, αντισυμβατική προσέγγιση, μία άλλη ματιά. Θα μπορούσα να μιλήσω για τη φωνή του "απλού πολίτη", του "απαλλαγμένου από δεσμεύσεις και αγκυλώσεις", του "αδέσμευτου και ελεύθερου"... Μπαρούφες. Κανείς δεν είναι απολύτως ελεύθερος και όλοι έχουμε εξαρτήσεις. Και αυτό δεν είναι κακό. Κακή είναι η πλήρης αποδοχή των ετοίμων που μας σερβίρονται, είτε από τα ΜΜΕ, είτε από τα κόμματα, είτε ακόμα και από συγγενείς και φίλους.
Εκεί, λοιπόν, εγώ αποσκοπώ: στον προβληματισμό και τη σκέψη. Όχι επιδιώκοντας την επιδοκιμασία ή την ομοιομορφία των απόψεων, αλλά τη διαμόρφωση αυτοδύναμης θέσης μετά από κατεργασία όλων των πτυχών ενός εκάστου των θεμάτων που προκύπτουν από την επικαιρότητα.
Το δίστιχο που παραθέτω προέρχεται από τον "Τελευταίο Σταθμό" του Σεφέρη. Συνεχίζει ως εξής: "Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά." Χωρίς αμφιβολία τίποτε το ηρωικό δεν έχω την αυτάρεσκη ψευδαίσθηση ότι πρόκειται να γράψω. Η μόνη -πιθανώς- ψευδαίσθησή μου είναι κοινή για όλους τους bloggers: πως ό,τι γράφουν είναι άξιο αναγνώσεως και σχολιασμού. Αλλά αυτό εναπόκειται στη δική σας κρίση.