13/9/07

Η αντιδημοκρατικότητα της αποχής

Ένα από τα πιο συνηθισμένα στερεότυπα που ακούγονται παραμονές εκλογών από μερίδα πολιτών (διότι το σύνολο των πολιτικών εκφράζεται με στερεότυπα όλη την προεκλογική περίοδο, και όχι μόνο!) είναι αυτό της αποχής από την ψηφοφορία. Προσπερνώντας το γεγονός ότι η συμμετοχή στις εκλογές είναι υποχρεωτική στην Ελλάδα, αφού δε θυμάμαι ποτέ κανείς να τιμωρήθηκε επειδή δεν ψήφισε, υπάρχουν ορισμένες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.

Η πρώτη αφορά ακριβώς στο μικρό ποσοστό όσων προτιμούν την αποχή. Το ενδιαφέρον των Ελλήνων για την πολιτική (το μόνιμο, μαζί με τα αθλητικά, θέμα εδώ και χρόνια στα απανταχού της επικρατείας καφενεία) είναι τόσο μεγάλο, που δεν υπάρχει αμφιβολία πως ακόμη και με κατάργηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα της ψήφου η συμμετοχή θα περέμενε σε πολύ υψηλά επίπεδα εν συγκρίσει με τα διεθνή δεδομένα. Ωστόσο, με τις πυρκαγιές του τελευταίου μηνός και την ισοπεδωτική απαξίωση κράτους και πολιτικών, το ποσοστό συμμετοχής στην επικείμενη ψηφοφορία αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Το κυριότερο όμως σημείο είναι ο ιδεολογικός μανδύας με τον οποίο ενδύεται η αποχή. Παρουσιάζεται ως χτύπημα στο σύστημα, μήνυμα στους ανάλγητους και "ξύλινους" πολιτικούς, ακόμα (από συγκεκριμένη μερίδα νεαρών κυρίως) ως συνολική απόρριψη του κοινωνικού ιστού της χώρας και αντίσταση στην εξουσία.

Η πραγματικότητα είναι, φυσικά, απολύτως διαφορετική. Κανένα χτύπημα δεν επιτυγχάνεται διά της αποχής, με την ίδια λογική που καμία λύση δεν παρουσιάζεται διά της σιωπής. Η σιωπή σε ορισμένες περιπτώσεις πράγματι μεταφέρει μήνυμα, εκκωφαντικό ενίοτε, ανάλογα και με την περίσταση. Ωστόσο, ποτέ δεν αποτελεί από μόνη της λύση.

Δε θα επικαλεστώ απλά την κοινή λογική, η οποία είναι αμείλικτη: κάθε ψηφοφόρος που απέχει, ουσιαστικά ισχυροποιεί την ψήφο όσων συμμετέχουν! Αυτό ίσχυε πάντοτε, και όχι μόνο με τον νόμο Σκανδαλίδη. Οι έδρες που κατανέμονται παραμένουν οι ίδιες, είτε ψηφίσουν 3.000.000, είτε ψηφίσουν 7.000.000 πολίτες. Αντιθέτως, όσο μεγαλύτερη η συμμετοχή, τόσο καλύτερη είναι και η εκπροσώπηση. Με άλλα λόγια, ένα από τα πάγια αιτήματα της αριστεράς, αυτό της απλής αναλογικής ή έστω της αύξησης της αναλογικότητας, έρχεται σε αντίθεση με τη νοοτροπία της αποχής, αφού ουσιαστικά μειώνει την αναλογικότητα της εκπροσώπησης του λαού στο Κοινοβούλιο!

Κυρίως όμως πρόκειται, εκτός από ανούσια, και για μία εξόχως αντιδημοκρατική επιλογή. Κάθε Έλληνας που τιμά και σέβεται τη δημοκρατία, είναι αδύνατον να επιλέξει την αποδοκιμασία και την απαξίωση της ύψιστης διαδικασίας της. Κάθε άνθρωπος που τιμά και αναγνωρίζει τους αγώνες για την ελευθερία είναι αδύνατον να απόσχει. Όσοι αγωνίστηκαν για μια δημοκρατική κοινωνία για τι αγωνίστηκαν αν όχι πρωτίστως για το δικαίωμα επίλογης ελεύθερα από τον λαό των ανθρώπων που θα κυβερνήσουν; Κάθε πολίτης με άποψη και γνώμη είναι αδύνατον να εκχωρήσει τη μοναδική ευκαιρία έκφρασής της.

Όλοι θα θέλαμε περισσότερες τέτοιες ευκαιρίες. Όλοι θα θέλαμε να μη μας δίνεται σημασία μόνο όταν τα κόμματα ψάχνουν τα κουκιά. Αλλά θα ήταν αν μη τι άλλο παράλογο να ζητούμε περισσότερη δημοκρατία αν επιλέγουμε συνειδητά να απορρίψουμε τη δημοκρατία που με κόπο πετύχαμε να απολαμβάνουμε σήμερα.

Με την αποχή από την εκλογική διαδικασία κανένα μήνυμα δε στέλνουμε. Κανένα χτύπημα δεν καταφέρνουμε. Καμία κοινωνική δομή δεν ανατρέπουμε. Απλά φιμώνουμε το στόμα μας και αφήνουμε τους άλλους να αποφασίσουν.

Την Κυριακή αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον του τόπου μας. Αυτήν την κατάκτησή μας δε θα τη χαρίσουμε σε κανέναν.

4 σχόλια:

vetdino είπε...

Ποιό είναι το δίλημμα των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου; Η προεκλογική περίοδος, με τις τραγικές πυρκαγιές του Αυγούστου και την ψηφοθηρία πάνω στα καμένα από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τις "μαύρες" διαφημίσεις του κυρίου Λαλιώτη και την απόπειρα πόλωσης και επιστροφής της πολιτικής ζωής στη δεκαετία του 1980 με τα πράσινα και τα γαλάζια καφενεία, έδειξε ξεκάθαρα τις προθέσεις του κυρίου Παπανδρέου αλλά και την "ανανέωση" που "πέτυχε" τα τελευταία 3 χρόνια στο κόμμα του. Μία "ανανέωση" βασισμένη στα συνθήματα του μπαμπά Ανδρέα, στη ρητορία και το ήθος του κυρίου Κώστα Λαλιώτη, τις επιθέσεις στην Ελληνική δικαιωσύνη από τον κύριο "Αρκούδο", την ασύστολη παροχολογια και το λαϊκισμό με αποκορύφωμα τις συντάξης "στην κουτσή Μαρία". Αυτή είναι η μία πολιτική τάση.

Η άλλη πολιτική τάση είναι η φιλελεύθερη τάση του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας, ακόμα και με τα αρνητικα της, που κατά τη γνώμη μου αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα/στελέχη που μετά τις 16 του μήνα πρέπει να πάνε σπίτι τους. Ο Κώστας Καραμανλής σ'αυτή την προεκλογική περίοδο, αλλά και στο σύνολο των 3,5 προηγούμενων ετών κράτησε υψηλότατο επίπεδο στον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του στάση, έκανε την αυτοκριτική του αναγνώρισε τα λάθη του, ήταν ενωτικός και δούλεψε μαζί με την κυβέρνηση του προκειμένου να συμμαζέψει τα "ασυμμάζευτα" που άφησε πίσω του η εικοσαετία του ΠαΣοΚ. Σύμφωνα με το μοναδικό αναμφισβήτητο και αντικειμενικό "κριτή", την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Νέα Δημοκρατία, παρέλαβε ένα κράτος υπερχρεωμένο, που επί χρόνια δούλευε κυριολεκτικά την ΕΕ ενώ με θαλασσοδάνεια και αλχημείες είχε φτάσει το δημόσιο έλλειμμα στο αστρονομικό, για Ευρωπαϊκά δεδομένα, 7.9%. Η κατάσταση της οικονομίας δεν επέτρεψε την εφαρμογή των φιλολαϊκών πολιτικών που ήθελε η Νέα Δημοκρατία. Στο κάτω-κάτω ποιά κυβέρνηση δε θέλει να ακολουθήσει μία φιλολαϊκή πολιτική;

Με σωστή δουλειά και κυρίως με τις θυσίες του Ελληνικού λαού, η οικονομία της χώρας έφτασε σήμερα σε αξιοζήλευτα επίπεδα, οι δείκτες και οι προοπτικές της επιτρέπουν πλέον στον Έλληνα να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του. Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να πάει ΜΠΡΟΣΤΑ!! Όχι με πρόσωπα, πολιτικές και ρητορίες περασμένων δεκαετιών, αλλά με ειλικρίνεια, θάρρος και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Αυτό ακριβώς είναι το ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ... Θέλουμε να πάμε μπροστά; Στη νέα εποχή των ευκαιριών, της τεχνολογίας και της ευημερίας; Ή να γυρίσουμε πίσω στην εποχή των "πράσινων διαβατηρίων" των τοπικών οργανώσεων, του Γκεμπελίσκου Λαλιώτη, στην Ελλάδα των δύο καφενείων, στην Ελλάδα της πόλωσης και των τσαμπουκάδων;

Τι θέλουμε; Το αύριο ή το χθες; Το σοσιαλισμό γιαλατζί των παπατζήδων, των συνδικαλιστών τύπου Πρωτόπαπα και των δεξιώσεων στο Four Seasons; Το σοσιαλισμό των καναλαρχών, των βασικών μετόχων εκδοτών-μεγαλοεργολάβων που στηρίζουν με νύχια κι με δόντια το ΠαΣοΚ; Το σοσιαλισμό που ξεκίνησε κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και έφτασε τη χώρα προτεκτοράτο των Αμερικάνων με υποψήφιο πρωθυπουργό ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ;

Ή μήπως θέλουμε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό; Την Ελλάδα της Ευρώπης, της σταθερής πορείας προς τα μπρος, της υπεύθυνης πολιτικής; Την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και σημαντικό "παίκτη" στην ΕΕ και τα Βαλκάνια; Μια Ελλάδα αισιόδοξη με πραγματική ανάπτυξη και πρόοδο μέσα από ένα ρεαλιστικό όραμα;

Εσύ αποφασίζεις!! Είμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, ή θα πάμε ΜΑΖΙ την Ελλάδα ΜΠΡΟΣΤΑ ή θα τη γυρίσουμε ΠΙΣΩ, πολλά χρόνια πίσω...

Hristos G. K. είπε...

Η σοφία του λαού θα κρατήσει το ΠΑΣΟΚ στα έδρανα της αντιπολίτευσης για πολλά χρόνια ακόμα. Ήδη ο Βαγγέλης ετοιμάζεται..

dimane είπε...

Το μεγαλύτερο λάθος του Παπανδρέου ήταν ότι όσο ήταν πανίσχυρος (λόγω ΜΜΕ και διαπλοκής φυσικά) και ήλεγχε το κόμμα του δε διέλυσε το ΠΑΣΟΚ για να το ξεβρωμίσει, απομακρύνοντας όλα τα φθαρμένα στελέχη και συγκροτώντας τη "Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη" (μεταξύ των άλλων και με αφαίμαξη του ΣΥΡΙΖΑ) που οραματιζόταν. Δηλαδή, η ανεπάρκειά του και η ατολμία του φάνηκαν αμέσως.

Μακάρι να τα μαζέψει και να φύγει από την Κυριακή το βράδυ. Ο Βαγγέλης είναι ευφυέστατος και σίγουρα ικανότερος. Δεν πιστεύω όμως ότι θα έρθει σε ρήξη με το παλιό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ της λάσπης και της βρωμιάς. Αλλά θα είναι ο ισχυρός αρχηγός αντιπολίτευσης που θα κρατά τους υπουργούς σε εγρήγορση.

Hristos G. K. είπε...

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ