26/8/07

Μηδενί συμφορά ονειδίσης, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, με την ακόρεστο διάθεση να θεοποιούν ό,τι φοβούνταν και δεν κατανοούσαν, μεταξύ των πολλών άλλων θεοτήτων και πνευμάτων, πίστευαν στις Μοίρες. Λίγο μετά τη γέννηση κάθε παιδιού, και αφού η Κλωθώ και η Λάχεσις είχαν υφάνει τον ιστό της ζωής του και την τύχη του, σε μία παράξενη αναμφίβολα συνάντηση της αρχής με το τέλος της ζωής, η Άτροπος καθόριζε τον χρόνο και τον τρόπο, ενδεχομένως, με τον οποίο θα πέθαινε. Κόρες της Θέμιδος, κατ’ άλλους της Νυκτός, έδειχναν ταυτόχρονα το δίκαιο και το σκοτεινό πρόσωπό τους. Τόση η δύναμή τους, που οι γονείς θεωρούσαν απαραίτητο να αφήσουν το κατιτίς τους για να τις καλοπιάσουν! Μέσα από τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις των Αρχαίων προκύπτουν τα συναισθήματα και οι ιδέες της κοινωνίας τους.


Άθελά μου θυμήθηκα τις Μοίρες πληροφορούμενος τον τραγικό χαμό ενός Αγροφύλακα στις πυρκαγιές της Πελοποννήσου. Σα να ‘βλεπα την Άτροπο να καθορίζει το χαμό του «10 μέρες αφότου πιάσει δουλειά…». Καμία διάθεση για αστεϊσμούς φυσικά δε σηκώνει το θέμα. Με δέος στέκομαι μπροστά στην παντοδυναμία της μοίρας. Ο άνθρωπος αυτός αργοπέθαινε εν αγνοία του, υγιέστατος ων, επί 14 χρόνια. Από τη στιγμή που πέτυχε στο διαγωνισμό της Αγροφυλακής το 1993, επί 14 χρόνια βίωνε την πικρία της μη πρόσληψής του και προφανώς και δικαίως κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ. 14 χρόνια περίμενε να προσληφθεί…

Αποφάσισε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό. Πέτυχε. Μετά από 14 χρόνια διορίσθηκε, ενώ το είχε ξεγραμμένο. Στο διάστημα αυτό προφανώς δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μόνιμη απασχόληση ικανή να τον συντηρήσει. Έτσι αποδέχθηκε το διορισμό του. Η Κυβέρνηση παράλληλα, καθυστέρησε την ανασύσταση της Αγροφυλακής. Υπό την πίεση των Εκλογών την επιτάχυνε. Υπό την πίεση των πρώτων πυρκαγιών προχώρησε στην ορκωμοσία και την ανάθεση υπηρεσίας στους Αγροφύλακες. Ο άνθρωπος αυτός στις 16 Αυγούστου ορκίσθηκε υπό το πλατανόφυλλο της νέας Αγροφυλακής και είδε μια καινούργια ζωή να ανοίγεται μπροστά του. Το βράδυ της Παρασκευής επέβαινε πυροσβεστικού οχήματος το οποίο ενεπλάκη στο τραγικό δυστύχημα. Ο Αγροφύλακας με έναν Πυροσβέστη, ηρωικές φιγούρες στη στιγμή του ασύλληπτου πανικού, προσπάθησαν να οδηγήσουν μέσα από τις φλόγες 15 συνανθρώπους στη σωτηρία. Και βρήκαν το ίδιο τραγικό τέλος.

Μία αλυσίδα γεγονότων που κόντεψε πολλές φορές να σπάσει, αλλά δεν έσπασε, οδηγώντας τον, ευγνώμονα για την αποκατάστασή του, Αγροφύλακα στον άλλο κόσμο.

Μέσα σε τόσο πόνο αναρίθμητες οι τραγικές ιστορίες. Καμία όμως δεν εκφράζει με καθαρότερο τρόπο την παντοδυναμία της Μοίρας από την ιστορία του χαμένου Αγροφύλακα. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το ότι ήταν ανέτοιμος, ανεκπαίδευτος, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό. Από τον τρόπο με τον οποίο έχασε τη ζωή του φαίνεται πως τίποτα από αυτά δεν έπαιξε ρόλο. Η Άτροπος κέρδισε για ακόμη μία φορά…


Οι Ερινύες πάλι ήταν τα τέρατα που γέμιζαν το μυαλό των ανθρώπων που είχαν σφάλει με τύψεις, οδηγώντας τους τελικά στην παραφροσύνη και την αυτοτιμωρία. Όση πίστη χριστιανική κι αν έχω, αναπολώ αυτές τις θεότητες. Μακάρι να μην αφήσουν σε ησυχία ποτέ όσους προκάλεσαν αυτήν την τραγωδία.

Πιστεύει κανείς στις Ερινύες σήμερα; Δεν είναι ειδωλολατρικό το ερώτημα. Οι θεότητες των Αρχαίων αποκάλυπταν τον χαρακτήρα τους. Ο φόβος της τιμωρίας των Ερινυών, της οργής των θεών, αποκαλύπτει την ηθική και τις αξίες τους: κάθε πράξη έπρεπε να ελεγχθεί ηθικά, να εξεταστεί αν θα οδηγούσε σε τιμωρία. Σήμερα τι ηθική διαθέτουμε; Ποιος θα τολμούσε ό,τι έγινε στην Ελλάδα, ποιος θα κατέκαιε ζωντανούς 50 ανθρώπους; Γιατί; Και πώς θα ζούσε μετά; Με τι μυαλό σαλεμένο από τα κτυπήματα των Ερινυών;


Δυστυχώς αυτή η έλλειψη ηθικής έπληξε και τον κ. Παπανδρέου. Στη χειρότερη μέρα στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδος βρήκε τη στιγμή για το ευτελέστερο είδος πολιτικής. Βρήκε πρόσφορο έδαφος για προεκλογικό αγώνα. Μπροστά στα αποκαϊδια μίλησε για ακυβέρνητη πολιτεία. Τόλμησε να παίξει με τους νεκρούς μιλώντας για σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Οι Αρχηγοί θα τη σβήσουν τη φωτιά; Λίγη ντροπή, λίγο σεβασμό.

Η συζήτηση για την ελληνική καραμέλα των "πολιτικών ευθυνών" είναι μία συζήτηση που δεν επιτρέπεται να γίνει. Όχι τώρα, αλλά ποτέ. Δεν είναι δυνατόν με 200 φωτιές στη μισή Ελλάδα να μιλάμε για απροετοίμαστη Πυροσβεστική, έλλειψη σχεδίου, κακή κατανομή των δυνάμεων. Είναι γελοίο. Και για ατομική βόμβα δεν είμαστε έτοιμοι, πώς να γίνει; Ποιος θα μπορούσε να είναι έτοιμος για τόσες καταστροφές; Πού να πρωτοπάνε οι Πυροσβέστες; Σκέφτηκε κανείς υπό ποιες συνθήκες εργάζονται, άοκνα, αδιάκοπα στους 60 βαθμούς, στον καπνό. Πού να πρωτοπάνε τα αεροπλάνα;

Και οι γελοίες ευθύνες... Ακόμη και ο πιο αποτυχημένος Υπουργός (και ο Πολύδωρας που απαξίωσε συλλήβδην τα Σώματα Ασφαλείας και τα κατέστησε στόχο των μερικών εκατοντάδων ανεγκέφαλων παιδίσκων με τη συμπλεγματική συμπεριφορά και την ανείπωτη ανάγκη εκτόνωσης, είναι αποτυχημένος) δεν παίρνει τη μάνικα να σβήσει φωτιές. Δεν την άναψε ο Πολύδωρας τη φωτιά, ούτε ο Καραμανλής έπρεπε να καθαρίσει τις αντιπυρικές ζώνες και δεν το έκανε, ούτε ο Φούρλας πέταγε μπιτόνια με βενζίνη, ούτε ο Κόης άναβε κι άλλες φωτιές και έκανε φάρσες στην Πυροσβεστική για να καεί κι ό,τι είχε μείνει όρθιο. Ούτε άλλαξε κανείς τα σχέδια δράσης, ούτε διέλυσε το ΠΣ σε 3 χρόνια (αφού ήταν τόσο καλά οργανωμένο επί ΠΑΣΟΚ, πώς διαλύθηκε τόσο γρήγορα και γιατί μετά τον Φούρλα κανείς δεν ήταν άξιος για Αρχηγός, όπως υποστηρίζει η Αντιπολίτευση;).

Ποιος θα μιλούσε για γαλάζιους πυραγούς, αν τολμούσε η Κυβέρνηση να προσλάβει Πυροσβέστες; Ποιος γελοιοποίησε την Αγροφυλακή, αντί να πιέσει για ταχύτερη οργάνωση και λειτουργία της; Ποιος διέλυσε τη Δασοφυλακή; Η ΝΔ;


Κοροϊδία. Ξεδιαντροπιά. Δίψα για εξουσία.


Πίστευα πως τίποτα δεν μπορεί να με σοκάρει. Έχω δει πολλά. Έβλεπα τη φωτιά και ήμουν συγκρατημένος. Όταν όμως είδα το πρωί τα καμμένα αυτοκίνητα, όταν κατάλαβα πώς χάθηκαν αυτοί οι άνθρωποι, όταν είδα την καταστροφή, συγκλονίστηκα. Κατέρρευσα ψυχολογικά. Ο νους μου δεν το χωράει.


Αυτή η θλιβερή φιγούρα πάνω από τα πτώματα μίλησε για ευθύνες. Στα αποκαΐδια έκανε αντιπολίτευση. Με το αίμα θέλει να κορέσει τη δίψα του για εξουσία.


Δεν ένιωσε τίποτα; Δε συγκινήθηκε καθόλου;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πού ξεχάσατε την ανθρωπιά σας;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πού παρατήσατε την κοινή λογική, όταν ζητήσατε την ευθύνη απ'την Κυβέρνηση για αυτό το απίστευτο έγκλημα;


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δε σεβαστήκατε τίποτα.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Γίνατε το ίδιο με τους αρχηγούς των μικρών κομμάτων και δε χάσατε την ευκαιρία για κυνήγι ψήφων.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δε βρήκατε ένα λόγο συμπόνιας. Βρήκατε τη μεγάλη ευκαιρία μπροστά σας.


ΝΤΡΟΠΗ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.


ΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΦΗΝΑΤΕ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΟΥΝ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ -ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΣΑΛΕΥΕΙ ΣΤΑ ΣΤΗΘΗ ΣΑΣ- ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ. ΚΑΙ ΗΘΙΚΑ, ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ.


Συγχωρήστε με για τον τόνο. Το μυαλό μου δε χωράει όσα έγιναν. Μα η ψυχή μου δεν μπορεί και να συγχωρήσει τα όσα άκουσα σήμερα.

1 σχόλιο:

Sunday είπε...

έλληνες ξυπνήστε!! ζούμε μια εθνική τραγωδία... πρέπει να είμαστε ενωμένοι!!!!

υψώστε μια ελληνική σημαία σε κάθε μπαλκόνι, σε κάθε σπίτι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας!!

http://www.greek-flags-everywhere.blogspot.com/