19/9/07

Πόσο επηρεάζουν τελικά τα ΜΜΕ και το Διαδίκτυο;

Παγκοσμίως η αυθεντικότερη επιθυμία των πολιτικών είναι ο έλεγχος των ΜΜΕ. Με την εμφάνιση των blogs και με τη γενικότερη διάδοση του Ίντερνετ η ελεγχόμενη ενημέρωση είναι σίγουρα αδύνατη. Πόσο όμως επηρεάστηκε η ψήφος των Ελλήνων από τα blogs και τα ΜΜΕ;

Ξεκινώντας από τα ιστολόγια, το "κίνημα των bloggers" (όπως βλέπουμε να αναφέρεται με έναν καλόηχο τρόπο η δυνατότητα όλων ημών να γράφουμε το μακρύ και το κοντό μας) είχε και το... κόμμα του: το ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τον κ. Αλαβάνο. Πράγματι, ο Συνασπισμός ήταν ένα από τα συμπαθέστερα κόμματα των blogs. Ωστόσο, οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύχθηκαν προς τα αριστερά, λόγω της αποσύνθεσης του ΠΑΣΟΚ, καθώς και η γνήσια επιμονή των μικρών κομμάτων σε θέματα οικολογίας, δεν επιτρέπουν την εκτίμηση της επίδρασης του Διαδικτύου στην εκλογική τους δύναμη. Ακόμη και αν μέρος της αύξησης που εμφάνισαν οφείλεται στην μέσω blogs προβολή τους, το ποσοστό της είναι αδύνατον να εκτιμηθεί.

Ας δούμε λοιπόν τη συνολική εικόνα. Στα blogs, εκτός της συμπάθειας σε ΣΥΡΙΖΑ και Φιλελεύθερη Συμμαχία (που δεν ξεχώρισε ιδιαίτερα, ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι είχε επιτυχημένο ντεμπούτο), επικρατούσε ένα γενικότερο αντικυβερνητικό κλίμα, αντικυβερνητικό μένος για την ακρίβεια. Κάθε μέρα βλέπαμε και καινούρια αυτοσχέδια βίντεο κατά της κυβέρνησης, χωρίς μάλιστα ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο. Αργότερα τα επίσημα βίντεο του ΠΑΣΟΚ έτυχαν επίσης μεγάλης προβολής. Αντιθέτως, δεν εμφανίστηκαν ψηλά σε δημοφιλία τα αντίστοιχα της ΝΔ, ούτε καν του ΣΥΡΙΖΑ (που θεωρώ ότι είχε πολύ πετυχημένη καμπάνια, στοχευμένη και εύληπτη). Επίσης, κάθε poll που γινόταν είχε μόνιμο αποτέλεσμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ! Για να μην αναφερθώ στα posts.

Όσα ιστολόγια υιοθετούσαν φιλοκυβερνητική γραμμή (μηδέ ημών εξαιρουμένων, τελικά) το έκαναν με πολύ προβληματισμό και σε συνδυασμό με αυστηρότατη κριτική για τα 3,5 χρόνια ΝΔ και χωρίς τον οπαδισμό των υπολοίπων (με εξαιρέσεις φυσικά).

Εν ολίγοις, στο Ίντερνετ, ο μέσος χρήστης που δεν κάθεται όλη μέρα μπροστά στον Η/Υ να ψάχνει, αν δεν είχε ιδέα από την ελληνική πραγματικότητα θα σχημάτιζε τη γνώμη ότι η ελεεινή και τρισάθλια κυβέρνηση θα έρθει τέταρτη και καταϊδρωμένη και ότι ΠΑΣΟΚ και προοδευτική αριστερά θα θριαμβεύσουν. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά άλλο (επαναλαμβάνω ότι η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ ευνοούσε την ψήφο στα αριστερά του).

Αν μάλιστα ισχύει η εκτίμηση των δημοσκοπήσεων ότι ο πλέον επιρρεπής στην επίδραση του Ίντερνετ πληθυσμός, οι ψηφοφόροι ηλικίας 18-24 (που δεν έχουν αποκτήσει σταθερή κομματική ταυτότητα και είναι οι πιο εξοικειωμένοι με τις "νέες" τεχνολογίες) μοιράστηκαν περίπου 1/3 και κάτι στο ΠΑΣΟΚ, 1/3 παρά κάτι στη ΝΔ και 1/3 σε όλους τους άλλους, το πόσο πραγματικά επηρέασαν το Ίντερνετ και τα blogs το αποτέλεσμα τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Στα δε ΜΜΕ η κατάσταση είναι γνωστή. Η μόνη σοβαρή κεντροδεξιά (;) εφημερίδα, η Καθημερινή, όχι μόνο επί 3,5 έτη ασκούσε εντονότατη κριτική για τις κυβερνητικές ολιγωρίες, αλλά προωθούσε, διά ορισμένων αρθρογράφων της και για λόγους ακατανόητους, την ιδέα του μεγάλου συνασπισμού, ως εγγύηση προόδου! Ελεύθερος και Αδέσμευτος τύπος, Απογευματινή κ.λπ. επεδείκνυαν μεγαλύτερη κομματική πίστη (όχι πάντα). Οι εφημερίδες όμως με τη μεγάλη κυκλοφορία (Νέα, Βήμα, Έθνος, Ελευθεροτυπία) και φυσικά οι φυλλάδες (Θέμα, Στο Καρφί) με την απίστευτη φιλοπασοκική, μέχρι αηδίας, γραμμή, έκαναν το Ριζοσπάστη να φαντάζει ως ανεξάρτητη φωνή με αξιοπιστία επιπέδου Associated Press. Ούτε επίσημα όργανα του ΠΑΣΟΚ να ήταν. Αποτελεί ειρωνεία ότι αμέσως μετά τις εκλογές έσπευσαν να φάνε αυτόν που μέχρι πριν τρεις μέρες προέβαλλαν ως τον ιδανικό Πρωθυπουργό...

Στην τηλεόραση, τι να πει κανείς! Εκτός από τη μεταστροφή του ΑΝΤ1 (που εξελίχθη αίφνης σε φωνή της Ρηγίλλης, αλλά με την παρουσία του Δελατόλα για εξισορρόπηση), οι υπόλοιποι είχαν μετατρέψει τη δημοσιογραφική δεοντολογία σε πόρνη. Ακόμα και όπου υπήρχαν νεοδημοκράτες παρουσιαστές (ο γιος πρώην βουλευτή Χατζηνικολάου και η σύζυγος υπουργού Μάρα), η παρουσία των πλέον ακραίων αντικυβερνητικών φωνών (Κακαουνάκης όπως πάντα, Μάκης που έψαχνε τις... τρύπες στη συγκέντρωση του Καραμανλή, αλλά και το νέο αστέρι Κάτια Μακρή που συναγωνιζόταν σε σοσιαλιστική αγωνιστικότητα επάξια το Γιάννη Ραγκούση) μετέτρεπε τα δελτία σε αντικυβερνητικούς λιβέλους. Η παρουσία συνδεδεμένων με τη ΝΔ, αλλά παραγκωνισμένων εξ ου πικραμένων, σχολιαστών μάλλον ενίσχυε το όλο κλίμα: ο Τράγκας ανακάλυψε κι αυτός τη συγκυβέρνηση και ο Κύρτσος την αντικειμενικότητα (αυτός ήταν μία μάλλον υγιής εξαίρεση). Για το MEGA ούτε λόγος. Τρέμη, Τσίμας, Καψής και κυρίως ο Πρετεντέρης περισσότερο ως υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρονταν παρά ως δημοσιογράφοι. Άδικα έψαχνε στην Πάρο για εκπρόσωπο ο Παπανδρέου... Είναι σχεδόν αστείο ότι για ψύχραιμη ενημέρωση θα έπρεπε κανείς να συντονισθεί στην κρατική τηλεόραση...

Και σκόπιμα δεν αναφέρομαι στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, που ομολόγησαν ότι κουτσούρευαν τη διαφορά για να μη φωνάζει το ΠΑΣΟΚ, με την εξαίρεση της VPRC.

Συμπέρασμα; Όλα τα blogs εναντίον, αλλά το 1/3 της νεολαίας ψήφισε ΝΔ. Η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ (για λόγους επιχειρηματικών συμφερόντων φυσικά) εναντίον, αλλά η ΝΔ θριάμβευσε με μικρή πτώση, αναμενόμενη για λόγους που ήδη έχω αναλύσει.

Τελικά, πόσο επηρεάζουν τα ΜΜΕ την ψήφο; Πρόκειται για μια μεγάλη πλάνη ότι κατευθύνουν συνειδήσεις ή οι πολίτες έχουν πια ωριμάσει; Γιατί η έντονη αντικυβερνητική προπαγάνδα μέσω Διαδικτύου δεν είχε επίδραση στη νεολαία; Γιατί το "κίνημα των bloggers" εμφάνιζε τέτοια δυσαρμονία με το εκλογικό σώμα; Είναι ακόμα ανώριμο ή κυριαρχείται από μια υπερδραστήρια μειοψηφία; Και τελικά τι θα γινόταν αν η ΝΔ ήλεγχε τα ΜΜΕ;

Ερωτήματα που δεν πρόκειται να βρουν πειστική απάντηση.

18/9/07

Ελπιδοφόρο μήνυμα

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης νομίζω ότι επιτρέπει αισιόδοξες σκέψεις και ελπίδα για κάτι καινούριο στην πολιτική. Πολλά νέα πρόσωπα, πολλοί νέοι άνθρωποι. Κάποιοι με μεγαλύτερη εμπειρία και καταγεγραμμένες επιτυχίες, κάποιοι πρωτάρηδες, όλοι οφείλουν να αποδείξουν την αξία τους με έργο και όχι στα λόγια.

Θεωρώ σωστή την τοποθέτηση του κ. Χηνοφώτη ως προϊσταμένου των σωμάτων ασφαλείας, που μοιάζουν αποδιοργανωμένα. Ελπίζω ο κ. Στυλιανίδης να δικαιώσει τις προσδοκίες. Θετικό το γεγονός ότι ουσιαστικά ένα άχρηστο Υπουργείο (το Αιγαίου) απορροφήθηκε, όπως και το ότι ο Πρωθυπουργός δε βιάστηκε να προχωρήσει στην ίδρυση Υπουργείου Περιβάλλοντος υπό την πίεση των ΜΜΕ (εδώ ο Σαρακατσάνος έβαλε το χέρι του...), το έδαφος για το οποίο πρέπει να ετοιμασθεί, ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να μην εξελιχθεί σε νέο Υ.Μα.Θ. (που διατηρείται για "συμβολικούς" λόγους και μόνο). Η καρέκλα του Υφυπουργού Αθλητισμού είναι ηλεκτρική και ο κ. Ιωαννίδης πρέπει να ακροβατήσει για να μη συνεχιστούν τα έργα και οι ημέρες του κ. Ορφανού. Η τοποθέτηση της κ. Καλατζάκου στο πιο καυτό Υπουργείο (λόγω ασφαλιστικού) ήταν έκπληξη. Πολλά περιμένω και από τον κ. Σπηλιωτόπουλο, νέο άνθρωπο που έχει προκαλέσει αίσθηση κατά καιρούς με τις ιδέες του και νομίζω πως ταιριάζει στο Τουρισμού, που έκανε κοιλιά επί Πετραλιά.

Ωστόσο, στέκομαι με επιφυλακτικότητα απέναντι σε ορισμένα μέλη της κυβέρνησης, όπως οι κ.κ. Λυκουρέντζος, Χατζηδάκης, Καμμένος και Κιλτίδης, που μοιάζουν να έχουν επιδείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την εικόνα τους, παρά για την πολιτική ουσία. Ο κ. Καλαφάτης δεν ακούστηκε καθόλου ως βουλευτής Θεσσαλονίκης, παρά μόνο σε αθλητικές εκπομπές, λόγω εκπεφρασμένων αθλητικών πεποιθήσεων... Αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό.

Σε όλους ανεξαιρέτως ευχόμαστε καλή επιτυχία. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να επενδύσει στην παραγωγή έργου και όχι στην εικόνα της. Είναι προτιμότερο να γίνει δυσάρεστη εφόσον είναι αποτελεσματική. Από αυτό θα κριθεί, διότι οι πολίτες έχουν ωριμάσει (συμπέρασμα που προκύπτει και από την παταγώδη αποτυχία των περισσοτέρων "λαμπερών" υποψηφίων).

Όχι κι άλλη γκάφα με την Παιδεία

Μούδιασα όταν άκουσα ότι ο καθ'όλα σεβαστός κύριος Κωστής Χατζηδάκης, απερχόμενος Ευρωβουλευτής, θεωρείται το φαβορί για το Υπ.Ε.Π.Θ. Δε νομίζω ότι ο κ. Χατζηδάκης εκτός του αμφιλεγόμενου χαμόγελού του έχει να επιδείξει τίποτα περισσότερο. Υποτίθεται ότι είναι κοντά στον Πρόεδρο. Η λογική "κλίκας" όμως είδαμε σε τι οδήγησε: έτσι ετέθη η κ. Γιαννάκου στο κυβερνητικό σχήμα, ως πολιτική φίλη του Πρωθυπουργού, και παρέμεινε αμετακίνητη. Παρά την κατακραυγή για τους χειρισμούς της και την προδιαγεγραμμένη εκλογική αποτυχία της (αφού δεν εξελέγη βουλεύτρια), ακόμα και μέχρι χθες οι εφημερίδες (π.χ. Καθημερινή Κυριακής) έφεραν τον κ. Καραμανλή να επιθυμεί σφόδρα την αξιοποίησή της στη νέα Κυβέρνηση!

Η κ. Γιαννάκου δεν αποδοκιμάσθηκε επειδή προκάλεσε κοινωνικές αντιδράσεις. Αυτό θα ίσχυε αν ζητούσε τις ψήφους των αριστερών. Αποδοκιμάστηκε επειδή απέτυχε να προωθήσει τις υπεσχημένες μεταρρυθμίσεις στον ζωτικότατο για την Κυβέρνηση τομέα ευθύνης της, με τις παλινωδίες περί δημοσίου διαλόγου και τη χρονοτριβή που άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων και τη νίκη των εντυπώσεων στη μειοψηφία των διαδηλωτών. Σημειώνω πως οι δυσανάλογα έντονες αντιδράσεις που συνάντησε η κ. Γιαννάκου απετέλεσαν όχι εμπόδιο αλλά ευκαιρία προώθησης όσο το δυνατόν γενναιότερων μέτρων, αφού ήδη η πολιτική και κοινωνική ζημία είχε φθάσει στο μέγιστο. Η θητεία της σημαδεύτηκε και από τις γκάφες με τα βιβλία Ιστορίας, όπου έδειξε και πάλι την ατολμία της, ωστόσο όσοι γνωρίζουν από "μέσα" τα της εκπαίδευσης την κατηγορούν κυρίως για διοικητική ανεπάρκεια, με πλέον γνωστό παράδειγμα τα όσα συνέβησαν στις Πανελλαδικές.

Ο κ. Χατζηδάκης φαίνεται ιδανικός συνεχιστής της καταστροφικής θητείας Γιαννάκου, τη στιγμή που το λαϊκό μήνυμα για επιτάχυνση των αλλαγών δεν αφήνει περιθώρια λαθών. Το μόνο προσόν του είναι και πάλι ότι διατηρεί καλές σχέσεις με τον κ. Καραμανλή... Όπως η κ. Γιαννάκου. Προέρχεται και από την Ευρωβουλή, όπως η κ. Γιαννάκου! Και ο πολιτικός του λόγος δεν ξεχώρισε για τίποτε...

Τρεις επιλογές υπάρχουν για τον Πρωθυπουργό, αν πράγματι ενδιαφέρεται όσο υποστηρίζει για την Παιδεία:

Η πρώτη είναι η επιστράτευση ενός ισχυρού ονόματος που θα έχει το περιθώριο ελιγμών. Αφού ο κ. Παυλόπουλος φέρεται να εγκαταλείπει το Εσωτερικών μοιάζει ιδανικός, για να τονισθεί ακριβώς με την τοποθέτηση ενός "πρωτοκλασάτου" η σημασία που δίνεται στην Παιδεία.

Δεύτερη επιλογή είναι η αναβάθμιση ενός εκ των επιτυχημένων υφυπουργών. Για παράδειγμα αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί ο κ. Μπέζας ή ο κ. Στυλιανίδης (που μάλλον θα εκλεγεί στη Ροδόπη) δεν υπολογίζονται ως υποψήφιοι, ειδικά όταν πρόκειται για νέους ανθρώπους που φαίνεται πως διαθέτουν ικανότητες. Αν δεν επιβραβευθούν οι "πετυχημένοι" ποιοι θα επιβραβευθούν; Και δεν ήσαν και πολλοί στην πρώτη τετραετία...

Τέλος, υπάρχει και η περίπτωση της τοποθέτησης νέου προσώπου. Εδώ ο καθένας μπορεί να σκεφτεί δέκα διαφορετικά ονόματα.

Θεωρώ πάντως απαράδεκτο να σχηματίζεται Κυβέρνηση με άλλα πλην των ποιοτικών κριτηρίων. Η λογική να βολέψουμε τους πολιτικούς μας φίλους ή να τηρήσουμε ισορροπίες δε δείχνει σοβαρότητα και θα ανακόψει τη νέα αισιοδοξία που έφερε στη ΝΔ η συντριπτική εκλογική νίκη.

Ειδικά στην Παιδεία, με το άρθρο 16, την ουσιαστική συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ που επιτέλους πρέπει να διεξαχθεί, αλλά και τα ζητήματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που δεν εθίγησαν καθόλου, επιβάλλεται η επιλογή του Υπουργού να γίνει με σύνεση και προσοχή, ώστε να έρθουν αποτελέσματα και μάλιστα γρήγορα.

17/9/07

Η Αυτοκρατορία των Παραισθήσεων

Δύσκολος καιρός για Πασόκους

Η αποθέωση του παραλογισμού. Το ΠΑΣΟΚ καταρρακώνεται από τα exit polls και οι εκπρόσωποί του περιμένουν το 10% της Επικρατείας. Όταν αυτό δεν τους αρέσει, θέλουν να ενσωματωθεί και η Β' Αθηνών. Όταν εκεί η ΝΔ προηγείται με 2,5% σχολιάζουν την... πτώση της Κυβέρνησης! Η από τηλεοράσεως βίωση παραισθήσεων...

Ας δούμε τι έγινε σήμερα, αφού τώρα πια η γενική εικόνα έχει διαμορφωθεί.

Προσωπική νίκη Καραμανλή

Ο Πρωθυπουργός δεν είναι απλά ο πρώτος Πρόεδρος της ΝΔ που θα κυβερνήσει για παραπάνω από 3 χρόνια, μετά τον ιδρυτή της. Είναι ο άνθρωπος που διέλυσε το ΠΑΣΟΚ. Στην ελληνική πολιτική σκηνή μεγαλύτερη αξία από όλα έχει η διαφορά των δύο κομμάτων. Αυτήν τη στιγμή είναι σχεδόν σε επίπεδα 2004, κοντά στο 4%, μόλις 1% μείωση σε σχέση με τον προ τριετίας θρίαμβο.

Πού είναι το ντέρμπυ; Πού είναι οι 2 μονάδες που ενοχλούσαν τον κ. Αρκούδο; Πού είναι η αποδοκιμασία της Δεξιάς; Πού είναι η συντριβή της χειρότερης κυβέρνησης της 30ετίας; Ο λαός επανεξέλεξε τον κ. Καραμανλή, ο οποίος βγαίνει με μειωμένη λόγω νόμου πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά περισσότερο ισχυρός από ποτέ.

Αυτό ηχεί παράδοξο. Κι όμως. Ιστορικά τα ποσοστά της ΝΔ ήταν σχεδόν πάντα χαμηλότερα από το 42 που παίρνει σήμερα. Μόνο το 89-90 και το 2004 πήρε περισσότερο (και επί θείου Καραμανλή, φυσικά), δηλαδή υπό ειδικές συνθήκες. Η πτώση των 3 μονάδων είναι σχεδόν αμελητέα αν λάβει κανείς υπ' όψιν ότι συγκρίνεται με τα υψηλότερα ποσοστά δεκαετίας που είχε πετύχει η ΝΔ. Τότε δεν είχε υπερψηφισθεί μόνο από Νεοδημοκράτες, αλλά και από απελπισμένους αριστερούς που επιθυμούσαν σφόδρα να ξαποστείλουν το ΠΑΣΟΚ, και σήμερα επαναπατρίσθηκαν. Αν συνυπολογίσουμε την άνοδο του ΛΑΟΣ και την κυβερνητική φθορά (ειδικά τη στιγμή που η ΝΔ ήταν και τόσο αποτυχημένη για τον κ. Λαλιώτη και δε βόλεψε τα παιδιά της που περίμεναν 10 χρόνια), αυτό το 42% είναι απλώς απίστευτο, ειδικά με όσα "στράβωσαν" στην προεκλογική περίοδο. Σχεδόν δε δικαιολογείται τόσο υψηλό νούμερο. Πρόκειται πράγματι για μήνυμα του λαού ότι στηρίζει τον κ. Καραμανλή και περιμένει να δει όσα δεν είδε στα 3,5 χρόνια.

Το ποσοστό της ΝΔ θα είναι υψηλότερο από τα ποσοστά νίκης του ΠΑΣΟΚ, και το 1996 και το 2000. Τρομακτικό. Σήμερα υποτίθεται ότι μιλάμε για πτώση της ΝΔ, αλλά το μέγεθος της αποδοχής της ξεπερνά αυτό με το οποίο ο Σημίτης ήταν Πρωθυπουργός 8 χρόνια!!! Αν δεν υπήρχε ο νέος εκλογικός νόμος (πάγια τακτική του ΠΑΣΟΚ να αλλάζει εκλογικό νόμο όταν χάνει και να θυμάται την αναλογικότητα) ούτε έδρα δε θα έχανε!

Αλλά τώρα περιμένουμε έργο. Σκληρές και γενναίες αποφάσεις, μεταρρυθμίσεις χωρίς το φόβο της δεξιάς παρένθεσης. Ο εφιάλτης σκόρπισε σήμερα...

Η άνοδος της Αριστεράς

Παράδοξη, αν σκεφτεί κανείς ότι το μήνυμα στη ΝΔ είναι να προβεί σε τολμηρές αλλαγές, οι οποίες πάντα ερεθίζουν την Αριστερά. Γι' αυτόν τον λόγο θα επιμείνω: ό,τι κι αν ειπωθεί, η άνοδος αυτή όχι μόνο δεν εκφράζει αριστερή στροφή, αλλά το αντίθετο. Η "νεοδεξιά" επανεξελέγη και ο λαός απαιτεί να μη διστάσει. Η "ακροδεξιά" είναι στη Βουλή. Και, κακά τα ψέματα, η δύναμη του ΠΑΣΟΚ δεν είναι 38%.

Τελικά το κύριο ρεύμα διαμαρτυρίας στράφηκε προς ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο στο ΛΑΟΣ. Αλλά δεν επρόκειτο τόσο για την αντικυβερνητική ψήφο, αλλά για την αντιγιωργακική. Η Αριστερά πρέπει να προσγειωθεί και να αμβλύνει τις αντιδράσεις της. Ο λαός από τον Καραμανλή ζητά αλλαγές. Αν και πάλι έχουμε μέρα παρά μέρα διαδηλώσεις το μήνυμα της κάλπης είναι ξεκάθαρο: ο Πρωθυπουργός πρέπει να τις αγνοήσει και να προχωρήσει.

Χέρι-Χέρι

Η είσοδος Καρατζαφέρη ήταν αναμενόμενη. Ο ΛΑΟΣ εξαργύρωσε μερίδα της δυσαρέσκειας των Νεοδημοκρατών.

Το τέλος του Λαλιώτη

Ο Κώστας Λαλιώτης είναι νεκρός. Η δημοκρατία νίκησε και το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πάψει να κρύβει το σκελετό στην ντουλάπα, για να τον ανασύρει όποτε ξαναγίνουν εκλογές. Πρέπει να τον θάψει βαθιά στη γη και να τιμήσει το μνήμα ενθυμούμενο τι δεν θέλει να βλέπει ο λαός. Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να χάσει ψήφους σε σχέση με την πανωλεθρία του 2004. Το σύστημα Λαλιώτη έδιωξε ψήφους αντί να συσπειρώσει. Το "περίπτερο", η λάσπη, τα ψέματα δεν έχουν θέση στη δημοκρατία του 2007. Ο Λαλιώτης πέθανε.

Η ώρα της νέας αλλαγής (ηγεσίας)

Η ήττα είναι προσωπική αποδοκιμασία στο πρόσωπο του Γιωργάκη. Προκλητικά ανίκανος, βραδύνους, χωρίς κανένα χάρισμα, ούτε επικοινωνιακό, ούτε ουσιαστικό, ο Παπανδρέου αποτέλεσε τον μονόδρομο ανάγκης συμμαζέματος της ήττας του 2004. Σήμερα, πετυχαίνει αρνητικό ρεκόρ.

Κι όμως. Περίμενε 6 ώρες για να προβεί στην περίφημη δήλωση. Έβλεπε το μπάσκετ ή πίστευε, όπως ο Κακαουνάκης, ότι θα ανατραπεί το αποτέλεσμα; Η προκλητική του ανικανότητα φάνηκε και σήμερα. Αντί να μαζέψει τα κομμάτια του και να διαφυλάξει όση αξιοπρέπεια του είχε απομείνει, κρυβόταν. Όταν είδε τον Πρωθυπουργό να κατευθύνεται στο Ζάππειο βγήκε αλαφιασμένος. Από τη Χαριλάου Τρικούπη, για να τον προλάβει.

Τι είπε; Κανείς δεν κατάλαβε. Η Πυθία έδωσε τον χρησμό: ο λαός μας κατηγορεί και εμάς για τα χάλια της Ελλάδος, ο λαός δεν εκτίμησε το πρόγραμμά μας, ο λαός δεν αφουγκράστηκε το μήνυμά μας... Φέρω ευθύνη, αλλά φταίει ο λαός που μας αδίκησε και δεν ανέτρεψε τη Δεξιά! Για γέλια ή για κλάματα;

Και θα ζητήσω να κριθώ... Τη λέξη "παραιτούμαι" (γιατί απέτυχα) την ξέρει;

Στον προθάλαμο του Ζαππείου...

και στον προθάλαμο της Προεδρίας ο Βενιζέλος. Ναι, ήρθε η ώρα. Γάτα ο Βαγγέλης. Έσπευσε να ερμηνεύσει τις δηλώσεις του Προέδρου, δίνοντας τις προεκτάσεις που ήθελε.

Φίλοι του ΠΑΣΟΚ!

Μη σας δουλέψουν τα ΜΜΕ και πάλι. Δεν μπορεί να επιλέξετε και πάλι τον ανίκανο. Αν ο Γιωργάκης διατηρεί τον στοιχειώδη αυτοσεβασμό πρέπει, αφού μας αναλύσει πόσο πολεμήθηκαν οι νεωτερισμοί του, να αποσυρθεί. Αν όμως ξανακατέβει υποψήφιος προσέξτε: ο άνθρωπος απλά δεν κάνει γι' αυτήν τη δουλειά.

Θρίαμβος του δικομματισμού

Πού πήγε η περίφημη πτώση πολύ κάτω από το 80%; Στη σφαίρα της φαντασίας μάλλον... Ο δικομματισμός αντέχει, κάποιοι ας το πάρουνε χαμπάρι. Αυτούς θέλει ο λαός, και όχι τη δικτατορία του 7 και του 4% που "εκφράζουν πλειοψηφικά κοινωνικά ρεύματα"!

Λοιποί

Το πείραμα Παπαθεμελή δεν πέτυχε και μένει εκτός Βουλής, έβδομος και καταϊδρωμένος, ένας αξιόλογος άνθρωπος. Πάντως η ΔΗΑΝ υπερπροβλήθηκε στα ΜΜΕ τον τελευταίο μήνα (εύληπτο το γιατί). Δυνατοί οι Οικολόγοι.

Και κάτι οφσάιντ: θα περιμένω την επίδοση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα για την επίδραση του Ίντερνετ και των Blogs στο εκλογικό σώμα. Το ανυπόστατο αυτό, πολιτικά και κοινωνικά, κόμμα προβλήθηκε εξωπραγματικά ως εναλλακτική λύση μέσω Διαδικτύου, και ειδικά σε ορισμένα πολύ δημοφιλή ιστολόγια, τα βιντεάκια τους παίξανε και περιμένω να δω πού θα κάτσουν. Αυτό είναι ένα θέμα που σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

Συμπέρασμα

Η νέα σαρωτική νίκη της ΝΔ αποτελεί ξεκάθαρη εντολή για προώθηση γενναίων μέτρων. Η διάλυση του ΠΑΣΟΚ και η αναπόφευκτη εσωστρέφεια αφήνουν ελεύθερο το πεδίο. Η αποθρασυμένη Αριστερά θα λυσάξει, αλλά πρέπει να αγνοηθεί: ο λαός δε ζητά κραυγές και διαδηλώσεις, αλλά αλλαγές. Η άνοδος ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ είναι ευκαιριακή και αποτελεί βροντερό μήνυμα στο ΠΑΣΟΚ: ο Γιωργάκης δεν τραβάει και ο Βενιζέλος αξίζει να γίνει αρχηγός. Αλλά ας προσέξει πώς θα πορευθεί... Οι πολίτες, ώριμοι όσο ποτέ, δε θα αντέξουν τη στείρα αντιπολίτευση και θα επιδοκιμάσουν τη σοβαρότητα και τη συναίνεση. Έτσι θα πάει ο τόπος μπροστά. Έτσι ίσως επουλώσει τις πληγές του το ΠΑΣΟΚ.

Και κάτι ακόμα: Ποτέ ξανά Λαλιώτης.

13/9/07

Η αντιδημοκρατικότητα της αποχής

Ένα από τα πιο συνηθισμένα στερεότυπα που ακούγονται παραμονές εκλογών από μερίδα πολιτών (διότι το σύνολο των πολιτικών εκφράζεται με στερεότυπα όλη την προεκλογική περίοδο, και όχι μόνο!) είναι αυτό της αποχής από την ψηφοφορία. Προσπερνώντας το γεγονός ότι η συμμετοχή στις εκλογές είναι υποχρεωτική στην Ελλάδα, αφού δε θυμάμαι ποτέ κανείς να τιμωρήθηκε επειδή δεν ψήφισε, υπάρχουν ορισμένες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.

Η πρώτη αφορά ακριβώς στο μικρό ποσοστό όσων προτιμούν την αποχή. Το ενδιαφέρον των Ελλήνων για την πολιτική (το μόνιμο, μαζί με τα αθλητικά, θέμα εδώ και χρόνια στα απανταχού της επικρατείας καφενεία) είναι τόσο μεγάλο, που δεν υπάρχει αμφιβολία πως ακόμη και με κατάργηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα της ψήφου η συμμετοχή θα περέμενε σε πολύ υψηλά επίπεδα εν συγκρίσει με τα διεθνή δεδομένα. Ωστόσο, με τις πυρκαγιές του τελευταίου μηνός και την ισοπεδωτική απαξίωση κράτους και πολιτικών, το ποσοστό συμμετοχής στην επικείμενη ψηφοφορία αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Το κυριότερο όμως σημείο είναι ο ιδεολογικός μανδύας με τον οποίο ενδύεται η αποχή. Παρουσιάζεται ως χτύπημα στο σύστημα, μήνυμα στους ανάλγητους και "ξύλινους" πολιτικούς, ακόμα (από συγκεκριμένη μερίδα νεαρών κυρίως) ως συνολική απόρριψη του κοινωνικού ιστού της χώρας και αντίσταση στην εξουσία.

Η πραγματικότητα είναι, φυσικά, απολύτως διαφορετική. Κανένα χτύπημα δεν επιτυγχάνεται διά της αποχής, με την ίδια λογική που καμία λύση δεν παρουσιάζεται διά της σιωπής. Η σιωπή σε ορισμένες περιπτώσεις πράγματι μεταφέρει μήνυμα, εκκωφαντικό ενίοτε, ανάλογα και με την περίσταση. Ωστόσο, ποτέ δεν αποτελεί από μόνη της λύση.

Δε θα επικαλεστώ απλά την κοινή λογική, η οποία είναι αμείλικτη: κάθε ψηφοφόρος που απέχει, ουσιαστικά ισχυροποιεί την ψήφο όσων συμμετέχουν! Αυτό ίσχυε πάντοτε, και όχι μόνο με τον νόμο Σκανδαλίδη. Οι έδρες που κατανέμονται παραμένουν οι ίδιες, είτε ψηφίσουν 3.000.000, είτε ψηφίσουν 7.000.000 πολίτες. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερη η συμμετοχή, τόσο καλύτερη είναι και η εκπροσώπηση. Με άλλα λόγια, ένα από τα πάγια αιτήματα της αριστεράς, αυτό της απλής αναλογικής ή έστω της αύξησης της αναλογικότητας, έρχεται σε αντίθεση με τη νοοτροπία της αποχής, αφού ουσιαστικά μειώνει την αναλογικότητα της εκπροσώπησης του λαού στο Κοινοβούλιο!

Κυρίως όμως πρόκειται, εκτός από ανούσια, και για μία εξόχως αντιδημοκρατική επιλογή. Κάθε Έλληνας που τιμά και σέβεται τη δημοκρατία, είναι αδύνατον να επιλέξει την αποδοκιμασία και την απαξίωση της ύψιστης διαδικασίας της. Κάθε άνθρωπος που τιμά και αναγνωρίζει τους αγώνες για την ελευθερία είναι αδύνατον να απόσχει. Όσοι αγωνίστηκαν για μια δημοκρατική κοινωνία για τι αγωνίστηκαν αν όχι πρωτίστως για το δικαίωμα επίλογης ελεύθερα από τον λαό των ανθρώπων που θα κυβερνήσουν; Κάθε πολίτης με άποψη και γνώμη είναι αδύνατον να εκχωρήσει τη μοναδική ευκαιρία έκφρασής της.

Όλοι θα θέλαμε περισσότερες τέτοιες ευκαιρίες. Όλοι θα θέλαμε να μη μας δίνεται σημασία μόνο όταν τα κόμματα ψάχνουν τα κουκιά. Αλλά θα ήταν αν μη τι άλλο παράλογο να ζητούμε περισσότερη δημοκρατία αν επιλέγουμε συνειδητά να απορρίψουμε τη δημοκρατία που με κόπο πετύχαμε να απολαμβάνουμε σήμερα.

Με την αποχή από την εκλογική διαδικασία κανένα μήνυμα δε στέλνουμε. Κανένα χτύπημα δεν καταφέρνουμε. Καμία κοινωνική δομή δεν ανατρέπουμε. Απλά φιμώνουμε το στόμα μας και αφήνουμε τους άλλους να αποφασίσουν.

Την Κυριακή αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον του τόπου μας. Αυτήν την κατάκτησή μας δε θα τη χαρίσουμε σε κανέναν.

10/9/07

Τα σποτάκια του Λαλιώτη

Κρατάτε με!
Ανανήπτω από μία τεράστια προσωπική κρίση. Σάββατο βράδυ, χαζεύοντας στην τηλεόραση αντικρύζω το αποτρόπαιο θέαμα. Είχα ήδη δει την πρώτη διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ με τον παπατζή-Πρωθυπουργό να ψάχνει τους κουμπάρους -και είχα γελάσει αρκετά. Αυτό όμως με έπιασε απροετοίμαστο: ήταν η συνέχεια της καμπάνιας του παπατζή, για τις υποκλοπές. Στο φινάλε η βλακόφατσα με ύφος μεγατόνων ανοησίας μας λέει "με τη ΝΔ όλοι και όλα μέλι-γάλα"!

Ήταν η πρώτη στιγμή στη ζωή μου που ένιωσα την ανάγκη να καταταγώ εθελοντής αφισοκολλητής σε ελληνικό κόμμα! Ευτυχώς τα γραφεία της ΝΔ μάλλον θα ήταν κλειστά, έτσι μου δόθηκε χρόνος να ηρεμήσω και να μην προβώ στην απονενοημένη ενέργεια που θα μετάνιωνα μια ζωή. Άλλο να 'σαι ΟΝΝΕΔίτης ή ΚΝίτης στα 18 σου και άλλο όταν πια έχεις ξεπεράσει τέτοιες φάσεις, σε μια υποτίθεται ώριμη πνευματικά ηλικία, να αποκτήσεις κομματική κάρτα.

Έτσι ψύχραιμα πια αναρωτιέμαι: τι στο καλό σκεφτόταν ο Λαλιώτης; Φοβήθηκε τελικά μήπως η ΝΔ δεν πετύχει την αυτοδυναμία και αποφάσισε με μία κίνηση Ματ να στρέψει κάθε μετριοπαθή ψηφοφόρο προς τον Καραμανλή; Αν ήθελε να συσπειρώσει το ΠΑΣΟΚ, φρόνιμο θα ήταν να λάβει υπ' όψιν του ότι αυτό δεν αρκεί! Το 2004 το κόμμα έλαβε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά του!

Ανήκεστος βλάβη
Την κρίση μπορεί να την ξεπέρασα, αλλά μου προκάλεσε ανήκεστο βλάβη: δεν μπορώ να ξεκολλήσω από την TV. Όπου βρω διαφημίσεις σταματώ και ελπίζω να μου προσφερθεί και πάλι αυτή η ανέξοδη πρόσκαιρη ευχαρίστηση. Και δε χορταίνω, θέλω κι άλλο, κι άλλο. Θέλω τον παπατζή με το μάτι που γυαλίζει.

Μόνο που όλη μέρα χθες δεν τον πέτυχα πουθενά. Να αναρωτηθώ μήπως τα νούμερα των μυστικών δημοσκοπήσεων πήραν την κατιούσα, και έσπευσαν να μαζέψουν αυτήν την αηδία από τα ΜΜΕ, ή μήπως κρύβουν το καλό για το τέλος της προεκλογικής περιόδου;

Έτσι το μόνο που πέτυχα ήταν να πέσω πάνω στο σποτ για το αντικείμενό μου, την υγεία. Προσπερνώ το γεγονός ότι το καρδιογράφημα του σποτ είναι τελείως φυσιολογικό και αντί να μειώνουν τη συχνότητα μειώνουν την ένταση των κυμάτων. Θα μπορούσαν να ρωτήσουν και κανέναν γιατρό, αλλά αυτό είναι πταίσμα. Μου χτύπησαν στο μάτι τα εξής:

1) Κάρτα υγείας για όλους. Τι είναι αυτό ρε παιδιά; Αντί για βιβλιάριο υγείας; Τι θα γράφει και τι εξυπηρετεί;

2) Προληπτικές εξετάσεις για όλους: Εδώ τρελάθηκα. Τι εξετάσεις; Προληπτική εξέταση είναι η Γενική Αίματος, προληπτική εξέταση και η ολοσωματική Μαγνητική Τομογραφία και το PET Scan. 3 € η μία εκατοντάδες € οι άλλες. Ποιες εξετάσεις και για ποιους; Για ποια ταμεία; Θα μπορούσαν π.χ. να πούνε "Δωρεάν μαστογραφία για όλες τις Ελληνίδες άνω των 50 ετών" ή "Τζάμπα PSA για όλους τους προστάτες των Ελλήνων". Δε θα το κάνανε, ο κόσμος ακριβώς δε θα καταλάβαινε για τι μιλάνε, αλλά θα φαινόταν ότι κάτι έχουν κατά νου.

3) 3000 προσλήψεις ιατρών και νοσηλευτών, επιπλέον όσων αποχωρούν, και μάλιστα κάθε χρόνο! Περάστε κόσμε! Παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες προφανώς! Και φυσικά όταν έχεις καλή διάθεση τα λεφτά βρίσκονται, το είπε και ο Πρόεδρος.

Πιθανώς να φταίει το γεγονός ότι έχω γνώσεις επί των θεμάτων που θίγονται. Αλλά αυτό το σποτάκι με έκανε να λυγίσω από τα γέλια όταν ξανάκουσα ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρόγραμμα. Και μάλιστα εδώ και μήνες. Φαντάζομαι Λαλιώτη και Αθανασάκη να στίβουν το κεφάλι τους: ο Πρόεδρος είπε ότι κάτι πρέπει να γράψουμε για την Υγεία. Ότι τους ήρθε το βάλανε.

Το "πρόγραμμα" και το... πρόγραμμα
Και μιλώντας για πρόγραμμα θα ομολογήσω: ξεφύλλισα το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που διανεμήθηκε με τις χθεσινές εφημερίδες. Δεν το διάβασα προσεκτικά, το ομολογώ κι αυτό, ωστόσο νομίζω ότι ασχολήθηκα πολύ περισσότερο απ' ό,τι ο μέσος ψηφοφόρος -και όχι μόνο επειδή τελικά το ανακύκλωσα αντί να το πετάξω στα σκουπίδια όπως κάνουν οι περισσότεροι. Οικολογικές ευαισθησίες.

Αυτό που συμπέρανα είναι ότι ούτε εκεί υπήρχε κάτι συγκεκριμένο. 15 σελίδες μετρίου μεγέθους σε ιλουστρασιόν χαρτί, πολύ αραιογραμμένες, με περιεχόμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει την υπογραφή της γιαγιάς μου. Αυτά που γράφονταν εκεί μέσα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ευχολόγια κοινής αποδοχής.

Έτσι άθελά μου γύρισα 4 χρόνια πίσω. Αρκετούς μήνες πριν τις εκλογές του 2004 πέφτει στα χέρια μου ένα τερατώδες φυλλάδιο, μεγέθους Α4, 100 σελίδων, πυκνογραμμένο από πάνω μέχρι κάτω. Ήταν το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ για την Παιδεία.

Με δεδομένο ότι με το γαλάζιο κόμμα καμία σχέση δεν είχα ποτέ, πιστεύω πως αφού είχε φτάσει στα δικά μου χέρια θα είχε φτάσει και σε αρκετών άλλων. Επίσης ότι θα υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα για την Υγεία, την Οικονομία κ.λπ. Μήνες πριν τις εκλογές και όποιος ήθελε το διάβαζε. Αλλά και να μην το διάβαζες δεν μπορούσες να το πετάξεις. Ένα φυλλάδιο γραμμένο σε στυλ διδακτορικής διατριβής δεν το πετάει ο ακομμάτιστος ψηφοφόρος, ακόμα κι αν δεν το διαβάσει ποτέ.

Εγώ το είχα διαβάσει -μου πήρε καμιά βδομάδα. Με πολλά δε συμφωνούσα, αλλά το κράτησα. Να δω τι από αυτά θα γινόταν, αφού η Παιδεία ήταν "προτεραιότητα".

Μέχρι τον φετινό Ιανουάριο. Όταν το είδα ξανά στο ράφι το μάτι μου γυάλισε, σαν του παπατζή. Μόνο που αυτή τη φορά, πριν το πετάξω με μανία και εκείνο στον κάδο ανακύκλωσης, το έκανα χίλια κομμάτια.

7/9/07

Σκέψεις πάνω από την κάλπη

Όπως λέει και το ΠΑΣΟΚ η ώρα της αλήθειας έφτασε. Οι εκλογές είναι εδώ και παρά τα όσα υποστηρίζουν οι δημοσκόποι δεν πολυπιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος προβληματισμένος πολιτικά που να μην έχει καταλήξει περίπου και να μην έχει κατασταλάξει ως προς την ψήφο.
Δε θα κρυφτώ και θα μοιραστώ τις δικές μου σκέψεις. Περιμένω και τις δικές σας.

Ξεκινώντας από τα βασικά, η ψήφος στα μικρά - εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δεν είναι χαμένη. Είναι ψήφος στο πρώτο! Άρα οικολόγοι, εναλλακτικοί, χριστοπιστίες κ.λπ. είναι ψήφος μάλλον στη ΝΔ ή, τέλος πάντων, στο ΠΑΣΟΚ, μόνο που δεν είναι απλά έμμεση, αλλά και αδιευκρίνιστη: εξαρτάται από το ποιος θα έρθει πρώτος, δηλαδή είναι σα να εκχωρούμε την ψήφο μας στους άλλους ψηφοφόρους. Το αυτό ισχύει για λευκά και άκυρα, ενώ η αποχή ισχυροποιεί συλλήβδην τις υπόλοιπες ψήφους και όχι μόνο χτύπημα στο πολιτικό σύστημα δεν καταφέρνει, αλλά μειώνει και την αναλογικότητα. Αυτά τα οφείλουμε στον κ. Σκανδαλίδη, της εμπνεύσεως του οποίου είναι ο ισχύων εκλογικός νόμος και όχι της ΝΔ όπως νομίζουν πολλοί. Βέβαια εκείνος είχε κατά νου ότι το ΠΑΣΟΚ θα ανέκαμπτε και το πολύ να προχωρούσε σε συμμαχία με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν του βγαίνει (για όποιον αμφιβάλλει θυμίζω τους πανηγυρισμούς για το ότι ο νέος νόμος ευνοούσε τις μετεκλογικές συμμαχίες -προφανώς δεν είχε κατά νου το ΛΑΟΣ!). Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο κ. Παπαθεμελής, που ίσως να μαζέψει τελικά μερικούς Νεοδημοκράτες διαμαρτυρόμενους.

Είναι ιδεολογική έκπτωση το να μην ψηφίζεις ό,τι πιστεύεις επειδή δε θα μπει στη Βουλή το αντίστοιχο κόμμα και δημιουργεί φαύλο κύκλο (δεν το ψηφίζεις επειδή δεν μπαίνει, δεν μπαίνει επειδή δεν το ψηφίζεις), αλλά αυτοί είναι οι κανόνες.

Το ΚΚΕ, δεκαετίες ίδιο κι απαράλλαχτο ιδεολογικά, υποδέχεται τους δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ και, εν μέρει, όσους στήριξαν το 2004 τη ΝΔ για να φύγει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ποτέ δεν εντάχθηκαν στους γαλάζιους. Εφ' όσον κάποιος δεν είναι κομμουνιστής, μόνο για λόγους επιβράβευσης της συνέπειας του κόμματος μπορεί να το ψηφίσει. Αλλά η συνέπεια από την ουτοπική εμμονή δεν απέχουν και πολύ. Για ιδεολογικούς λόγους δε θα μπορούσα ποτέ να στηρίξω τη λογική "όχι σε όλα".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως εκφραστής της, υποτίθεται, προοδευτικής αριστεράς, έχει εξελιχθεί σε ό,τι χυδαιότερα συντηρητικό κυκλοφορεί στην πολιτική πιάτσα. Όχι μόνο εκμεταλλεύθηκαν τη νεανική ορμή, αφέλεια και, σε ικανό βαθμό, ροπή προς τη χαλαρότητα των φοιτητών για να τινάξουν στον αέρα τα Πανεπιστήμια, αλλά επαίρονται χωρίς να έχουν καν καταλάβει πόσο έβλαψαν επί ένα χρόνο την κοινωνία. Αυτό και μόνο θα μου ήταν αρκετό, αλλά και η απαράδεκτη και συμπλεγματική συμπεριφορά του κ. Αλαβάνου μου τον έχουν καταστήσει εξαιρετικά αντιπαθή. Θα μπουν στη Βουλή, ο Αλαβάνος μάλλον όχι, και ίσως δοθεί έτσι η ευκαιρία σε έναν πολιτικό με πιο μοντέρνο και ουσιαστικό λόγο, τον κ. Παπαγιαννάκη, να δώσει συγκεκριμένη ταυτότητα σε αυτό το ιδεολογικό συνονθύλευμα. Και με αυτόν θα διαφωνώ, αλλά ελπίζω να υιοθετήσει πιο ψύχραιμες και ωφέλιμες για την κοινωνία απόψεις. Σε επίπεδο τουλάχιστον αισθητικής τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, αλλά αυτή η κουβέντα είναι άκαιρη και ενδεχομένως να μην επαληθευθεί, με τη δεδομένη πολιτική και κοινωνική συγκυρία και το νέο νόμο να ευνοούν το ΣΥΡΙΖΑ.

Για το ΛΑΟΣ έχω καταλήξει ότι μου ήταν συμπαθέστερος ως ακροδεξιός! Είχε κάτι να πει και έναν χώρο να εκφράσει. Εδώ και εβδομάδες υποστήριξα ότι για να μπει στη Βουλή έχει μετατραπεί σε Συνασπισμό της μοντέρνας δεξιάς: χριστιανοί και αρχαιολάτρες (-δωδεκαθεϊστές;) στην ίδια στέγη, οικολόγοι, ο Χρυσανθακόπουλος και η Σαρρή, και οι ομοφυλόφιλοι (οι οποίοι τελικά δεν ξέρω γιατί αντιμετωπίζονται ως αγέλη ζώων που θα ανταποκριθεί μαζικά σε όποιον τους απευθύνει κάλεσμα) που μάλλον απομακρύνουν το κόμμα από το Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια (οι δεξιοί στην Ελλάδα -ακόμα και όσοι είναι οι ίδιοι ομοφυλόφιλοι- τέτοιες συζητήσεις τις αποφεύγουν), όλοι μαζί ενωμένοι στις υπηρεσίες όχι της ακραίας δεξιάς, αλλά του ακραίου λαϊκισμού. Ως κόμμα διαμαρτυρίας των Νεοδημοκρατών θα μπει στη Βουλή. Τώρα τι έχει να προσφέρει είναι άλλη ιστορία. Εκτός και αν σε μία επαλήθευση της λαϊκής ρήσης "τα στερνά τιμούν τα πρώτα" δούμε από του κοινοβουλευτικού βήματος τον κ. Καρατζαφέρη να κατακεραυνώνει τον ακραίο Πρωθυπουργό και να καταγγέλλει τις σχέσεις του με την Εκκλησία, υποστηρίζοντας το γάμο των ομοφυλοφίλων. Τότε θα τα έχουμε δει πράγματι όλα...

Και φτάνουμε στο προκείμενο: για μένα αυτή η ψήφος θα είναι αρνητική. Όχι στην Κυβέρνηση, αλλά στην Αντιπολίτευση.
Μπορώ να βρω χίλιους δυο λόγους για να μην ψηφίσω ΝΔ -και όταν προκηρύχθηκαν οι Εκλογές ήμουν αποφασισμένος να μην την ψηφίσω.

Η Γιαννάκου ανέλαβε τον τομέα στον οποίο θα επένδυε η ΝΔ και τα έκανε μπάχαλο. Απαξίωσε τις Πανελλαδικές, ενώ προηγουμένως κατήγγειλε τις πράσινες τοποθετήσεις δεν αντικατέστησε κανέναν (αυτό δεν είναι θέμα γαλάζιων παιδιών, αλλά συνέπειας: αν οι "άλλοι" βάζανε τους κομματικούς, αυτή γιατί να μη βάλει τους άξιους;) και αν επεδείκνυε στο θέμα των μετεγγραφών στα Πανεπιστήμια την ίδια επιμονή που επέδειξε για το βιβλίο της Ιστορίας θα είχε κάνει έστω κάτι.

Ο Πολύδωρας με τον υπερφίαλο λόγο του κατέστησε τα σώματα ασφαλείας εύκολο στόχο για την κομπλεξική μερίδα της αριστεράς, αφού τα αποδιοργάνωσε σε μεγάλο βαθμό.

Ο Τσιτουρίδης αποδείχθηκε πολιτική σκέπη κάθε είδους παρανομίας.

Ο Ορφανός είναι επικίνδυνα ανίκανος να διαχειρισθεί την ποδοσφαιρική κατάσταση και την κόντρα με την ΕΠΟ.

Η Πετραλιά είναι υπουργός κανείς δεν ξέρει γιατί.

Υπάρχει και ο αντίλογος: ο Αλογοσκούφης, ο Παυλόπουλος, ο Κακλαμάνης και ο Μολυβιάτης.

Η διαχείριση του σχεδίου Ανάν ήταν άψογη. Ο Τάσσος στηρίχθηκε διακριτικά ώστε να μην εμπλακεί και η Ελλάδα στη διαδικασία των ασφυκτικών πιέσεων και να μην αμφισβητηθεί το δημοψήφισμα. Το τι θα έκανε ο Παπανδρέου το ξέρουμε. Αλλά η εξόφληση του γραμματίου στην, συμπαθέστατη και ικανότατη, Ντόρα δεν άρεσε. Ο υφυπουργός Στυλιανίδης διέπρεψε, μακάρι να αναβαθμιζόταν.

Ο Κακλαμάνης σχεδόν εκμηδενισε σε ένα απόγευμα τα ράντζα από τα Νοσοκομεία ( με τις λεγόμενες "φιλοξενίες" σε άλλους θαλάμους ή και άλλες κλινικές). Ναι, είναι αλήθεια. Όλη μέρα σε νοσοκομεία περιφέρομαι και αυτή είναι η εμπειρία μου, τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη. Η τοποθέτηση του επίσης ικανού Αβραμόπουλου δε συνοδεύτηκε από κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ο χρόνος δεν ήταν πολύς.

Η οικονομία βελτιώνεται, παρά την κατάσταση που όλοι ξέρουμε ότι ήταν δύσκολη (και τα στοιχεία του ΠΑΣΟΚ πλασματικά).

Στη Δημόσια Διοίκηση τα πράγματα δεν πάνε καλά, και αυτό ήταν το κυριότερο στοίχημα για τον Καραμανλή. Το έχασε, αλλά μπορούσε να το κερδίσει άραγε; Βήματα βελτίωσης έγιναν.

Τι έπραξε το ΠΑΣΟΚ 3,5 χρόνια; Κατ' αρχήν με εξωφρενικό τρόπο κατηγορεί τη ΝΔ για όλα τα σκάνδαλα που η Κυβέρνηση αποκάλυψε, αυτό είναι η πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τα όχι και τόσο αγαθά κίνητρά της. Οι κουμπάροι, τα ομόλογα όλα βγήκαν από μέσα, στις δε υποκλοπές τα θύματα (κατά παράβασιν κάθε λογικής) κατηγορούνται ως θύτες! Επί ΠΑΣΟΚ όλα θα κουκουλώνονταν και, επειδή τελικά τίποτα δεν αποδεικνύεται, θα μέναμε στην "ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής".

Τα γαλάζια παιδιά μείνανε στα δελτία ειδήσεων του MEGA, αφού όλοι οι καραδοκούντες γαλάζιοι διαμαρτύρονται. Οι συνεντεύξεις δεν εισήχθησαν από τη ΝΔ, αλλά υπήρχαν από τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, και αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Φυσικά, στον ΑΣΕΠ συνεντεύξεις δεν υπάρχουν, αλλά η προπαγάνδα πάντα πιάνει τόπο.

Η απογραφή ήταν προεκλογική δέσμευση. Έγινε, δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας, αλλά το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί την Κυβέρνηση γιατί δε συνέχισε να λέει τα ίδια ψέματα των Παπαντωνίου-Χριστοδουλάκη στην ΕΕ! Απλά απίστευτο.

Στο άρθρο 16, ακολουθήθηκε η ίδια παρελκυστική τακτική. Προεκλογικά μού έχει μείνει αξέχαστη συζήτηση μεταξύ Λοβέρδου-Ρουσόπουλου για το αν τα μη κρατικά ήταν έμπνευση ΠΑΣΟΚικής ή ΝΔ/κής προελεύσεως. Μετεκλογικά, έβηξε ο Βενιζέλος και έπεσε του θανατά ο Γιωργάκης από πνευμονία, ψάχνοντας άρον-άρον ευκαιρία. Το ότι του εδόθη, από τον προκλητικά ανίκανο Ζαγορίτη και τον Τραγάκη, δε μειώνει σε τίποτα την ασυνέπεια του ΠΑΣΟΚ. Και χθες ακόμα ο αρχηγός κρύφθηκε όταν ερωτήθη.

Αλλά το πιο ενδεικτικό για τις ικανότητες του ΠΑΣΟΚ ήταν το θέμα Φώφη. Δε με απασχολεί η ανικανότητα να μαζέψει 12 ανθρώπους από τον δρόμο. Για το Επικρατείας μία παράγραφος αναφέρει τα κωλύματα στο Σύνταγμα, δεν τη διάβασε. Πάει καλά. Αν δεν μπορεί να κάνει το Επικρατείας σωστά θα κάνει Κυβέρνηση σωστή; Πάει κι αυτό.
Αυτό που με άφησε άφωνο ήταν η διαχείριση μίας καταφανέστατης στα μάτια και του πλέον αδαούς περί τα νομικά γνώστη γραφής και ανάγνωσης γκάφας: Αρχικά είπαν ότι το άρθρο είναι προγενέστερο της θέσπισης Υπερνομαρχών. Πρόεδρε, το Σύνταγμα δεν το ξέρουν, αλλά ξέρουν να μετράνε, Κατριβάνος, Φώφη 1, Φώφη 2, την πατήσαμε. Μετά ότι δεν ισχύει για το Επικρατείας ο περιορισμός, αλλά για την εκλογική περιφέρεια. Αν αυτό εννοούσε ο Νομοθέτης, αυτό θα έγραφε, όπως το γράφει στη μεθεπόμενη παράγραφο. Το ίδιο και για το Χηνοφώτη. Και τελικά η αποθέωση της γελοιότητας: η αναρμοδιότητα του δικαστηρίου! Και ας λέει πάλι άλλα το Σύνταγμα και ο εκλογικός νόμος...

Τι έμεινε; Το χειρότερο: το συνταγματικό πραξικόπημα (αφού ο Άρειος Πάγος έγινε το πρώτο παγκοσμίως δικαστήριο που παραβίασε το Σύνταγμα τηρώντας το!) και το κράτος τη δεξιάς. Η σύγχρονη ρητορική, ελκυστική για τη νεολαία. Ποιο είναι το κράτος της δεξιάς; Η χούντα; Ο βασιλιάς; Η βία και νοθεία; Η δολοφονία Λαμπράκη; Πόσο πίσω θα γυρίσουμε; Πόσες άλλες ανοησίες θα ακούσουμε και ποιον Έλληνα ενδιαφέρουν; Για να μην μπούμε στην ουσία των θεμάτων και γυρίσουμε στον "αγώνα" των αριστερών...

Αυτός είναι ο πολιτικός πολιτισμός που επαγγελόταν ο κ. Παπανδρέου; Και για ένα θέμα που χρειαζόταν γνώσεις τρίτης δημοτικού για να ξεκαθαρισθεί το πόσο άδικο είχαν. Ναι, ο λαός θα βγει στο δρόμο φωνάζοντας ένα-ένα-τέσσερα κ. Παπανδρέου. Για να προφυλάξει και το Σύνταγμα, αλλά κυρίως την κοινή λογική. Αλλά από εσάς και τον παραλογιζόμενο θίασό σας.

Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ σημαντικά ζητήματα για τη νέα Κυβέρνηση: ασφαλιστικό, προληπτική ιατρική, περιβάλλον, Σκόπια, Κυπριακό, διαφθορά. Ζητήματα πολύ σημαντικά για να σχολούμαστε με τη Φώφη και τον Πολύδωρα. Πολύ σημαντικά για το μέλλον μας. Πολύ σημαντικά για την κοινωνία. Πολύ σημαντικά για να τα διαχειρισθεί ο πολιτικά ανάπηρος κ. Παπανδρέου.

Και, υπενθυμίζοντας ότι εκφράζω πάντα αυστηρά προσωπικές απόψεις με τις οποίες μπορεί να διαφωνεί και να εξοργίζεται ο καθένας, καταλήγω: η ΝΔ είναι μονόδρομος, δυστυχώς.

Δεν εμπιστεύομαι τον κ. Καραμανλή. Αλλά τον εμπιστεύομαι περισσότερο από τον κ. Παπανδρέου. Τον θεωρώ περισσότερο αξιόπιστο. Περισσότερο ανθρώπινο. Περισσότερο ειλικρινή. Περισσότερο έντιμο. Δεν πιστεύω πια σε αυτόν. Πιστεύω ότι είναι η καλύτερη επιλογή. Πέτυχε κάποια πράγματα, απέτυχε σε πολλά. Ελπίζω να αντελήφθη ένα πράγμα: καμιά φορά το πολιτικό κόστος είναι μικρότερο όταν απλά το αγνοείς.
Αύριο θα ξαναείναι Πρωθυπουργός. Ισχυρός, αλλά αποδυναμωμένος σε σχέση με το παρελθόν. Το ΠΑΣΟΚ θα συνέλθει αν αλλάξει τιμονιέρη. Και αυτή είναι η ελπίδα μου: ένα δυνατό ΠΑΣΟΚ ίσως αφυπνίσει τον κοιμώμενο Καραμανλή. Για να φανεί πια αν πρόκειται για κοιμώμενο γίγαντα ή για κοιμώμενο νάνο.

Debate: Εγώ δε βαρέθηκα!

Αλλά αναμφίβολα δεν έγινα σε τίποτα σοφότερος. Ας δούμε εν ολίγοις ορισμένα σημεία:

Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε εξαιρετικά άνετος και για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι διαθέτει επικοινωνιακό χάρισμα. Το μήνυμα ήταν citius, altius, fortius πάμε για μεταρρυθμίσεις, παρά τις αδυναμίες που αναμφίβολα εμφανίσαμε και τα λάθη μας (τα οποία βέβαια δε συγκεκριμενοποιούμε...).
Ενδιαφέρον είχε το ξεκάθαρο όχι στο ΛΑΟΣ για συγκυβέρνηση και το μήνυμα στους ψηφοφόρους του: συσπείρωση και νέα εντολή ή αστάθεια.
Ξεχωριστή στιγμή, οι "ταραξίες". Η αντιπάθεια που τρέφω προς την πολιτική ορθότητα με κάνει να παραδεχθώ τη γενναιότητα του χαρακτηρισμού, παρά την εξαναγκαστική προσπάθεια μαζέματος που ακολούθησε. Είναι αυτό που όλοι σκεφτόμαστε: ό,τι βαφτίζεται αγωνιστικό κίνημα δεν είναι απαλλαγμένο από κακοποιά στοιχεία, που δεν έχουν θέση στη δημοκρατία. Το ερώτημα είναι άλλο: του ξέφυγε ή εντασσόταν στη στρατηγική συσπείρωσης των συντηρητικότερων ψηφοφόρων;
Τέλος, έχω την αίσθηση ότι ο κ. Καραμανλής εμφανίστηκε ως ο Έλληνας Σαρκοζί! Με αποφασιστικότητα, κινούμενος και χειρονομώντας συνεχώς, θύμισε τον αεικίνητο Γάλλο Πρόεδρο. Το ίδιο και οι "ταραξίες", τον χαρακτηρισμό του κ. Σαρκοζί για τα αντίστοιχα κινήματα στη Γαλλία. Το αν θα αποβεί προς όφελός του μένει να αποδειχθεί.
Πάντως υπήρξε αρκετά ουσιαστικός στις απαντήσεις του, ειδικά για κάτι που μεγάλη μερίδα της εκλογικής του βάσης ήθελε να ακούσει: το βέτο στα Σκόπια, με το οποίο καπέλωσε τον κ. Καρατζαφέρη.

Ο κ. Παπανδρέου, σε μία προσπάθεια μάλλον διαχείρισης ήττας, θέλοντας να ανεβάσει τη συσπείρωση και τα ποσοστά με το βλέμμα στην επόμενη μέρα, ήταν γνωστό ότι θα ανέβαζε τους τόνους. Ωστόσο, θα μπορούσε να το κάνει απαντώντας και στις ερωτήσεις: για τις γκρίζες ζώνες απάντησε με τις ασύμμετρες απειλές, για το άρθρο 16 κανείς δεν κατάλαβε τι είπε, για οικονομία και διοίκηση δεν απάντησε. Οι επικοινωνιολόγοι δεν ξέρω τι έχουν να πουν, η δική μου εντύπωση είναι πως όχι μόνο ελκυστικός δεν έγινε, αφού επί της ουσίας δεν απάντησε σε τίποτα, αλλά μάλλον ξύπνησε έτι περαιτέρω τα αντιΠασοκικά αισθήματα στους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους. Οι απαντήσεις του για κάθε απλό πολίτη ένα μόνο χαρακτηρισμό αντέχουν: άρες, μάρες, κουκουνάρες.

Η κ. Παπαρήγα ήταν όπως την περιμέναμε, αλλά προσπάθησε να απενοχοποιήσει την ψήφο στο ΚΚΕ διευκρινίζοντας ότι δε σημαίνει αμέσως-αμέσως και κομμουνιστικοποίηση του ψηφοφόρου. Προφανώς η τακτική αυτή σχετίζεται με την ανάδειξη του ΚΚΕ ως του κυρίου αποδέκτη των ψήφων διαμαρτυρίας.

Απορία μου προξενεί η προσέγγιση ορισμένων δημοσιογράφων που εκτίμησαν ότι ο κ. Αλαβάνος βγήκε κερδισμένος. Πέρα από τον εκνευρισμό που επέδειξε στις δύο πρώτες ερωτήσεις, δε νομίζω ότι είχε να κομίσει κάτι το ιδιαίτερο.

Ο κ. Καρατζαφέρης απέτυχε να πλήξει τον Πρωθυπουργό, αλλά γράφει καλά στην τηλεόραση. Δε νομίζω ότι κέρδισε κανενός την καρδιά με τις μανούβρες του.

Ως λάτρης της πολιτικής ουσίας, στέφω ανεπιφύλακτα νικητή του debate τον κ. Παπαθεμελή. Απαντούσε στις ερωτήσεις και με έπεισε ότι αξίζει μία θέση στο πολιτικό σύστημα. Επέμεινε στην πολιτική του ταυτότητα και στη συνέπεια των θέσεων του, αλλά η μεγάλη του αδυναμία φάνηκε: δεν είναι τηλεοπτικός και για τα ελληνικά μέτρα η εξαιρετική του παρουσία δύσκολα θα τον ωφελήσει εκλογικά. Το (μείζονος επικοινωνιακής σημασίας) δίλεπτο λογίδριο το οποίο δεν κατάφερε να εκμεταλλευθεί είναι χαρακτηριστικό. Σε μία Βουλή που έχουν θέση οι Ορφανός, Γκερέκου, Πετραλιά και ενδεχομένως οι Λιάγκας, Σαρρή, Καϊλή και τόσοι άλλοι, είναι απλά απίστευτο ότι δε θα βρει θέση ο συγκεκριμένος πολιτικός άνδρας.

Τελικά, δε νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι αυτή η συζήτηση. Αλλά νομίζω ότι ο κ. Καραμανλής έπεισε περισσότερο ότι παραμένει ο μόνος αξιόπιστος ηγέτης, ενώ η σύγκριση με έναν ελλειμματικό αρχηγό αντιπολίτευσης, που αρκέστηκε στο να ψελλίζει έτοιμες από τον κ. Λαλιώτη ανούσιες απαντήσεις, είναι σαρωτική.
Καρατζαφέρης και Αριστερά ήταν προβλέψιμοι, σε αντίθεση και πάλι με τον Πρωθυπουργό που απάντησε σε δύο ερωτήσεις όπου θα περιμέναμε να τοποθετηθεί γενικώς και αορίστως: για Σκόπια και μετεκλογική συνεργασία. Ο κ. Παπαθεμελής πιστεύω ότι αξίζει του σεβασμού ενός πολιτικού συστήματος που πλέον τον έχει ξεπεράσει. Δυστυχώς.