12/11/07

9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού

Η εφαρμογή της διαδικασίας εκλογής Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ από τη λεγόμενη βάση πυροδοτεί τη συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα υιοθέτησής της και από τα υπόλοιπα κόμματα.

Πριν αναφερθούμε στα χαρακτηριστικά της, όπως αυτά προέκυψαν από την μακρά εσωκομματική αντιπαράθεση, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η αξιολόγηση της απ' ευθείας εκλογής, ως επιτυχημένης (αφού ήδη πριν επισημοποιηθεί το αποτέλεσμα ως τέτοια παρουσιάζεται) ή μη, πρέπει να γίνει με σύνεση και υπόμονη, λαμβάνοντας κυρίως υπ' όψιν όχι τόσο το διαδικαστικό σκέλος, όσο την κατάσταση στην οποία περιέρχεται το κόμμα την επαύριον και, κυρίως, το πώς και πόσο επέδρασε στην απήχηση και την εκλογική του δύναμη.

Η διαδικασία αυτή μόνο μειονεκτήματα εμφανίζει τα οποία εν τοις πράγμασι καταργούν το θεωρητικό πλεονέκτημα της δημοκρατικότητας και της λαϊκής συμμετοχής:

1) Είναι αποπροσανατολιστική. Μία διαδικασία αντιπαραθέσης ιδεών και τάσεων μετατρέπεται σε ανταγωνισμό προσώπων, με αποτέλεσμα, αντί να προωθεί τον εσωτερικό διάλογο για τη θέση και τον ρόλο του κόμματος και την ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα, να μετατρέπεται σε αδυσώπητο κυνήγι ψήφων. Για το ΠΑΣΟΚ το συγκεκριμένο ήταν και το κυριότερο ζητούμενο, καθώς η θητεία του κ. Παπανδρέου με τις ασαφείς πολιτικά και κοινωνικά επιλογές του και τις μετεγγραφές που ενεπνεύσθη προκάλεσαν έντονη σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

2) Αφού η διαδικασία αυτή αντί να προωθεί παρεμποδίζει τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά. Εδώ πρέπει να διευκρινισθεί ότι εσφαλμένη είναι και η προσέγγιση της ψήφου υπέρ του πιθανού νικητή των εκλογών, του "πρωθυπουργικότερου". Αυτό επίσης δεν είναι σοβαρό κριτήριο.
Ο χρήσιμος πολιτικά διάλογος θα οδηγούσε στο ξεκαθάρισμα της ιδεολογικής τοποθέτησης των υποψηφίων, οι οποίοι θα έθεταν ενώπιον των ψηφοφόρων τις προτάσεις τους τόσο για τη ρώτα του κόμματος, όσο, και κυρίως, για τα προβλήματα του τόπου.

3) Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου. Αυτή η παρατηρήση φαντάζει παράδοξη (αφού ο Αρχηγός ως υποψήφιος Πρωθυπουργός πρέπει κατ' αρχήν να εξασφαλίσει την στήριξη των οπαδών του κόμματος), αλλά είναι πολύ λογική. Το ζητούμενο των εσωκομματικών εκλογών δεν περιορίζεται στην ανάδειξη του νέου Ηγέτη, αλλά και των νέων κατευθύνσεων. Μία τέτοια όμως κομματική "ενδοσκόπηση" δεν είναι ελκυστική για τις μάζες και θα δρούσε αποτρεπτικά σε σχέση με τη συμμετοχή. Επιδιώκοντας, αντιθέτως, τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη από τη βάση, οι υποψήφιοι καταφεύγουν στα γνωστά επικοινωνιακά τεχνάσματα, με αποτέλεσμα (πλην του ήδη αναφερθέντος αποπροσανατολισμού) την αύξηση μεν της συμμετοχής αλλά με το σημαντικότατο τίμημα της προσέλκυσης στη διαδικασία ψηφοφόρων-light οι οποίοι καθιστούν το εκλογικό σώμα ακατάλληλο για την τόσο ουσιώδη αυτή επιλογή.

4) Είναι διασπαστική. Η δημόσια προσωπική αντιπαράθεση πολώνει ιδιαίτερα το κλίμα και οδηγεί σε διαξιφισμούς και αντιπαραθέσεις με βαριές κουβέντες (πράγμα το οποίο χαρακτήρισε το προηγηθέν δίμηνο). Παράλληλα, τόσο η επίσημη καταγραφή των εσωτερικών συσχετισμών, όσο και η οργανωμένη συγκρότηση προεδρικών και αντιπολιτευτικών μπλοκ, καθιστούν τη διαχείριση του κόμματος ιδιαιτέρως δυσχερή, ειδικά στην περίπτωση επανεκλογής του Προέδρου (αφού κάθε ψήφος εναντίον του εκφράζει ζωηρή αποδοκιμασία).

5) Είναι αποσυσπειρωτική. Μετά από τόσο έντονες και δημόσιες προεκλογικές διεργασίες οι "οπαδοί" του ηττημένου αποξενώνονται από το κόμμα που επέλεξαν στις εθνικές εκλογές. Εάν αυτό συνδυαστεί με το γεγονός ότι η αποχώρηση του Προέδρου συνήθως ακολουθεί εκλογική ήττα, αλλά και με τον αναπόφευκτο παραγκωνισμό των ηγετικών και ισχυρών κομματικών στελεχών και των με λαϊκή απήχηση πολιτευτών που δεν υποστήριξαν τον νικητή, δημιουργούνται έντονες φυγόκεντρες τάσεις.

6) Είναι απωθητική. Τα συντροφικά μαχαιρώματα, οι ανούσιες αντιπαραθέσεις, τα κάτω από τη μέση χτυπήματα συνθέτουν την εικόνα ενός χαλαρού υπό αυτοδιάλυση σχηματισμού, η οποία κάθε άλλο παρά ελκυστική είναι τόσο για τους ουδέτερους και αναποφάσιστους ψηφοφόρους, όσο -και περισσότερο- για τους οπαδούς άλλων κομμάτων. Παράλληλα, η φαρέτρα των αντιπάλων οπλίζεται από τις εκατέρωθεν αναπόφευκτα εκτοξευόμενες κατηγορίες (π.χ. δε χρειάζεται να καταγγελθεί από τη ΝΔ ο αμαρτωλός εναγκαλισμός του ΠΑΣΟΚ με τα συμφέροντα, ούτε ο κ. Παπανδρέου ως ανεπάγγελτος -το μόνο που αρκεί είναι η αναπαραγωγή των αντιστοίχων προεκλογικών αποσπασμάτων από τα χείλη των αντιπάλων!).

7) Για όλους τους παραπάνω λόγους, η διαδικασία άμεσης εκλογής από τον λαό υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας, αφού οδηγεί εκτός κόμματος μία κρίσιμη μερίδα ψηφοφόρων.

8) Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, ο -στην ουσία αποδυναμωμένος- νικητής των εσωτερικών εκλογών με καταγεγραμμένη τη δυσαρέσκεια εναντίον του, είναι δυνατόν να εκλάβει την επικράτησή του στρεβλά ως έγκριση των πεπραγμένων του! Το φαινόμενο παρατηρείται και σήμερα στο ΠΑΣΟΚ με τον κ. Παπανδρέου να ομιλεί περί "καθαρής εντολής", τη στιγμή που σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του τον θεωρούν ακατάλληλο. Αντί ο Πρόεδρος να συμπεριφερθεί συνθετικά, αντικρύζει εαυτόν ως αναβαπτισμένο διά της λαϊκής ετυμηγορίας πανίσχυρο ηγέτη. Έτσι, η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα, ο οποίος αγνοεί την κριτική για τις επιλογές του και επιδιώκει να εξοντώσει οριστικά την εσωκομματική αντιπολίτευση (οι πρώτες πληροφορίες που ομιλούν για κατάργηση-εκκαθάριση των οργάνων του ΠΑΣΟΚ εντάσσονται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο).

9) Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβητήσης, αφού οργανώνεται από τα ελεγχόμενα από τον Πρόεδρο όργανα. Περιπτώσεις νοθείας και διπλοψηφίας κάθε άλλο παρά αποτρέπονται, ενώ σε περίπτωση οριακής νίκης η μη αποδοχή του αποτελέσματος από τον ηττημένο είναι δεδομένη, όπως και η αδυναμία διευκρίνισης του πραγματικού αποτελέσματος ελλείψει παράγοντα εγγυητικού της διαφάνειας της διαδικασίας.
Επί του προκειμένου, το μοντέλο που ακολουθήθηκε από το ΠΑΣΟΚ βρίθει και άλλων παρατυπιών (δικαίωμα ψήφου σε μετανάστες, ανηλίκους, καταδικασμένους σε στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων) οι οποίες μάλιστα σε μία αποθέωση του παραλογισμού εμφανίζονται ως πλεονεκτήματα και πρότυπα προς μίμηση! Ήδη υπάρχει το προηγούμενο του 2004, όπου δεν ανακοινώθηκε ποτέ ο ακριβής αριθμός των ψηφισάντων, αλλά ούτε καν των ψήφων υπέρ του κ. Παπανδρέου σε σχέση με λευκά και άκυρα. Χθες ο κ. Πάγκαλος ευθαρσώς ομολόγησε πως αμφιβάλλει για το αν ο αριθμός του 1.000.000 (σατανικά στρόγγυλος, ούτε ψήφος πάνω, ούτε κάτω) ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, ενώ το να εμφανίζεται το κόμμα ενθουσιασμένο από τη συμμετοχή, τη στιγμή που οι ψήφοι ξεπερνούν μετά βίας τις 800.000 (δηλαδή θεωρητικά υπάρχει 20% μείωση), αποτελεί αν μη τι άλλο παράδοξο προς διερεύνηση, -αφού μάλιστα πριν 3,5 χρόνια ο υποψήφιος ήταν ένας και το διακύβευμα ανύπαρκτο...
Επίσης, η δυνατότητα συμμετοχής οπαδών και ψηφοφόρων άλλων κομμάτων με μόνο τίμημα τα 2€ και την καταγραφή σε μία ανούσια λίστα "φίλων" ακυρώνουν στην πράξη την όλη διαδικασία.

10) Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία, παρότι η προπαγάνδα διατείνεται το αντίθετο. Όλοι οι παραπάνω λόγοι οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Επιπροσθέτως, η πολλαπλώς εξυμνούμενη λαϊκή συμμετοχή και κινητοποίηση εύλογα εντάσσεται στο πλαίσιο του αστεϊσμού και της εύθυμης προσέγγισης μίας διαδικασίας που εξ αρχής παρεξέκλινε της πορείας της. Το να εκληφθεί δε ως ευαισθητοποίηση του λαού περί τα κοινά και αποκατάσταση της επαφής του με την πολιτική αποτελεί κακοποίηση της πραγματικότητας, ως προανεφέρθη.

Ποια είναι λοιπόν η ιδεατή διαδικασία εκλογής Αρχηγού; Μα φυσικά αυτή που χωρίς να απομακρύνεται από τον ουσιαστικό πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό δεν παρεμποδίζει το εκλεκτορικό σώμα από το να αφουγκράζεται τις λαϊκές επιταγές, χωρίς βέβαια να απεκδύει το κόμμα από την ιδεολογία του, μετατρέποντάς το σε ακυβέρνητο καράβι που παρασύρεται από το ρεύμα και τους ανέμους, δηλαδή την πλειοψηφία -έχοντας ως μόνο στόχο την εκλογική επικράτηση.

Η εκλογή Καραμανλή αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα. Στο συνέδριο-σταθμό της ΝΔ επελέγη ένας άνθρωπος άγνωστος στο ευρύ κοινό, που δεν είχε αποδείξει τις δυνατότητές του, με ελάχιστο στην πραγματικότητα έργο ως βουλευτής και σαφώς ανέτοιμος για αρχηγός. Το κόμμα δε χρειάστηκε να καταφύγει στην αυτοεξευτελιστική άμεση εκλογή για να αφουγκραστεί τη λαϊκή απαίτηση της ανανέωσης. Και μάλιστα ενώ προηγουμένως είχε επανεκλέξει τον αποδοκιμασθέντα από τον λαό αρχηγό του με τις "κλειστές" διαδικασίες. Με προφανή την αναντιστοιχία με τη βάση, η πρώτη εκλογική διαδικασία ακυρώθηκε στην πράξη.

Η ΝΔ επέλεξε έναν δρόμο δύσβατο. Και αποφάσισε να δώσει στον νέο αρχηγό την ευκαιρία και να επιδείξει υπομονή, αφήνοντάς του τον χρόνο να ξεδιπλώσει τα ταλέντα του. Η πρόχειρη και επιφανειακή προσέγγιση αποδίδει την επιλογή Καραμανλή στην οικογενειοκρατία και το βαρύ όνομα. Ωστόσο, ο νεαρός ηγέτης υπέπεσε σε σωρεία λαθών προκειμένου να ελέγξει το κόμμα του. Λάθη που δεν αποσιωπήθηκαν, λάθη που οδήγησαν σε δριμεία κριτική και αμφισβήτηση. Αλλά στις εκλογές του 2000 ο Καραμανλής καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου. Τότε, με την ψήφο του λαού στις βουλευτικές εκλογές και την οριακή ήττα, αντί να αμφισβητηθεί και να αποκαθηλωθεί σταθεροποίησε τη θέση του και επιβλήθηκε σε εχθρούς και φίλους. Χωρίς τόσο το "βαρύ" όνομα, όσο την επιτυχημένη εκστρατεία που άγγιξε τον κόσμο.

Το μοντέλο εκ των πραγμάτων πέτυχε. Οι ομοιότητες εκείνης της εποχής με τη σημερινή στο ΠΑΣΟΚ είναι πολλές. Ο απερχόμενος αρνείται να αποδεχθεί τη συντριβή του και επανεκλέγεται. Το αποτέλεσμα έρχεται σε προφανή δυσαρμονία με το εκλογικό σώμα, παρότι ο Παπανδρέου επανεξελέγη από αυτό! Είναι ξεκάθαρο ότι δε θα γίνει ποτέ Πρωθυπουργός. Όπως ο κ. Έβερτ, που όμως το κατάλαβε. Ανακίνησε τις εσωκομματικές διαδικασίες, αυτές οδήγησαν σε έναν Πρόεδρο φαινομενικά καταδικασμένο -ο οποίος τελικά απετέλεσε την άριστη μακροπρόθεσμη επιλογή.

Οι διαδικασίες εκλογής των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου είναι τόσο διαφορετικές που έχουν ένα και μόνο στοιχείο κοινό: οδήγησαν στα αντίθετα από τα αρχικά προβλεπόμενα αποτελέσματα. Η εκλογή Καραμανλή θεωρήθηκε άστοχη -τώρα ο Πρωθυπουργός είναι το ισχυρό χαρτί! Ο Παπανδρέου αποζητούσε τη μέγιστη λαϊκή νομιμοποίηση -αμφισβητείται πλέον πανταχόθεν, είναι αποδυναμωμένος, δεν έχει επιδείξει καμία αρετή. Η επιλογή του το 2004 φαινόταν εύλογη. Γρήγορα αποδείχθηκε ανεπιτυχής.

Πολλές φορές λοιπόν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένουμε (αυτό το ξέρει καλά ο κ. Βενιζέλος!) και οι ακολουθούμενες διαδικασίες οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, στο ΠΑΣΟΚ ο Πρόεδρος επανεκλέγεται ανά 4 χρόνια, ενώ στη ΝΔ... διά βίου. Αλλά: Ανδρέας - Σημίτης - Γιωργάκης απ'τη μια, Κωνσταντίνος - Ράλλης - Αβέρωφ - Μητσοτάκης - Έβερτ - Κώστας απ'την άλλη. 6 έναντι 3. Οι διπλάσιοι, παρότι χωρίς όριο θητείας! Και σε όλες τις περιπτώσεις με σοβαρές αντιπαραθέσεις, χωρίς άνευ αντιπάλου εκλογή όπως στο ΠΑΣΟΚ (σε 33 χρόνια, χθες για δεύτερη μόλις φορά υπήρχαν περισσότεροι του ενός υποψήφιοι...).

Δεν έχουν λοιπόν τόσο μεγάλη σημασία οι διαδικασίες, αλλά το να λαμβάνεται υπ'όψιν η λαϊκή απαίτηση. Γνήσια και όχι στρεβλωμένη, όπως προκύπτει από νοσηρές και ανούσιες εκλογές, που αποδεδειγμένα πλέον, πρέπει να κριθούν ως αποτυχημένες και μόνο.

4 σχόλια:

δασκαλάκος είπε...

Επειδή το "αυτονόητο" πολλές φορές παύει να είναι αυτονόητο, και το "προφανές" δεν είναι και τόσο προφανές, ας επιχειρήσω μια πιο λεπτομερή ανάλυση των "9+1 λόγων εναντίον της άμεσης εκλογής αρχηγού". Χάριν συντομίας, δεν παραθέτω αυτούσια την κάθε παράγραφο, αλλά μόνο όσα ήταν σε bold.

1) Είναι αποπροσανατολιστική.

Αποπροσανατολιστική ως προς τι; Το ζητούμενο ήταν η επιλογή ηγέτη, η εκλογή αρχηγού. Στο τέλος οι εκλογείς πρέπει να διαλέξουν έναν άνθρωπο να τους οδηγήσει. Είτε η εκλογή γίνει άμεσα, όπως έγινε αυτή τη φορά, είτε εμμέσως όπως έγινε με την εκλογή Σημίτη, στο τέλος, αυτοί που ψήφιζαν έπρεπε να διαλέξουν έναν άνθρωπο. Συνεπώς είναι εξ ορισμού ένας ανταγωνισμός προσώπων. Αυτές οι ψήφοι κάπου έπρεπε να βρεθούν. Ποιος καλύτερος τρόπος απ' το να παρακάμψεις τους μηχανισμούς και ν' απευθυνθείς στη βάση του κόμματος; Είδαμε πόσο υπέφερε το ΠΑΣΟΚ και η χώρα απ' τις ισορροπίες που έπρεπε να κρατήσει ο Κώστας Σημίτης, ισορροπίες που διαμορφώθηκαν κατά την εκλογή του στην πρωθυπουργία και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και κανένας δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν.

2) τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.

Προηγουμένως είπαμε ότι αυτή η διαδικασία δεν παρεμποδίζει τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο. Διάλογος έγινε. Έλαβε χώρα στα κανάλια, στις εφημερίδες, στα blog, στις συγκεντρώσεις, παντού. Το επίπεδο του διαλόγου δεν καθορίζεται απ' τη διαδικασία. Ποιος μας εγγυάται ότι αν ο πρόεδρος εκλέγονταν απ' το συνέδριο αντί από τη βάση, θα γινόταν πιο ουσιαστικός διάλογος απ' αυτόν που έγινε; Το παρελθόν δεν είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικό.

Επαναλαμβάνομαι λέγοντας ότι τα κριτήρια για να διαλέξεις αρχηγό δεν μπορεί να είναι για όλους τα ίδια, και για όλους σαφή και πολιτικά. Υπεισέρχονται χίλιοι δυο παράγοντες. Απ' την ευγλωττία του κάθε υποψηφίου, μέχρι το χαρακτήρα του και, γιατί όχι, ακόμα-ακόμα και τη φάτσα του! Όσον αφορά δε τις ιδεολογικές τοποθετήσεις των υποψηφίων, ας μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τους υποψηφίους αρχηγούς του ιδίου κόμματος. Πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι μεταξύ τους; Παρ' όλ' αυτά, ο μέσος ψηφοφόρος, σχεδόν με ένστικτο, διέκρινε διαφορές μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου και ψήφισε αυτόν που πίστευε ότι τον εμπνέει περισσότερο.

Από κει και πέρα, ήταν μια μερίδα του Τύπου και η πλευρά Βενιζέλου που προσπάθησε ν' απαξιώσει την επιλογή Παπανδρέου ως... συναισθηματική! Για τα κριτήρια της ηγεσίας τα έχει πει πολύ καλύτερα από μένα ο Μίμης Ανδρουλάκης, ενώ οι λόγοι που μπορεί να οδήγησαν κάποιον να στηρίξει Παπανδρέου έχουν αναλυθεί σε βάθος τόσο στους Δελφίνους, όσο και αλλού.

3) Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου

Πέρα απ' την εμφανή υποτίμηση του εκλογικού σώματος, το ίδιο το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας είναι μια χειροπιαστή ένδειξη του λανθασμένου της παραπάνω θέσεως. Το δίλημμα στο ΠΑΣΟΚ ήταν Παπανδρέου-Ανανέωση ή Βενιζέλος-Επάνοδος στην εξουσία. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν ανανέωση. Ένα πιο περιορισμένο σώμα εκλεκτόρων, όπως π.χ. ένα συνέδριο που μπορεί πολύ πιο εύκολα να γίνει κατευθυνόμενο, ενδεχομένως να επέλεγαν την επιστροφή στην εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, η περιφρόνηση του λαού και των πολιτών είναι προφανής: χαρακτηρίζονται ως μάζα και όχι ως σκεπτόμενοι ψηφοφόροι.

4) Είναι διασπαστική.

Σχεδόν εξ ορισμού! Όταν τίθεται μπροστά σου ένα δίλημμα, πρέπει να διαλέξεις! Με μας ή με τους άλλους! Με τον ένα ή με τον άλλο. Όσοι πιστεύουν στο Χριστό και όσοι δεν πιστεύουν. Αυτό όμως δεν είναι διασπαστική πολιτική. Η δημόσια προσωπική αντιπαράθεση δεν είναι ανάγκη να πολώσει το κλίμα. Η δε επισημοποίηση των τάσεων και η αναγνώρισή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, είναι πλεονέκτημα: ο νέος αρχηγός δεν είναι ο απόλυτος ηγεμόνας, ο ηττημένος έχει γνωρίσει τα όρια των δυνατοτήτων του. Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερο απ' την κρυφή, χθόνια υπονόμευση και αντιπαράθεση. Η διαφάνεια δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

5) Είναι αποσυσπειρωτική

Αυτό ειλικρινά, αν δεν είναι εικασία, δεν ξέρω σε ποια ιστορικά δεδομένα στηρίζεται, και πόσο πρόσφατα κι επίκαιρα είναι αυτά τα δεδομένα. Ήδη, όλες οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι πολίτες, ανεξαρτήτως εκλογικής προτίμησης, πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα βγει ενισχυμένο απ' αυτή τη διαδικασία. Όπως δεν αποξενώθηκαν οι οπαδοί Τσοχατζόπουλου, ή οι οπαδοί Ανδρέα Παναδρέου απ' την επικράτηση Σημίτη, έτσι δεν υπάρχει λόγος ν' αποξενωθούν οι οπαδοί Βενιζέλου.

6) Είναι απωθητική

Υπηρετεί τη διαφάνεια. Τα συντροφικά μαχαιρώματα ανέκαθεν υπήρχαν. Το ίδιο και οι βαριές κουβέντες πάντα λέγονταν. Τώρα βγήκαν στο φως. Και με το φως ελπίζουμε να έρθει και η κάθαρση. Τα εν οίκω μη εν δήμω, λέει ο λαός, αλλά όταν ένα κόμμα έχει κυβερνήσει τόσο πολύ καιρό αυτόν τον τόπο, που τα του οίκου του αφορούν άμεσα το λαό, δεν μπορεί παρά να είναι όφελος το να αναδειχθούν οι αντιθέσεις. Από κει και πέρα, η λαϊκή εντολή λειτουργεί συνήθως ως κολυμπήθρα που ξεπλένει τις αμαρτίες.

7) υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας

Αν ο νέος πρόεδρος δεν κινηθεί σωστά, αν κινηθεί ρεβανσιστικά, αν αδιαφορήσει για τους ηττημένους, τότε ναι, μπορεί η νίκη του ν' αποδειχτεί πύρρειος. Από μόνη της η διαδικασία όμως, δεν συνεπάγεται τίποτε από τα παραπάνω. Χρόνια τώρα γίνονται προκριματικές εκλογές στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικάνους. Ουδέποτε τέθηκε ζήτημα ότι η άμεση εκλογή του υποψήφιου προέδρου απομακρύνει μια κρίσιμη για το κόμμα μερίδα ψηφοφόρων. Το ίδιο και με τις εκλογές Προέδρου στη Γαλλία.

8) η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα

Αυτό που ενέκρινε ο κόσμος την Κυριακή 11/11 δεν ήταν τα πεπραγμένα του ΓΑΠ, όπως και ο λαός δεν ενέκρινε τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας στις 16/9. Του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία ν' αλλάξει το κόμμα όπως είχε εξαγγείλει, να το κάνει ένα πραγματικά ανοικτό κόμμα. Με ποσοστό 56% είναι τουλάχιστον αριθμητικό λάθος να λέμε ότι οι μισοί ψηφοφόροι του κόμματος των θεωρούν ακατάλληλο. Τι ποσοστό έπρεπε να συγκεντρώσει δηλαδή; 70%; 80%; 90%; Αυτά μόνο σε σταλινικά κόμματα συνέβαιναν, και γι' αυτό ακριβώς επικρίθηκε και ο ΓΑΠ το 2004 με τη δημοψηφισματικού τύπου "εκλογή" του στην ηγεσία του κόμματος. Εκείνη η διαδικασία ήταν ανούσια, πομπώδης κι όντως έμοιαζε με την ανάδειξη αυτοκράτορα. Αυτή ήταν μια βαθιά δημοκρατική διαδικασία, με αντιπάλους, με αντιπαράθεση και, το κυριότερο, με ψηφοφόρους που πήραν θέση. Αν μια κυβέρνηση που δεν συγκέντρωσε ούτε το 42% των ψήφων του Ελληνικού Λαού δικαιούται να λέει ότι έχει ισχυρή εντολή, τότε ο ΓΑΠ με 56% δικαιούται, και ορθώς, να πιστεύει ότι έχει καθαρή εντολή. Ξεκάθαρη!

9) Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβητήσης

Η διαδικασία ήταν εκπληκτικά καλή για πρώτη φορά που επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Οι εκλογικοί κατάλογοι και η ψηφοφορία ελέγχθηκαν τόσο απ' το on-line σύστημα, όσο και απ' τα χειρόγραφα πρακτικά. Όλα τα στοιχεία δε, θα σταλούν στον Άρειο Πάγο!!! Κι όλ' αυτά για μια εσωκομματική διαδικασία!

Το να λέμε ότι ο πρόεδρος νόθευσε τις διαδικασίες επειδή ήταν πρόεδρος, ισοδυναμεί με το να λέμε ότι η Κυβέρνηση νοθεύει τη λαϊκή βούληση επειδή ακριβώς είναι... Κυβέρνηση!

Φυσικά και είναι πλεονέκτημα και παράδειγμα προς μίμηση ότι επετράπη στους μετανάστες και στους νέους άνω των 16 να συμμετάσχουν σ' αυτή την κορυφαία για το κόμμα και το μέλλον του διαδικασία. Τόσο οι μετανάστες, όσο και οι νέοι έχουν άποψη, έχουν ρόλο και πρέπει η φωνή τους να γίνει ακουστή. Ειδικά τα παιδιά, είναι πολύ πιο ώριμα σήμερα απ' ότι ήταν παλαιότερα. Για όσους έχουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων δεν ξέρω. Υποθέτω όμως, ότι πρόκειται για μια μικρή μερίδα των ψηφοφόρων, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα.

Τα επιχειρήματα για τη συμμετοχή, ξεπατικωμένα απ' την Αυριανή της 12/11, εκτός από γελοία, δεν αφορούν το προκείμενο: Η διαδικασία της 11/11 ήταν μια πραγματική εκλογή, με πραγματικό διακύβευμα. Η διαδικασία του 2004 ήταν ένα προεκλογικό πανηγύρι, μια απέλπιδα προσπάθεια ν' αντιστραφεί το κλίμα ηττοπάθειας πριν τις επικείμενες, τότε, εθνικές εκλογές.

10) Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία

Αυτό πλέον δεν είναι ούτε θέση, ούτε λόγος, ούτε αιτία. Είναι πολύ απλά απαξίωση. Απ' την πρώτη κιόλας φράση, η άποψη υπέρ της άμεσης εκλογής του προέδρου βαφτίζεται "προπαγάνδα", η μεγαλειώδης συμμετοχή βαφτίζεται αστεϊσμός και διασκέδαση, η δε ευαισθητοποίηση του κόσμου του ΠΑΣΟΚ και η δίψα του για πιο ανοικτές διαδικασίες, για περισσότερη συμμετοχή, βαφτίζεται κακοποίηση της πραγματικότητας.

Ποια είναι η αντιπρόταση; Η έμμεση εκλογή αρχηγού. Η εκλογή αρχηγού δι' αντιπροσώπων. Το παράδειγμα που μας δίνεται; Η ανάδειξη Καραμανλή στην αρχηγία της ΝΔ!!!

Πουθενά δεν θίγεται, και δεν δίνεται απάντηση στο ερώτημα, γιατί ένας εκπρόσωπος, ένας αντιπρόσωπος, ένας σύνεδρος να μπορεί α) να με εκπροσωπήσει καλύτερα στην διαδικασία εκλογής αρχηγού και β) να μπορέσει να κάνει μια καλύτερη επιλογή από μένα.

Τα περισσότερα συνέδρια ελέγχονται. Ελέγχονται απ' τους κομματικούς μηχανισμούς. Αρχηγός απ' το συνέδριο εκλέγεται αυτός που ελέγχει το μηχανισμό. Η άμεση εκλογή προέδρου είναι έξω από μηχανισμούς. Κανένας δεν μπορούσε να ελέγξει 740.000 ψηφοφόρους. Πολλοί το επεχείρησαν (π.χ. συγκεκριμένες εφημερίδες) αλλά το αποτέλεσμα διέψευσε τις αρχικές εκτιμήσεις και προσδοκίες.

Δε θα μπω στις εκλογικές περιπέτειες της ΝΔ. Είναι όμως, τουλάχιστον γελοίο να αναφέρεται η διαρκής αλλαγή αρχηγών στη ΝΔ ως δημοκρατικότερη απ' το ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ δεν άλλαζε αρχηγούς από δημοκρατική ευαισθησία! Άλλαξε 4 αρχηγούς μέχρι να βρει κάποιον που να μπορέσει να νικήσει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τον βρήκε στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη! Άλλαξε άλλους δύο μέχρι να καταφέρει να νικήσει τον Κώστα Σημίτη. Η ένδεια θέσεων του κόμματος της ΝΔ είναι προφανής και στηλιτεύεται πλέον ακόμα και από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο (βλ. Μανδραβέλη, Παπαχελά και Καρκαγιάννη στην Καθημερινή).

Ολόκληρο το κείμενο αποπνέει μια αντιδημοκρατική δυσωδία. Κρυμμένος πίσω απ' τους "9+1 λόγους" είναι ένας ελιτισμός, μια ξεκάθαρη προτίμηση στην αριστοκρατία, μια βαθιά υποτίμηση προς τον μέσο ψηφοφόρο και πολίτη. Αυτή η δυσωδία επιχειρείται να καλυφθεί με φληναφήματα περί ενημερωμένων πολιτών και πολιτικής αντιπαράθεσης ιδεών.

Όπως έγραψα και στο buzz, ιδανική δημοκρατία δεν υπάρχει για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει ιδανικός πολίτης. Πάντα κάποιοι θα είναι αδιάφοροι, πάντα κάποιοι θα είναι παραπληροφορημένοι, άλλοι θα είναι υπο-πληροφορημένοι και άλλοι υπερβολικά καλά πληροφορημένοι. Κάποιοι θα είναι κατευθυνόμενοι. Κάποιοι θα είναι αθεράπευτα ρομαντικοί. Στη Δημοκρατία όμως τα άκρα συμβιβάζονται και συνήθως η απόφαση που λαμβάνεται είναι η σωστή.

Κι αν δεν είναι, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να διορθωθεί.

dimane είπε...

Χαίρομαι που μετά από μία ολόκληρη εβδομάδα αποφασίσατε να μπείτε επί της ουσίας. Βλέπετε τα πράγματα από άλλη σκοπιά.

1) Ως προς την ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Διαφωνώ με όσα γράφετε. Διότι ακριβώς αυτού του είδους ο ανταγωνισμός προσώπων -κατ' εμέ- είναι ακατάλληλος για την επιλογή Αρχηγού.

Ο Σημίτης ήταν 8 χρόνια Πρωθυπουργός. Σάς διαβεβαιώ ότι δεν τον έβγαζα εγώ. Όσοι τον ψήφιζαν (ψηφίζατε;) όλα αυτά δεν είδα να τα λένε (λέτε;) τότε.

2)Εγώ δεν ενετόπισα ουσιαστικό πολιτικό διάλογο. Όταν λέτε ότι ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές δεν υπάρχουν αχρηστεύετε μόνος σας τη διαδικασία. Θα βγει ο πιο όμορφος; Εάν ναι καταλαβαίνω την επανεκλογή ΓΑΠ.

3) Δεν υποτιμώ εγώ το εκλογικό σώμα. Όσοι επιλέγουν τον κ. Λιάγκα για υποψήφιο βουλευτή ή τη βαρώνη Βίκυ Λέανδρος για σοσιαλίστρια υποψήφια, αυτοί το υποτιμούν. Τώρα μόνο εσείς μπορείτε να αντιληφθείτε πώς η επανεκλογή του ιδίου Προέδρου εξυπηρετεί την ανανέωση.

4), 5), 6) Εσείς πιστεύετε λοιπόν ότι όσες ψήφοι πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ κλπ θα επιστρέψουν και ότι όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ δε θα το ξανασκεφτούνε την επόμενη φορά. Όπως είπα: μένει να φανεί ποιος έχει δίκιο. Αλλά τη διαφάνεια πού την είδατε;

7) Συγκρίνετε ανόμοιες πολιτικές πραγματικότητες.

Η "θέση" ενισχύεται και από τις τρεις προηγούμενες: εάν έχω δίκιο εγώ, ένα αποδυναμωμένο κόμμα έχει και αποδυναμωμένο Αρχηγό. Και είναι πολιτικά (όχι μόνο εκλογικά) ακρωτηριασμένο.

8) Για την ακρίβεια είναι το 56% στο ένα τρίτο (πόσο ακριβώς; -πείτε μου εσείς) των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Η πτώση από το 100% (όχι γιατί το 2004 ήταν ο μόνος υποψήφιος, αλλά επειδή πράγματι το "όλον" ΠΑΣΟΚ εναπόθεσε τις ελπίδες του στον ΓΑΠ) στο 56% δε συνιστά επιτυχία, τουλάχιστον όχι για όποιον ξέρει ελάχιστα Μαθηματικά. Υπάρχει προφανής δυσαρέσκεια για τους χειρισμούς Παπανδρέου τα 3,5 αυτά χρόνια. Δε δικαίωσε τις προσδοκίες. Τις δικές σας, όχι τις δικές μου.

Τώρα μετά τη συμμετοχική διαδικασία παίρνει τις αποφάσεις μόνος. Αυτό είναι το επιχείρημα: η άμεση επανεκλογή χρησιμοποιείται ως άνευ όρων παράδοση του κόμματος. Ελπίζω κι εγώ να μην κινηθεί έτσι, αλλά δεν είναι θετικά τα πρώτα δείγματα.

9) Δε θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω τα όσα έγιναν και τι μηχανισμοί εξασφάλισης της αξιοπιστίας του αποτελέσματος εξέλιπαν. Το 2004 πόσοι ψήφισαν; Το ΠΑΣΟΚ έλεγε εσκεμμένα ψέματα επί 3,5 χρόνια. Το ξέρετε. Εάν όχι, πείτε μου γιατί η κατά 30% πτώση της συμμετοχής εμφανίζεται ως επιτυχία. Άρα ας μην συζητήσουμε τη διαφάνεια των διαδικασιών. Το ΠΑΣΟΚ έχει αμαρτωλό προηγούμενο.

Το ποιοι έχουν δικαίωμα ψήφου προβλέπεται από το Σύνταγμα. Κάθετι άλλο έρχεται σε αντίθεση με αυτό. Πώς είναι δημοκρατική μια διαδικασία που είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα; Όσο για την πολιτική ωριμότητα των παιδιών, αφήστε το καλύτερα.

10) Αυτό είναι το +1. Είναι το αποτέλεσμα των 9 προηγουμένων. Ισχύει για όποιον δέχεται όλα τα προηγούμενα. Όχι για εσάς. Κατανοητόν.

Αλλά παρακαλώ να διαβάζετε λίγο πιο προσεκτικά. Η διαρκής εναλλαγή αρχηγών δτη ΝΔ φέρεται ως παράδειγμα ότι μία πρόνοια του καταστατικού του ΠΑΣΟΚ δεν οδήγησε σε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ενώ οι ισόβιοι αρχηγοί της ΝΔ κρίθηκαν αυστηρότερα.

Σάς το ξανάπα. Οι διαφωνίες είναι σεβαστές. Αυτά τα 9+1 είναι για μένα προφανή και αυτονόητα και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Άρα οι δικές σας "θέσεις" μου φαίνονται ανεδαφικές!

Δε χρειάστηκε όμως να καταφερθώ εναντίον σας. Επεσήμανα κάποια πράγματα επιπλέον. Σας έβλαψε αυτό; Είδατε να αμφισβητώ τη δημοκρατική σας πίστη; Να λέω ότι φοβηθήκατε τα 9+1;

Η συζήτηση είναι η ουσία. Δε θα ήταν χρήσιμο να προβληματιστείτε, αφού είναι προφανές ότι πονάτε το κόμμα σας;

Εγώ δεν πονάω κανένα κόμμα. Δεν το κρύβω: ψήφισα ΝΔ. Δεν το κρύβω: στις Ευρωεκλογές δε θα το κάνω, μάλλον. Δεν το κρύβω: αν γίνονταν σήμερα εθνικές εκλογές θα σκεφτόμουν πολύ τι θα έκανα.

Εγώ πονάω τον τόπο μου. Δε θέλω κραυγές και υστερίες. Γι' αυτό με ενδιαφέρει και η υγεία του ΠΑΣΟΚ, ώστε να είναι ουσιαστικό στην αντιπολίτευση. Έχετε δίκιο: δεν έχει σημασία το να ξαναγίνει Κυβέρνηση, όσο το να είναι χρήσιμο (θα στηρίξει τη ΝΔ π.χ. στο Ασφαλιστικό ή στο 16;).

Είπατε ότι τα 9+1 είναι στην πραγματικότητα 1 επιχείρημα. Ποιο εννοούσατε; Θα σας πω τι σκεφτόμουν εγώ. Και τα 10 οδηγούν στο εξής: η άμεση εκλογή έβλαψε το ΠΑΣΟΚ. Άρα είναι προφανές ότι η "απαξίωση" της διαδικασίας (καλά με συγχωρείτε, εσείς την εμπνευσθήκατε και νοιάζεστε τόσο πολύ;) γίνεται με γνώμονα το κομματικό-πασοκικό συμφέρον!

Μη με κατηγορείτε λοιπόν για κομματική εμπάθεια. Εγώ είμαι ελικρινής στις προθέσεις μου. Εάν ο ΓΑΠ γίνει Γιώργος από Γιωργάκης, όπως ο Κωστάκης έγινε Κώστας, μην έχετε αμφιβολία. Έστω και με μισή καρδιά θα έχει και τη δική μου ψήφο. Αλλά δε βλέπω να κινείται σε σωστό δρόμο.

Γιατί χρειαζόταν όμως επί μία εβδομάδα να φωνάζουμε για να μιλήσουμε ουσιαστικά; Χάσατε τίποτα; Σάς έβλαψε σε τίποτα; Δημοκρατία σημαίνει διαφωνία. Και ο δημοκρατικός διάλογος τελειώνει πάντα με τον ίδιο τρόπο: με τη συμφωνία ότι διαφωνούμε!

Αλλά αργά ή γρήγορα τα αποτέλεσματα της άμεσης εκλογής θα φανούν. Σάς είπα: εάν έχει πράγματι κάτι αλλάξει μην αμφιβάλλετε. Εδώ θα είμαστε, με το καλό, για να το αναγνωρίσουμε και να το παραδεχθούμε. Όμως μία τεκμηριωμένη, κατά το μάλλον ή ήττον, απόρριψη της άμεσης εκλογής, δεν καθοδηγείται από κανένα ταπεινό ή σκοτεινό ελατήριο.

δασκαλάκος είπε...

Τα κριτήρια επιλογής αρχηγού (γενικά, όχι μόνο για τη συγκεκριμένη αναμέτρηση) τα έχει αναλύσει καλύτερα από εμένα ο Μίμης Ανδρουλάκης.

Είτε πρόκειται όμως, για άμεση εκλογή είτε για έμμεση, τα κριτήρια είναι πάνω-κάτω τα ίδια. Το εκλεκτορικό σώμα αλλάζει. Ένα συνέδριο, ένα οποιοδήποτε μικρό εκλεκτορικό σώμα, μπορεί να ελεγχθεί πολύ πιο εύκολα απ' ότι ένα μεγάλο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την εκλογή των πρυτάνεων στα πανεπιστήμια: Η πρόταση της κ. Γιαννάκου για άμεση ψηφοφορία των φοιτητών και όχι μέσω αντιπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση για να σπάσουν οι μηχανισμοί διαπλοκής που έχουν εγκαθιδρυθεί εδώ και χρόνια στα πανεπιστήμια μεταξύ ακαδημαϊκής και φοιτητικής ηγεσίας.

Μηχανισμοί υπάρχουν και στα συνέδρια των κομμάτων. Όλων των κομμάτων. Αυτό είναι γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Η άμεση εκλογή του αρχηγού από τη βάση του κόμματος, παρακάμπτει αυτούς τους μηχανισμούς και επιτρέπει στον ψηφοφόρο να εκφραστεί άμεσα, με τον πιο χειροπιαστό τρόπο, για το ποιος θέλει να τον οδηγεί.

Πουθενά δεν έγραψα ότι δεν υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου. Έγραψα ότι οι ιδεολογικές διαφορές Παπανδρέου και Βενιζέλου δεν μπορεί να είναι τόσο μεγάλες αφού είναι και οι δύο μέλη του ιδίου κόμματος. Η ουσιαστικότερη όμως, διαφορά μεταξύ τους, αυτή που κατέστη αμέσως σαφής και ξεκάθαρη, ήταν ότι ο Βενιζέλος πρότεινε απλά και μόνο την άμεση επάνοδο στην εξουσία, βασισμένος μόνο στις δημοσκοπήσεις, ενώ ο Παπανδρέου μίλησε για ανανέωση του κόμματος προτού έρθει η εξουσία. Αυτό, όπως φάνηκε και από τις δημοσκοπήσεις, έπαιξε πολύ σπουδαίο ρόλο για τους ψηφοφόρους του κόμματος. Ο μέσος ψηφοφόρος αντιλήφθηκε αυτό που πολλοί επιχείρησαν να συγκαλύψουν, ότι οι εκλογές δεν θα κερδηθούν απλά και μόνο με την αλλαγή αρχηγού. Χρειάζονται ευρύτερες αλλαγές στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή ήταν η ελπίδα, η προσδοκία και η εκλογική επένδυση που έκανε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου. Αν αυτή τη φορά, με τη δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε, ο Γιώργος Παπανδρέου καταφέρει να δρομολογήσει την τόσο αναγκαία και απαραίτητη ανανέωση, γιατί όχι και την επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ, τότε ναι, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι όχι μόνο οι ψηφοφόροι που ψήφισαν ΣΥΝ θα επιστρέψουν, αλλά το ΠΑΣΟΚ θα γίνει και πάλι η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα.

Και πάλι γράφω όμως, με τον κίνδυνο να καταντήσω κουραστικός, ότι η διαδικασία εκλογής δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα, αν δηλαδή ο Γιώργος Παπανδρέου θα επιτύχει ή όχι. Αυτή η διαδικασία εκλογής έδωσε τη δυνατότητα για ουσιαστική συμμετοχή του μέσου ψηφοφόρου του κόμματος πολύ πιο άμεσα και αποτελεσματικά από οποιοδήποτε σώμα αντιπροσώπων. Αν το αποτέλεσμα ήταν σωστό ή όχι, όντως μένει να φανεί. Θα έμενε να φανεί όμως ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν ο αρχηγός είχε εκλεγεί μέσα απ' το συνέδριο του κόμματος. Όσον αφορά δε το κατά πόσο αποδυναμώνει η διαδικασία το κόμμα, και τη μομφή ότι συγκρίνω ανόμοιες πραγματικότητες, δε βλέπω πώς το Δημοκρατικό κόμμα πληγώθηκε από την προηγούμενη, την προ-προηγούμενη κ.ο.κ. προκριματική διαδικασία για την επιλογή του Προεδρικού υποψηφίου. Δηλαδή, τώρα, αν πάρει το χρίσμα ο Μπάρακ Ομπάμα ή η Χίλαρυ Κλίντον, αυτό σημαίνει ότι όσοι υποστήριξαν τον αντίπαλο θα ψηφίσουν Ρεπουμπλικάνους; Όχι δα! Στη δική μας πραγματικότητα, ξαναλέω ότι περιμένουμε να δούμε πώς θα διαχειριστεί τη νίκη του ο Γιώργος Παπανδρέου και πώς θα διαχειριστεί την ήττα του ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Το ίδιο είχε συμβεί και κατά την εκλογή Σημίτη. Αν υπάρχει μερίδα ψηφοφόρων που προτιμάει να εγκαταλείψει το κόμμα επειδή δεν εκλέχθηκε ο εκλεκτός τους, δε φταίει η διαδικασία της άμεσης εκλογής, φταίει το ότι δεν μπορούν ν' αποδεχτούν το αποτέλεσμα.

Το Σύνταγμα είναι ο καταστατικός χάρτης της χώρας. Της χώρας. Όχι του εκάστοτε κόμματος. Το ποιοι έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν για την ανάδειξη της νέας Βουλής, όντως καθορίζονται από το Σύνταγμα και τους νόμους της Χώρας. Αν δεν κάνω λάθος όμως, αυτές οι διατάξεις είναι αναθεωρήσιμες -ως ένα βαθμό. Τίποτα δεν αποκλείει στο μέλλον να επιτραπεί η ψήφος των μεταναστών και να μειωθεί το όριο ηλικίας από τα 18 στα 16. Το ότι δεν ισχύει σήμερα στο Σύνταγμα δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι κάθε τι διαφορετικό είναι αντιδημοκρατικό!

Όσον αφορά την ωριμότητα των παιδιών, επιτρέψτε μου λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω καλύτερα.

Για την κουβέντα μόνο ν' αναφέρω ένα περιστατικό από μια συζήτηση στο σύλλογο των καθηγητών, όπου με αφορμή το θέμα της αξιολόγησης και τη συμμετοχή των μαθητών σε αυτή, μια συνάδελφος μεγαλύτερης ηλικίας φώναζε ότι "αν δε γίνει 25 να πήξει το μυαλό του, ο άνθρωπος δεν είναι ώριμος! Πριν τα 25 δεν έχει πήξει το μυαλό, δεν είναι δυνατόν να αξιολογήσουν τα παιδιά εμάς!" Εκτός του ότι εδώ και πολλάααα χρόνια το όριο για να ψηφίσει κάποιος είναι τα 18 -συνεπώς αν κάποιος είναι ώριμος να βγάλει κυβέρνηση, δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί δεν είναι ώριμος να αξιολογήσει έναν καθηγητή- στην αίθουσα υπήρχαν πολλοί νέοι συνάδελφοι που είχαν μόλις διοριστεί, αμέσως μόλις αποφοίτησαν, ηλικίας 23-24 χρονών....

Φαντάζεστε τι αντίκτυπο θα είχε στη συζήτηση για το ασφαλιστικό αν οι πολιτικοί έπαιρναν υπόψη τους όχι μόνο τις ψήφους των συνταξιούχων, αλλά και επιπλέον 200.000 νέων ηλικίας 16-18 που θ' αγωνιούσαν για το μέλλον τους;

Για να τελειώνουμε:

Η απαξίωση της διαδικασίας όπως γίνεται με το παραπάνω άρθρο, πέρα απ' τον λανθάνοντα ελιτισμό, κρύβει μια ευθεία αμφισβήτηση του αποτελέσματος, μια ευθεία αμφισβήτηση της βούλησης των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, μια ξεκάθαρη αμφισβήτηση του Γιώργου Παπανδρέου. Το να μη συμφωνείς με το αποτέλεσμα είναι ένα πράγμα: ούτε εμένα μου άρεσε που στις 16/9 ο λαός επέλεξε και πάλι τη ΝΔ για κυβέρνηση. Το να μη συμφωνείς όμως με τη διαδικασία είναι άλλο πράγμα: δε βγήκα να κατηγορήσω την κυβέρνηση για νοθεία, ούτε διανοήθηκα να αμφισβητήσω τη διαδικασία εκλογής της.

Εν πάση περιπτώσει, έχω την αίσθηση ότι η συζήτηση έχει εξαντληθεί...

Υ.Γ. Το σχόλιο για τον Σημίτη δεν το κατάλαβα.

dimane είπε...

Τώρα φαντάζομαι ότι δε θα εκπλαγείτε αν σάς πω ότι οι φοιτητές είναι το καλύτερο παράδειγμα για να αποδείξω τη μανία που αποκτήσμε να στήνουμε κάλπες. Είναι δυνατόν οι διδασκόμενοι-εκκολαπτόμενοι επιστήμονες να κρίνουν την επάρκεια των καθηγητών; Σάς φαίνεται λογικό; Ας δούμε πόσο ακομματιστες θα είναι οι εκλογές αυτές. Είναι καλύτερο σύστημα από το προηγούμενο, αλλά "φιλοσοφικά" εγώ το βρίσκω εσφαλμένο.
Παρεμπιπτόντως το ΠΑΣΟΚ στήριξε την αλλαγή; Εκεί θα φαινόταν η γνησιότητα της πίστης του στη λαϊκή συμμετοχή και τις άμεσες διαδικασίες...

Αφήστε την Αμερική στην άκρη. Δεν έχουν σχέση πολιτικά / εκλογικά / κοινωνικά οι δύο χώρες. Ο κομματισμός και ο φανατισμός είναι στο πετσί του Έλληνα. Αλλιώς βλέπουν εκεί την πολιτική και τους πολιτικούς.

Για τη νεολαία: άλλο πολιτικοποίηση και χειρότερα κομματισμός, άλλο πολιτική ωριμότητα. Επιτρέψτε και σε μένα να γνωρίζω. Δεν είμαι και τόσο μεγάλος σε ηλικία! Μεταξύ 16 και 25 είναι τεράστιες οι διαφορές. Όσο παράξενο κι αν σάς φανεί και μεταξύ 16 και 18. Το περιβάλλον του Πανεπιστημίου είναι που κάνει τη διαφορά. Είναι πολύ διαφορετικό από το σχολείο. Ή τέλος πάντων είναι η έξοδος από το σχολικό περιβάλλον.

Έχετε υπόνοιες νόθευσης του εκλογικού αποτελέσματος; Σάς θυμίζω ότι υπήρξαν τέτοιες το 2000. Άρα ούτε οι εθνικές εκλογές είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης.
Η διαδικασία ήταν διάτρητη. Το ΠΑΣΟΚ κορόιδευε 3,5 χρόνια τον κόσμο με το 1 εκατομμύριο. Πότε να το πιστεύω τελικά;

Αυτό που αμφισβητώ είναι η σκοπιμότητα εφαρμογής αυτής της διαδικασίας για το συγκεκριμένο θέμα. Τα λοιπά της τελευταίας παραγράφου δε θεωρώ ότι είναι βάσιμα. Εν πάση περιπτώση είναι η γνώμη σας.

Στα υπόλοιπα που γράφετε δεν μπορώ να διαφωνήσω.

ΥΓ: Γράφατε: "Είδαμε πόσο υπέφερε το ΠΑΣΟΚ και η χώρα απ' τις ισορροπίες που έπρεπε να κρατήσει ο Κώστας Σημίτης, ισορροπίες που διαμορφώθηκαν κατά την εκλογή του στην πρωθυπουργία και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και κανένας δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν."

Η συμμετοχική διαδικασία δεν επιβάλλεται αίφνης σε ένα κόμμα. Εσείς οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είχατε δει πόσο "υπέφερε η χώρα"; Είχατε δώσει το μήνυμα ότι δε σας αρέσει η τήρηση ισορροπιών; Αποδοκιμάσατε τον τότε Πρωθυπουργό επειδή "χρώσταγε" σε κάποιον; Όχι. (Δεν αποδοκιμάσατε ούτε καν τον κ. Παπανδρέου ο οποίος επιβλήθηκε από τα ΜΜΕ το 2004.)
Εκεί πήγαινε το σχόλιο για τον Σημίτη. Εάν δε σάς άρεσε ας μην τον ψηφίζατε. Τώρα εκ των υστέρων η κριτική, με συγχωρείτε, μού φαίνεται υποκριτική. Κάποτε ήταν το ισχυρό χαρτί, ο εκσυγχρονιστής. Μετά έγινε η "σαβούρα" (κατά Μητσοτάκη). Σήμερα στο ΠΑΣΟΚ ούτε να τον φτύσουν... Άλλωστε αμφισβητεί και την άμεση εκλογή!!!