22/11/07

Ας μιλήσουμε για μοντέλα!!!

Δημοσιοποιήθηκε το περιεχόμενο του νέου εκλογικού νόμου που η Κυβέρνηση σχεδιάζει να φέρει προς ψήφιση πριν το τέλος του έτους. Η ενίσχυση του πρώτου κόμματος με 10 επιπλέον έδρες, από 40 σε 50, και η στην πράξη αποτροπή σχηματισμού συνασπισμού κομμάτων (με την αμφιλεγόμενη πρόνοια το "μπόνους" να δίνεται στο πρώτο αυτοδύναμο, άρα ενδεχομένως στο... δεύτερο, κόμμα) ήταν οι αναμενόμενες μεταβολές του ισχύοντος νόμου Σκανδαλίδη.

Αυτό που προεκάλεσε πραγματικά αίσθηση ήταν η πρόταση του κ. Παπανδρέου για υιοθέτηση του λεγόμενου "γερμανικού μοντέλου".

Η μοντελομανία στην Ελλάδα έχει μακρύ παρελθόν. Δίπλα στο ιρλανδικό μοντέλο οικονομικής πολιτικής και στο περίφημο σουηδικό της κοινωνικής πρόνοιας προστέθηκαν αργότερα το φινλανδικό για την παιδεία και το δανέζικο της flexicurity πάλι για τα κοινωνικά. Το γερμανικό μοντέλο αποτελεί μία παλιά ιστορία, από 20ετίας αν όχι περισσότερο. Δύσκολα θα βρεθεί άλλη χώρα του κόσμου που να στρέφει τόσο συχνά το βλέμμα της προς το εξωτερικό αναζητώντας μαγικές λύσεις. Αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό αφ' ενός μεν της απροθυμίας γενικότερης αλλαγής νοοτροπίας σε ορισμένα κρίσιμα θέματα (αντί για μικρά βήματα αποζητούμε ραγδαίες αλλαγές), αφ' ετέρου των πανταχόθεν αναγνωρισμένων προβλημάτων.

Είναι προς διερεύνηση το αν αυτό το μοντέλο εκλογικού νόμου "ζήλεψε" καμία άλλη χώρα του κόσμου. Αξίζει ωστόσο να δούμε τα κύρια χαρακτηριστικά του.

Οι βουλευτικές έδρες χωρίζονται στη μέση. Εάν εφαρμοζόταν στην Ελλάδα, από τις 300 οι 150 έδρες θα κατανέμονταν αναλογικά με βάση τα εθνικά ποσοστά των κομμάτων που συγκέντρωσαν το όριο εισόδου στη Βουλή (5% για τη Γερμανία, 3% για την Ελλάδα). Προφανώς ακολουθεί η απαραίτητη προσαρμογή για τα ποσοστά των εκτός Βουλής κομμάτων, με άλλα λόγια περίπου ό,τι ισχύει στην Ελλάδα σήμερα για τις 260 (με τον νέο νόμο 250) έδρες. Οι υπόλοιπες 150 θα καθορίζονταν βάσει τυπικού πλειοψηφικού συστήματος ανά εκλογική περιφέρεια: εκλέγεται ο Βουλευτής που συγκέντρωσε έστω και έναν σταυρό παραπάνω. (Στη Γερμανία εναλλακτικό όριο εισόδου είναι οι 3 βουλευτές του "προσωπικού" ψηφοδελτίου.)

Οι πρωτοτυπίες, ή αν θέλετε τα παράδοξα, αυτού του συστήματος είναι 3:

1) Εφαρμόζεται η λεγόμενη "διπλή κάλπη": Στη μία ο ψηφοφόρος επιλέγει κόμμα και βάσει αυτών των ποσοστών μοιράζονται οι πρώτες "αναλογικές" 150 (299 στη Γερμανία) έδρες. Στην άλλη ο ψηφοφόρος επιλέγει τον τοπικό Βουλευτή της αρεσκείας του για τη συγκεκριμένη περιφέρεια. Έτσι εκλέγεται το υπόλοιπο ήμισυ, έστω κι αν ο πρώτος βουλευτής της περιφέρειας έχει μία ψήφο διαφορά.

2) Οι έδρες που κατανέμονται αναλογικά (η πρώτη "εθνική" κάλπη) δε δίνονται με σταυροδοσία, αλλά με λίστα, όπως οι Έλληνες βουλευτές Επικρατείας.

3) Εάν ένα κόμμα δε συγκεντρώσει 5% σε εθνικό επίπεδο ούτε 3 "τοπικούς" βουλευτές δεν εισέρχεται στη Βουλή. Ωστόσο οι υποψήφιοί του οι οποίοι πρώτευσαν στις περιφέρειές τους (οι οποίοι δηλαδή εξελέγησαν με τη δεύτερη κάλπη) δε χάνουν την έδρα τους, αλλά εισέρχονται ως επιπλέον βουλευτές. Έτσι ο αριθμός των θέσεων της Βουλής με ελάχιστο το 598 ποικίλλει και δεν είναι σταθερός.

Το παραπάνω σύστημα μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ως προανεφέρθη. Ο κ. Μεϊμαράκης όταν απέρριψε το "γερμανικό μοντέλο" πέταξε την μπάλα έξω λέγοντας ότι προβλέπει 2 βουλές (στην Γερμανία οι βουλευτές της "Άνω" Βουλής διορίζονται από τα κρατίδια) και ισχυρή αυτοδιοίκηση (η Γερμανία είναι ομοσπονδία κρατιδίων με δική τους εκλεγόμενη κυβέρνηση). Τίποτα από αυτά δεν απαιτείται, σε σχέση αυστηρά με την κατανομή των εδρών. Άρα ο συμπαθής Υπουργός Άμυνας μάλλον απέφυγε να μιλήσει επί της ουσίας.

Είναι το εν λόγω μοντέλο καλύτερο του δικού μας; Οι θιασώτες του επικαλούνται το επιχείρημα της κάθαρσης της πολιτικής ζωής. Είναι μάλλον άξιον απορίας το πώς προέκυψε αυτό.

Η επιλογή από λίστα κάθε άλλο παρά τη διαφάνεια της πολιτικής ζωής εξυπηρετεί. Ο "αρχηγισμός" που ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο είναι το λιγότερο. Ούτως ή άλλως, και με οποιοδήποτε σύστημα που αποτρέπει την εκλογή ανεξάρτητων / αυτονόμων υποψηφίων, η γνώμη του αρχηγού είναι βαρύνουσα, αν όχι καθοριστική.

Οι μισοί βουλευτές θα εκλέγονται χωρίς σταυρό! Ουσιαστικά πρόκειται για κατάργηση του μοναδικού όπλου που διαθέτει το εκλογικό σώμα: της διά της ψήφου έγκρισης ή αποδοκιμασίας των πεπραγμένων των υποψηφίων. Πέραν του γεγονότος ότι η άνευ σταυροδοσίας εκλογή μάλλον δεν κινείται σε ιδιαίτερα δημοκρατική τροχιά (πράγμα που τίθεται βέβαια και υπό την κρίση του καθενός) σκεφτείτε την εφαρμογή στην Ελλάδα: π.χ. η μακράν χειρότερη Υπουργός της ΝΔ κ. Γιαννάκου, "κολλητή" του Πρωθυπουργού -η έκφραση και μόνο είναι ανάρμοστη για το πολίτευμα-, θα βρισκόταν κατά πάσα πιθανότητα σε κορυφαία θέση στη λίστα. Οι ψηφοφόροι δε θα είχαν καν την ευκαιρία να τη στείλουν σπίτι της, και η Μαριέττα θα ήταν μάλλον ακόμα Υπουργός! Εάν δε σας αρέσει το παράδειγμα βάλτε άλλο πρόσωπο. Κάτι θα βρει ο καθένας.

Η ουσία είναι ότι κάθε προστατευόμενος του Προέδρου δεν πρόκειται ποτέ να τεθεί πια στην κρίση του εκλογικού σώματος.

Από την άλλη η μισή Βουλή εκλέγεται πλειοψηφικά. Μία ψήφος διαφορά σε κάθε περιφέρεια δίνει έδρα. Όλη η ιστορία στη δεύτερη κάλπη γίνεται για να εκλεγεί ένας, το πολύ 2 βουλευτές (όταν εκλέγεται ένας "επιπλέον"). Έτσι βγαίνουν οι μισοί ή λίγοι παραπάνω, ενώ οι υπόλοιποι κατά το μάλλον ή ήττον έχουν επιβληθεί από το κόμμα!

Είναι δημοκρατία αυτό το πράμα; Συνάδει αυτό το σύστημα με τις διακηρύξεις του κ. Παπανδρέου για συμμετοχικές κλπ διαδικασίες; Ή σκοπεύει να φτιάχνει τη λίστα με τις αμφιλεγόμενες εσωκομματικές εκλογές μελών και φίλων; Ωστόσο το να επισημάνουμε μία αναντιστοιχία ανάμεσα στα όσα κατά καιρούς λέει ο κ. Αρχηγός της Αντιπολίτευσης είναι το λιγότερο. Άλλωστε το να θολώσει τα νερά με την πρότασή του για το γερμανικό σύστημα ήταν μία ευφυής πολιτικά κίνηση, αφού τον απεγκλώβισε από το ερώτημα "αφού θα κερδίσεις τις εκλογές γιατί δεν ψηφίζεις έναν νόμο που θα σού εξασφαλίσει αυτοδυναμία;".

Αυτό λοιπόν το παράξενο σύστημα εξυπηρετεί τη διαφάνεια; Οι μισοί βουλευτές, οι της "εθνικής" λίστας, επιβάλλονται με ορισμό από το κόμμα. Οι εσωκομματικές διαδικασίες μάλλον δε φημίζονται για τη διαφάνειά τους.

Οι δε υπόλοιποι εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα. Είναι μάλλον δύσκολο να κατανοήσει κανείς σε τι υστερεί το σημερινό καθεστώς εκλογής βουλευτών από το πλειοψηφικό σύστημα. Αντιθέτως είναι εύκολο να μαντέψουμε τι σφαγές έχουν να γίνουν μεταξύ των υποψηφίων, τι λάσπη, τι πόλεμος και τι χρήματα για φυλλάδια, συγκεντρώσεις κλπ έχουν να δαπανηθούν. Σήμερα που οι θέσεις στις περισσότερες περιφέρειες είναι πάνω από μία βλέπουμε τι γίνεται ή ακόμη και για την κατάκτηση της πρώτης θέσης σε σταυρούς στο ψηφοδέλτιο. Σκεφτείτε τι έχουμε να δούμε αν η αποτυχία πρωτιάς σημαίνει αυτόματα απώλεια της μίας και μόνης βουλευτικής έδρας!

Υποτίθεται ότι η εκλογή με λίστα περιορίζει τα έξοδα του προεκλογικού αγώνα. Μισή αλήθεια. Για τους υπόλοιπους βουλευτές τα μαύρα χρήματα πολλαπλασιάζονται.
Υποτίθεται ότι αποτελεί βήμα προόδου. Ψέμα! Οι μονοεδρικές πλειοψηφικές περιφέρειες επαναφέρουν εξ ορισμού το παλαιοκομματικό σύστημα της πελατειακής σχέσης βουλευτού - ψηφοφόρου, αφού έστω και μία χαμένη ψήφος ισοδυναμεί με πολιτική εξόντωση.

Εναπόκειται τέλος στην κρίση του καθενός να αξιολογήσει τη "δημοκρατικότητα" του εν λόγω συστήματος.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι άλλο. Το γερμανικό μοντέλο δεν ταιριάζει στον Έλληνα! Προβάλλεται ως πλεονέκτημα η δυνατότητα ψήφου σε υποψήφιο άλλου κόμματος (στη δεύτερη κάλπη). Πόσοι θα το κάνουν αυτό; Μήπως η επαναστατική αυτή καινοτομία θα μείνει κενό γράμμα;

Παράλληλα καταργεί το κλασικό ερώτημα "τι ψηφίζεις". Ο πασόκος, ο κομμουνιστής, ο νεοδημοκράτης αποκτούν άλλο περιεχόμενο. Ουσιαστικά η ψήφος στη δεύτερη κάλπη είναι ισχυρότερη της "εθνικής" αφού η εκλογή γίνεται με πλειοψηφικό σύστημα. Μία ψήφος διαφορά μπορεί να δώσει έδρα. Σε μία περιφέρεια με οριακή εκλογή του "τοπικού" βουλευτή ουσιαστικά όσοι τον έχουν ψηφίσει αλλά έχουν επιλέξει άλλο κόμμα σε εθνικό επίπεδο έχουν δωρίσει στο αντίπαλο κόμμα μία έδρα! Η τοπική ψήφος τους βγάζει βουλευτή του άλλου κόμματος, ενώ η εθνική - κομματική ψήφος πάει αναλογικά στην επικράτεια! Τελικά αυτοί τι ψηφίσανε; Η Βουλή δεν είναι συμβουλευτικό της Κυβέρνησης όργανο -η Κυβέρνηση χρειάζεται την ψήφο εμπιστοσύνης και στήριξη νομοσχεδίων για να κυβερνήσει. Μία χαμένη έδρα μπορεί να αλλάξει το τοπίο, ειδικά αν υπολογιστεί η παράμετρος του αγνώστου τελικού αριθμού των βουλευτών...

Αντιθέτως όσοι ψήφισαν τους άλλους "τοπικούς" υποψηφίους, ψηφίσαν για το τίποτα. Οι σταυροί τους είναι αέρας κοπανιστός.

Η δε εμπειρία δείχνει από τη Γερμανία ότι με τέτοιο σύστημα είναι πιθανή η ανάδειξη δυσλειτουργικών Κυβερνήσεων (ήδη ο πολυδιαφημισμένος και για την Ελλάδα "Μεγάλος Συνασπισμός" της Γερμανίας φαίνεται να καταρρέει μέρα με τη μέρα και αντί να προχωρά με συναινέσεις μαστίζεται από αξεπέραστες εσωτερικές αντιθέσεις), ακόμη και Κυβερνήσεων χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου σε εκλογική δύναμη κόμματος (θυμηθείτε πόσο θίχτηκαν οι δημοκρατικές ευαισθησίες ορισμένων από την πρώτη εκλογή Τζωρτζ Μπους, με λιγότερες ψήφους από τον Αλ Γκορ).

Σε σχέση με τις αλλαγές που πρότεινε ο κ. Παυλόπουλος, ειδικά για την πρόνοια των αυτοδύναμων Κυβερνήσεων, θα επανέλθουμε. Ωστόσο μάλλον θα μείνουμε με την απορία πώς σοβαροί πολιτικοί και από τα δύο μεγάλα κόμματα θεωρούν αφ' ενός ότι αυτό το μοντέλο έχει το παραμικρό πλεονέκτημα, αφ' ετέρου ότι μπορεί να γίνει δεκτό από το ελληνικό εκλογικό σώμα.

16/11/07

9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού: Οι αντιδράσεις

Μία μάλλον περίεργη εξέλιξη ακολούθησε την δημοσίευση της εν λόγω ανάρτησης στο Buzz. Διαπίστωσα με έκπληξη, που δεν ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστη, ότι οι αντιδράσεις και τα σχόλια για το συγκεκριμένο "άρθρο" αντί να δημοσιεύονται εδώ (δυνατότητα που δίνεται ελεύθερα) εμφανίζονται παντού αλλού, π.χ..

Φυσικά δεν πρόκειται να εμπλακώ σε άσκοπες αντιπαραθέσεις. Τους λόγους για τους οποίους απορρίπτω την συγκεκριμένη διαδικασία τους έχω εξηγήσει. Μιλάω για θέσεις τονίζοντας την υποκειμενικότητά των 10 σημείων. Αυτά που για μένα είναι αιτίες, για όλους τους υπόλοιπους μπορεί να μην είναι τίποτα. Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί ή να συμφωνεί.

Όμως δεν μπορεί κάποια πράγματα να παρερμηνεύονται. Για παράδειγμα, η ανάδειξη Καραμανλή στην αρχηγία της ΝΔ δεν προβλήθηκε ως δημοκρατικότερη. Εγώ θεωρώ τον σημερινό Πρωθυπουργό κατάλληλο για την ηγεσία ενός κόμματος. Αυτό δεν το βασίζω στο ότι κέρδισε τις εκλογές. Δεν είναι μόνος στόχος η προσέλκυση ψήφων. Είναι απλά η γνώμη μου. Υπήρχε περίπτωση να κερδίσει ο άνθρωπος αυτός (μιλάμε για πάνω από 10 χρόνια πριν, όταν δεν τον ήξερε κανείς) σε άμεσες εκλογές; Απαιτήθηκε δίμηνο μαχαίρωμα μπροστά στις κάμερες για να επιλεγεί ένας άνθρωπος που "να κάνει για τη δουλειά"; Απαντήστε μόνοι σας.

Πέραν μιας θεωρητικής συζήτησης για τη "Δημοκρατικότητα" ή μη της (πανταχόθεν διαβλητής) διαδικασίας υπάρχει ένα σημείο πιο ουσιαστικό. Αυτό είναι το αν η άμεση εκλογή είναι κατάλληλη για την εκλογή του αρχηγού ενός κόμματος. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει τώρα κανείς, αυτό μένει να φανεί.

Τη δική μου άποψη για το θέμα πάντως την επαναλαμβάνω: Όπως δεν έγινα σε τίποτε σοφότερος από τη δίμηνη εκτός θέματος αντιπαράθεση, έτσι δε βλέπω σε τι έγινε καλύτερη η Δημοκρατία στη χώρα από την Κυριακή και μετά.

Περισσότερη και ποιοτικότερη Δημοκρατία δεν επιτυγχάνεται με κάλπες κάθε τρεις και λίγο. Επιτυγχάνεται με την κάθαρση των κομμάτων από τα ανίκανα στελέχη. Επιτυγχάνεται με στήριξη της Κυβέρνησης σε δύσκολες (εκλογικά!) αποφάσεις. Επιτυγχάνεται με συμμετοχή και συνεισφορά στον διάλογο. Όταν όλα αυτά τα κάνει το ΠΑΣΟΚ θα έχει ωφελήσει και τη Δημοκρατία και τη χώρα.

Όσο για το αν προκαλεί φόβο η άμεση εκλογή... Φόβο και τρόμο, σοκ και δέος. Μα μιλάμε τώρα σοβαρά; Γιατί να φοβήσει εμένα ή οποιονδήποτε άλλον; Τι τρομερό συνέβη την Κυριακή; Μήπως σκόπευα να κατέβω υποψήφιος; Μήπως με τρομάζει η πολλή Δημοκρατία; Βγάλτε και ξαναβγάλτε τον Παπανδρέου. Όταν όμως ως κύρια εξήγηση στην επανεκλογή Παπανδρέου εμφανίζεται η δύναμη και ο μύθος του ονόματος στον απλό "Πασόκο" μην ψάχνετε φαντάσματα αντιδημοκρατικότητας για να αποδώσετε απολύτως εύλογες διαφωνίες.

Έτσι στο άσχετο: Όταν η Εκκλησία μάζεψε 3.000.000 υπογραφές για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν έλεγε τα ίδια; Μυστήριο πράγμα ο λαός! Δεν μπορείς να τον ελέγξεις... Ή τότε ήταν οι σκοταδιστές και οπισθοδρομικοί που θα ψήφιζαν, ενώ τώρα οι πεφωτισμένοι προοδευτικοί;

Να λοιπόν ποιοι έχουν λόγο να φοβούνται. Αυτοί που θυμούνται τη λαϊκή συμμετοχή όταν τους συμφέρει και μετά κάνουν τα κουμάντα τους μόνοι τους.

Μακάρι να μην έχω δίκιο. Εάν πράγματι κάτι άλλαξε την Κυριακή μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα το αντιληφθώ και θα το αναγνωρίσω. Διότι το μόνο που μπορεί να βλάψει τη Δημοκρατία είναι η άρνηση της πραγματικότητας. Αλλά αυτό ισχύει για όλους.

14/11/07

Ερωτήσεις χωρίς απάντηση

Σχολιάζαμε αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου το "παράδοξο" της νίκης της ΝΔ παρά το γεγονός ότι τα συντριπτικά περισσότερα (και ισχυρότερα) από τα ΜΜΕ στήριζαν περισσότερο ή λιγότερο έντονα το ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, παρατηρούσαμε, τα blogs, για την επίδραση των οποίων στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης μεγάλη συζήτηση έχει γίνει, επίσης στην πλειοψηφία τους ήταν επικριτικά για τα νεοδημοκρατικά πεπραγμένα.

Το ερώτημα του ρόλου και της ισχύος των ΜΜΕ επανήλθε με αφορμή την "καταγγελία" του κ. Παπανδρέου ότι ο αντίπαλός του υποστηριζόταν από τα σκοτεινά μιντιακά συμφέροντα.

Η αξία αυτής της καταγγελίας είναι μάλλον περιορισμένη. Ο κ. Παπανδρέου δεν ενοχλήθηκε καθόλου όταν τα Μέσα τον παρουσίαζαν ως Μεσσία το 2004 και μοίραζε κουλουράκια και μελομακάρονα στους δημοσιογράφους που στιβάζονταν έξω από το σπίτι του. Εκείνη την ωραία περίοδο, κυκλοφόρησε από το Mega (με υπογραφή Δελατόλα) και... μυστική δημοσκόπηση που έφερνε 1% μπροστά το ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση ανάληψης της ηγεσίας από τον Παπανδρέου! Δεν ενοχλήθηκε ούτε όταν τον έσπρωχναν πριν τις φετινές εκλογές και μαγείρευαν τα γκάλοπ υπέρ του για να εμφανίσουν το παιχνίδι "ανοικτό". Ούτε όταν εμφάνιζαν τον Πρωθυπουργό ως "Νέρωνα" (δεν είναι σχήμα λόγου) λόγω των πυρκαγιών για να πλήξουν την εικόνα του και να βοηθήσουν το ΠΑΣΟΚ.

Η εμπλοκή των εκδοτικών συγκροτημάτων στην επικράτηση του κ. Σημίτη, το 1996, επίσης δεν απέτρεψε τον σημερινό Αρχηγό του ΠΑΣΟΚ από το να αναλάβει θέσεις στις επόμενες Κυβερνήσεις. Το πώς συμπεριφέρονται τα συμφέροντα, που θυμήθηκε τελικά να καταγγείλει ο κ. Παπανδρέου, απέναντι στους ανθρώπους τους έπρεπε να το είχε καταλάβει από τον τρόπο με τον οποίο ο κ. Σημίτης σύρθηκε σε παραίτηση υπέρ του το 2004 (με αποτέλεσμα ο Επίτιμος κ. Μητσοτάκης να μάς χαρίσει μία από τις καλύτερες ατάκες του - αν και υποτιμητική για πρώην Πρωθυπουργό: "Το ΠΑΣΟΚ πέταξε τον Σημίτη σαν την σαβούρα από το πλοίο").

Η καταγγελία του, όμως, ήταν βάσιμη. Οι ίδιοι τηλεοπτικοί σταθμοί που τον ενεφάνιζαν ως "εν αναμονή Πρωθυπουργό", από τις 16/9 και μετά ζητούσαν το κεφάλι του. Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που καταπατούσαν κάθε έννοια δεοντολογίας και αντικειμενικότητας υπέρ του κ. Παπανδρέου ώς τις εκλογές, μετά παρουσίαζαν τον κ. Βενιζέλο ως τον καταλληλότερο διάδοχο ενός ανίκανου αγαθιάρη που διέλυσε το κόμμα και το οδήγησε σε μία ήττα η οποία "πλήγωσε βαθιά την ψυχή του πασοκτσή". Οι εφημερίδες που δύο ημέρες πριν τις εκλογές είχαν τίτλο "Έτσι θα κυβερνήσω", την επομένη τού ζητούσαν να παραιτηθεί. Οι φυλλάδες που κάποτε τον θεωρούσαν τον "Νέο Ανδρέα" έφτασαν να γράφουν ότι "Μαζί με τον Γιωργάκη πάνε όλα τα ψοφίμια".

Το αποτέλεσμα; Για δεύτερη φορά σε αντίθεση με τις "επιθυμίες" των Μέσων. Ο κ. Παπανδρέου νίκησε. Τι συμβαίνει λοιπόν; Τα ίδια ερωτήματα που θέταμε προ μηνών επανέρχονται. Οι πολίτες απέκτησαν ωριμότητα και τη δυνατότητα να κρίνουν απαλλαγμένοι από τις καθόλου αθώες ραδιοτηλεοπτικές επιδράσεις; Αποτινάξαμε ως λαός, ως κοινωνία, αλλά και ως εκλογικό σώμα, το ζυγό χωρίς να έχουμε καταλάβει πώς;

Απάντηση εύκαιρη δεν υπάρχει. Αργά ή γρήγορα όμως θα φανεί.

Μία (εντελώς αυθαίρετη) προσέγγιση είναι η εξής: Οι πολίτες-ψηφοφόροι που είναι θεωρητικά οι πιο επιρρεπείς στην "προπαγάνδα" (κατώτερα στρώματα, μικρή μόρφωση, μεγάλη ηλικία κ.λπ.), ίσως είναι και οι πλέον προσκολλημένοι σε κόμματα/πρόσωπα (οι λεγόμενοι "παραδοσιακοί" νεοδημοκράτες, πασόκοι κλπ). Δηλαδή όσο πιο πρόσφορος είναι κανείς θεωρητικά στην μιντιακή επίδραση, τόσο δυσκολότερο είναι να αλλάξει άποψη στην πράξη.

Μία δεύτερη υπόθεση είναι ότι η επιρροή είναι αντιστρόφως ανάλογη της σημασίας τού ζητήματος. Είναι π.χ. πιο δύσκολο να επιβάλει κανείς το κόμμα που θα ψηφίσουν οι πολίτες απ' ότι να καταστήσει δημοφιλή έναν υποψήφιο μεταξύ των ψηφοφόρων συγκεκριμένου κόμματος, εξ ου και η παρατηρούμενη επιτυχία των τηλεοπτικών αστέρων στις εκλογές. Πάλι υπάρχουν όρια (π.χ. Σαρρή, Λιάγκας, Παϊτέρης).

Όσα είπαμε ώς εδώ είναι σκόρπιες αβάσιμες σκέψεις. Η μόνη αξία τους είναι ο προβληματισμός επί αυτών. Υπάρχουν όμως και πιο απτά στοιχεία:

Είναι ειρωνικό ότι η επικράτηση Παπανδρέου χαιρετίστηκε ως "νίκη κατά των συμφερόντων" ή "καθαρή εντολή απέναντι στα εξωθεσμικά κέντρα" από τα ίδια Μέσα Ενημέρωσης, δηλαδή από τα ίδια τα συμφέροντα και τα εξωθεσμικά κέντρα! Οι προσεγγίσεις αυτές είναι βιαστικές και πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί. Οι ίδιοι άνθρωποι που επανεξέλεξαν τον Γιώργο συνεχίζουν να βλέπουν Mega και να αγοράζουν Νέα και Βήμα. Πολύ καλά κάνουν. Εάν όμως ήθελαν να στείλουν το μήνυμα στα ύπουλα συμφέροντα που σχεδίαζαν να κατευθύνουν την ψήφο τους, δε θα έπρεπε να έχουν αποδοκιμάσει στην πράξη τα βρώμικα media; Δε θα έπρεπε να έχουν καταβαραθρωθεί οι πωλήσεις αυτών των εφημερίδων; Δε θα έπρεπε να είχε εξαφανισθεί το δελτίο του Mega;

Αυτή ακριβώς η εμπιστοσύνη των οπαδών του ΠΑΣΟΚ στα καταγγελθέντα από τον Πρόεδρό τους Μέσα Ενημέρωσης αποδεικνύει με αδιάψευστο τρόπο ότι η ψήφος στον κ. Παπανδρέου κανέναν στόχο αποδοκιμασίας των συμφερόντων και καμία έννοια αντίστασης σε όσους επιδιώκουν να κινούν νήματα στο σκοτάδι δεν είχε. Πώς και γιατί οι εκλογείς της Κυριακής επέλεξαν Παπανδρέου μένει να διευκρινισθεί από τους ειδικούς. Όποιος όμως δεν επιτρέπει στον Πρετεντέρη και τον Λαμπράκη να τον επηρεάσουν απλά δεν τους ακούει και δεν τους διαβάζει.

Το κρισιμότερο όμως ερώτημα είναι άλλο: Τα συμφέροντα που ούτως ή άλλως δεν τα βρήκανε με τον Καραμανλή δεν είναι ανόητα. Θα επιδιώξουν να τα "ξαναφτιάξουν" με το ΠΑΣΟΚ. Εκεί θα έχει ενδιαφέρον η στάση του κ. Παπανδρέου. Θα αντισταθεί ή θα υποκύψει;

Την απάντηση την ξέρουμε όλοι μας... Καλύτερα μαζί σου παρά εναντίον σου. Γιατί ακόμα κι αν έρθει η στιγμή που εμείς, οι ψηφοφόροι, οι πολίτες, οι άνθρωποι, θα έχουμε ωριμάσει, για τους πολιτικούς μας δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.

13/11/07

Το πρώτο στοίχημα: Άρθρο 16

Για τον κ. Παπανδρέου κύριο ζητούμενο είναι πλέον ο έλεγχος του κόμματός του. Όπως και πολλά άλλα πράγματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο καιρό, έτσι και αυτό μοιάζει να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: Δεν έχει ο άρτι επανεκλεγείς από τη "βάση" αρχηγός τον έλεγχο του κόμματος;

Πράγματι, και παρότι το τελικό ποσοστό του φαίνεται πως θα είναι κατάτι μικρότερο του αρχικά εκτιμωμένου (η καταμέτρηση ακόμη συνεχίζεται!), ο κ. Παπανδρέου εμφανίζεται υποτίθεται ενισχυμένος από την επανεκλογή του. Ωστόσο από τις εκλογές της Κυριακής εξέρχεται ζημιωμένος, αφού ήταν ο μόνος που είχε κάτι να χάσει σε αντίθεση με τους εσωκομματικούς αντιπάλους του!

Ο κ. Βενιζέλος κατέστη με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο (αυτός ο... ηχηρός χαρακτήρας του ίσως τελικά τον έβλαψε) το νούμερο 2 του κόμματος. Και πριν ήταν, αλλά άτυπα. Αυτή τη στιγμή το "ρεύμα" του οποίου φιλοδοξεί να ηγηθεί εκφράζει σχεδόν το 40% των ψηφοφόρων. Είναι αδύνατον να αγνοηθεί πλέον και (χάρη στις "συμμετοχικές" διαδικασίες) έχει μετατραπεί από δελφίνος σε σχεδόν ισότιμο εναλλακτικό πόλο.

Ο κ. Σκανδαλίδης επίσης ενίσχυσε τη θέση του. Σίγουρα δεν είναι το νούμερο 3, αλλά εμφανίστηκε ενωτικός και σε κάποιο βαθμό κατάφερε να απορροφήσει τους κραδασμούς από την κόντρα των δύο "μεγάλων". Αν και εμφανίστηκε να επιδιώκει διψήφιο ποσοστό, ο αληθινός του στόχος ήταν να διεξαχθεί δεύτερος γύρος. Σε αυτήν την περίπτωση θα διεκδικούσε τον ρόλο του ρυθμιστή (η παλιά, και μάλλον υπερτιμημένη, ιστορία της στήριξης κάποιου εκ των δύο υποψηφίων στην επαναληπτική ψηφοφορία). Με μία δήλωση υποστηρικτική προς τον κ. Παπανδρέου θα είχε τότε αποκτήσει επιπρόσθετο κομματικό βάρος. Παρότι δεν του "βγήκε", αφού ο κ. Παπανδρέου εξελέγη από την πρώτη Κυριακή, με ένα αξιοσημείωτο ποσοστό, δεδομένης της εντονότατης κόντρας Γιώργου - Βαγγέλη, και πανθομολογουμένης της εντιμότητάς του δικαιούται μία υψηλή θέση στο ΠΑΣΟΚ της επόμενης ημέρας.

Αντιθέτως, ο κ. Παπανδρέου υποτίθεται ότι είχε εκλεγεί με 1.000.000 ψήφους.

[Σήμερα βέβαια αυτό το νούμερο όσο πάει και μαζεύεται (η τελευταία εκτίμηση έριχνε τους ψηφίσαντες το 2004 στις 350.000!). Κάποιος πρέπει να απολογηθεί αν το ένα εκατομμύριο ήταν ένα συνειδητό ψέμα που λεγόταν επί 3,5 χρόνια. Και να θυμηθούμε ότι τη διεξαγωγή των εκλογών του 2004 είχε αναλάβει η κ. Φώφη, η οποία εμπλέκεται και στην πιο πρόσφατη προσπάθεια εξαπάτησης (με την υποψηφιότητα στο Επικρατείας προεκλογικά). Φυσικά δεν είναι τα πρώτα ψέματα που λένε οι πολιτικοί, αλλά εδώ πρόκειται για χονδροειδή κοροϊδία αν το ένα εκατομμύριο ήταν φτιαχτό.]

Από το ένα εκατομμύριο, λοιπόν, την ομόφωνη εκλογή και την άνευ όρων παράδοση του κόμματος στα χέρια του, ο κ. Παπανδρέου έπεσε στις μισές ψήφους και βάλλεται πανταχόθεν μετά από 4 ήττες (λογίζω και τις δημοτικές εκλογές). Ειδικά η τελευταία (στις βουλευτικές) με την Κυβέρνηση στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, μοιάζει να έχει απωθηθεί από τη μνήμη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αργά ή γρήγορα θα επανέλθει στο προσκήνιο και θα συζητηθούν και οι ευθύνες του Προέδρου, η λεγόμενη αυτοκριτική του οποίου μάλλον δεν έπεισε κανέναν.

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε εκτενώς αναφερθεί στις πολλαπλές αρνητικές επιδράσεις της μακράς εσωκομματικής αντιπαράθεσης, ματαξύ των οποίων και η μείωση της εκλογικής δύναμης του ΠΑΣΟΚ. Καλώς ή κακώς (μάλλον το δεύτερο) ειδικά για έναν Πρόεδρο με θητεία αρκετών ετών πίσω του, η επιτυχία του κ. Παπανδρέου θα κριθεί με όρους εκλογικής ισχύος. Η διαφορά της ΝΔ (ακόμα και στα γκάλοπ), το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, μία νέα εκλογική αποτυχία θα ισχυροποιούν ολοένα και περισσότερο τις φωνές αμφισβήτησης.

Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι αν ο κ. Παπανδρέου επιθυμεί να μακροημερεύσει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να μην εξαναγκασθεί σε απόσυρση το 2009, μετά από νέα δεινή ήττα στις Ευρωεκλογές, οφείλει να αυξήσει τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ. Να γίνει ελκυστικός στους ψηφοφόρους. Αυτό βέβαια δεν είναι τίποτε περισσότερο από το μόνιμο ποθούμενο των κομμάτων! Το ζήτημα είναι πώς θα επιτευχθεί. Γι' αυτό ακούγεται κυρίως η "αριστερή στροφή".

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου η Αριστερά συγκέντρωσε περίπου 13% σημειώνοντας σημαντική αύξηση. Σηματοδοτούσε η αύξηση αυτή ιδεολογική μετατόπιση του εκλογικού σώματος; Η γενικά αποδεκτή συντηρητικοποίηση της κοινωνίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η άνοδος των αριστερών κομμάτων ήταν ευκαιριακή, ότι, δηλαδή, ήταν περισσότερο απωθητικό το ΠΑΣΟΚ παρά ελκυστικά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ κρύβεται η αποτυχία ή η επιτυχία του Παπανδρέου: οφείλει να πάψει να κρύβεται στα φουστάνια της κ. Παπαρήγα και του κ. Αλαβάνου και να μην μετατραπεί σε ουρά των δύο αυτών ακραία αρνητικών και αποκλειστικά καταγγελτικών κομμάτων.

Ο Παπανδρέου εμφανίστηκε το 2004 ως ο νεωτεριστής πολιτικός, ο μοντέρνος, ο πρόθυμος για διακομματικό και υπερκομματικό διάλογο. Γρήγορα κατέστη διαμαρτία του εαυτού του: ο μπαμπούλας της Δεξιάς, η "χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης" (παρότι γνώριζε ότι ο κόσμος θα την ξαναψήφιζε βάσει των μετρήσεων), οι βαλίτσες, οι κουμπάροι και, το χειρότερο, η αποχώρηση από την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την ύψιστη νομοθετική διαδικασία, είναι άπαντα ενδεικτικά.

Ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεχάσει τον λαλιωτικού τύπου παλαιοκομματισμό και να ξαναγίνει ο εαυτός του. Η ηπιότητα και η σοβαρότητα τού ταιριάζουν περισσότερο από το έντονο και άδικο καταγγελτικό ύφος και τους υψηλούς τόνους. Οι ψηφοφόροι τού έδωσαν προχθές μία δεύτερη ευκαιρία. Εάν και η νέα θητεία του κινηθεί στα χνάρια της πρώτης είναι καταδικασμένος και ο ίδιος και το κόμμα του.

Πρώτη μεγάλη δοκιμασία είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16. Να σημειώσω ότι αργά ή γρήγορα η ΕΕ θα επιβάλει την άρση της αναχρονιστικής απαγόρευσης.

Η όλη φασαρία στερείται ουσίας και για έναν ακόμη λόγο: η δημιουργία ιδιωτικού Πανεπιστημίου απαιτεί τόσο μεγάλα κεφάλαια και είναι τόσο ριψοκίνδυνη ως επένδυση (ειδικά όταν πρόκειται για μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδρύματα, όσο διαφυλαχθεί αυτό...) που το ενδιαφέρον μάλλον δε θα είναι και τόσο μεγάλο όσο παρουσιάζεται (οι πολέμιοι της αναθεώρησης είναι πεπεισμένοι ότι θα ξεφυτρώνουν κάθε πέντε μέτρα Πανεπιστήμια αμφιβόλου επιπέδου). Ενδεικτικό είναι ότι κανείς δεν έχει εκδηλώσει τόσα χρόνια ενδιαφέρον (θα είχε ήδη προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το 16 θα βρισκόταν παρέα με τον "Βασικό Μέτοχο" και εδώ κάποιοι θα είχαν ήδη μείνει με τις πορείες και τους "αγώνες" ως ρομαντικές γλυκιές αναμνήσεις...).

Άρα πώς έχει τόση σημασία η στάση του ΠΑΣΟΚ στο εν λόγω ζήτημα, αφού η εξέλιξη είναι προδιαγεγραμμένη;

1) Πρόκειται για ζήτημα σεβασμού της δημοκρατίας: αν το ΠΑΣΟΚ δεν επιστρέψει στη συζήτηση για την Αναθεώρηση θα έχει επιδείξει συμπεριφορά περιφρονητική προς τους θεσμούς.

2) Είναι ζήτημα ηθικής τάξεως: πριν τις Εκλογές του 2004 ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διαπληκτίζονταν για το ποιος ενεπνεύσθη πρώτος τα μη κρατικά ΑΕΙ! Ο κ. Παπανδρέου είχε ταχθεί πολλές φορές υπέρ της αναθεώρησης. Εάν δε συνεργασθεί θα συνεχίσει να βλάπτει την αξιοπιστία του.

3) Πρόκειται για μία μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει στην πράξη τη συναίνεση, το νέο ύφος και ήθος που επεκαλείτο, σε ένα κρίσιμο ζήτημα που προκάλεσε μεγάλη κοινωνική αναστάτωση.

4) Το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από την Αναθεώρηση προκειμένου να αποφύγει ο Πρόεδρός του την εσωκομματική αντιπαράθεση. Ο ηγέτης, όμως, δεν αποφεύγει τη σύγκρουση. Δεν την προκαλεί, αλλά δεν την αποφεύγει. Οι υπεκφυγές εκείνες έβλαψαν το ηγετικό προφίλ του Παπανδρέου.

5) Πολιτικά: Στο κυνήγι των ψήφων συμφέρει τον κ. Παπανδρέου η συναίνεση στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Η επιφανειακή εξήγηση του εκλογικού αποτελέσματος επιβραβεύει την ακραία φωνή του Αλαβάνου. Κι όμως. Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν έφυγαν προς τα αριστερά αποζητώντας τα δυναμικά "επαναστατικά" κινήματα. Οι ίδιοι άνθρωποι ψήφιζαν τον κ. Σημίτη για Πρωθυπουργό! Δεν μετετράπησαν αίφνης σε ακροαριστερούς!
Το ΠΑΣΟΚ έχει απωλέσει το κοινωνικό κέντρο, τις ψύχραιμες και εν πολλοίς ακομμάτιστες φωνές που επιζητούν σοβαρή και έντιμη διαχείριση με προώθηση των απαραίτητων για την εξασφάλιση της προόδου μεταρρυθμίσεων. Ο κ. Σημίτης απέτυχε στον τομέα αυτόν. Ενώ ούτε ο κ. Καραμανλής επέτυχε, η στείρα αντιπολιτευτική τακτική του ΠΑΣΟΚ άφησε ελεύθερη τη ΝΔ να σαρώσει στον λεγόμενο μεσαίο χώρο (που δεν παριστά τόσο ιδεολογικό όσο κοινωνικό ρεύμα) και ταυτόχρονα απώθησε μερίδα ψηφοφόρων του.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν πόσο εσφαλμένη είναι η συζήτηση για την αριστερή στροφή. Ο κόσμος δεν απαιτεί διαδηλώσεις και αντιπαραγωγική άρνηση αλλά κατανόηση των προβλημάτων του και ρεαλιστικές λύσεις. Το ΠΑΣΟΚ θα ανακτήσει τους χαμένους "αριστερούς" ψηφοφόρους, αλλά και τους κρίσιμους εκλογικά "μεσαίους" που κατέφυγαν στη ΝΔ, μόνο αν πείσει ότι αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τα μεγάλα και κρίσιμα θέματα, ότι διαθέτει προτάσεις, μελετημένες, ουσιαστικές και εφαρμόσιμες και ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Όσο συμπεριφέρεται σαν ένας μεγαλύτερος ΣΥΡΙΖΑ μόνο χαμένο μπορεί να βγει.

Για να επιτύχει ο κ. Παπανδρέου οφείλει να ξαναβρεί τον εαυτό του. Για να ανασυνταχθεί το υπό διάλυση ΠΑΣΟΚ οφείλει να επανέλθει καλόπιστα στο τραπέζι του διαλόγου. Μία πρώτη και μεγάλη ευκαιρία είναι το κρίσιμο συμβολικά θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16. Ακολουθεί πλήθος άλλων πιο δύσκολων και ουσιαστικών (π.χ. Ασφαλιστικό).

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι εκεί
.

Με μία νέα, διαλλακτική και δημιουργική τακτική, ακόμη κι αν δεν αποκομίσει άμεσα εκλογικά κέρδη, θα έχει ωφελήσει τον τόπο. Και αυτό δεν πρόκειται να παραγνωρισθεί από τον λαό...

12/11/07

9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού

Η εφαρμογή της διαδικασίας εκλογής Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ από τη λεγόμενη βάση πυροδοτεί τη συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα υιοθέτησής της και από τα υπόλοιπα κόμματα.

Πριν αναφερθούμε στα χαρακτηριστικά της, όπως αυτά προέκυψαν από την μακρά εσωκομματική αντιπαράθεση, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η αξιολόγηση της απ' ευθείας εκλογής, ως επιτυχημένης (αφού ήδη πριν επισημοποιηθεί το αποτέλεσμα ως τέτοια παρουσιάζεται) ή μη, πρέπει να γίνει με σύνεση και υπόμονη, λαμβάνοντας κυρίως υπ' όψιν όχι τόσο το διαδικαστικό σκέλος, όσο την κατάσταση στην οποία περιέρχεται το κόμμα την επαύριον και, κυρίως, το πώς και πόσο επέδρασε στην απήχηση και την εκλογική του δύναμη.

Η διαδικασία αυτή μόνο μειονεκτήματα εμφανίζει τα οποία εν τοις πράγμασι καταργούν το θεωρητικό πλεονέκτημα της δημοκρατικότητας και της λαϊκής συμμετοχής:

1) Είναι αποπροσανατολιστική. Μία διαδικασία αντιπαραθέσης ιδεών και τάσεων μετατρέπεται σε ανταγωνισμό προσώπων, με αποτέλεσμα, αντί να προωθεί τον εσωτερικό διάλογο για τη θέση και τον ρόλο του κόμματος και την ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα, να μετατρέπεται σε αδυσώπητο κυνήγι ψήφων. Για το ΠΑΣΟΚ το συγκεκριμένο ήταν και το κυριότερο ζητούμενο, καθώς η θητεία του κ. Παπανδρέου με τις ασαφείς πολιτικά και κοινωνικά επιλογές του και τις μετεγγραφές που ενεπνεύσθη προκάλεσαν έντονη σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

2) Αφού η διαδικασία αυτή αντί να προωθεί παρεμποδίζει τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά. Εδώ πρέπει να διευκρινισθεί ότι εσφαλμένη είναι και η προσέγγιση της ψήφου υπέρ του πιθανού νικητή των εκλογών, του "πρωθυπουργικότερου". Αυτό επίσης δεν είναι σοβαρό κριτήριο.
Ο χρήσιμος πολιτικά διάλογος θα οδηγούσε στο ξεκαθάρισμα της ιδεολογικής τοποθέτησης των υποψηφίων, οι οποίοι θα έθεταν ενώπιον των ψηφοφόρων τις προτάσεις τους τόσο για τη ρώτα του κόμματος, όσο, και κυρίως, για τα προβλήματα του τόπου.

3) Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου. Αυτή η παρατηρήση φαντάζει παράδοξη (αφού ο Αρχηγός ως υποψήφιος Πρωθυπουργός πρέπει κατ' αρχήν να εξασφαλίσει την στήριξη των οπαδών του κόμματος), αλλά είναι πολύ λογική. Το ζητούμενο των εσωκομματικών εκλογών δεν περιορίζεται στην ανάδειξη του νέου Ηγέτη, αλλά και των νέων κατευθύνσεων. Μία τέτοια όμως κομματική "ενδοσκόπηση" δεν είναι ελκυστική για τις μάζες και θα δρούσε αποτρεπτικά σε σχέση με τη συμμετοχή. Επιδιώκοντας, αντιθέτως, τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη από τη βάση, οι υποψήφιοι καταφεύγουν στα γνωστά επικοινωνιακά τεχνάσματα, με αποτέλεσμα (πλην του ήδη αναφερθέντος αποπροσανατολισμού) την αύξηση μεν της συμμετοχής αλλά με το σημαντικότατο τίμημα της προσέλκυσης στη διαδικασία ψηφοφόρων-light οι οποίοι καθιστούν το εκλογικό σώμα ακατάλληλο για την τόσο ουσιώδη αυτή επιλογή.

4) Είναι διασπαστική. Η δημόσια προσωπική αντιπαράθεση πολώνει ιδιαίτερα το κλίμα και οδηγεί σε διαξιφισμούς και αντιπαραθέσεις με βαριές κουβέντες (πράγμα το οποίο χαρακτήρισε το προηγηθέν δίμηνο). Παράλληλα, τόσο η επίσημη καταγραφή των εσωτερικών συσχετισμών, όσο και η οργανωμένη συγκρότηση προεδρικών και αντιπολιτευτικών μπλοκ, καθιστούν τη διαχείριση του κόμματος ιδιαιτέρως δυσχερή, ειδικά στην περίπτωση επανεκλογής του Προέδρου (αφού κάθε ψήφος εναντίον του εκφράζει ζωηρή αποδοκιμασία).

5) Είναι αποσυσπειρωτική. Μετά από τόσο έντονες και δημόσιες προεκλογικές διεργασίες οι "οπαδοί" του ηττημένου αποξενώνονται από το κόμμα που επέλεξαν στις εθνικές εκλογές. Εάν αυτό συνδυαστεί με το γεγονός ότι η αποχώρηση του Προέδρου συνήθως ακολουθεί εκλογική ήττα, αλλά και με τον αναπόφευκτο παραγκωνισμό των ηγετικών και ισχυρών κομματικών στελεχών και των με λαϊκή απήχηση πολιτευτών που δεν υποστήριξαν τον νικητή, δημιουργούνται έντονες φυγόκεντρες τάσεις.

6) Είναι απωθητική. Τα συντροφικά μαχαιρώματα, οι ανούσιες αντιπαραθέσεις, τα κάτω από τη μέση χτυπήματα συνθέτουν την εικόνα ενός χαλαρού υπό αυτοδιάλυση σχηματισμού, η οποία κάθε άλλο παρά ελκυστική είναι τόσο για τους ουδέτερους και αναποφάσιστους ψηφοφόρους, όσο -και περισσότερο- για τους οπαδούς άλλων κομμάτων. Παράλληλα, η φαρέτρα των αντιπάλων οπλίζεται από τις εκατέρωθεν αναπόφευκτα εκτοξευόμενες κατηγορίες (π.χ. δε χρειάζεται να καταγγελθεί από τη ΝΔ ο αμαρτωλός εναγκαλισμός του ΠΑΣΟΚ με τα συμφέροντα, ούτε ο κ. Παπανδρέου ως ανεπάγγελτος -το μόνο που αρκεί είναι η αναπαραγωγή των αντιστοίχων προεκλογικών αποσπασμάτων από τα χείλη των αντιπάλων!).

7) Για όλους τους παραπάνω λόγους, η διαδικασία άμεσης εκλογής από τον λαό υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας, αφού οδηγεί εκτός κόμματος μία κρίσιμη μερίδα ψηφοφόρων.

8) Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, ο -στην ουσία αποδυναμωμένος- νικητής των εσωτερικών εκλογών με καταγεγραμμένη τη δυσαρέσκεια εναντίον του, είναι δυνατόν να εκλάβει την επικράτησή του στρεβλά ως έγκριση των πεπραγμένων του! Το φαινόμενο παρατηρείται και σήμερα στο ΠΑΣΟΚ με τον κ. Παπανδρέου να ομιλεί περί "καθαρής εντολής", τη στιγμή που σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του τον θεωρούν ακατάλληλο. Αντί ο Πρόεδρος να συμπεριφερθεί συνθετικά, αντικρύζει εαυτόν ως αναβαπτισμένο διά της λαϊκής ετυμηγορίας πανίσχυρο ηγέτη. Έτσι, η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα, ο οποίος αγνοεί την κριτική για τις επιλογές του και επιδιώκει να εξοντώσει οριστικά την εσωκομματική αντιπολίτευση (οι πρώτες πληροφορίες που ομιλούν για κατάργηση-εκκαθάριση των οργάνων του ΠΑΣΟΚ εντάσσονται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο).

9) Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβητήσης, αφού οργανώνεται από τα ελεγχόμενα από τον Πρόεδρο όργανα. Περιπτώσεις νοθείας και διπλοψηφίας κάθε άλλο παρά αποτρέπονται, ενώ σε περίπτωση οριακής νίκης η μη αποδοχή του αποτελέσματος από τον ηττημένο είναι δεδομένη, όπως και η αδυναμία διευκρίνισης του πραγματικού αποτελέσματος ελλείψει παράγοντα εγγυητικού της διαφάνειας της διαδικασίας.
Επί του προκειμένου, το μοντέλο που ακολουθήθηκε από το ΠΑΣΟΚ βρίθει και άλλων παρατυπιών (δικαίωμα ψήφου σε μετανάστες, ανηλίκους, καταδικασμένους σε στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων) οι οποίες μάλιστα σε μία αποθέωση του παραλογισμού εμφανίζονται ως πλεονεκτήματα και πρότυπα προς μίμηση! Ήδη υπάρχει το προηγούμενο του 2004, όπου δεν ανακοινώθηκε ποτέ ο ακριβής αριθμός των ψηφισάντων, αλλά ούτε καν των ψήφων υπέρ του κ. Παπανδρέου σε σχέση με λευκά και άκυρα. Χθες ο κ. Πάγκαλος ευθαρσώς ομολόγησε πως αμφιβάλλει για το αν ο αριθμός του 1.000.000 (σατανικά στρόγγυλος, ούτε ψήφος πάνω, ούτε κάτω) ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, ενώ το να εμφανίζεται το κόμμα ενθουσιασμένο από τη συμμετοχή, τη στιγμή που οι ψήφοι ξεπερνούν μετά βίας τις 800.000 (δηλαδή θεωρητικά υπάρχει 20% μείωση), αποτελεί αν μη τι άλλο παράδοξο προς διερεύνηση, -αφού μάλιστα πριν 3,5 χρόνια ο υποψήφιος ήταν ένας και το διακύβευμα ανύπαρκτο...
Επίσης, η δυνατότητα συμμετοχής οπαδών και ψηφοφόρων άλλων κομμάτων με μόνο τίμημα τα 2€ και την καταγραφή σε μία ανούσια λίστα "φίλων" ακυρώνουν στην πράξη την όλη διαδικασία.

10) Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία, παρότι η προπαγάνδα διατείνεται το αντίθετο. Όλοι οι παραπάνω λόγοι οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Επιπροσθέτως, η πολλαπλώς εξυμνούμενη λαϊκή συμμετοχή και κινητοποίηση εύλογα εντάσσεται στο πλαίσιο του αστεϊσμού και της εύθυμης προσέγγισης μίας διαδικασίας που εξ αρχής παρεξέκλινε της πορείας της. Το να εκληφθεί δε ως ευαισθητοποίηση του λαού περί τα κοινά και αποκατάσταση της επαφής του με την πολιτική αποτελεί κακοποίηση της πραγματικότητας, ως προανεφέρθη.

Ποια είναι λοιπόν η ιδεατή διαδικασία εκλογής Αρχηγού; Μα φυσικά αυτή που χωρίς να απομακρύνεται από τον ουσιαστικό πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό δεν παρεμποδίζει το εκλεκτορικό σώμα από το να αφουγκράζεται τις λαϊκές επιταγές, χωρίς βέβαια να απεκδύει το κόμμα από την ιδεολογία του, μετατρέποντάς το σε ακυβέρνητο καράβι που παρασύρεται από το ρεύμα και τους ανέμους, δηλαδή την πλειοψηφία -έχοντας ως μόνο στόχο την εκλογική επικράτηση.

Η εκλογή Καραμανλή αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα. Στο συνέδριο-σταθμό της ΝΔ επελέγη ένας άνθρωπος άγνωστος στο ευρύ κοινό, που δεν είχε αποδείξει τις δυνατότητές του, με ελάχιστο στην πραγματικότητα έργο ως βουλευτής και σαφώς ανέτοιμος για αρχηγός. Το κόμμα δε χρειάστηκε να καταφύγει στην αυτοεξευτελιστική άμεση εκλογή για να αφουγκραστεί τη λαϊκή απαίτηση της ανανέωσης. Και μάλιστα ενώ προηγουμένως είχε επανεκλέξει τον αποδοκιμασθέντα από τον λαό αρχηγό του με τις "κλειστές" διαδικασίες. Με προφανή την αναντιστοιχία με τη βάση, η πρώτη εκλογική διαδικασία ακυρώθηκε στην πράξη.

Η ΝΔ επέλεξε έναν δρόμο δύσβατο. Και αποφάσισε να δώσει στον νέο αρχηγό την ευκαιρία και να επιδείξει υπομονή, αφήνοντάς του τον χρόνο να ξεδιπλώσει τα ταλέντα του. Η πρόχειρη και επιφανειακή προσέγγιση αποδίδει την επιλογή Καραμανλή στην οικογενειοκρατία και το βαρύ όνομα. Ωστόσο, ο νεαρός ηγέτης υπέπεσε σε σωρεία λαθών προκειμένου να ελέγξει το κόμμα του. Λάθη που δεν αποσιωπήθηκαν, λάθη που οδήγησαν σε δριμεία κριτική και αμφισβήτηση. Αλλά στις εκλογές του 2000 ο Καραμανλής καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου. Τότε, με την ψήφο του λαού στις βουλευτικές εκλογές και την οριακή ήττα, αντί να αμφισβητηθεί και να αποκαθηλωθεί σταθεροποίησε τη θέση του και επιβλήθηκε σε εχθρούς και φίλους. Χωρίς τόσο το "βαρύ" όνομα, όσο την επιτυχημένη εκστρατεία που άγγιξε τον κόσμο.

Το μοντέλο εκ των πραγμάτων πέτυχε. Οι ομοιότητες εκείνης της εποχής με τη σημερινή στο ΠΑΣΟΚ είναι πολλές. Ο απερχόμενος αρνείται να αποδεχθεί τη συντριβή του και επανεκλέγεται. Το αποτέλεσμα έρχεται σε προφανή δυσαρμονία με το εκλογικό σώμα, παρότι ο Παπανδρέου επανεξελέγη από αυτό! Είναι ξεκάθαρο ότι δε θα γίνει ποτέ Πρωθυπουργός. Όπως ο κ. Έβερτ, που όμως το κατάλαβε. Ανακίνησε τις εσωκομματικές διαδικασίες, αυτές οδήγησαν σε έναν Πρόεδρο φαινομενικά καταδικασμένο -ο οποίος τελικά απετέλεσε την άριστη μακροπρόθεσμη επιλογή.

Οι διαδικασίες εκλογής των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου είναι τόσο διαφορετικές που έχουν ένα και μόνο στοιχείο κοινό: οδήγησαν στα αντίθετα από τα αρχικά προβλεπόμενα αποτελέσματα. Η εκλογή Καραμανλή θεωρήθηκε άστοχη -τώρα ο Πρωθυπουργός είναι το ισχυρό χαρτί! Ο Παπανδρέου αποζητούσε τη μέγιστη λαϊκή νομιμοποίηση -αμφισβητείται πλέον πανταχόθεν, είναι αποδυναμωμένος, δεν έχει επιδείξει καμία αρετή. Η επιλογή του το 2004 φαινόταν εύλογη. Γρήγορα αποδείχθηκε ανεπιτυχής.

Πολλές φορές λοιπόν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένουμε (αυτό το ξέρει καλά ο κ. Βενιζέλος!) και οι ακολουθούμενες διαδικασίες οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, στο ΠΑΣΟΚ ο Πρόεδρος επανεκλέγεται ανά 4 χρόνια, ενώ στη ΝΔ... διά βίου. Αλλά: Ανδρέας - Σημίτης - Γιωργάκης απ'τη μια, Κωνσταντίνος - Ράλλης - Αβέρωφ - Μητσοτάκης - Έβερτ - Κώστας απ'την άλλη. 6 έναντι 3. Οι διπλάσιοι, παρότι χωρίς όριο θητείας! Και σε όλες τις περιπτώσεις με σοβαρές αντιπαραθέσεις, χωρίς άνευ αντιπάλου εκλογή όπως στο ΠΑΣΟΚ (σε 33 χρόνια, χθες για δεύτερη μόλις φορά υπήρχαν περισσότεροι του ενός υποψήφιοι...).

Δεν έχουν λοιπόν τόσο μεγάλη σημασία οι διαδικασίες, αλλά το να λαμβάνεται υπ'όψιν η λαϊκή απαίτηση. Γνήσια και όχι στρεβλωμένη, όπως προκύπτει από νοσηρές και ανούσιες εκλογές, που αποδεδειγμένα πλέον, πρέπει να κριθούν ως αποτυχημένες και μόνο.

Μια παρένθεση που θ' αργήσει να κλείσει

Είναι πάρα πολύ νωρίς για να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα και βάσιμες εκτιμήσεις επί του αποτελέσματος των εκλογών στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο καλά-καλά δεν έχει οριστικοποιηθεί. Με δεδομένη όμως την επανεκλογή Παπανδρέου, ακόμη και αυτές οι πρώτες σκέψεις και εντυπώσεις έχουν τη δική τους σημασία.

Εδώ και αρκετές ημέρες, καθώς η νίκη ΓΑΠ φαινόταν ολοένα και πιο σίγουρη, στο δικό μου μυαλό επανήλθε το περίφημο σενάριο της "Δεξιάς Παρένθεσης" που γέμιζε τα οκτάστηλα των πολιτικών εφημερίδων από το 2003 και έπειτα. Για τους ολίγους που το έχουν απωθήσει το υπενθυμίζω: η διαφαινόμενη (τότε) νίκη της ΝΔ στις εκλογές του 2004 θα είχε ακολουθηθεί από ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ, πρόκληση εκλογών το 2005 με αφορμή την αδυναμία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, νίκη των (αυτοαποκαλούμενων) σοσιαλιστών και επάνοδό τους στην εξουσία. Η διπλή συντριβή του 2004 δεν άφησε φυσικά περιθώρια ανατροπής της Κυβέρνησης και του πολιτικού σκηνικού και η "παρένθεση" έμεινε στα χαρτιά.

Το εν λόγω σενάριο επανήλθε σε διάφορες εκδοχές, οι οποίες πάντοτε κατέληγαν στο ποθητό: την πρόκληση εκλογών και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση του χρόνου παραμονής στην εξουσία της "δεξιάς". Ακόμη και μετά τις φετινές εκλογές και την ξεκάθαρη νίκη της ΝΔ, το φαινομενικά ξεχασμένο σενάριο συχνά-πυκνά κάνει την εμφάνισή του -με τεράστιες παρεκκλίσεις από το αρχικό, αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα: είτε λόγω της ισχνής αυτοδυναμίας, είτε της θρυλούμενης μη αυτοδυναμίας, είτε λόγω ανταρτών στη ΝΔ, είτε λόγω σκοπιανού, το ΠΑΣΟΚ και οι συγγενικές προς αυτό πένες δεν έπαψαν να καταστρώνουν σατανικά σχέδια δημοκρατικής ανατροπής της κυβέρνησης του κ. Καραμανλή.

Όλα αυτά ήταν οι πρώτες σκέψεις μου καθώς γινόταν ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών δεν έκαναν λάθος. (Τι παράξενο αλήθεια! Αυτές οι αυθαίρετες εκτιμήσεις των προθέσεων ενός αγνώστου εκλογικού σώματος, με αστάθμητο δείγμα και πολλές αδιευκρίνιστες παραμέτρους προέβλεψαν τον νικητή... Οι ίδιες εταιρείες αδυνατούσαν να προβλέψουν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών...!). Καθώς ο κ. Παπανδρέου αναλάμβανε εκ νέου την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, το σενάριο της "Δεξιάς Παρένθεσης" μετατρεπόταν σε μακρινή ανάμνηση, ενδεικτική της περιόδου στην οποία το κόμμα απώλεσε το περίφημο "ένστικτο αυτοσυντήρησης".

Η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να κυβερνά. Δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ηττηθεί από το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου. Η διακυβέρνησή της θα είναι μακροχρόνια, χωρίς αυτό δυστυχώς να σημαίνει πως θα είναι και επωφελής για τον τόπο.

Οι άνθρωποι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές μπορεί να μην ενέκριναν τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου. Ίσως ψήφιζαν από παράδοση, από συναίσθημα, ίσως ψήφιζαν Ανδρέα ή Σημίτη, Μαριλίζα ή Αρκούδο, Μάνο ή Ανδρουλάκη, ίσως φοβούνταν τον μπαμπούλα της Δεξιάς... Όσοι ψήφισαν όμως σήμερα υπέρ του κ. Παπανδρέου επέλεξαν αποκλειστικά και μόνο αυτόν.

Γ. Ανδρ. Παπανδρέου. Ανίκανος. Ανεπαρκής. Ολιγόνους. Χωρίς κανένα χάρισμα, επικοινωνιακό ή ουσιαστικό. Χωρίς συγκεκριμένη πολιτική, νεωτερική ή συντηρητική. Χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση, αριστερή, προοδευτική, εκσυγχρονιστική, νεοφιλελεύθερη και δεξιά ταυτόχρονα.
Χαρακτηρισμοί σκληροί, που πολλές φορές εσφαλμένα χαρακτηρίζονται υποτιμητικοί ή και υβριστικοί. Αλλά δεν είναι, αφού όλοι τους είναι ακριβείς και βάσιμοι: Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει τον κ. Παπανδρέου ως την ηγετική φυσιογνωμία της εξαιρετικής ευφυίας και της σπάνιας ρητορικής δεινότητας; Ποιος έχει αντιληφθεί την πολιτική του; Ποιος μπορεί να τον θεωρήσει χαρισματικό; Ή απλά ικανό για την πρωθυπουργία; Είναι πολύ εύκολο να θυμηθούμε ένα-ένα τα περιστατικά που κάνουν την παραπάνω κριτική στα έργα και τις ημέρες του κ. Παπανδρέου να φαντάζει ήπια.

Τον κύριο ΓΑΠ επανεξέλεξε η "βάση" του ΠΑΣΟΚ. Και επέλεξε συνείδητα, για λόγους που μένει να αναλυθούν, έναν άνθρωπο προφανώς ακατάλληλο για την πρωθυπουργία. Ένα όμως είναι σίγουρο: η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να χάσει τις εκλογές από αυτόν.

Δίπλα στην ανεπάρκειά του έρχεται να προστεθεί ο αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας της "ανοικτής" εκλογικής διαδικασίας. Η όξυνση και οι αντιπαραθέσεις, οι σκληρές κουβέντες που προηγήθηκαν, δεν πρόκειται φυσικά να στρέψουν εκτός ΠΑΣΟΚ όλο αυτό το 40% που έκρινε τον κ. Παπανδρέου ως ανεπιθύμητο Πρόεδρο (ένα ποσοστό που μειώνει τη νομιμοποίηση του Προέδρου και εμφανίζεται ως καθαρή νίκη μόνο επί τη βάσει της λογικής "το μη χείρον βέλτιστον"). Αλλά σίγουρα υπάρχει εκείνη η κρίσιμη μερίδα ψηφοφόρων που πλέον δεν μπορεί να συνεχίσει να στηρίζει έναν άνθρωπο που ηττήθηκε 4 φορές (2 βουλευτικές, ευρωεκλογές και δημοτικές, όπου η κατάρρευση της προσπάθειας καταγωγής νίκης εκλαμβάνεται ως μείζων εκλογική αποτυχία) και που αποδοκίμασε στις εσωκομματικές εκλογές.

Η όλη διαδικασία, που προκαλεί αναπόφευκτα το φαινόμενο της αποκαλούμενης "εσωστρέφειας", αποξενώνει και απομακρύνει τους light και κεντρώους ψηφοφόρους. Και τελικά ισχύει για τον κ. Παπανδρέου ό,τι και για την Κυβέρνηση: όσα δεν τόλμησε όταν ήλεγχε απόλυτα το εσωκομματικό παιχνίδι, όταν του παραδόθηκε εν μιά νυκτί το ιστορικό "κίνημα" δεν πρόκειται να τα πετύχει τώρα, με en block εσωτερική αντιπολίτευση, όπως και η ΝΔ δεν πρόκειται να προχωρήσει στις τομές και τις ρήξεις που δεν επεχείρησε με πλειοψηφία 15 εδρών, τώρα που έχει 2. Και για τον κ. Παπανδρέου είναι μηδενική η ανοχή. Και το χειρότερο; Όσα μπορούν να βλάψουν τη ΝΔ (σκοπιανό, ασφαλιστικό, παιδεία...) θα βλάψουν και τον ίδιο, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμο, διότι δεν υπάρχει πλέον περιθώριο υπεκφυγής και φυγής...

Η βάση του ΠΑΣΟΚ επέλεξε. Τα κριτήριά της είναι άγνωστα. Πιθανότατα δεν πείστηκε από τον κ. Βενιζέλο. Τρομοκρατήθηκε από την ορμή και τη βιασύνη του. Απογοητεύτηκε από τη λαχτάρα του για εξουσία. Ίσως δεν διαπίστωσε τις ικανότητες και την ουσιαστική πολιτική υπεροχή του έναντι του κ. Παπανδρέου. Ή, το πιθανότερο, σε μία ανούσια πολιτικά διαδικασία, πήγε με το γενικό ρεύμα: αγνόησε την πολιτική ουσία.

Το μέλλον για τον δελφίνο είναι σκληρό και ευοίωνο ταυτόχρονα. Αρκεί να επιδείξει την αρετή που τόσο του έλειψε: την υπομονή, ώστε η άλλη ξεχασμένη θεωρία, του "ώριμου φρούτου", να φέρει το κόμμα στα χέρια του μετά τη βέβαιη συντριβή του ΠΑΣΟΚ στις χαλαρές ευρωεκλογές. Τότε πια ακόμη και ο κ. Παπανδρέου ίσως καταλάβει αυτό που ηχεί ως αυτονόητο στα αυτιά όλων: ότι δεν πρόκειται να κυβερνήσει ποτέ και ότι οι μόνες εκλογές που μπορεί να κερδίσει είναι οι χθεσινές και αυτές στις οποίες είναι ο μοναδικός υποψήφιος...

Η δεξιά διακυβέρνηση είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει. Με τη σημερινή εικόνα της ελληνικής πολιτικής σκηνής φαίνεται πως θα είναι το λιγότερο υπερδεκαετής. Εάν, δε, ο Καραμανλής παραμερίσει τις προσωπικές φιλοδοξίες του και προχωρήσει σε ομαλή και οργανωμένη διαδοχή (όχι στα πρότυπα του 2004) ίσως είναι και πολύ μεγαλύτερη.

Η "Δεξιά Παρένθεση" θα μείνει στα χαρτιά, όσο κι αν επανέλθει υπό τη μορφή των κυβερνήσεων συνεργασίας, της νέας ανεδαφικής εμμονής της εποχής. Το σενάριο δεν επαληθεύτηκε διότι δεν είχε επαφή με την πολιτική πραγματικότητα, όπως και η σημερινή επανεκλογή Παπανδρέου. Εκινείτο στη σφαίρα του επιθυμητού, όπως και οι ελπίδες που εναποθέτει η "βάση" εκ νέου στο πρόσωπο του επανεκλεγέντος Προέδρου. Το να αγνοεί κανείς τα γεγονότα και την εναντίον του πραγματικότητα είναι γενναίο και ρομαντικό. Στην πολιτική όμως αποτελεί απλά εγγύηση αποτυχίας. Όπως και η επανεκλογή Παπανδρέου...

Επισημάνσεις

Μετά από μία δίμηνη προεκλογική περίοδο, που χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερα υψηλούς τόνους και αντιπαραθέσεις μεταξύ των "συντρόφων", διεξήχθησαν χθες οι εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Ο Γ. Ανδρ. Παπανδρέου επανεξελέγη (όπως αναμενόταν) από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό που κυμαίνεται γύρω στο 60%, στο 25% των τμημάτων. 33,5% φέρεται να λαμβάνει ο βασικός ανθυποψήφιος κ. Βενιζέλος, ενώ ο έτερος, κ. Σκανδαλίδης, δεν πέτυχε τον στόχο του διψήφιου ποσοστού (6,3%).

Σε δηλώσεις του ο κ. Παπανδρέου αμέσως μετά την επανεκλογή του επισήμανε μεταξύ των άλλων και τα εξής:

Σήμερα, κέρδισε η Δημοκρατία. Σήμερα, με την πρωτοφανή σας συμμετοχή, κάναμε όλοι μαζί το πρώτο μεγάλο βήμα ανατροπής
(...)
Ο κ. ΓΑΠ προφανώς πρέπει να διευκρινίσει τι εννοεί, με δεδομένο ότι επανεξελέγη η αποδοκιμασθείσα από τον λαό ηγεσία του κόμματος, της οποίας επικεφαλής ήταν ο ίδιος. Αφού ο Πρόεδρος δεν άλλαξε τι ανετράπη; Και αν πράγματι ξεκινά μία ανατροπή, αυτή δεν στρέφεται κυρίως εναντίον αυτού και των πολιτικών που ακολούθησε;

Δώσατε μια εντολή, καθαρή και ισχυρή, απέναντι στα εξωθεσμικά κέντρα και συμφέροντα, απέναντι στη μιντιοκρατία (...)
Το απόσπασμα δεν αντέχει κριτικής. Τα ίδια κέντρα και συμφέροντα στήριζαν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, τα ίδια επέβαλαν την τοποθέτηση του ΓΑΠ το 2004 στην προεδρία, τα ίδια παρουσίαζαν το άσπρο μαύρο και ρετουσάριζαν τις φωτογραφίες από τις πυρκαγιές προεκλογικά, τα ίδια παραπληροφορούσαν τον κόσμο, τα ίδια αλλοίωναν τις δημοσκοπήσεις. Με τα ίδια αυτά συμφέροντα θα συνδιαλλαγεί και πάλι ο κύριος ΓΑΠ. Αυτά τον ανέδειξαν, αυτά τον στήριξαν, αυτά αδυνατεί να αγνοήσει (για παράδειγμα, δε νομίζω ότι μειώθηκαν οι πωλήσεις των εφημερίδων Λαμπράκη και η τηλεθέαση του Mega επειδή στήριζαν τον Βενιζέλο και καταγγέλθηκαν από τον κ. ΓΑΠ, παρότι η πλειοψηφία των οπαδών του ΠΑΣΟΚ τον επανεξέλεξε).

Τις επόμενες μέρες, ανακοινώνω τις πρώτες μου αποφάσεις, τιμώντας την μεγάλη, καθαρή, δεσμευτική, λαϊκή εντολή που μου δώσατε σήμερα (...)
Παρότι ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε πολλάκις στην (άνευ ουσίας) αυτοκριτική του, φαίνεται αυτό που όλοι ήξεραν: ότι δεν έχει αλλάξει. Ένα από τα "παράπονα" ήταν η έλλειψη συλλογικότητας και εσωκομματικής δημοκρατίας. Ήδη από την πρώτη ώρα της επανεκλογής του, ο κ. ΓΑΠ μίλησε για αποκλειστικά δικές του αποφάσεις. Σύμφωνα δε με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η κατάργηση όλων των κομματικών οργάνων! Χωρίς να τηρηθεί κανένα πρόσχημα, χωρίς να ερωτηθεί κανείς, ο κ. Παπανδρέου σχεδιάζει και πάλι μόνος του τα επόμενα βήματα...

Κακά πρώτα δείγματα γραφής, που συνάδουν απολύτως με τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκε μέχρι σήμερα ο κ. Παπανδρέου.

10/11/07

Η μεγάλη μέρα ξημερώνει!

Η 11η Νοεμβρίου φτάνει και μαζί φτάνει στο τέλος της η μακράν πιο επιζήμια περίοδος για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Όσα μεσολάβησαν από τις 16 Σεπτεμβρίου ώς και σήμερα δίχασαν βαθύτατα το κόμμα με αποτέλεσμα ο νικητής των αυριανών εκλογών να έχει πολλά εσωκομματικά προβλήματα να διαχειρισθεί στη συνέχεια.

Η πολυσυζητημένη διάσπαση πιθανότατα δε θα έρθει. Διασπάσεις προηγήθηκαν αρκετές και στα δύο κόμματα (βλ. ΔΗΑΝΑ, ΚΕΠ, ΠΟΛΑΝ, ΔΗΚΚΙ κλπ) και οι αστέρες έπαψαν να λάμπουν το αργότερο μετά από 4 χρόνια (επιφυλάσσομαι ίσως για τον ΛΑΟΣ, αλλά ας περιμένουμε). Κανείς εκ των υποψηφίων δεν είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι θα αποτελέσει την εξαίρεση. Και σίγουρα όχι ο (πιθανότερος ηττημένος) Βενιζέλος, που αρκεί να περιμένει την επόμενη εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ...

Ο πιθανός νικητής κ. Παπανδρέου, όσο μεγάλο ποσοστό και να πάρει, ακόμη και αν εκλεγεί αύριο χωρίς δεύτερο γύρο, εξέρχεται πολλαπλά αποδυναμωμένος. Ο μόνιμος δελφίνος θα τού προκαλεί αδιάκοπο πονοκέφαλο, ενώ πιθανή διαγραφή του Βενιζέλου θα αποτελέσει το τελειωτικό αυτοκαταστροφικό χτύπημα. Ακόμα και ο Γιωργάκης δεν είναι τόσο ανόητος.

Είναι, ωστόσο, βέβαιος ο παραγκωνισμός από τις κρίσιμες κομματικές θέσεις των υποστηρικτών του. Και αυτό δημιουργεί επιπρόσθετα προβλήματα στον (πιθανώς) επανεκλεγόμενο Πρόεδρο, διότι δεν αυξάνονται απλά οι δυσαρεστημένοι, αλλά είναι πλέον ξεκάθαρα οργανωμένοι σε αντιπολιτευόμενο εσωτερικό "μπλοκ".

Με αυτά τα δεδομένα ο, ούτως ή άλλως ελαχίστων διαχειριστικών πολλώ δε μάλλον ηγετικών ικανοτήτων, κ. Παπανδρέου δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ήρεμα νερά το κόμμα.

Η μακάρια Κυβέρνηση κάθε άλλο παρά να χαίρεται πρέπει. Οι αντιπολιτευτικοί τόνοι θα οξυνθούν σε επίπεδα που θα προκαλέσουν σοβαρές δυσλειτουργίες και στην ίδια. Και οι πολλά υποσχόμενες μεταρρυθμίσεις πάλι θα μείνουν στα λόγια.

ΥΓ: Φυσικά και δεν πρόκειται να στιγματίσω τον εαυτό μου ως φίλο του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που δεν ψήφισα ποτέ, ούτε καν είδα με συμπάθεια ποτέ. Και, παρότι πρόκειται για μία διαδικασία χαβαλετζίδικη και μόνο, δεν μπορώ ούτε για αστείο να συμμετάσχω σε αυτήν. Εάν πήγαινα πάντως, θα ψήφιζα τον μόνο σοβαρό και έντιμο υποψήφιο κ. Σκανδαλίδη. Δεν είναι κατάλληλος για αυτήν τη δουλειά, αλλά είναι σίγουρα καταλληλότερος του Γιωργάκη!

9/11/07

Σπίτι τους!

"Ιστορικό πολιτικό στέλεχος της Κρήτης"... "Πραγματικά ιστορικός πολιτικός"... "Πολιτικός με μακρά πορεία που πρόσφατα αποσύρθηκε"... καλύπτει τους καλλιεργητές ναρκωτικών στα Ζωνιανά.

Διατυπώσεις αντιδεοντολογικές και ανήθικες. Να προβούμε σε αποκαλύψεις; Ας πούμε ονόματα και πράγματα. Ποιοι είναι και πώς προσέφεραν υψηλή προστασία στους εμπόρους. Με στοιχεία ή έστω ενδείξεις. Ή έστω φήμες, αλλά με όνομα και επώνυμο, ώστε ο κατηγορηθείς να έχει τη δυνατότητα να αντικρούσει τα επιχειρήματα και τα στοιχεία, υπαρκτά ή φτιαχτά, και να προβεί στις δέουσες ενέργειες, χωρίς να φοβάται ότι θα βλάψει το όνομά του περισσότερο.

Πονηρή η τακτική. Φωτογραφίζουμε τους μεγάλους και ιστορικούς πολιτικούς. Ο κόσμος μένει να σκέφτεται αν είναι αυτός που έχει κόρη Όλγα ή αυτός που έχει κόρη Ντόρα ή και οι δύο. Δεν έχει σημασία αν είναι πράγματι αυτοί. Δεν έχει σημασία αν είναι όλα συκοφαντίες σε μία υπόθεση που βρωμάει από παντού. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κανείς δε θα τολμήσει να αντιδράσει. "Ποιος είπε ότι είστε εσείς; Αλλά όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται...". Έτσι οι φωτογραφιζόμενοι θα ζημιωθούν πιο πολύ αν αντιδράσουν παρά αν σιγήσουν. Αλλά μετά πρόκειται για την "ύποπτη και ένοχη σιωπή". Διπλή η ανάγνωση.

Παράλληλα, παίζεται και το παιχνίδι εντός της Αστυνομίας. Το όνομα του διεφθαρμένου (;) αξιωματικού εμφανίσθηκε σαν έτοιμο από καιρό. Είναι τελειωμένος; Ή μήπως είναι ο ηρωικός αστυνομικός που ήρθε σε σύγκρουση με τα μεγαλοπροστατευόμενα συμφέροντα και υφίσταται τις συνέπειες της; Διαλέχτε και πάρτε.

Και εγώ με την ταπεινή μνήμη μου, λίγο καλύτερη από χρυσόψαρου, αναρωτιέμαι: Όταν ο κόσμος βοούσε για την εμπλοκή του υιού Βούτση σε μία εγκληματική ενέργεια με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις επεδείχθη η ίδια βιασύνη, ή μήπως τότε είχαμε το κρεσέντο ευαισθησίας και δεοντολογίας; Και επρόκειτο για έγκλημα του παιδιού, όχι του πολιτικού. Αλλά προφανώς η σκέψη "κατά μάνα, κατά κύρη" θα έβλαπτε τον ΣυΡιζΑ γιατί θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί το αυτονόητο: ότι η τακτική του ενισχύει την παραβατικότητα, την οποία και επενδύει πολιτικά.

Άτιμο πράγμα η μνήμη... Κατέθεσε και ο Ζορμπάς στη Βουλή. Τι έλεγε το περίφημο πόρισμα, που θα γκρέμιζε την Κυβέρνηση υπό το βάρος των ανομιών της; Ποιες ήταν οι πολιτικές τσέπες όπου κατέληξε το περιεχόμενο των βαλιτσών; Ποιο ήταν το "ονοματεπώνυμό τους (τάδε έφη Γ.Α.Παπανδρέου); Ποιος ήταν ο "συγκεκριμένος πολιτικός χώρος" προς τον οποίο έρρεε το βρώμικο χρήμα; Τι αποκάλυψε ο Ζορμπάς που έκρυβε προεκλογικά ο Καραμανλής; Οι σεπτοί υπηρέτες της ενημέρωσης ασχολούνται τώρα με το ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν χρόνο να θυμηθούν τι ανοησίες έλεγαν προεκλογικά.

Χάρη όμως στις εσωκομματικές εκλογές και την Μπεννυγιωργακική μονομαχία θυμηθήκαμε και κάτι που σίγουρα θα είχαμε ξεχάσει. Τη "συνταγματική εκτροπή" και το αντιΦωφικό πραξικόπημα του Αρείου Πάγου. Ο Βενιζέλος το θυμήθηκε, για ευνόητους λόγους. Εάν έμενε στα ΜΜΕ θα υπήρχε ακόμη η βεβαιότης στο μυαλό (ποιο;) του Πασόκου ότι η Χούντα του Καραμανλή στέρησε την παρουσία της Φώφης (δίπλα στην Καϊλή και την Γκερέκου) από τη Βουλή.

Και ανάμεσα στον εύλογο προβληματισμό για το αν υπάρχει ομοφυλόφιλος βουλευτής του ΛΑΟΣ, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο να θολώσει τα νερά με τον δήθεν γάμο του (πολιτικό κιόλας, όσο πάει το πράγμα γίνεται χειρότερο για τον Πρόεδρο...) και το μείζον κοινωνικό θέμα της ανήμπορης εγκαταλειφθήσης αξιοτίμου κυρίας Ρούλας κλαιούσης Βροχοπούλου, υπήρχε πάντα χώρος για την προβολή των προοδευτικών ιδεών. Οι θέσεις και οι αγώνες των μαθητών, ενάντια στον Καποδίστρια ΙΙ. Τα "πανεκπαιδευτικά" των 1000 και 2000 οργανωμένων του ΚΚΕ (οι υπόλοιποι διαδηλώνουν στις καφετέριες του κοινωνικού διαλόγου). Οι προβοκάτσιες των επεισοδίων. Η κακή και διεφθαρμένη Αστυνομία, παρεμβάσεις της οποίας δεν έχουν θέση σε μία δημοκρατία (αλλά έχουν οι καταλήψεις, όπως επιβάλλονται από το αγνώστων λοιπών στοιχείων "ΣΑΣΑ").

Ανάμεσα, λοιπόν, σε όλα αυτά μάλλον απορία προκάλεσε η έκλαμψη του Αντέννα, στο δελτίο του οποίου θυμηθήκαμε την ιστορία πρώην αστυνομικού διοικητή στο Ρέθυμνο. Έχοντας προφανώς κάνει τη δουλειά του και αντιστεκόμενος στις πιέσεις, δέχθηκε δύο φορές βομβιστικές επιθέσεις. Στη δεύτερη η σύζυγός του ακρωτηριάστηκε ενώπιον των δύο ανηλίκων παιδιών της. Πώς βρέθηκε χώρος για αυτήν την ιστορία μέσα στον ορυμαγδό των "αποκαλύψεων"; Πράγματι, εδώ υπάρχει ένα ερώτημα.

Ερώτημα υπάρχει και για την εξέλιξη της καριέρας του τραγικού αυτού, έντιμου μέχρι αυτοθυσίας, αστυνομικού. Δεν έχω καμία αμφιβολία. Δεν μπορεί παρά να τον έστειλαν σπίτι του. Εκεί όπου έχουν τη μοναδική τους θέση όλοι οι δήθεν δημοσιογράφοι του "investigating reporting" που συνεχίζουν, δικαίως από ό,τι φαίνεται, να περνάνε τον κόσμο για ηλίθιο.

3/11/07

Μακεδονία και διπλωματική μυθολογία

Ας πούμε ότι γεννηθήκατε σε μία χώρα αποτελούμενη από καμιά δεκαριά εθνότητες και δυο-τρία θρησκεύματα. Στην πραγματικότητα εσείς και οι δικοί σας δε δεχθήκατε ποτέ ότι είστε κομμάτι της, αλλά τι να κάνουμε... Τα πολυεθνικά κράτη ήταν της μόδας. Από μικρά παιδιά σάς αποκαλούν... "Μακεδόνες". Μέσα στην "πολυεθνική" Γιουγκοσλαβία προσπαθείτε με νύχια και με δόντια να δώσετε υπόσταση και να διατηρήσετε την ετερότητά σας. Πόσο εύκολο είναι να μετατραπείτε από "Μακεδόνες" σε κάτι άλλο;

Είμαι ο τελευταίος που θα υποστήριζε τη συγκαταβατική προσέγγιση των εθνικών θεμάτων. Μάλλον για το αντίθετο θα κατηγορηθώ. Ωστόσο ας έλθουμε για λίγο στη θέση των Σκοπιανών.

Γεννιούνται και μεγαλώνουν ως Μακεδόνες. Υπό την απειλή όχι ημών, αλλά των φυγόκεντρων εσωτερικών τάσεων (λόγω Αλβανών) έχουν ένα και μόνο συνεκτικό στοιχείο προς καλλιέργεια, τον εθνικισμό-"μακεδονισμό". Δεν είναι χωρισμένοι σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, σε Σλάβους και Αλβανούς... Είναι όλοι ένα: Μακεδόνες! Φυσικά ο εθνικισμός δεν είναι ποτέ στείρος ιδεών μεγαλείου, ούτε και αλυτρωτικών στοιχείων: είμαστε οι απόγονοι του Αλεξάνδρου και πρέπει να ενωθούμε στον αγώνα έναντι του κοινού εχθρού, των κατακτητών που κατέχουν τα εδάφη μας. Αυτά τίποτε το πρωτότυπο δεν έχουν. Αντιθέτως, είναι οι κοινές για όλους τους λαούς ανοησίες.

Εδώ θα κάνω μια διευκρίνιση. Οι "προοδευτικές" προσεγγίσεις έχουν γίνει πολύ του συρμού και μία καθόλου αθώα απορία μπορεί να διατυπωθεί: το ίδιο δεν ισχύει και για εμάς; Όχι, και όχι μόνο για ιστορικούς λόγους:

Ο πατριωτισμός, ως μέριμνα για το καλό του λαού και της πατρίδας κατά προτεραιότητα, όχι μόνο επιζήμιος δεν είναι, αλλά θα έπρεπε να καλλιεργείται στις συνειδήσεις των πολιτών ως εξ ορισμού απαραίτητος. Η διαφορά του από τον εθνικισμό είναι η ανοησία και η μειωμένη επαφή με το πολιτικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον.

Για παράδειγμα, το ενδιαφέρον για την Βόρειο Ήπειρο ή την Κύπρο, ακόμη και με ύπαρξη στο βάθος του νου της επιθυμίας "απελευθέρωσης", είναι κάτι απολύτως θεμιτό. Οι περιοχές αυτές κατοικούνται (ακόμα) από ελληνικούς πληθυσμούς. Το να επιδιώκει όμως κανείς την κατάκτηση της Πόλης, η οποία μαζί με την ευρύτερη Ανατολική Θράκη έχει περισσότερους κατοίκους από ολόκληρη την Ελλάδα, εκ των οποίων ελάχιστοι είναι Έλληνες, εμπεριέχει την κρίσιμη διακριτική ποσότητα ανοησίας.

Αυτό ισχύει για τα Σκόπια. Όποιος μιλήσει για "μακεδονική" εν Ελλάδι εθνοτική μειονότητα, τα δικαιώματα μάλιστα της οποίας καταπατούνται, ακόμα κι αν δεν αστειεύεται θα προκαλέσει ξέφρενα χαχανητά. Αυτό ακριβώς το στοιχείο, συνοδευόμενο από το γεγονός ότι παντελώς αστήριχτα οι Σκοπιανοί "διεκδικούν" τη μισή Ελλάδα και το έν τέταρτο της Βουλγαρίας (της φιλικότερης δηλαδή προς αυτούς χώρας, που πρώτη τους αναγνώρισε ως "Μακεδονία"), παρότι πολύ καλά γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να "απελευθερώσουν" τις "υπό κατοχή" εκτάσεις, αποτελεί μέτρο του εθνικισμού και άρα μέτρο όχι μόνο της έλλειψης ρεαλισμού και ιστορικής γνώσης, αλλά κυρίως του πανικού τους. Με αυτό το σκεπτικό, η παρατηρούμενη κορύφωση των προκλήσεων δε θα πρέπει παρά να θεωρείται προς εσωτερική κατανάλωση.

Ελάτε λοιπόν στη θέση του κατοίκου ενός υπό αυτοδιάλυση κρατιδίου, που ένας ισχυρός συγκριτικά γείτονας απειλεί όσα το κρατούν ακόμη ενωμένο και επιθυμεί να επιβάλει τη σημαία και το όνομα. Παράλληλα, αμφισβητεί τα θέσφατα που η εσωτερική προπαγάνδα έχει πλασάρει επί δεκαετίες. Πώς θα αντιδρούσατε;

Ο ουδέτερος παρατηρητής, που όπως ξέρουμε δεν έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορική πραγματικότητα και τα εθνικά δίκαια, μοιραία εκλαμβάνει την ελληνική στάση ως νταηλίκι. Σιγά, σκέφτεται, την απειλή που δέχεστε. Και το όνομα σάς ενοχλεί, αλλά αν είναι να βγάλετε χρήμα μια χαρά τα βρίσκετε και έχουν επεκταθεί ένα σωρό επιχειρήσεις σας.

Το πρώτο, λοιπόν, που θα πρέπει να σκεφτούμε είναι ότι η στάση των "μεγάλων" ή "μικρών" που αναγνώρισαν τα Σκόπια ως "Μακεδονία" καθόλου ανθελληνική δεν είναι, αλλά μάλλον εύλογη. Αυτοί αδυνατούν να καταλάβουν ότι θίγεται η αξιοπρέπειά μας και σκέφτονται το αντίθετο, ότι εμείς θίγουμε την αξιοπρέπεια και απειλούμε την ίδια την ύπαρξη ενός αδύναμου κρατιδίου, με τον υπερτονισμένο κίνδυνο ανάφλεξης και αποσταθεροποίησης εκ νέου της περιοχής.

Πετύχαμε κάτι; Ναι. Επιβάλαμε την αλλαγή της σημαίας και κάτι καθόλου αυτονόητο: θέσαμε υπό συζήτηση τον τρόπο με τον οποίο θα αυτοπροσδιορίζεται ένας λαός! Διπλωματική επιτυχία; Πέρασε ο "τσαμπουκάς"; Ναι, όσο είχαμε τσαμπουκά.

Μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες που ακούγεται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική εξωτερική πολιτική είναι ότι δε χρειάζεται να σηκώνουμε τους τόνους, ότι οι "εθνικιστικές κορώνες" είναι επιζήμιες και ότι ξεκινώντας από τη χαμηλή πολιτική μπορούν να λυθούν και τα δύσκολα προβλήματα με αμοιβαίες (;) υποχωρήσεις και βήματα φιλίας.


Η πραγματικότητα όμως είναι πως ό,τι πετύχαμε στο Σκοπιανό, αν υποθέσουμε ότι κάτι πετύχαμε, το πετύχαμε με τη σκληρή και ανένδοτη στάση. Η επίθεση φιλίας δε διέφερε σε τίποτα από ενδοτισμό. Η πολυθρύλητη οικονομική διείσδυση και η προσδοκόμενη εξάρτηση απλά έστειλαν το λάθος μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι δηλαδή δε θεωρούμε ως πρωτεύον το πρόβλημα. Ακόμη και η εμπειρία με την Τουρκία δίδει το ίδιο συμπέρασμα: η "προσέγγιση" σε τίποτα δεν έχει μειώσει ούτε τις διεκδικήσεις, ούτε τα θερμά επεισόδια, ούτε τους θανάτους Ελλήνων αξιωματικών λόγω της τουρκικής επιθετικότητος.

Αυτός λοιπόν ο διπλωματικός μύθος έχει καταρρεύσει.

Είναι εύκολο να αποδίδουμε την κακοδαιμονία μας στην προπαγάνδα των Σκοπιανών, στη στήριξη των μεγάλων δυνάμεων, στο αιώνιο σύνδρομο του διεθνούς ανθελληνισμού ή στον Θεό που μας δοκιμάζει. Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν ασκείται με όρους ιστορικής αλήθειας και αυταπόδεικτων δικαίων, αλλά με όρους ισχύος. Η Ελλάς διαθέτει ισχύ, αλλά δεν έχει αφήσει καμία αμφιβολία για ένα πράγμα: ότι δεν πρόκειται ποτέ να την εκμεταλλευθεί. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε σε εχθρούς και φίλους. Οι οποίοι αδυνατούν στη συνέχεια να μας πάρουν στα σοβαρά για ο,τιδήποτε!

Η Κυβέρνηση πλέον το έχει καταλάβει. Και είναι ειρωνικό το γεγονός ότι η παρατηρούμενη αλλαγή της τακτικής μας οφείλεται και εδώ στην εσωτερική πολιτική πραγματικότητα.

Οφείλουμε να επιδείξουμε την πλέον σκληρή και αδιάλλακτη, ακόμη και απειλητική στάση, διότι έχει χαθεί πάρα πολύ έδαφος. Αλλά να μην ξεχάσουμε ένα πράγμα: ότι η μόνη εφικτή αξιοπρεπής λύση είναι η σύνθετη ονομασία. Όσο περισσότερο φωνάξουμε, όσο περισσότερο αγριέψουμε, όσο πειστικότερα απειλήσουμε, τόσο ευκολότερα θα παρουσιαστεί αυτή η λύση ως επιβεβλημένη στη σκοπιανή κοινή γνώμη, ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί το γειτονικό κρατίδιο.

2/11/07

Μέχρι πότε;




Σε καμία, θέλει κι ερώτημα;



Η Ελλάς τελεί υπό δικτατορία. Δικτατορία παρόμοια της οποίας δε γνώρισε ποτέ ο τόπος. Η πρωτοτυπία της δεν έγκειται στο ότι με τις ιδέες και τις πρακτικές τους οι δικτάτορες εκφράζουν μία ελάχιστη μειοψηφία -οι περισσότερες δικτατορίες μειοψηφίες εκφράζουν. Η πρωτοτυπία της είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως δύναμη, παρά μόνο την απροθυμία της Κυβέρνησης να κυβερνήσει (να κάνει δηλαδή αυτό για το οποίο ζήτησε και έλαβε την ψήφο του λαού) και την ολιγωρία των δημοκρατικών πολιτών, οι οποίοι παραμένουμε αδρανείς. Ποιοι είναι οι δικτάτορες; Υπάρχουν γνησιότεροι εκφραστές του ακραιφνούς φασισμού από τον Αλαβάνο και τα αλαβανάκια του;

Η απροθυμία της Κυβέρνησης να έρθει σε ρήξη με τους φασίστες, αφήνει στον υστερικό ΣυΡιζΑ, και σε μικρότερο πλέον (άκουσον-άκουσον!) βαθμό το ΚΚΕ, το πεδίο ελεύθερο. Κύριε Καραμανλή η απορία σας είναι εύλογη. Τίνος όμως υποχρέωση είναι η εφαρμογή των νόμων; Τίνος υποχρέωση είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών; Τίνος υποχρέωση είναι η διαφύλαξη και τήρηση του Συντάγματος; Τίνος, αν όχι δική σας;

Πώς είναι δυνατόν να απευθύνετε "εκκλήσεις" για διακοπή των καταλήψεων; Πώς είναι δυνατόν να προτείνετε το διάλογο με 12χρονα και 15χρονα παιδάκια και να απαξιώνετε τους δασκάλους τους, καθιστώντας τους ισότιμους συνομιλητές τους; Αρκεί να μιλάτε για "υποκινητές"; Πείτε μας κάτι που δε γνωρίζαμε! Και αφού πρόκειται για αντιδράσεις υποκινούμενες, γιατί δεν τιμωρείτε αυτούς (τους καθηγητές, άρα υπαλλήλους σας) που υποκίνησαν την παραβίαση των νόμων; Γιατί σβήνετε απουσίες; Γιατί δεν ασκείτε διώξεις για τις φθορές στις εγκαταστάσεις που ο λαός πληρώνει από την τσέπη του;

Δεν είναι κυβέρνηση τα αλαβανάκια κ. Καραμανλή, εσείς είστε! Εσάς ψηφίσαμε! Εσείς έχετε τη στήριξη του λαού και όχι οι φασίστες!
Έχει όμως άδικο να φοβάται η Κυβέρνηση; Θα έχει άδικο, όταν τα παπαγαλάκια μιλήσουν για "αναβίωση του Κράτους της Δεξιάς"; Θα έχει άδικο όταν οι τσιρίδες του Αλαβάνου υπερκαλύψουν τις ψύχραιμες φωνές;

Είναι και δική μας η ευθύνη.

Τι κάναμε εμείς, οι πολίτες που σεβόμαστε τη Δημοκρατία και το Σύνταγμα, τόσον καιρό; Τι κάναμε όταν οι 100 φασίστες κλείνανε τους δρόμους κάθε εβδομάδα, καταπατώντας προκλητικά τα δικαιώματά μας; Τι κάναμε όταν ο αρχιφασίστας ενοχλήθηκε ακούγοντας για "ταραξίες"; Πώς αντιδράσαμε όταν με την προσφορά πολιτικής στέγης σε κάθε είδους εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου εμφανίστηκε ως ο θριαμβευτής του debate; Γιατί αγνοούμε συνεχώς ότι τα αλαβανάκια τρέχουν πίσω από κάθε αναρχικό που δικάζεται για να του προσφέρουν στήριξη;

Γιατί επιτρέψαμε στους γραφικούς του 5% να τολμούν να υποστηρίζουν πως εκφράζουν πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα;

Μήπως ήρθε η ώρα, αφού ο αρχιφασίστας στηρίζει τις "αγωνιστικές" καταλήψεις, να καταλάβουμε και εμείς τα γραφεία του ΣυΡιζΑ;
Μήπως ήρθε η ώρα για μία πραγματικά μαζική διαδήλωση με μόνο αίτημα την τήρηση των νόμων και του Συντάγματος;
Μήπως ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε;

Μέχρι πότε θα στεκόμαστε αδρανείς και άπραγοι μπροστά τους;