3/11/07

Μακεδονία και διπλωματική μυθολογία

Ας πούμε ότι γεννηθήκατε σε μία χώρα αποτελούμενη από καμιά δεκαριά εθνότητες και δυο-τρία θρησκεύματα. Στην πραγματικότητα εσείς και οι δικοί σας δε δεχθήκατε ποτέ ότι είστε κομμάτι της, αλλά τι να κάνουμε... Τα πολυεθνικά κράτη ήταν της μόδας. Από μικρά παιδιά σάς αποκαλούν... "Μακεδόνες". Μέσα στην "πολυεθνική" Γιουγκοσλαβία προσπαθείτε με νύχια και με δόντια να δώσετε υπόσταση και να διατηρήσετε την ετερότητά σας. Πόσο εύκολο είναι να μετατραπείτε από "Μακεδόνες" σε κάτι άλλο;

Είμαι ο τελευταίος που θα υποστήριζε τη συγκαταβατική προσέγγιση των εθνικών θεμάτων. Μάλλον για το αντίθετο θα κατηγορηθώ. Ωστόσο ας έλθουμε για λίγο στη θέση των Σκοπιανών.

Γεννιούνται και μεγαλώνουν ως Μακεδόνες. Υπό την απειλή όχι ημών, αλλά των φυγόκεντρων εσωτερικών τάσεων (λόγω Αλβανών) έχουν ένα και μόνο συνεκτικό στοιχείο προς καλλιέργεια, τον εθνικισμό-"μακεδονισμό". Δεν είναι χωρισμένοι σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, σε Σλάβους και Αλβανούς... Είναι όλοι ένα: Μακεδόνες! Φυσικά ο εθνικισμός δεν είναι ποτέ στείρος ιδεών μεγαλείου, ούτε και αλυτρωτικών στοιχείων: είμαστε οι απόγονοι του Αλεξάνδρου και πρέπει να ενωθούμε στον αγώνα έναντι του κοινού εχθρού, των κατακτητών που κατέχουν τα εδάφη μας. Αυτά τίποτε το πρωτότυπο δεν έχουν. Αντιθέτως, είναι οι κοινές για όλους τους λαούς ανοησίες.

Εδώ θα κάνω μια διευκρίνιση. Οι "προοδευτικές" προσεγγίσεις έχουν γίνει πολύ του συρμού και μία καθόλου αθώα απορία μπορεί να διατυπωθεί: το ίδιο δεν ισχύει και για εμάς; Όχι, και όχι μόνο για ιστορικούς λόγους:

Ο πατριωτισμός, ως μέριμνα για το καλό του λαού και της πατρίδας κατά προτεραιότητα, όχι μόνο επιζήμιος δεν είναι, αλλά θα έπρεπε να καλλιεργείται στις συνειδήσεις των πολιτών ως εξ ορισμού απαραίτητος. Η διαφορά του από τον εθνικισμό είναι η ανοησία και η μειωμένη επαφή με το πολιτικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον.

Για παράδειγμα, το ενδιαφέρον για την Βόρειο Ήπειρο ή την Κύπρο, ακόμη και με ύπαρξη στο βάθος του νου της επιθυμίας "απελευθέρωσης", είναι κάτι απολύτως θεμιτό. Οι περιοχές αυτές κατοικούνται (ακόμα) από ελληνικούς πληθυσμούς. Το να επιδιώκει όμως κανείς την κατάκτηση της Πόλης, η οποία μαζί με την ευρύτερη Ανατολική Θράκη έχει περισσότερους κατοίκους από ολόκληρη την Ελλάδα, εκ των οποίων ελάχιστοι είναι Έλληνες, εμπεριέχει την κρίσιμη διακριτική ποσότητα ανοησίας.

Αυτό ισχύει για τα Σκόπια. Όποιος μιλήσει για "μακεδονική" εν Ελλάδι εθνοτική μειονότητα, τα δικαιώματα μάλιστα της οποίας καταπατούνται, ακόμα κι αν δεν αστειεύεται θα προκαλέσει ξέφρενα χαχανητά. Αυτό ακριβώς το στοιχείο, συνοδευόμενο από το γεγονός ότι παντελώς αστήριχτα οι Σκοπιανοί "διεκδικούν" τη μισή Ελλάδα και το έν τέταρτο της Βουλγαρίας (της φιλικότερης δηλαδή προς αυτούς χώρας, που πρώτη τους αναγνώρισε ως "Μακεδονία"), παρότι πολύ καλά γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να "απελευθερώσουν" τις "υπό κατοχή" εκτάσεις, αποτελεί μέτρο του εθνικισμού και άρα μέτρο όχι μόνο της έλλειψης ρεαλισμού και ιστορικής γνώσης, αλλά κυρίως του πανικού τους. Με αυτό το σκεπτικό, η παρατηρούμενη κορύφωση των προκλήσεων δε θα πρέπει παρά να θεωρείται προς εσωτερική κατανάλωση.

Ελάτε λοιπόν στη θέση του κατοίκου ενός υπό αυτοδιάλυση κρατιδίου, που ένας ισχυρός συγκριτικά γείτονας απειλεί όσα το κρατούν ακόμη ενωμένο και επιθυμεί να επιβάλει τη σημαία και το όνομα. Παράλληλα, αμφισβητεί τα θέσφατα που η εσωτερική προπαγάνδα έχει πλασάρει επί δεκαετίες. Πώς θα αντιδρούσατε;

Ο ουδέτερος παρατηρητής, που όπως ξέρουμε δεν έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορική πραγματικότητα και τα εθνικά δίκαια, μοιραία εκλαμβάνει την ελληνική στάση ως νταηλίκι. Σιγά, σκέφτεται, την απειλή που δέχεστε. Και το όνομα σάς ενοχλεί, αλλά αν είναι να βγάλετε χρήμα μια χαρά τα βρίσκετε και έχουν επεκταθεί ένα σωρό επιχειρήσεις σας.

Το πρώτο, λοιπόν, που θα πρέπει να σκεφτούμε είναι ότι η στάση των "μεγάλων" ή "μικρών" που αναγνώρισαν τα Σκόπια ως "Μακεδονία" καθόλου ανθελληνική δεν είναι, αλλά μάλλον εύλογη. Αυτοί αδυνατούν να καταλάβουν ότι θίγεται η αξιοπρέπειά μας και σκέφτονται το αντίθετο, ότι εμείς θίγουμε την αξιοπρέπεια και απειλούμε την ίδια την ύπαρξη ενός αδύναμου κρατιδίου, με τον υπερτονισμένο κίνδυνο ανάφλεξης και αποσταθεροποίησης εκ νέου της περιοχής.

Πετύχαμε κάτι; Ναι. Επιβάλαμε την αλλαγή της σημαίας και κάτι καθόλου αυτονόητο: θέσαμε υπό συζήτηση τον τρόπο με τον οποίο θα αυτοπροσδιορίζεται ένας λαός! Διπλωματική επιτυχία; Πέρασε ο "τσαμπουκάς"; Ναι, όσο είχαμε τσαμπουκά.

Μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες που ακούγεται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική εξωτερική πολιτική είναι ότι δε χρειάζεται να σηκώνουμε τους τόνους, ότι οι "εθνικιστικές κορώνες" είναι επιζήμιες και ότι ξεκινώντας από τη χαμηλή πολιτική μπορούν να λυθούν και τα δύσκολα προβλήματα με αμοιβαίες (;) υποχωρήσεις και βήματα φιλίας.


Η πραγματικότητα όμως είναι πως ό,τι πετύχαμε στο Σκοπιανό, αν υποθέσουμε ότι κάτι πετύχαμε, το πετύχαμε με τη σκληρή και ανένδοτη στάση. Η επίθεση φιλίας δε διέφερε σε τίποτα από ενδοτισμό. Η πολυθρύλητη οικονομική διείσδυση και η προσδοκόμενη εξάρτηση απλά έστειλαν το λάθος μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι δηλαδή δε θεωρούμε ως πρωτεύον το πρόβλημα. Ακόμη και η εμπειρία με την Τουρκία δίδει το ίδιο συμπέρασμα: η "προσέγγιση" σε τίποτα δεν έχει μειώσει ούτε τις διεκδικήσεις, ούτε τα θερμά επεισόδια, ούτε τους θανάτους Ελλήνων αξιωματικών λόγω της τουρκικής επιθετικότητος.

Αυτός λοιπόν ο διπλωματικός μύθος έχει καταρρεύσει.

Είναι εύκολο να αποδίδουμε την κακοδαιμονία μας στην προπαγάνδα των Σκοπιανών, στη στήριξη των μεγάλων δυνάμεων, στο αιώνιο σύνδρομο του διεθνούς ανθελληνισμού ή στον Θεό που μας δοκιμάζει. Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν ασκείται με όρους ιστορικής αλήθειας και αυταπόδεικτων δικαίων, αλλά με όρους ισχύος. Η Ελλάς διαθέτει ισχύ, αλλά δεν έχει αφήσει καμία αμφιβολία για ένα πράγμα: ότι δεν πρόκειται ποτέ να την εκμεταλλευθεί. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε σε εχθρούς και φίλους. Οι οποίοι αδυνατούν στη συνέχεια να μας πάρουν στα σοβαρά για ο,τιδήποτε!

Η Κυβέρνηση πλέον το έχει καταλάβει. Και είναι ειρωνικό το γεγονός ότι η παρατηρούμενη αλλαγή της τακτικής μας οφείλεται και εδώ στην εσωτερική πολιτική πραγματικότητα.

Οφείλουμε να επιδείξουμε την πλέον σκληρή και αδιάλλακτη, ακόμη και απειλητική στάση, διότι έχει χαθεί πάρα πολύ έδαφος. Αλλά να μην ξεχάσουμε ένα πράγμα: ότι η μόνη εφικτή αξιοπρεπής λύση είναι η σύνθετη ονομασία. Όσο περισσότερο φωνάξουμε, όσο περισσότερο αγριέψουμε, όσο πειστικότερα απειλήσουμε, τόσο ευκολότερα θα παρουσιαστεί αυτή η λύση ως επιβεβλημένη στη σκοπιανή κοινή γνώμη, ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί το γειτονικό κρατίδιο.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Περσο-Ρωσσικών Ρίζων Αποπείρων Μακεδονίας

330 πχ Ο Μεγας Αλέξανδρος περίφραξεν τους πρότους Ρώσσους, τους
Μαγώγ του Περσικού Γώγ, με την Κάσπιαν πύλυν της Καυκάσιας Δερβεντίας.
Οι Σκύθοι, Τούρκοι, και Ρώσσοι είναι ακριτές, βάρβαβρα αποσπάσματα των
Πέρσων, ατμομπανιαρισταί ελαφοβοσκοί, και συνολικός αποτελούν το αιώνιον
πλήγμα όχι μόνον του Ελλινισμού αλλά και του πολιτισμού.

866 Ο Πατριάρχης Φώτιος εναρξεί σχίσμα κατα Πάπα Ρώμης Νικάλαον εξ
αιτίας Βουλγαρικών επιπολαιοτήτων υπερ της Ρώμης. Τουτο σπιούνευσαν οι
ανατολήται Πλατωνικοί Χρυστωμισταί μαύροι εκκλησιαστικοί οι οποιοί
νίκησαν τους Αριστοτελιανούς Καπαδωκιαστάς λευκούς μετα πτώση ικονοκλασμού.

1235 Οι Βούλγαροι αυτοκερύχθησαν Τρίτη Ρώμη εις Τούρνοβον,
θέλοντας να πάρουν Ελλάς και Κωνσταντινούπολιν. Τουτο
μετα υιοθετούν το 1589 οι Ρώσσοι. Προκηρούν τον προτόπορον
κουμουνισμόν της πρότυπης οβσύηνας δια την σλαυοποίησην του κόσμου.
Η αστική νοοτροπία είναι η ρίζα του ελλινικού πολιτισμού. Τιουτοτρόποως
διεκδικώντες του συγγενοκεντρικού χοριάτικου φυσιολατρισμού είναι
σλαβόσποροι οποίοι πρέπει να υπαστούν διωγμό δια την σωτηρία του ελλινισμού.

1342 Οι κουμουνισταί Ζηλοταί ανέλαβαν εξουσίαν εν Θεσσαλονίκην
σφάζωντας την αριστοκρατείαν επι διάταγμαν του Ρωσσικού πράκτοραν
Γρηγωριού Παλαμάν. Ο Παλαμάς έφερε Σλαύους και Τούρκους να
υποστήριξουν τον Καντακουζινόν να διαρρήξη τον αυτοκράτοραν το 1345.
Ετσι οι Τούρκοι απέκτησαν γνώσην Ελληνικής αμύνης. Εσπειραν την
ανατολήτηκην δαιμονίαν του ησυχασμού μετατρέπτοντας τους μοναχούς εις
πράκτορες κουμουνισμού. Ο ησθχαζμός είναι παραίσθηση ταχυπνοήας. Τα
σοσιαλιστικά μέτρα που επίβαλαν εις την κυβέρνιση κατέστρεψαν από μεσα
το Βυζάντιο. Το 1584 Ανατολόφρονοι σφάζουν Πατριάρχη Λούκαρη και
διώκουν Καλβινιστάς Μελανκθόν Βιτεμβούργης οποίοι ήθελαν να μας σώσουν
από τούρκους.

1824 Η Ρωσσια αντιτίθεται είς την δημιουργίαν μοναδικου Ελληνικού
κράτους και δ'υπομνήματος της του Υπουργού Εξωτερικών Νεσσελρόδη
(Γερμανός, οποίος ενικήσεν την θέσην του εναντίον τον Καποδίστριαν),
προτείνει εις τας λοιπάς δυνάμεις την ίδρυσιν τριων κεχωρισμένον
Ελληνικών κρατιδίων, υποτελών ταυτόχρονα εις Τουρκίαν και
Ρωσσίαν, κατα παράδειγμαν Μολδοβλαχίας.

1843 Επι εντολήν του Νεσσελρόδη αποστέλλεται ο πανσλαυιστής
Αρχιμανδρίτης Ουσπένσκης δια να εξεγείρη το Αραβοκατοχημένων Χριστιανικόν
ποίμνιον κατα των Ελληνόφωνων, δηλ Πατρ Ιεροσολύμων και Αντιοχείας και
τελικώς επιτυγχάνει το 1847 την απόσπασιν της Αντιοχείας οποιοι
τωρα διεκδικούν αφελληνοποίησιν διασποράς. Στρέφων πρως ταις
Περσοζορωαστριανών των ρίζων, οι Ρωσσοι ασπάζων τους μονοφυσιταίς ως
παρεξηγημένα θύματα των Ελλήνων, και μηχανεύουν ταχα Αραμαήστα ευαγγέλια
να διαψεύσουν τα Ελληνιστά. Τουτες προσπαθείες επιτυγχάναν αιώνα
αργότερα με το Μιχαήλ Αφλάκη, οποιος ίδρυσεν το κομμαν Βάαθ του
Σαδδάμη και Ασσάδη.

1870 Οι Πανσλαυισταί κατήνεγκον νέον δεινόν πλήγμα κατά του
Οικοθμενικού Πατριαρχείου διά της εκδόσεως Τουρκικού φιρμανίου
δια την ίδρυσιν Αυτοκεφάλων Βουλγαρικών φυλετικών παρασυναγωγών,
ταχα Εξαρχία, κατα διαταγμαν του Ρωσσου πρέσβεως Ιγνάτιευ,
κατάγωγος οποιου τωρα διεκδικεί Καναδική προθυπουργεία. Τωρα
διασρέφουν το συνοδικό ανάθεμα κατα φυλετισμό εναντίον δισποράν.
Διαθεσαν πεντομύρια ρουβλίων το 1872 προς εκσλαυισμόν Αγίου Ορως και
εκδίωξιν Ελλήνων Μοναχών οσων ουδέν ασπάζων τον δαιμονικών περσογεννής
ησυχασμόν.

1878 Η Ρωσσια αναγκάζει την Τουρκίαν να υπογράψη Συνθήκην Αγίου
Στεφάνου (προκύπτρων σημερινών Σλαβο Σκοπιανών) δι ης δημιουργείται
Μεγάλη Βουλγαρία (συμπεριλάμβων Θεσσαλονίκην) έργον εξ ολοκλήρου του
Ιγνάτιευ οστις κατα την υπογραφήν ανεφώνησεν ¨και τώρα εάν οι Ελληνες
το επιθυμούν δύνανται να μεταβούν εις Κωνσταντινούπολιν κολυμβώντες¨.

1923 Ο Πλαστίρας έσφαξεν τους Μακεδονονίκας και επέτρεψεν τους
ανατολίτας Βαφιάδην και Ζαχαριάδην ενάρξουν ενφύλιον πόλεμον. Ο
Μελέτιος Μεταξάκης θέλει να μεταφέρη το Πατριαρχίον εις Μόσχαν κατα
πρόσκλυσην Λένινως και οργανόνουν Σύνδεσμον ταχα πανορθοδόξεως
νεολέας. Το 1937 ο Στάλινας εκτοπίζει 285 χιλ ελληνορώσσους εις
Αρχάγγελον και Σιβηρίαν και τους σφάζει. Οι μαύροι τράγοι αναγκάζουν
ακόμι Μεταξά και χούνταν να ασπασθούν σοσιαλιστικάν μέτραν.