13/11/07

Το πρώτο στοίχημα: Άρθρο 16

Για τον κ. Παπανδρέου κύριο ζητούμενο είναι πλέον ο έλεγχος του κόμματός του. Όπως και πολλά άλλα πράγματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο καιρό, έτσι και αυτό μοιάζει να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα: Δεν έχει ο άρτι επανεκλεγείς από τη "βάση" αρχηγός τον έλεγχο του κόμματος;

Πράγματι, και παρότι το τελικό ποσοστό του φαίνεται πως θα είναι κατάτι μικρότερο του αρχικά εκτιμωμένου (η καταμέτρηση ακόμη συνεχίζεται!), ο κ. Παπανδρέου εμφανίζεται υποτίθεται ενισχυμένος από την επανεκλογή του. Ωστόσο από τις εκλογές της Κυριακής εξέρχεται ζημιωμένος, αφού ήταν ο μόνος που είχε κάτι να χάσει σε αντίθεση με τους εσωκομματικούς αντιπάλους του!

Ο κ. Βενιζέλος κατέστη με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο (αυτός ο... ηχηρός χαρακτήρας του ίσως τελικά τον έβλαψε) το νούμερο 2 του κόμματος. Και πριν ήταν, αλλά άτυπα. Αυτή τη στιγμή το "ρεύμα" του οποίου φιλοδοξεί να ηγηθεί εκφράζει σχεδόν το 40% των ψηφοφόρων. Είναι αδύνατον να αγνοηθεί πλέον και (χάρη στις "συμμετοχικές" διαδικασίες) έχει μετατραπεί από δελφίνος σε σχεδόν ισότιμο εναλλακτικό πόλο.

Ο κ. Σκανδαλίδης επίσης ενίσχυσε τη θέση του. Σίγουρα δεν είναι το νούμερο 3, αλλά εμφανίστηκε ενωτικός και σε κάποιο βαθμό κατάφερε να απορροφήσει τους κραδασμούς από την κόντρα των δύο "μεγάλων". Αν και εμφανίστηκε να επιδιώκει διψήφιο ποσοστό, ο αληθινός του στόχος ήταν να διεξαχθεί δεύτερος γύρος. Σε αυτήν την περίπτωση θα διεκδικούσε τον ρόλο του ρυθμιστή (η παλιά, και μάλλον υπερτιμημένη, ιστορία της στήριξης κάποιου εκ των δύο υποψηφίων στην επαναληπτική ψηφοφορία). Με μία δήλωση υποστηρικτική προς τον κ. Παπανδρέου θα είχε τότε αποκτήσει επιπρόσθετο κομματικό βάρος. Παρότι δεν του "βγήκε", αφού ο κ. Παπανδρέου εξελέγη από την πρώτη Κυριακή, με ένα αξιοσημείωτο ποσοστό, δεδομένης της εντονότατης κόντρας Γιώργου - Βαγγέλη, και πανθομολογουμένης της εντιμότητάς του δικαιούται μία υψηλή θέση στο ΠΑΣΟΚ της επόμενης ημέρας.

Αντιθέτως, ο κ. Παπανδρέου υποτίθεται ότι είχε εκλεγεί με 1.000.000 ψήφους.

[Σήμερα βέβαια αυτό το νούμερο όσο πάει και μαζεύεται (η τελευταία εκτίμηση έριχνε τους ψηφίσαντες το 2004 στις 350.000!). Κάποιος πρέπει να απολογηθεί αν το ένα εκατομμύριο ήταν ένα συνειδητό ψέμα που λεγόταν επί 3,5 χρόνια. Και να θυμηθούμε ότι τη διεξαγωγή των εκλογών του 2004 είχε αναλάβει η κ. Φώφη, η οποία εμπλέκεται και στην πιο πρόσφατη προσπάθεια εξαπάτησης (με την υποψηφιότητα στο Επικρατείας προεκλογικά). Φυσικά δεν είναι τα πρώτα ψέματα που λένε οι πολιτικοί, αλλά εδώ πρόκειται για χονδροειδή κοροϊδία αν το ένα εκατομμύριο ήταν φτιαχτό.]

Από το ένα εκατομμύριο, λοιπόν, την ομόφωνη εκλογή και την άνευ όρων παράδοση του κόμματος στα χέρια του, ο κ. Παπανδρέου έπεσε στις μισές ψήφους και βάλλεται πανταχόθεν μετά από 4 ήττες (λογίζω και τις δημοτικές εκλογές). Ειδικά η τελευταία (στις βουλευτικές) με την Κυβέρνηση στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, μοιάζει να έχει απωθηθεί από τη μνήμη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αργά ή γρήγορα θα επανέλθει στο προσκήνιο και θα συζητηθούν και οι ευθύνες του Προέδρου, η λεγόμενη αυτοκριτική του οποίου μάλλον δεν έπεισε κανέναν.

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε εκτενώς αναφερθεί στις πολλαπλές αρνητικές επιδράσεις της μακράς εσωκομματικής αντιπαράθεσης, ματαξύ των οποίων και η μείωση της εκλογικής δύναμης του ΠΑΣΟΚ. Καλώς ή κακώς (μάλλον το δεύτερο) ειδικά για έναν Πρόεδρο με θητεία αρκετών ετών πίσω του, η επιτυχία του κ. Παπανδρέου θα κριθεί με όρους εκλογικής ισχύος. Η διαφορά της ΝΔ (ακόμα και στα γκάλοπ), το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, μία νέα εκλογική αποτυχία θα ισχυροποιούν ολοένα και περισσότερο τις φωνές αμφισβήτησης.

Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι αν ο κ. Παπανδρέου επιθυμεί να μακροημερεύσει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να μην εξαναγκασθεί σε απόσυρση το 2009, μετά από νέα δεινή ήττα στις Ευρωεκλογές, οφείλει να αυξήσει τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ. Να γίνει ελκυστικός στους ψηφοφόρους. Αυτό βέβαια δεν είναι τίποτε περισσότερο από το μόνιμο ποθούμενο των κομμάτων! Το ζήτημα είναι πώς θα επιτευχθεί. Γι' αυτό ακούγεται κυρίως η "αριστερή στροφή".

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου η Αριστερά συγκέντρωσε περίπου 13% σημειώνοντας σημαντική αύξηση. Σηματοδοτούσε η αύξηση αυτή ιδεολογική μετατόπιση του εκλογικού σώματος; Η γενικά αποδεκτή συντηρητικοποίηση της κοινωνίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η άνοδος των αριστερών κομμάτων ήταν ευκαιριακή, ότι, δηλαδή, ήταν περισσότερο απωθητικό το ΠΑΣΟΚ παρά ελκυστικά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ κρύβεται η αποτυχία ή η επιτυχία του Παπανδρέου: οφείλει να πάψει να κρύβεται στα φουστάνια της κ. Παπαρήγα και του κ. Αλαβάνου και να μην μετατραπεί σε ουρά των δύο αυτών ακραία αρνητικών και αποκλειστικά καταγγελτικών κομμάτων.

Ο Παπανδρέου εμφανίστηκε το 2004 ως ο νεωτεριστής πολιτικός, ο μοντέρνος, ο πρόθυμος για διακομματικό και υπερκομματικό διάλογο. Γρήγορα κατέστη διαμαρτία του εαυτού του: ο μπαμπούλας της Δεξιάς, η "χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης" (παρότι γνώριζε ότι ο κόσμος θα την ξαναψήφιζε βάσει των μετρήσεων), οι βαλίτσες, οι κουμπάροι και, το χειρότερο, η αποχώρηση από την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την ύψιστη νομοθετική διαδικασία, είναι άπαντα ενδεικτικά.

Ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεχάσει τον λαλιωτικού τύπου παλαιοκομματισμό και να ξαναγίνει ο εαυτός του. Η ηπιότητα και η σοβαρότητα τού ταιριάζουν περισσότερο από το έντονο και άδικο καταγγελτικό ύφος και τους υψηλούς τόνους. Οι ψηφοφόροι τού έδωσαν προχθές μία δεύτερη ευκαιρία. Εάν και η νέα θητεία του κινηθεί στα χνάρια της πρώτης είναι καταδικασμένος και ο ίδιος και το κόμμα του.

Πρώτη μεγάλη δοκιμασία είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16. Να σημειώσω ότι αργά ή γρήγορα η ΕΕ θα επιβάλει την άρση της αναχρονιστικής απαγόρευσης.

Η όλη φασαρία στερείται ουσίας και για έναν ακόμη λόγο: η δημιουργία ιδιωτικού Πανεπιστημίου απαιτεί τόσο μεγάλα κεφάλαια και είναι τόσο ριψοκίνδυνη ως επένδυση (ειδικά όταν πρόκειται για μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδρύματα, όσο διαφυλαχθεί αυτό...) που το ενδιαφέρον μάλλον δε θα είναι και τόσο μεγάλο όσο παρουσιάζεται (οι πολέμιοι της αναθεώρησης είναι πεπεισμένοι ότι θα ξεφυτρώνουν κάθε πέντε μέτρα Πανεπιστήμια αμφιβόλου επιπέδου). Ενδεικτικό είναι ότι κανείς δεν έχει εκδηλώσει τόσα χρόνια ενδιαφέρον (θα είχε ήδη προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το 16 θα βρισκόταν παρέα με τον "Βασικό Μέτοχο" και εδώ κάποιοι θα είχαν ήδη μείνει με τις πορείες και τους "αγώνες" ως ρομαντικές γλυκιές αναμνήσεις...).

Άρα πώς έχει τόση σημασία η στάση του ΠΑΣΟΚ στο εν λόγω ζήτημα, αφού η εξέλιξη είναι προδιαγεγραμμένη;

1) Πρόκειται για ζήτημα σεβασμού της δημοκρατίας: αν το ΠΑΣΟΚ δεν επιστρέψει στη συζήτηση για την Αναθεώρηση θα έχει επιδείξει συμπεριφορά περιφρονητική προς τους θεσμούς.

2) Είναι ζήτημα ηθικής τάξεως: πριν τις Εκλογές του 2004 ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διαπληκτίζονταν για το ποιος ενεπνεύσθη πρώτος τα μη κρατικά ΑΕΙ! Ο κ. Παπανδρέου είχε ταχθεί πολλές φορές υπέρ της αναθεώρησης. Εάν δε συνεργασθεί θα συνεχίσει να βλάπτει την αξιοπιστία του.

3) Πρόκειται για μία μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει στην πράξη τη συναίνεση, το νέο ύφος και ήθος που επεκαλείτο, σε ένα κρίσιμο ζήτημα που προκάλεσε μεγάλη κοινωνική αναστάτωση.

4) Το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από την Αναθεώρηση προκειμένου να αποφύγει ο Πρόεδρός του την εσωκομματική αντιπαράθεση. Ο ηγέτης, όμως, δεν αποφεύγει τη σύγκρουση. Δεν την προκαλεί, αλλά δεν την αποφεύγει. Οι υπεκφυγές εκείνες έβλαψαν το ηγετικό προφίλ του Παπανδρέου.

5) Πολιτικά: Στο κυνήγι των ψήφων συμφέρει τον κ. Παπανδρέου η συναίνεση στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Η επιφανειακή εξήγηση του εκλογικού αποτελέσματος επιβραβεύει την ακραία φωνή του Αλαβάνου. Κι όμως. Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν έφυγαν προς τα αριστερά αποζητώντας τα δυναμικά "επαναστατικά" κινήματα. Οι ίδιοι άνθρωποι ψήφιζαν τον κ. Σημίτη για Πρωθυπουργό! Δεν μετετράπησαν αίφνης σε ακροαριστερούς!
Το ΠΑΣΟΚ έχει απωλέσει το κοινωνικό κέντρο, τις ψύχραιμες και εν πολλοίς ακομμάτιστες φωνές που επιζητούν σοβαρή και έντιμη διαχείριση με προώθηση των απαραίτητων για την εξασφάλιση της προόδου μεταρρυθμίσεων. Ο κ. Σημίτης απέτυχε στον τομέα αυτόν. Ενώ ούτε ο κ. Καραμανλής επέτυχε, η στείρα αντιπολιτευτική τακτική του ΠΑΣΟΚ άφησε ελεύθερη τη ΝΔ να σαρώσει στον λεγόμενο μεσαίο χώρο (που δεν παριστά τόσο ιδεολογικό όσο κοινωνικό ρεύμα) και ταυτόχρονα απώθησε μερίδα ψηφοφόρων του.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν πόσο εσφαλμένη είναι η συζήτηση για την αριστερή στροφή. Ο κόσμος δεν απαιτεί διαδηλώσεις και αντιπαραγωγική άρνηση αλλά κατανόηση των προβλημάτων του και ρεαλιστικές λύσεις. Το ΠΑΣΟΚ θα ανακτήσει τους χαμένους "αριστερούς" ψηφοφόρους, αλλά και τους κρίσιμους εκλογικά "μεσαίους" που κατέφυγαν στη ΝΔ, μόνο αν πείσει ότι αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τα μεγάλα και κρίσιμα θέματα, ότι διαθέτει προτάσεις, μελετημένες, ουσιαστικές και εφαρμόσιμες και ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Όσο συμπεριφέρεται σαν ένας μεγαλύτερος ΣΥΡΙΖΑ μόνο χαμένο μπορεί να βγει.

Για να επιτύχει ο κ. Παπανδρέου οφείλει να ξαναβρεί τον εαυτό του. Για να ανασυνταχθεί το υπό διάλυση ΠΑΣΟΚ οφείλει να επανέλθει καλόπιστα στο τραπέζι του διαλόγου. Μία πρώτη και μεγάλη ευκαιρία είναι το κρίσιμο συμβολικά θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16. Ακολουθεί πλήθος άλλων πιο δύσκολων και ουσιαστικών (π.χ. Ασφαλιστικό).

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι εκεί
.

Με μία νέα, διαλλακτική και δημιουργική τακτική, ακόμη κι αν δεν αποκομίσει άμεσα εκλογικά κέρδη, θα έχει ωφελήσει τον τόπο. Και αυτό δεν πρόκειται να παραγνωρισθεί από τον λαό...

2 σχόλια:

-=IMAGINOS=- είπε...

Πολύ ενδιαφέρον το blog σου φίλε και με πολύ ορθά τοποθετημένες και τεκμηριωμένες απόψεις άσχετα εάν δεν συμφωνούμε παντού. Το προσθέτω στη λίστα μου και ευχαριστώ που με έχεις προσθέσει και εσύ. Συγνώμη που δεν τον είχα εντοπίσει πρωτύτερα τον ιστοχώρο σου.

Να είσαι καλά.

dimane είπε...

Ευχαριστώ πολύ.

Αλίμονο αν συμφωνούσαμε παντού. Αυτό είναι ένδειξη υγείας και αφορμή για τις καλύτερες και πιο γόνιμες συζητήσεις!