25/10/07

Εν Αναμονή Πρωθυπουργό ή Μελλοντικό Ηγέτη;

Το τελευταίο διάστημα την επικαιρότητα απασχολεί η ανάδειξη νέας ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Η εκλογή αρχηγού για ένα κόμμα που στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας του εξέφρασε τις ελπίδες και τα όνειρα του ενός τρίτου των ψηφοφόρων σαφώς και δεν είναι θέμα αδιάφορο. Η όλη διαδικασία, όμως, δύσκολα αντέχει σε σοβαρή κριτική και μάλλον άφθονο γέλιο έχει προκαλέσει σε όσους δεν ανήκουν στην ομάδα των Πασόκων. Για παράδειγμα, αν σκεφτεί κανείς ότι η αποδόμηση του "μελλοντικού ηγέτη" και πρώην αδιαφιλονίκητου διαδόχου του θρόνου ξεκίνησε με την εκτόξευση ενός... φραπέ, καταλαβαίνει ότι η συζήτηση μοιραία εκτρέπεται προς ανταλλαγή ανεκδότων...

Πέρα από τα πολλά γελοία της υπόθεσης υπάρχει η ουσία. Η οποία δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του νέου αρχηγού, αλλά στο πόσο ο σαματάς θα βλάψει το κόμμα.

Η διαδικασία εκλογής από τα μέλη και τους "φίλους" ήταν πράγματι μια ηχηρή προεκλογική κίνηση το 2004. Στα μάτια όμως όσων το κεφάλι δούλευε έστω και στο ρελαντί, ήταν απλά μια σαχλαμάρα. Τόση φασαρία για έναν μόνο υποψήφιο; Σήμερα πια είναι ξεκάθαρο ότι όλα τα μετεκλογικά δεινά του ΠΑΣΟΚ έχουν τη ρίζα τους σε αυτό που, τελικά, ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή σαχλαμάρα...

Τα κόμματα, αν θέλουν να λειτουργούν αποτελεσματικά και, κυρίως, να κερδίζουν ψήφους, δεν πρέπει ποτέ να χάνουν την επαφή με την κοινωνία, και πολύ περισσότερο με το εκλογικό τους σώμα. Κάποιες όμως διαδικασίες είναι εσωτερικές, και έτσι πρέπει να μένουν. Διαφορετικά εκφυλίζονται, εκτρέπονται και, βεβαίως, δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. Μία ιστορία που θα διαρκούσε το πολύ 20 μέρες και θα εξαντλούνταν σε ανιαρές τοποθετήσεις σε κομματικά όργανα, σε συνδιασκέψεις και στο Συνέδριο, μετετράπη σε μία δίμηνη (!) δημόσια αντιπαράθεση, σε υψηλότατους τόνους, που γεννά απλά μια απορία: οι άνθρωποι αυτοί, που ορκίζονται στην ενότητα του ΠΑΣΟΚ, πώς θα συνεργαστούν μετεκλογικά;

Κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους αδυνατούν να αντιληφθούν το ίδιο το μήνυμα της κάλπης. Ασχολούνται με το πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξανακερδίσει τις εκλογές, γιατί έχασε, πού πρέπει να "στρίψει"... Το κρίσιμο ερώτημα φυσικά είναι άλλο. Κανένας σοβαρός άνθρωπος (εκτός από τους πράσινους καραδοκούντες για εξουσία γύπες) δεν έχασε τον ύπνο του από τη στενοχώρια για την εκλογική αποτυχία. Το ΠΑΣΟΚ κάποτε εξέπεμπε συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα, εξέφραζε οριοθετημένο ιδεολογικά χώρο, στη συνέχεια δε δίστασε να μετατοπισθεί δεξιότερα, επί εκσυγχρονιστών, κρίνοντας (ορθά) ότι αυτό ζητούσε η κοινωνία... Σήμερα τι περισσότερο είναι από μια παρεούλα με μόνο συνεκτικό στοιχείο τον πόθο της ανακατάληψης της εξουσίας;

Το ουσιαστικό, λοιπόν, ζήτημα είναι όχι ποιο ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τη ΝΔ, αλλά ποιο είναι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Είναι αριστερό; Είναι κεντρώο; Είναι προοδευτικό; Φυσικά η ιδεολογική τοποθέτηση δε γίνεται ανάλογα με το πού φυσάει το δροσερό αγέρι. Κανείς αξιοπρεπής πολιτικός δεν μπορεί να πραγματοποιεί "στροφές" προς τα αριστερά ή τα δεξιά ή οπουδήποτε αλλού, χωρίς μάλιστα να εξηγήσει και δημοσίως τι αντιλαμβάνεται πλέον διαφορετικά και εγκαταλείπει την προηγούμενη πολιτική ταυτότητά του. Και μόνη, λοιπόν, η κουβέντα για τις "στροφές", είναι ενδεικτική της ανυπαρξίας πολιτικής ουσίας, σε μία διαδικασία καταφανώς αυτοκαταστροφική.

Μέσα σε όλα προέκυψε και αυτό που ο καθένας υποψιαζόταν. Ότι ο ορκισμένος Πασόκος (και δεν εννοώ το σύνολο των ανθρώπων που για ποικίλους λόγους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, σημαντική μερίδα των οποίων σαφέστατα έχει αποξενωθεί), όπως και ο κάθε άλλος φανατισμένος οπαδός, είναι εντελώς ανεγκέφαλος. Θα επανεκλέξει έναν προκλητικά ανεπαρκή ανθρωπάκο για αρχηγό, παρότι ομολογεί ότι θεωρεί αξιότερο τον αντίπαλό του! Μόνο και μόνο επειδή είναι Παπανδρέου. Με τέτοιους ψηφοφόρους τίποτα δεν είναι περίεργο...

Καλύτερα να βγάζανε τον Τζιώτη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: