7/9/07

Σκέψεις πάνω από την κάλπη

Όπως λέει και το ΠΑΣΟΚ η ώρα της αλήθειας έφτασε. Οι εκλογές είναι εδώ και παρά τα όσα υποστηρίζουν οι δημοσκόποι δεν πολυπιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος προβληματισμένος πολιτικά που να μην έχει καταλήξει περίπου και να μην έχει κατασταλάξει ως προς την ψήφο.
Δε θα κρυφτώ και θα μοιραστώ τις δικές μου σκέψεις. Περιμένω και τις δικές σας.

Ξεκινώντας από τα βασικά, η ψήφος στα μικρά - εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δεν είναι χαμένη. Είναι ψήφος στο πρώτο! Άρα οικολόγοι, εναλλακτικοί, χριστοπιστίες κ.λπ. είναι ψήφος μάλλον στη ΝΔ ή, τέλος πάντων, στο ΠΑΣΟΚ, μόνο που δεν είναι απλά έμμεση, αλλά και αδιευκρίνιστη: εξαρτάται από το ποιος θα έρθει πρώτος, δηλαδή είναι σα να εκχωρούμε την ψήφο μας στους άλλους ψηφοφόρους. Το αυτό ισχύει για λευκά και άκυρα, ενώ η αποχή ισχυροποιεί συλλήβδην τις υπόλοιπες ψήφους και όχι μόνο χτύπημα στο πολιτικό σύστημα δεν καταφέρνει, αλλά μειώνει και την αναλογικότητα. Αυτά τα οφείλουμε στον κ. Σκανδαλίδη, της εμπνεύσεως του οποίου είναι ο ισχύων εκλογικός νόμος και όχι της ΝΔ όπως νομίζουν πολλοί. Βέβαια εκείνος είχε κατά νου ότι το ΠΑΣΟΚ θα ανέκαμπτε και το πολύ να προχωρούσε σε συμμαχία με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν του βγαίνει (για όποιον αμφιβάλλει θυμίζω τους πανηγυρισμούς για το ότι ο νέος νόμος ευνοούσε τις μετεκλογικές συμμαχίες -προφανώς δεν είχε κατά νου το ΛΑΟΣ!). Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο κ. Παπαθεμελής, που ίσως να μαζέψει τελικά μερικούς Νεοδημοκράτες διαμαρτυρόμενους.

Είναι ιδεολογική έκπτωση το να μην ψηφίζεις ό,τι πιστεύεις επειδή δε θα μπει στη Βουλή το αντίστοιχο κόμμα και δημιουργεί φαύλο κύκλο (δεν το ψηφίζεις επειδή δεν μπαίνει, δεν μπαίνει επειδή δεν το ψηφίζεις), αλλά αυτοί είναι οι κανόνες.

Το ΚΚΕ, δεκαετίες ίδιο κι απαράλλαχτο ιδεολογικά, υποδέχεται τους δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ και, εν μέρει, όσους στήριξαν το 2004 τη ΝΔ για να φύγει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ποτέ δεν εντάχθηκαν στους γαλάζιους. Εφ' όσον κάποιος δεν είναι κομμουνιστής, μόνο για λόγους επιβράβευσης της συνέπειας του κόμματος μπορεί να το ψηφίσει. Αλλά η συνέπεια από την ουτοπική εμμονή δεν απέχουν και πολύ. Για ιδεολογικούς λόγους δε θα μπορούσα ποτέ να στηρίξω τη λογική "όχι σε όλα".

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως εκφραστής της, υποτίθεται, προοδευτικής αριστεράς, έχει εξελιχθεί σε ό,τι χυδαιότερα συντηρητικό κυκλοφορεί στην πολιτική πιάτσα. Όχι μόνο εκμεταλλεύθηκαν τη νεανική ορμή, αφέλεια και, σε ικανό βαθμό, ροπή προς τη χαλαρότητα των φοιτητών για να τινάξουν στον αέρα τα Πανεπιστήμια, αλλά επαίρονται χωρίς να έχουν καν καταλάβει πόσο έβλαψαν επί ένα χρόνο την κοινωνία. Αυτό και μόνο θα μου ήταν αρκετό, αλλά και η απαράδεκτη και συμπλεγματική συμπεριφορά του κ. Αλαβάνου μου τον έχουν καταστήσει εξαιρετικά αντιπαθή. Θα μπουν στη Βουλή, ο Αλαβάνος μάλλον όχι, και ίσως δοθεί έτσι η ευκαιρία σε έναν πολιτικό με πιο μοντέρνο και ουσιαστικό λόγο, τον κ. Παπαγιαννάκη, να δώσει συγκεκριμένη ταυτότητα σε αυτό το ιδεολογικό συνονθύλευμα. Και με αυτόν θα διαφωνώ, αλλά ελπίζω να υιοθετήσει πιο ψύχραιμες και ωφέλιμες για την κοινωνία απόψεις. Σε επίπεδο τουλάχιστον αισθητικής τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, αλλά αυτή η κουβέντα είναι άκαιρη και ενδεχομένως να μην επαληθευθεί, με τη δεδομένη πολιτική και κοινωνική συγκυρία και το νέο νόμο να ευνοούν το ΣΥΡΙΖΑ.

Για το ΛΑΟΣ έχω καταλήξει ότι μου ήταν συμπαθέστερος ως ακροδεξιός! Είχε κάτι να πει και έναν χώρο να εκφράσει. Εδώ και εβδομάδες υποστήριξα ότι για να μπει στη Βουλή έχει μετατραπεί σε Συνασπισμό της μοντέρνας δεξιάς: χριστιανοί και αρχαιολάτρες (-δωδεκαθεϊστές;) στην ίδια στέγη, οικολόγοι, ο Χρυσανθακόπουλος και η Σαρρή, και οι ομοφυλόφιλοι (οι οποίοι τελικά δεν ξέρω γιατί αντιμετωπίζονται ως αγέλη ζώων που θα ανταποκριθεί μαζικά σε όποιον τους απευθύνει κάλεσμα) που μάλλον απομακρύνουν το κόμμα από το Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια (οι δεξιοί στην Ελλάδα -ακόμα και όσοι είναι οι ίδιοι ομοφυλόφιλοι- τέτοιες συζητήσεις τις αποφεύγουν), όλοι μαζί ενωμένοι στις υπηρεσίες όχι της ακραίας δεξιάς, αλλά του ακραίου λαϊκισμού. Ως κόμμα διαμαρτυρίας των Νεοδημοκρατών θα μπει στη Βουλή. Τώρα τι έχει να προσφέρει είναι άλλη ιστορία. Εκτός και αν σε μία επαλήθευση της λαϊκής ρήσης "τα στερνά τιμούν τα πρώτα" δούμε από του κοινοβουλευτικού βήματος τον κ. Καρατζαφέρη να κατακεραυνώνει τον ακραίο Πρωθυπουργό και να καταγγέλλει τις σχέσεις του με την Εκκλησία, υποστηρίζοντας το γάμο των ομοφυλοφίλων. Τότε θα τα έχουμε δει πράγματι όλα...

Και φτάνουμε στο προκείμενο: για μένα αυτή η ψήφος θα είναι αρνητική. Όχι στην Κυβέρνηση, αλλά στην Αντιπολίτευση.
Μπορώ να βρω χίλιους δυο λόγους για να μην ψηφίσω ΝΔ -και όταν προκηρύχθηκαν οι Εκλογές ήμουν αποφασισμένος να μην την ψηφίσω.

Η Γιαννάκου ανέλαβε τον τομέα στον οποίο θα επένδυε η ΝΔ και τα έκανε μπάχαλο. Απαξίωσε τις Πανελλαδικές, ενώ προηγουμένως κατήγγειλε τις πράσινες τοποθετήσεις δεν αντικατέστησε κανέναν (αυτό δεν είναι θέμα γαλάζιων παιδιών, αλλά συνέπειας: αν οι "άλλοι" βάζανε τους κομματικούς, αυτή γιατί να μη βάλει τους άξιους;) και αν επεδείκνυε στο θέμα των μετεγγραφών στα Πανεπιστήμια την ίδια επιμονή που επέδειξε για το βιβλίο της Ιστορίας θα είχε κάνει έστω κάτι.

Ο Πολύδωρας με τον υπερφίαλο λόγο του κατέστησε τα σώματα ασφαλείας εύκολο στόχο για την κομπλεξική μερίδα της αριστεράς, αφού τα αποδιοργάνωσε σε μεγάλο βαθμό.

Ο Τσιτουρίδης αποδείχθηκε πολιτική σκέπη κάθε είδους παρανομίας.

Ο Ορφανός είναι επικίνδυνα ανίκανος να διαχειρισθεί την ποδοσφαιρική κατάσταση και την κόντρα με την ΕΠΟ.

Η Πετραλιά είναι υπουργός κανείς δεν ξέρει γιατί.

Υπάρχει και ο αντίλογος: ο Αλογοσκούφης, ο Παυλόπουλος, ο Κακλαμάνης και ο Μολυβιάτης.

Η διαχείριση του σχεδίου Ανάν ήταν άψογη. Ο Τάσσος στηρίχθηκε διακριτικά ώστε να μην εμπλακεί και η Ελλάδα στη διαδικασία των ασφυκτικών πιέσεων και να μην αμφισβητηθεί το δημοψήφισμα. Το τι θα έκανε ο Παπανδρέου το ξέρουμε. Αλλά η εξόφληση του γραμματίου στην, συμπαθέστατη και ικανότατη, Ντόρα δεν άρεσε. Ο υφυπουργός Στυλιανίδης διέπρεψε, μακάρι να αναβαθμιζόταν.

Ο Κακλαμάνης σχεδόν εκμηδενισε σε ένα απόγευμα τα ράντζα από τα Νοσοκομεία ( με τις λεγόμενες "φιλοξενίες" σε άλλους θαλάμους ή και άλλες κλινικές). Ναι, είναι αλήθεια. Όλη μέρα σε νοσοκομεία περιφέρομαι και αυτή είναι η εμπειρία μου, τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη. Η τοποθέτηση του επίσης ικανού Αβραμόπουλου δε συνοδεύτηκε από κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ο χρόνος δεν ήταν πολύς.

Η οικονομία βελτιώνεται, παρά την κατάσταση που όλοι ξέρουμε ότι ήταν δύσκολη (και τα στοιχεία του ΠΑΣΟΚ πλασματικά).

Στη Δημόσια Διοίκηση τα πράγματα δεν πάνε καλά, και αυτό ήταν το κυριότερο στοίχημα για τον Καραμανλή. Το έχασε, αλλά μπορούσε να το κερδίσει άραγε; Βήματα βελτίωσης έγιναν.

Τι έπραξε το ΠΑΣΟΚ 3,5 χρόνια; Κατ' αρχήν με εξωφρενικό τρόπο κατηγορεί τη ΝΔ για όλα τα σκάνδαλα που η Κυβέρνηση αποκάλυψε, αυτό είναι η πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τα όχι και τόσο αγαθά κίνητρά της. Οι κουμπάροι, τα ομόλογα όλα βγήκαν από μέσα, στις δε υποκλοπές τα θύματα (κατά παράβασιν κάθε λογικής) κατηγορούνται ως θύτες! Επί ΠΑΣΟΚ όλα θα κουκουλώνονταν και, επειδή τελικά τίποτα δεν αποδεικνύεται, θα μέναμε στην "ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής".

Τα γαλάζια παιδιά μείνανε στα δελτία ειδήσεων του MEGA, αφού όλοι οι καραδοκούντες γαλάζιοι διαμαρτύρονται. Οι συνεντεύξεις δεν εισήχθησαν από τη ΝΔ, αλλά υπήρχαν από τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, και αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Φυσικά, στον ΑΣΕΠ συνεντεύξεις δεν υπάρχουν, αλλά η προπαγάνδα πάντα πιάνει τόπο.

Η απογραφή ήταν προεκλογική δέσμευση. Έγινε, δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας, αλλά το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί την Κυβέρνηση γιατί δε συνέχισε να λέει τα ίδια ψέματα των Παπαντωνίου-Χριστοδουλάκη στην ΕΕ! Απλά απίστευτο.

Στο άρθρο 16, ακολουθήθηκε η ίδια παρελκυστική τακτική. Προεκλογικά μού έχει μείνει αξέχαστη συζήτηση μεταξύ Λοβέρδου-Ρουσόπουλου για το αν τα μη κρατικά ήταν έμπνευση ΠΑΣΟΚικής ή ΝΔ/κής προελεύσεως. Μετεκλογικά, έβηξε ο Βενιζέλος και έπεσε του θανατά ο Γιωργάκης από πνευμονία, ψάχνοντας άρον-άρον ευκαιρία. Το ότι του εδόθη, από τον προκλητικά ανίκανο Ζαγορίτη και τον Τραγάκη, δε μειώνει σε τίποτα την ασυνέπεια του ΠΑΣΟΚ. Και χθες ακόμα ο αρχηγός κρύφθηκε όταν ερωτήθη.

Αλλά το πιο ενδεικτικό για τις ικανότητες του ΠΑΣΟΚ ήταν το θέμα Φώφη. Δε με απασχολεί η ανικανότητα να μαζέψει 12 ανθρώπους από τον δρόμο. Για το Επικρατείας μία παράγραφος αναφέρει τα κωλύματα στο Σύνταγμα, δεν τη διάβασε. Πάει καλά. Αν δεν μπορεί να κάνει το Επικρατείας σωστά θα κάνει Κυβέρνηση σωστή; Πάει κι αυτό.
Αυτό που με άφησε άφωνο ήταν η διαχείριση μίας καταφανέστατης στα μάτια και του πλέον αδαούς περί τα νομικά γνώστη γραφής και ανάγνωσης γκάφας: Αρχικά είπαν ότι το άρθρο είναι προγενέστερο της θέσπισης Υπερνομαρχών. Πρόεδρε, το Σύνταγμα δεν το ξέρουν, αλλά ξέρουν να μετράνε, Κατριβάνος, Φώφη 1, Φώφη 2, την πατήσαμε. Μετά ότι δεν ισχύει για το Επικρατείας ο περιορισμός, αλλά για την εκλογική περιφέρεια. Αν αυτό εννοούσε ο Νομοθέτης, αυτό θα έγραφε, όπως το γράφει στη μεθεπόμενη παράγραφο. Το ίδιο και για το Χηνοφώτη. Και τελικά η αποθέωση της γελοιότητας: η αναρμοδιότητα του δικαστηρίου! Και ας λέει πάλι άλλα το Σύνταγμα και ο εκλογικός νόμος...

Τι έμεινε; Το χειρότερο: το συνταγματικό πραξικόπημα (αφού ο Άρειος Πάγος έγινε το πρώτο παγκοσμίως δικαστήριο που παραβίασε το Σύνταγμα τηρώντας το!) και το κράτος τη δεξιάς. Η σύγχρονη ρητορική, ελκυστική για τη νεολαία. Ποιο είναι το κράτος της δεξιάς; Η χούντα; Ο βασιλιάς; Η βία και νοθεία; Η δολοφονία Λαμπράκη; Πόσο πίσω θα γυρίσουμε; Πόσες άλλες ανοησίες θα ακούσουμε και ποιον Έλληνα ενδιαφέρουν; Για να μην μπούμε στην ουσία των θεμάτων και γυρίσουμε στον "αγώνα" των αριστερών...

Αυτός είναι ο πολιτικός πολιτισμός που επαγγελόταν ο κ. Παπανδρέου; Και για ένα θέμα που χρειαζόταν γνώσεις τρίτης δημοτικού για να ξεκαθαρισθεί το πόσο άδικο είχαν. Ναι, ο λαός θα βγει στο δρόμο φωνάζοντας ένα-ένα-τέσσερα κ. Παπανδρέου. Για να προφυλάξει και το Σύνταγμα, αλλά κυρίως την κοινή λογική. Αλλά από εσάς και τον παραλογιζόμενο θίασό σας.

Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ σημαντικά ζητήματα για τη νέα Κυβέρνηση: ασφαλιστικό, προληπτική ιατρική, περιβάλλον, Σκόπια, Κυπριακό, διαφθορά. Ζητήματα πολύ σημαντικά για να σχολούμαστε με τη Φώφη και τον Πολύδωρα. Πολύ σημαντικά για το μέλλον μας. Πολύ σημαντικά για την κοινωνία. Πολύ σημαντικά για να τα διαχειρισθεί ο πολιτικά ανάπηρος κ. Παπανδρέου.

Και, υπενθυμίζοντας ότι εκφράζω πάντα αυστηρά προσωπικές απόψεις με τις οποίες μπορεί να διαφωνεί και να εξοργίζεται ο καθένας, καταλήγω: η ΝΔ είναι μονόδρομος, δυστυχώς.

Δεν εμπιστεύομαι τον κ. Καραμανλή. Αλλά τον εμπιστεύομαι περισσότερο από τον κ. Παπανδρέου. Τον θεωρώ περισσότερο αξιόπιστο. Περισσότερο ανθρώπινο. Περισσότερο ειλικρινή. Περισσότερο έντιμο. Δεν πιστεύω πια σε αυτόν. Πιστεύω ότι είναι η καλύτερη επιλογή. Πέτυχε κάποια πράγματα, απέτυχε σε πολλά. Ελπίζω να αντελήφθη ένα πράγμα: καμιά φορά το πολιτικό κόστος είναι μικρότερο όταν απλά το αγνοείς.
Αύριο θα ξαναείναι Πρωθυπουργός. Ισχυρός, αλλά αποδυναμωμένος σε σχέση με το παρελθόν. Το ΠΑΣΟΚ θα συνέλθει αν αλλάξει τιμονιέρη. Και αυτή είναι η ελπίδα μου: ένα δυνατό ΠΑΣΟΚ ίσως αφυπνίσει τον κοιμώμενο Καραμανλή. Για να φανεί πια αν πρόκειται για κοιμώμενο γίγαντα ή για κοιμώμενο νάνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: