18/8/07

Οι Εκλογές κι οι Αλλαγές

Με την προκήρυξη των Εκλογών για τις 16 Σεπτεμβρίου έληξε το μέγα και εθνικής σημασίας ζήτημα που απασχολεί εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια τα ΜΜΕ. Αφού αμέσως μετά τις Εκλογές του 2004 είχαν ξεκινήσει την κολοκυθιά για το πότε θα γίνει ο ανασχηματισμός, όταν τελικά αυτός έγινε, έπιασαν το άλλο μέγα θέμα.
Στη χώρα μας επιβεβαιώνεται συνεχώς ο κανόνας που θέλει όσο πιο ανούσιο είναι ένα ζήτημα τόσο περισσότερο να το συζητάμε. Ανούσιες οι Εκλογές; Οι συγκεκριμένες είναι, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, αν και είναι πιθανό, τελικά, να προκύψουν σημαντικές εξελίξεις μετά τις 16/9. Ας εξετάσουμε τους λόγους:

Για τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Το κόμμα θα κερδίσει τις Εκλογές, λογικά εύκολα με διαφορά 2-3 μονάδων και με την αναμενόμενη κάμψη στο ποσοστό του. Ο νέος εκλογικός νόμος δε θα επιτρέψει την εκλογή περισσοτέρων των 155-157 βουλευτών, στην καλύτερη περίπτωση. Εδώ λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Η ΝΔ εξελέγη πανηγυρικά το 2004. Συνέτριψε το ΠΑΣΟΚ μετά 10 χρόνια, είχε όλο το λαό στο πλευρό της και έναν ελλειμματικό αρχηγό αντιπολίτευσης εναντίον της. Σημαία της οι μεταρρυθμίσεις και η διαφάνεια. Οι μεταρρυθμίσεις είναι η αιτία που επικαλείται για τη διάλυση της Βουλής ο Πρωθυπουργός. Πώς είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς σοβαρά πως η ΝΔ ό,τι δεν τόλμησε να επιχειρήσει με 5 μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ και 165 βουλευτές, αναδυόμενη στην Κυβέρνηση άφθαρτη και πανίσχυρη θα το τολμήσει με τη μισή διαφορά, με 10 λιγότερους βουλευτές, πρόωρα γηρασμένη και με μια αντιπολίτευση πιθανότατα καθοδηγούμενη από νέο Αρχηγό;
Είναι λοιπόν δεδομένο: η απλή, και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματική, διαχείριση της ΝΔ θα συνεχισθεί. Το μόνο σημείο στο οποίο διαφοροποιήθηκε η σημερινή Κυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ είναι η απουσία αλαζονείας και πραγματικής διαφθοράς. Σιγά-σιγά κι αυτές θα εμφανιστούν...

Στο ΠΑΣΟΚ η βέβαιη ήττα, για το καλό του τόπου, επιβάλλεται να αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων στο θέμα της ηγεσίας. Ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι ένας συμπαθής άνθρωπος. Πολιτικά, ωστόσο, είναι ανύπαρκτος, δεν έχει κανένα χάρισμα, ούτε ουσιαστικό, ούτε επικοινωνιακό, και μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο πνευματικά και πολιτικά ανεπαρκής. Καθώς τον παρατηρεί κανείς διαπιστώνει ότι το ίδιο το σώμα του, η ίδια η χροιά της φωνής του δεν ακολουθεί, αδυνατεί να υποστηρίξει, τη ρητορική των ακροτήτων που έχει επιλέξει.
Είδαμε χθες σε δελτίο ειδήσεων τον επικοινωνιολόγο κ. Σεφερτζή να υποστηρίζει ότι ο κ. Παπνδρέου έχει ωριμάσει πολιτικά και ο λαός έχει εξοικειωθεί μαζί του. Προσπερνώντας το γεγονός ότι στις Εκλογές του 2004 ο κ. Σεφερτζής αμειβόταν από το ΠΑΣΟΚ για τις υπηρεσίες του, η παραπάνω διαπίστωση μόνο αγενώς ηχηρό γέλωτα μπορεί να προκαλέσει: όσο περισσότερο εκτίθεται στο λαό ο Αρχηγός, τόσο περισσότερο καταδεικνύονται οι ελλείψεις του. Αν δεν κατάφερε να κερδίσει μέσα στον επικοινωνιακό ορυμαγδό του 2004, πώς θα κερδίσει σήμερα που έχει εξελιχθεί σε μία περιφερόμενη πολιτική καρικατούρα;
Μετά την ήττα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αλλάξει Πρόεδρο. Ο κ. Βενιζέλος εμφανίζεται ως εξαιρετικά εγωπαθής και αυτάρεσκος. Πολλές φορές έχουμε διαβάσει σε εφημερίδες (π.χ. Καθημερινή) να χαρακτηρίζεται ως "άνθρωπος που απολαμβάνει να ακούει τη φωνή του"! Ακόμη και αν αποδεχτούμε ότι δεν είναι ουσιαστικός, και επικοινωνιακός είναι, και ευφυής. Εάν εκλεγεί Πρωθυπουργός, όσο βλαπτική και αν είναι η πολιτική του (που μπορεί και να μην είναι), θα ξέρουμε ότι είναι δική του επιλογή, και δε θα πιθανολογούμε για το ποιος μπορεί να εκμεταλλεύθηκε την αγαθοσύνη και την ολιγοφροσύνη του, όπως θα συμβεί με τον κ. Παπανδρέου.

Μια αλλαγή στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα συνιστά τη μέγιστη εξέλιξη αυτών των Εκλογών. Ωστόσο η μοίρα των μικρών κομμάτων έχει επίσης ενδιαφέρον.
Για το ΚΚΕ η αύξηση του αριθμού των Βουλευτών του και η μικρή ίσως αύξηση στο ποσοστό του δεν πρόκειται να αποτελέσουν ουσιαστική εξέλιξη. Η δύναμη του κόμματος είναι συγκεκριμένη και οι ακρότητες με τις οποίες έχει συνδεθεί δεν του επιτρέπουν να λειτουργήσει ελκυστικά για τις ψήφους διαμαρτυρίας που θα διαρρεύσουν από το ΠΑΣΟΚ. Επίσης, οι φωνές αμφισβήτησης της κ. Παπαρήγα δεν αποτελούν ιδιαίτερο πρόβλημα, και μάλλον εξαρτάται από την ίδια το αν θα παραμείνει στη θέση της.

Ο Συνασπισμός έχει πρόβλημα. Ο κ. Αλαβάνος, ο βαθύπλουτος ηγέτης της Αριστεράς, πέτυχε κάτι σημαντικό: έδωσε πολιτική ταυτότητα στο Συνασπισμό. Και, ειρωνικά, το γεγονός αυτό θέτει ζήτημα πολιτικής επιβίωσης για το κόμμα.
Η "προοδευτική Αριστερά" λειτουργούσε για τους αριστερίζοντες ψηφοφόρους όπως ο "μεσαίος χώρος" για τους δεξιούς: ακουγόταν ελκυστική, όλοι ξέραν ότι ο βαρύγδουπος όρος είναι κενός περιεχομένου, αλλά δρούσε απενοχοποιητικά. Δεν είμαι δεξιός, ανήκω στο μεσαίο χώρο -ψηφίζω ΝΔ. Καταδικάζω την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, δεν υιοθετώ τον στείρο αρνητισμό του ΚΚΕ, στηρίζω την προοδευτική Αριστερά της οικολογίας -ψηφίζω Συν. Ένα ετερογενές τουρλουμπούκι, αποϊδεολογικοποιημένο και απολίτικο, συγκροτούσε το σώμα των ψηφοφόρων του βερμπαλίζοντος συνασπιστικού εσμού. Για τον λόγο αυτό το κόμμα λειτούργησε ως πόλος υποδοχής των ψήφων που έχανε το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ και αποτέλεσε δημοφιλή πολιτικό προορισμό των νέων που δεν ήξεραν πολλά από πολιτική και, "τέλος πάντων, κάτι έπρεπε να ψηφίσουν κι αυτοί".
Σήμερα, η κατάσταση αυτή έχει ανατραπεί. Ο κ. Αλαβάνος κονταροχτυπιέται με τον κ. Καρατζαφέρη για τον τίτλο του απεχθέστερου πολιτικού αρχηγού στις δημοσκοπήσεις. Κατάφερε να δώσει συγκεκριμένο στίγμα στο κόμμα του, αλλά δεν κόμισε τίποτα το καινούργιο. Είναι το αντι-ΝεοΔημοκρατικό κόμμα και στο αεροπληθές μυαλό του κ. Αλαβάνου ο ίδιος κοντράρει στα ίσια τον Πρωθυπουργό! Όποιος βέβαια αντιπαθεί τη ΝΔ θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, όχι Συνασπισμό, αφού έτσι θα συμβάλλει στην επανεκλογή Καραμανλή στην εξουσία!!! Η ρητορική του τον καθιστά φιγούρα βγαλμένη από καρτούν, ενώ ο, ευφάνταστος είναι η αλήθεια, παραλληλισμός με την Κόζα Νόστρα και τη Μαφία, τον εκτίναξε στο περιθώριο του δημοκρατικού συστήματος.
Ο Συνασπισμός μέχρι σήμερα ήταν ένα μη-κόμμα. Δεν είχε ιδεολογία, δεν εξέφραζε καμία πολιτική, παρά μόνο γενικόλογη υπεράσπιση του περιβάλλοντος και πίστη στον ανθρωπισμό. Τώρα είναι απλά ένα ακόμη αντιπολιτευόμενο κόμμα. Επιπροσθέτως, έχει χάσει την ψήφο των απολιτίκ νέων, διότι, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο κ. Αλαβάνος, οι κινητοποιήσεις στοίχισαν στη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών: νέοι άνθρωποι είδαν τα πτυχία τους να καθυστερούν, ωθήθηκαν στα όριά τους υφιστάμενοι δίμηνες και τρίμηνες εξεταστικές, παρακολουθώντας ταυτόχρονα και μαθήματα, είδαν τους τραμπουκισμούς, τις καταστροφές και ακόμη και αν αντιτάσσονταν στα μέτρα, κατάλαβαν ότι όσα έγιναν δεν αποτελούν λύση.
Αν τελικά ο Συνασπισμός συγκεντρώσει το 3% και μπει στη Βουλή, περισσότερο θα το οφείλει στη δυστυχή συγκυρία των πυρκαγιών, λόγω της συνεπούς (αν και κενολογικού χαρακτήρα) οικολογικής ρητορικής του. Ακόμη και τότε ο γραφικός Αλαβάνος θα μας λείψει: τα φουσκωμένα του μυαλά έχουν περικόψει τις πιθανότητες να εκλεγεί βουλευτής με τις περιφέρειες που επέλεξε... Σε αυτό πάντως ήταν έντιμος. Δοκιμάζεται στα δύσκολα, αλλά δεν έχει συναίσθηση του ηρωισμού, διότι έχει υπερτιμήσει τις δυνάμεις του.

Ο πολιτικός σίφουνας Καρατζαφέρη θα αποτελέσει το γεγονός των Εκλογών. Ο μέχρι πρότινος απόβλητος της Ακροδεξιάς θα επιβραβευθεί από τον λαό. Το δεξιό άκρο του πολιτικού συστήματος, που δε σέβεται τη Δημοκρατία λιγότερο από το αντίστοιχο αριστερό (για να μην πούμε ότι τη σέβεται και περισσότερο), απενοχοποιείται, "συγκροτείται σε σώμα" και μάλλον μπαίνει στη Βουλή.
Το αξιοσημείωτο και παράδοξο είναι πως ο ΛΑΟΣ αποτελεί το διάδοχο του Συνασπισμού!!! Αυτή τη στιγμή είναι βέβαιο πως για τους νέους που δεν ασχολούνται και πολύ η υπερπροβεβλημένη φιγούρα Καρατζαφέρη είναι ιδιαίτερα ελκυστική πολιτικά. Σε συνδυασμό με τη μεγεθυσμένη ψήφο διαμαρτυρίας από τη ΝΔ και τη γενικότερη στροφή προς τα δεξιά των ψηφοφόρων, ή ορθότερα την αριστερή μετατόπιση της ΝΔ, ο ΛΑΟΣ είναι σήμερα ό,τι ήταν χθες ο Συν: από ουσία λίγα πράγματα, αλλά καλή εναλλακτική λύση αντί τόσο της ΝΔ, όσο και του ΠΑΣΟΚ (όπως καταδεικνύεται από τις εκτιμήσεις). Και μάλιστα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: εκφράζει συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο και έχει πλέον συγκεκριμένη αλλά καθορισμένη δύναμη. Πέτυχε δηλαδή ό,τι ο Συνασπισμός δεν είχε καταφέρει. Για το λόγο αυτό, αν δεν υπήρχε το κόμμα Παπαθεμελή, θα ήταν σίγουρα 4ο κόμμα, και με μεγάλη διαφορά από το 5ο...

Ο Στέλιος Παπαθεμελής αποτελεί υπόδειγμα πολιτικού. Είναι ευθύς, έντιμος, συνεπής στις ιδέες του. Έσφαλε στην επιλογή του να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, ίσως εκτιμώντας σωστά την τότε δυναμική του. Όταν επί Σημίτη εξοστρακίστηκε, εντάχθηκε στο φυσικό του χώρο με τρόπο που δεν προσέβαλε τους ψηφοφόρους του και που δεν έπληξε τον ίδιο ούτε κατ' ελάχιστον. Αν ξεκινούσε την προσπάθειά του νωρίτερα, σήμερα θα ήταν ο ηγέτης ενός δεξιού κόμματος που θα είχε στραγγαλίσει τον ΛΑΟΣ. Ουσιαστικότερος και απείρως αξιοπρεπέστερος του Καρατζαφέρη, αποτελεί την πιο αξιόπιστη λύση για ψήφο σε μικρό κόμμα. Το αν παίζει ή όχι το παιχνίδι της ΝΔ είναι ένα θέμα που προσβάλλει τον ίδιο, αλλά πρέπει να εξεταστεί. Αν επιτύχει σημαντικό ποσοστό αυτό θεωρητικά θα προέρχεται από το ΛΑΟΣ, από δυσαρεστημένους δηλαδή νεοδημοκράτες που ενώ θα ψήφιζαν Καρατζαφέρη τελικά δεν το έκαναν.
Η πολιτική ανάλυση επιβάλλει σειρά ερωτημάτων. Ο κ. Καρατζαφέρης έχει δική του δύναμη. Είναι αυτή αρκετή για να του δώσει το 3%; Αν ναι, η εμφάνιση της Δημοκρατικής Αναγέννησης δεν εξυπηρετεί τη ΝΔ. Το αντίθετο. Σε αυτήν την περίπτωση είναι πιο εύκολη η διαρροή ψηφοφόρων από τη ΝΔ, που ενώ ήταν δυσαρεστημένοι δεν επιθυμούσαν να ενταχθούν στην "ακροδεξιά". Αν η αυτόνομη δύναμη Καρατζαφέρη είναι κάτω του 3%, σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη διαρροή προς τον κ. Παπαθεμελή, ο ΛΑΟΣ θα μείνει εκτός Βουλής, με σαφές κέρδος κοινοβουλευτικής δύναμης για τη ΝΔ.

Προσωπική εκτίμηση: ο ΛΑΟΣ θα έρθει τέταρτο κόμμα με ποσοστό όχι πολύ πάνω του 3%. Αν φτάσει το 4% θα είναι μεγάλη έκπληξη, λόγω της αναπόφευκτης συσπείρωσης της ΝΔ όσο οι Εκλογές πλησιάζουν. Ο Συνασπισμός αυτή τη στιγμή έχει πιθανότητες 50-50 να μείνει εκτός. Η τακτική του θα τον βλάψει. Μόνη ελπίδα του είναι... ο κ. Παπανδρέου! Η ελλειμματική του προσωπικότητα ίσως τελικά να οδηγήσει τις απαιτούμενες ψήφους στον κ. Αλαβάνο. Το κόμμα Παπαθεμελή είναι το κατ' εξοχήν κόμμα διαμαρτυρίας. Με διείσδυση σε όλους τους πολιτικούς χώρους μάλλον έφτασε άργα, όταν ο τυφώνας Καρατζαφέρη είχε ήδη κυριαρχήσει στη δεξιά. Δύσκολα θα ξεπεράσει το 2%. Όμως όλα γίνονται. Ακόμη και το να έχουμε πεντακομματική Βουλή με τον Συνασπισμό εκτός...
Η εξέλιξη της προεκλογικής περιόδου θα επιτρέψει την εξαγωγή ασφαλεστέρων συμπερασμάτων.

Επί της ουσίας τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει για τους πολίτες. Αυτό, όπως εντός του δικαίου υποστηρίζει το ΚΚΕ, ισχύει ούτως ή άλλως. Τη δεδομένη περίοδο τα κόμματα "εξουσίας" παραμένουν τα γνωστά δύο. Και δεν είναι τόσο η ΕΕ ή οι ομοιότητες των πολιτικών που ακολουθούν που δεν επιτρέπουν τον εντοπισμό διαφοροποιήσεων μεταξύ των δύο. Η αβουλία και η ατολμία τους είναι που τα ενώνει και η υποτίμηση του ελληνικού λαού υπό τον εύσχημο όρο "πολιτικό κόστος".
Μιλούν για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Για λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Η διαπίστωση είναι προκλητική: αν οι μεταρρυθμίσεις ήταν αγαπητές από τον λαό οι λύσεις θα ήταν εύκολες. Και άρα θα είχαν ήδη εφαρμοσθεί. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως απαιτούνται σκληρά μέτρα. Είτε πρόκειται για το ασφαλιστικό, είτε για την παιδεία, είτε για τα εθνικά θέματα, αν οι κατά το μάλλον ή ήττον επιβεβλημένες λύσεις ήταν αρεστές στο λαό θα τις είχαν ήδη ακολουθήσει. Υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους δειλιάζουν. Αντί να σταθούν με ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες και να υποστηρίξουν τις επιλογές τους ακυρώνουν την πολιτική τους. Υποτιμούν τον λαό -αλλά πόσο άδικο έχουν;

Το επίπεδο της Δημοκρατίας δεν είναι το επίπεδο του πολιτικού συστήματος ως λέγεται. Το επίπεδο της Δημοκρατίας είναι το επίπεδο του λαού. Παραδείγματα: Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη εφήρμοσε νεοφιλελεύθερη πολιτική. Τα πλήθη (κατευθυνόμενα φυσικά) ξεσηκώθηκαν. Η Κυβέρνηση κατέρρευσε και το ΠΑΣΟΚ συχνά επικαλείτο τον Μπαμπούλα της Δεξιάς στο πρόσωπο του Επίτιμου, προκειμένου να κερδίσει ψήφους. Τι κι αν οι ΠΑΣΟΚικές Κυβερνήσεις ακολούθησαν στο ακέραιο τις πολιτικές Μητσοτάκη; Ο λαός ως συνονθύλευμα χαϊβανιών επικρότησε την κοροϊδία. Πιο πρόσφατα, η "μεταρρύθμιση" στην Παιδεία, μια σειρά από άτολμες και αυτονόητες σε οποιαδήποτε ξένη χώρα παρεμβάσεις. Η φράξια Κόκκινος Στρατός ξήλωνε τα πεζοδρόμια. Ποιος να τολμήσει τώρα τη λύση του Ασφαλιστικού; Πώς να περικόψει συντάξεις; Πώς να επιμηκύνει τα όρια; Πώς να καταργήσει τις πρόωρες; Πώς να αυξήσει τις κρατήσεις; Κάτι από αυτά θα πρέπει να κάνει. Κι όμως. Ήδη δεσμεύονται ότι δε θα αγγίξουν τίποτε από τα παραπάνω! Τι θα λύσουν δηλαδή; Απλά μαθηματικά χρειάζονται: οι προσθέσεις και οι αφαιρέσεις ή βγαίνουν και δεν υπάρχει θέμα, ή δε βγαίνουν και πρέπει να εξοικονομήσουμε λεφτά.

Εμείς, οι πολίτες έχουμε τη δύναμη. Έχουμε όμως την απαιτούμενη ωριμότητα; Μπορούμε να στείλουμε το μήνυμα ότι νοιαζόμαστε για την ουσία και ότι μπορούμε να υπομείνουμε τις δυσκολίες για το συνολικό όφελος;
Ας το σκεφτούμε κλείνοντας το φάκελο σε τρεις εβδομάδες. Έτσι μόνο θα αποκτήσει νόημα η διαδικασία, έτσι μόνο θα προκύψει κάτι ουσιαστικό από τις Εκλογές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: