21/12/07

Πολιτικοί του πεζοδρομίου

Ψηφίστηκε χθες ο Προϋπολογισμός από τη Βουλή, αλλά ήταν μία αποστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στην ομιλία του που μού φάνηκε ενδιαφέρουσα.

Σημειώνω ότι οι πρωθυπουργικές ομιλίες είναι ίδιες επί 30 χρόνια -πρόοδος, ευημερία, ανάπτυξη κ.λπ., και επομένως δεν έχουν να διδάξουν απολύτως τίποτα. Συνήθως ούτε και των αντιπολιτευομένων -όλοι είναι "Προϋπολογισμοί λιτότητας". Ο κ. Παπανδρέου όμως ήταν διδακτικός. Τι μάθαμε; Ότι οι Προϋπολογισμοί τροποποιούνται, και όχι μόνο τροποποιούνται αλλά και ανατρέπονται, στα πεζοδρόμια. Από κοντά και οι σταθεροί των πεζοδρομίων Αλαβάνος και Παπαρήγα αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο.

Το ασφαλιστικό ανατρέπεται στο πεζοδρόμιο. Ο νόμος για την Παιδεία στο πεζοδρόμιο. Η Ολυμπιακή στο πεζοδρόμιο. Τώρα και ο Προϋπολογισμός. Θα ανατραπεί στο πεζοδρόμιο. Και ερωτώ: Είναι αυτή εικόνα ευνομούμενης πολιτείας; Είναι αυτή εικόνα υποψηφίου Πρωθυπουργού; (εν αναμονή Πρωθυπουργού, για να θυμηθούμε και την προεκλογική περίοδο)

Ας υποθέσουμε ότι ένα -εξαιρετικά απίθανο σήμερα- σενάριο φέρνει τον κ. Παπανδρέου στη διακυβέρνηση του τόπου. Θα ήθελε να βλέπει το πρόγραμμά του να εφαρμόζεται ανάλογα με τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες των συνδικαλιστών και των κομμάτων της μειοψηφίας; Είναι αυτή η στάση σοβαρή;

Για τους ετέρους Καππαδόκες, Αλαβάνο και Παπαρήγα, είναι λογικό -αυτοί δε θα κυβερνήσουνε ποτέ και "νομιμοποιούνται" μέσα στη νοσηρή αριστερίστικη λογική τους να λειτουργούν λαϊκιστικά και ψηφοθηρικά. Ο κ. Παπανδρέου όμως έρχεται να υπονομεύσει την ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος καλώντας τους πολίτες να παραβιάσουν το Σύνταγμα και τους νόμους. Αλλά οι αναγνώσεις του Συντάγματος γίνονται μόνο a la carte στο ΠΑΣΟΚ, όπως έγινε με την κ. Φώφη ή με τη μόνιμη επίκληση των ατομικών ελευθεριών. Δεν προβλέπονται όμως μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Και η τήρηση των νόμων δεν εναπόκειται στην κρίση ούτε των κομματαρχών, ούτε των εγκάθετων συνδικαλιστών, ούτε κανενός άλλου γραφικού που είναι σε θέση να υποκινήσει διαδηλώσεις και οδοφράγματα.

Μα, θα πει κανείς, είναι Δημοκρατία αυτό που έχουμε;

Όχι. Κανείς δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί στην Ελλάδα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώξουμε την κατεδάφιση κάθε έννομης τάξης και την εγκαθίδρυση οχλοκρατίας. Δεν μπορεί κάθε νόμος, μικρός ή μεγάλος όπως ο Προϋπολογισμός, να τίθεται υπό την κρίση της "πλειοψηφίας" -η οποία, ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις δεν εκφράζεται από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, πράγμα που φάνηκε στην περίπτωση των αλλαγών στα Πανεπιστήμια.

Ελιτίστικη και αντιδημοκρατική άποψη. Πατρίκιοι και πληβείοι, εξουσία και ανίδεος λαουτζίκος. Τα πράγματα, βέβαια, είναι διαφορετικά.

Καμία Κυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει υπό τον τρόμο των λαϊκών αντιδράσεων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πολλάκις έχουμε στηλιτεύσει το περίφημο "πολιτικό κόστος" ως δικαιολογία ατολμίας και δειλίας. Η πραγματικότητα είναι μία: κάθε σοβαρή μεταρρύθμιση θίγει συμφέροντα. Και αν οι λύσεις στα μεγάλα προβλήματα ήταν λαοφιλείς, θα είχαν προ πολλού εφαρμοστεί.

Αριστερές στροφές αυτού του αναχρονιστικού τύπου που επιχειρεί ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί παρά να αφήνουν αδιάφορο κάθε σοβαρό και προβληματισμένο πολίτη. Νομίζει ότι έτσι αλιεύει ψήφους εξ αριστερών. Γιατί όμως όσοι πραγματικά (και όχι κατ' όνομα μόνο) αριστεροί έχουν απομείνει να επιλέξουν το ΠΑΣΟΚ και να το οδηγήσουν στην εξουσία, όταν το κυβερνητικό παρελθόν του κάθε άλλο παρά αριστερό (χωρίς αυτό να είναι κακό) υπήρξε, και να μην παραμείνουν κοντά στους γνήσιους εκφραστές των ιδεών τους;

Εγκαταλείποντας το νεωτεριστικό ύφος και την φρεσκάδα που επαγγέλθηκε και υιοθετώντας την πιο βλαπτικά συντηρητική τακτική έναντι των κυβερνητικών επιλογών, εγκαταλείπει όλους τους μη αρτηριοσκληρωτικούς πολίτες στην αγκαλιά της Νέας Δημοκρατίας. Τι σπάνια ευκαιρία έχει δοθεί στον κ. Καραμανλή και με πόση ανευθυνότητα έναντι των πολιτών και του τόπου την αφήνει να χαθεί... Φοβούμενος το κόστος και τις αντιδράσεις...

Διαδηλώσεις, υστερικές φωνές, απεργίες, ανατροπές στα πεζοδρόμια με αφήνουν αδιάφορο. Είναι οι εύκολες επιλογές. Δύσκολη είναι η διατύπωση προτάσεων.

Μάς μίλησε ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για το κυβερνητικό πρόγραμμα του κόμματός του. Πού'ν'το; Σε τι διαφέρει π.χ. για την Ολυμπιακή από της ΝΔ, σε τι είναι καλύτερο και γιατί δεν το συζητά με την Κυβέρνηση; Απλά: δεν έχει σχέδιο, όπως δεν έχει και η Κυβέρνηση. Με τη διαφορά ότι η δεύτερη είναι καταδικασμένη να διαχειρίζεται τα προβλήματα και να βρίσκει εκ του προχείρου μπαλώματα...

Είναι, λοιπόν, υπόθεση όλων μας το να συγκροτήσουμε ένα πραγματικό κίνημα πολιτών που θα συμπεριφέρεται με υπευθυνότητα. Που θα αποδεχθεί την ύπαρξη των προβλημάτων. Που θα αποδεχθεί τις επώδυνες λύσεις τους. Δε σώζεται η Ολυμπιακή; Γιατί να μην κλείσει; Καταρρέει το Αασφαλίστικο; Να μειωθούν οι συντάξεις, να αυξηθούν τα όρια και οι κρατήσεις αν δε γίνεται αλλιώς.

Αλλά όλα αυτά προϋποθέτουν την ύπαρξη μιας αξιόπιστης ηγεσίας που θα αποκαλύπτει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων και που θα παρουσιάζει σοβαρές προτάσεις, ουσιαστικές και τελεσφόρες.

Πώς όμως να εμπιστευθείς αυτούς τους ανθρώπους; Πώς να εμπιστευθείς τον Μαγγίνα; Από την αρχή είπα ότι ο Μαγγίνας έκανε ό,τι θα έκανε ο καθένας από μας στη θέση του. Αυτό όμως δε σημαίνει τίποτα πέρα από τη βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία ανηθικότητα. Το συμφέρον πάνω από όλα. Πώς να εμπιστευθείς την Πετραλιά; Ή παλιότερα τον Άκη και τον Παπαντωνίου; Πώς να εμπιστευθείς ένα σύστημα που ωθεί την ανθρώπινη ύπαρξη στα άκρα; Που οδηγεί έναν αξιόλογο άνθρωπο στη βουτιά στο κενό; Πώς να εμπιστευθείς αυτές τις υπόγειες δυνάμεις με τις οποίες ή συναλλάσεσαι και γίνεσαι υποχείριό τους ή σε καταστρέφουν; Πώς;

19/12/07

Ανοιχτά μυαλά

Η γοητεία της επιμέλειας ενός ιστολογίου είναι η ελευθερία να γράψεις όσα σκέφτεσαι και να τα μοιραστείς με άλλους, χωρίς την ανάγκη (ή και τη δυνατότητα;) να δικαιολογείς και να τεκμηριώνεις κάθε σου κουβέντα (σε σχέση τουλάχιστον με την πολιτική άποψη). Αυτό ακριβώς είναι και το μειονέκτημα των ιστολογίων. Περιέχουν απλά και μόνο τη γνώμη του συντάκτη τους, χωρίς αυτός να παριστάνει την αυθεντία (εκτός, φυσικά, αν αναφέρεται σε θέματα όπου πράγματι είναι αυθεντία).

Παρακολουθώντας λοιπόν το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου σε αρκετά blogs, μου προξενεί μεγάλη απορία η συμπεριφορά κάποιων σχολιαστών.

Αυτοί που επιδιώκουν τη συμμετοχή σε έναν σοβαρό και ψύχραιμο διάλογο είναι ελάχιστοι και κατά κανόνα συμμετέχουν με σχόλια στοχευμένα, για να εκφράσουν τις διαφωνίες τους.

Άλλοι είναι τακτικοί αναγνώστες μόνο και μόνο για να κάνουν τις εξαιρετικά καίριες επισημάνσεις "Μπράβο", "Πέστα μεγάλε" κ.λπ. μετατρέποντας τον χώρο των σχολίων σε γκέτο ομοϊδεατών. Κάθε εισβολέας εκτός της συμμορίας λούζεται με διάφορα κοσμητικά, είναι είτε άπειρος, είτε άσχετος, είτε δογματικός, είτε, είτε, είτε.

Οι περισσότεροι όμως πηγαίνουν απλά γυρεύοντας για καυγά. Από αυτούς δύο "είδη" με ενοχλούν περισσότερο.

Οι πρώτοι είναι οι "ψύχραιμοι" και "αντικειμενικοί" παντογνώστες. Άλλοτε με δυο κουβέντες, άλλοτε με ατελείωτα κατεβατά, αναπτύσσουν την πολύπλοκη (;) επιχειρηματολογία τους, απολύτως πεπεισμένοι για την ορθότητα των απόψεών τους.

Γράφεις για παράδειγμα ότι δε σου αρέσει ο κ. Χ; Να ένα κατεβατό. Εάν αναζητήσεις το ιστολόγιο του πανσόφου σχολιαστή, φάτσα-φόρα η φωτογραφία του Χ. Στέκεσαι με επιφυλάξεις μπροστά στην τακτική του κόμματος Ψ; Ο μέγας διαφωνών είναι "αντικειμενικά" και κατόπιν ωρίμου σκέψεως και δημιουργικού προβληματισμού υποστηρικτής του, και κάθε post συνοδεύεται από το έμβλημα του κόμματος.

Τα δε επιχειρήματα είναι βγαλμένα από τα συνθήματα των κομμάτων ή τα πλακάτ, και συνοδεύονται με ιστορικές αναφορές που γυρίζουν μέχρι και πενήντα χρόνια πίσω (λίγα λέω) -με μονόπλευρη φυσικά ανάγνωση των ιστορικών γεγονότων. Από κοντά και τα απαραίτητα υποστηρικτικά μπινελίκια!

Μ' αυτούς ένα δεν καταλαβαίνω: αφού η κομματική τους πίστη είναι εκπεφρασμένη με τον πλέον σαφή τρόπο, γιατί θεωρούν απαραίτητο να εμπλακούν σε διαφωνίες και διαδικτυακές αψιμαχίες; Διαφωνείς με κάτι; Αγνόησέ το! Δε θα μιανθεί η ιδεολογική σου καθαρότητα αν δεν αποδοκιμάσεις.

Οι δεύτεροι είναι όσοι νομίζουν ότι διαβάζουν διδακτορικές διατριβές. Γράφεις την άποψή σου. Μπορεί να μην έχουν καμία διάθεση να συζητήσουν για το θέμα, αλλά θα σε βομβαρδίσουν αν δεν εξηγήσεις γιατί έγραψες ό,τι έγραψες. Εννοείται ότι κανένα επιχείρημα δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό ως βάσιμο. Φέρε αποδείξεις. ΤΩΡΑ! Εννοείται, επίσης, ότι κόβουν και ράβουν τα όσα γράφεις και τα διαστρέφουν μέχρι εκεί που δε φτάνει ο νους του ανθρώπου.

Αυτοί κατά τη γνώμη μου είναι και οι πλέον "επικίνδυνοι", με την έννοια ότι εκτροχιάζουν τη συζήτηση.

Στο ιστολόγιο, ειδικά όταν αυτό ασχολείται με πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, ο καθένας εκθέτει τη γνώμη του. Την αλήθεια του. Τη δική του αλήθεια. Η οποία σαφέστατα επηρεάζεται, καθορίζεται καλύτερα, από τις παραστάσεις και τις ιδεολογίες και ιδεοληψίες, τους φόβους και τις ελπίδες του καθενός. Το να αποζητά κανείς αντικειμενικές προσεγγίσεις είναι ασύμβατο με την έννοια του ιστολογίου. Είναι ασύμβατο με την ίδια την έννοια της άποψης.

Αντικειμενικές αλήθειες υπάρχουν δύο ειδών: επιστημονικές και θρησκευτικές. Blogs με τέτοια θέματα σαφώς και υπάρχουν, όμως οι "αλήθειες" τους δεν είναι θέσεις των συντακτών τους, αλλά είτε αποδεδειγμένες, είτε δογματικά αποδεκτές εκ των προτέρων.

Για όλα τα υπόλοιπα θέματα ο καθένας λέει απλά τη γνώμη του. Αυτό είτε το εκλάβουμε ως μοντέρνα εκδοχή της Εκκλησίας του Δήμου, ως μεταμόρφωση της Δημοκρατίας, είτε ως ευκαιρία να γράψει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, απλά και εν πολλοίς αδιάφορα, δεν παύει να είναι η γνώμη του και τίποτα περισσότερο.

Ποια είναι λοιπόν η τόσο μεγάλη συμβολή των blogs στη Δημοκρατία και τον δημόσιο διάλογο;

Πολύ φοβάμαι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που μιλάνε με τα ζωηρότερα χρώματα για την ελευθερία έκφρασης και το υψηλό επίπεδο των ιστολογίων είναι αυτοί που βομβαρδίζουν ανελέητα όποιον αποτολμήσει να θίξει τα δικά τους ιερά. Κάθε διαφωνία αντιμετωπίζεται ως έγκλημα καθοσιώσεως, ως βάναυση προσβολή της ιδεολογίας, των ιδανικών -όχι των δικών τους, όχι βέβαια. Της κοινωνίας και της Δημοκρατίας γενικότερα. Αυτή βρίσκεται υπό διαρκή απειλή και εμφανίζονται πάντοτε αυτόκλητοι οι σωτήρες της.

Γιατί τα σκέπτομαι όλα αυτά; Διότι καθημερινά διαπιστώνω πόσες ευκαιρίες για σοβαρό προβληματισμό και ψύχραιμη κουβέντα χάνονται μέσα σε αυτά τα βαρύγδουπα χαρακτηρισμένα ως social media. Πρόκειται για διαλόγους κωφών. Ο καθένας γράφει τα δικά του και πηγαίνει περήφανος και κατευχαριστημένος για ύπνο: εξετέλεσε τα ιδεολογικά του καθήκοντα, κι αν πέταξε και κανα δυό βαριά λογάκια ακόμα καλύτερα. Είναι, δε, πάντα πρόθυμος να επανέλθει με περισσότερα "επιχειρήματα". Δε θα τα παρατήσει ποτέ. Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.

Εάν μπορούσαμε να απαγκιστρωθούμε έστω και για μια στιγμή από τις δικές μας αγκυλώσεις, όχι για να υιοθετήσουμε, αλλά απλά για να δεχτούμε έστω και να ακούσουμε μια αντίθετη άποψη θα ήμασταν όλοι ωφελημένοι. Αλλά γι' αυτό δε χρειαζόμαστε γρήγορες πληκτρολογήσεις, εξυπνακίστικα σχόλια, ούτε πρωτεία προοδευτισμού και βαρύγδουπα παράσημα. Ανοιχτά μυαλά χρειαζόμαστε...

PISA χωρίς πολλά δάκρυα

Για μια πιο εμπεριστατωμένη μη... θρηνητική ανάγνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού PISA ρίξτε μια ματιά σε αυτό το blog.

Δίνει και χρήσιμους συνδέσμους για περισσότερα.

17/12/07

Για την Παιδεία

Τελείως off topic βγαίνουμε σήμερα, αλλά ο προβληματισμός για την Παιδεία είναι πάντοτε επίκαιρος. Αφορμή για το post ολοσέλιδο αφιέρωμα της προηγούμενης Καθημερινής της Κυριακής (9/12) στην "κατάντια" των ελληνικών σχολείων, λόγω της αποτυχίας των μαθητών μας στο διαγωνισμό PISA (Διεθνές Πρόγραμμα Αξιολόγησης Μαθητών) του ΟΟΣΑ. Η πολιτική επικαιρότητα μάς πρόλαβε, αλλά ο διαγωνισμός αυτός έχει ενδιαφέρον.

Συνδέσμους προς μερικά από τα άρθρα παραθέτω εδώ: 1, 2.
Αντιγράφω και ένα γλαφυρό απόσπασμα από το δεύτερο: "Θέματα που αξιολογούν τις θεωρητικές γνώσεις του μαθητή, αλλά και τη δυνατότητά του να τις αξιοποιεί λύνοντας πρακτικά προβλήματα τίθενται στους διαγωνισμούς PISA. Δεν ζητείται από τους μαθητές να δώσουν τον ορισμό μιας έννοιας. Αντίθετα, δίνονται τα δεδομένα και οι μαθητές καλούνται να τα εφαρμόσουν λύνοντας την άσκηση."

Στις συγκεκριμένες εξετάσεις (παρότι γίνονται ανά τριετία) η Καθημερινή αναφέρεται τουλάχιστον μία φορά τον μήνα, αν δεν έχω χάσει τον λογαριασμό. Και δεν είναι η μόνη. Οι μαθητές μας που πατώσανε αποτελούν για όλους τους ιθύνοντες απόδειξη της κρίσιμης κατάστασης του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ας δούμε τώρα μερικά από τα "πρακτικά" θέματα των εξετάσεων που δημοσίευε ενδεικτικά η εφημερίδα (δυστυχώς δεν μπόρεσα να τα βρω στο site).

Στο πρώτο "πρακτικό" θέμα δίνεται στους μαθητές χάρτης της Ανταρκτικής με την κλίμακά του και ζητείται να υπολογιστεί η συνολική της επιφάνεια. Η πραγματικά πρακτική απάντηση στο θέμα αυτό θα ήταν "ανοίγω τον υπολογιστή, συνδέομαι στο Διαδίκτυο, ανοίγω τη Wikipedia και αναζητώ Antarctica".

Ψέματα; Αγνοώ σε τι θα χρειαστεί οποιοσδήποτε το εμβαδόν της Ανταρκτικής, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο ολόκληρο που δε θα το αναζητήσει στο Ίντερνετ ή, άντε, σε μία κλασική εγκυκλοπαίδεια. Ο πρακτικός χαρακτήρας του θέματος κρύφτηκε ήδη κάτω από τους πάγους, αλλά ας υποθέσουμε ότι στόχος είναι η εξοικείωση με τη χρήση ενός σχεδίου με κλίμακα.

Ακανόνιστο το σχήμα. Χωρίζουμε σε τετράγωνα και τρίγωνα την επιφάνεια και έχουμε μια καλή προσέγγιση. Μόνη παγίδα η κλίμακα: εάν πρώτα υπολογίσουμε τα εμβαδά και μετά κάνουμε την αναγωγή χρειαζόμαστε το τετράγωνο της κλίμακας. Ή πρώτα μετατρέπουμε τα μήκη και τελειώσαμε. Οι μαθητές το πέτυχαν; Δεν έχει σημασία.

Τέτοιες ασκήσεις μην αμφιβάλλετε ότι θα βρείτε σε ελληνικά εγχειρίδια. Εάν η προβαλλόμενη ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου διαγωνισμού είναι ο πρακτικός προσανατολισμός τους σε σχέση με τον βομβαρδισμό θεωρητικών γνώσεων που δίνει το ελληνικό σχολείο πρέπει να μάς εξηγηθεί τι ακριβώς εξυπηρετεί "πρακτικά" η συγκεκριμένη αγγαρεία.

Δεύτερο θέμα. Δημοσιογράφος σχολιάζει ότι ο αριθμός των εγκλημάτων αυξήθηκε "ραγδαία" από 515 σε 525 το τελευταίο έτος. Έχει δίκιο ή όχι και γιατί; Πρέπει να είναι βλαξ κανείς για να απαντήσει ότι έχει δίκιο και υπολογίζει και την ποσοστιαία μεταβολή.

Η πρακτική απάντηση για την Ελλάδα βέβαια είναι "Τώρα που ανέλαβε ο Χηνοφώτης θα μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του" ή "Σκασίλα μου, τη μάνα μου το ΠΑΣΟΚ θα τη διορίσει", αλλά αυτό το θέμα έχει ενδιαφέρον. Αξέχαστες θα μείνουν οι δημοσκοπήσεις με διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 4% που απεικονιζόταν στο γράφημα με διαφορά ύψους μεταξύ των ράβδων μικρότερη από το 3,5% που έπαιρνε ο ΛΑΟΣ. Καμία έκπληξη που αντίστοιχα θέματα εξετάζονται στο μάθημα Στοιχεία Στατιστικής της Γ' Λυκείου, αλλά ακόμα και στο Γυμνάσιο...

Τα καλύτερα όμως πρακτικά θέματα των εξετάσεων ήταν τα άλλα δύο που μνημόνευε ειδικά η εφημερίδα (μου αρέσει που τα διαλέξανε και ως ενδεικτικά).

Στο τρίτο λοιπόν ζητείται να επιλεγεί η γραφική παράσταση (μεταξύ 4 πιθανών) που απεικονίζει σωστά την... απόσταση από το έδαφος των ποδιών ενός παιδιού που κάνει κούνια με ολοένα και αυξανόμενη ταχύτητα! Στον καλό Θεό που πιστεύουν αυτοί οι εξεταστές αυτό σε τι χρειάζεται και είναι "πρακτικότερο" από αυτά που διδάσκονται οι μαθητές στο σχολείο; Εάν λοιπόν πετύχετε κανέναν πιτσιρικά με μεζούρα κάτω από τις κούνιες, μην τον στείλετε στο Ψυχιατρείο. Το παιδί ετοιμάζεται για την PISA και δε θέλει να δυσφημήσει τη χώρα μας...

Το καλύτερο όμως παράδειγμα της Καθημερινής ήταν το τέταρτο. Χτιστή σκάλα ως ορθογώνιο τρίγωνο, με 14 σκαλοπάτια στην υποτείνουσα. Δίνεται το ύψος της σκάλας και ζητείται το ύψος του κάθε σκαλοπατιού! Σωστή "πρακτική" απάντηση; Παίρνω μια μεζούρα και το μετράω!

Αυτά είναι τα "πρακτικά προβλήματα" που κατέδειξαν τη γύμνια του εκπαιδευτικού συστήματος; Μερικά ακόμα τέτοια βλακώδη που λύνονται με έναν πολλαπλασιασμό υπάρχουν και στον σύνδεσμο 2.

Μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι η όλη κριτική είναι μαθητική. "Κοπήκαμε" στις εξετάσεις και φταίει ο εξεταστής, τα δύσκολα ή χαζά θέματα, η άτιμη καπιταλιστική κοινωνία που μάς στερεί τις ευκαιρίες και όλοι εκτός από εμάς. Δεν είναι έτσι. Όταν ο διαγωνισμός πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο σύγκρισης των χωρών πρέπει να είναι προσεγμένος. Όταν η ειδοποιός διαφορά του έγκειται στον πρακτικό χαρακτήρα των ερωτημάτων, αυτός πρέπει να είναι υπαρκτός.

Νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι η όλη ιστορία είναι μια ανοησία. Εάν, δε, τα παραπάνω θέματα ετέθησαν ως ενδεικτικά τρομάζω στη σκέψη του πόσο πιο χαζά ήταν τα υπόλοιπα. Πολλά από αυτά τα θέματα θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν θέματα διαγωνισμάτων ή εξετάσεων στα σχολεία μας. Ο διαγωνισμός μοιάζει απελπιστικά με τις εξετάσεις που εμφανίζονται ως τμήμα του προβλημάτος. Τότε γιατί αποτύχαμε;

Προς διερεύνηση το ζήτημα, αλλά έχω μια ιδέα. Μήπως κανένας, ούτε οι μαθητές ούτε οι δάσκαλοί τους, πήραν και πολύ σοβαρά αυτόν τον διαγωνισμό; Αναρωτιέμαι απλά. Μήπως προέκυψε ως ένα ωραίο πανηγύρι, που εκ των υστέρων και μόνο παρουσιάστηκε ως "βαθμολόγηση" του εκπαιδευτικού συτήματος;

Διότι δε μας φταίει ο ΟΟΣΑ. Όχι βέβαια. Φταίνε οι δημοσιογράφοι που πραγματικά αποπροσανατολίζουν τον κόσμο από τα ουσιαστικά προβλήματα της Παιδείας. Εάν όλοι συμφωνούμε ότι η Παιδεία νοσεί, είναι απαραίτητο να διαγνώσουμε με τα κατάλληλα εργαλεία την πάθησή της, και όχι με επιπλέον εξετάσεις -τη στιγμή που υποτίθεται ότι αποδοκιμάζουμε το αποτυχημένο εξετασιοκεντρικό σύστημα. Και μετά να αρχίσουμε τη νιοστή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

15/12/07

Φαντάζεσαι να έκανε υπουργό τη Γιαννάκου;

Άκλαυτος πήγε ο καημένος ο Μαγγίνας. Δε χρειαζόταν κληρονομικό χάρισμα για να αντιληφθεί κανείς ότι η άδεια αναψυκτηρίου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε ένα ήδη γεμάτο από τα πατρικά βολέματα και τους ανασφάλιστους εξ ανατολών "φίλους" του πρώην υπουργού ποτήρι. Όταν έσκασε η υπόθεση ήταν απλά θέμα χρόνου.

Η μαύρη αλήθεια είναι ότι ο κ. Μαγγίνας δεν έκανε τίποτε περισσότερο απ' ό,τι θα έκανε ο καθένας από μας.

Όπως κινητοποιούμε κάθε γνωστό και φίλο για να βολέψουμε σε μια "δουλείτσα" το μονάκριβο σπλάγχνο μας ή βάζουμε λυτούς και δεμένους για να έρθει ο φαντάρος γιόκας μας σε μονάδα πιο κοντά στη μαμά για να πηγαίνει τις πίτες στο κάγκελο, έτσι κι ο Μαγγίνας. Όπως εκατοντάδες ηλικιωμένοι δέχονται την περιποίηση γυναικών από την Αρμενία, τη Γεωργία και ποιος ξέρει από πού αλλού χωρίς να τους πληρώνουν κρατήσεις, έτσι κι ο Μαγγίνας. Όπως κανένας από τους υπόλοιπους Έλληνες δεν σκοτίζεται για τις οικοδομικές άδειες, είτε πρόκειται για το χτίσιμο ενός παραθύρου, για το γκρέμισμα ενός ντουβαριού ή για τη μετακίνηση κατά μερικά μέτρα ενός νιπτήρα, είτε πρόκειται για την ανέγερση μεγαλοπρεπούς βίλας, και φοβάται μόνο το μάτι του γείτονα, έτσι κι ο Μαγγίνας. Είχε προνοήσει για τα γεράματά του φαίνεται. Κατάλαβε ότι δε θα του έφτανε η σύνταξη και σκέφτηκε να βγάλει κι ένα χαρτζιλικάκι με το Αναψυκτήριο.

Άρα αθώος ο κατηγορούμενος; Σαφέστατα όχι.

Το ότι όλοι κλέβουν δε νομιμοποιεί την κλοπή. Δεν είναι βέβαια οι πολιτικοί υπόδειγμα για κανέναν, αλλά ως δημόσιο πρόσωπο έπρεπε να προσέχει περισσότερο. Ωστόσο η αποδοκιμασία για τις πράξεις του υπουργού πρέπει να είναι μετρημένη, διαφορετικά θα είναι υποκριτική. Δεν επιτρέπεται να κρεμάσουμε κουδούνια για κάτι που όλοι κάνουμε όταν δοθεί η ευκαιρία. Και ας μην παριστάνουμε τους εξωγήινους που μόλις πάτησαν το πόδι τους στην Γη. Έχουν γίνει εγκλήματα από τους πολιτικούς κατά το παρελθόν, πολύ βαρύτερα, που μείναν ατιμώρητα. Ας μην υποκρινόμαστε λοιπόν ότι μας σοκάρουν τα πταίσματα του πρώην υπουργού Απασχόλησης. Άλλοι χτίσανε ολόκληρες τις βίλες τους με λεφτά των πολιτών, σιγά μην κολλάγανε στην άδεια...

Ο Μαγγίνας να πάει στο καλό. Σε κανέναν δεν πρόκειται να λείψει. Όμως επιβεβλημένο είναι το να θαυμάσουμε όλοι την ανοησία του ανδρός. Όντας στο μάτι του κυκλώνα και στο στόχαστρο κάθε δημοσιογράφου, μόνο σε ανοησία μπορεί κανείς να αποδώσει τα αλλεπάλληλα ολισθήματα του κ. Μαγγίνα. Πόσο δύσκολο ήταν να βγει στη φόρα το "Αναψυκτήριο"; Δεν κατάλαβε ότι ήταν αδύνατο να μείνει κρυφό; Πώς αποδέχθηκε μια τέτοια ηλεκτρική καρέκλα με λερωμένη τη φωλιά του, επιτρέποντας έτσι τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του και την επί της ουσίας υπονόμευση των κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων;

Γράφω τις λέξεις "κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις" και με πιάνει γέλιο. Πόσες και πόσες φορές δε μας τις εξήγγειλε ο κ. Καραμανλής; Πόσες και πόσες φορές δεν πείσαμε τους εαυτούς μας να τον πιστέψουμε; Πόσες και πόσες φορές δεν αναρωτηθήκαμε για το αν η Κυβέρνηση έχει το σθένος να προχωρήσει;

Η αμφιβολία είναι πλέον βεβαιότητα. Όταν μου μεταφέρθηκε η είδηση της παραίτησης Μαγγίνα δεν αιφνιδιάστηκα καθόλου. Όταν όμως άκουσα το όνομα της διαδόχου έπεσα ξερός.

Η κ. Φάνη Πετραλιά θα λύσει το Ασφαλιστικό. Το άλλο με τον Πρωθυπουργό που στο τέλος θα ψάχνει την ψήφο του ο κ. Καραμανλής το ξέρει; Διότι προφανέστατα ο Πρωθυπουργός διαθέτει ένα πολύ σπάνιο χάρισμα: χιούμορ που σκοτώνει.

Μόνο σε διεστραμμένο χιούμορ μπορεί να αποδοθεί η τοποθέτηση του συγκεκριμένου προσώπου στην πιο κρίσιμη κυβερνητική θέση. Για την κ. Πετραλιά θα χτυπήσω κόκκινο αυτολογοκρισίας για να πω απλά ότι έχει πολιτευθεί (3,5 έτη υπουργός γαρ, δεν ξέρω αν το θυμόσασταν) με τρόπο φαιδρό.

Η σκηνή λίγο πριν την Ολυμπιάδα ήταν από τα πλέον χαρακτηριστικά στιγμιότυπα. Αριστερά και δεξιά της τα δύο μέλη της Εθνικής Ομάδας Μπιτς Βόλεϋ. Των ανδρών εννοείται. Αντιλαμβάνεσθε. Μαυρισμένα, καλογραμμωμένα και δίμετρα κορμιά και, το κυριότερο, με μαγιώ. Η αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού στα καλύτερά της. Κυριολεκτικά γραπωμένη από τους αθλητές... Όταν φωτογραφήθηκε με τη γυναικεία αντίστοιχη ομάδα (με τα μπικινάκια) το σκηνικό θύμιζε συμπεθέρες. Η πολιτική σε μεγάλες στιγμές.

Μικρότητες θα πει κανείς. Όχι, διότι αντίστοιχα αυτοεξευτελιστικά στιγμιότυπα ακολούθησαν αμέτρητα. Δυστυχώς, έτσι κινήθηκε η κ. Πετραλιά επί 3,5 έτη επικεφαλής δύο Υπουργείων (Πολιτισμού -τύποις αναπληρώτρια- και Τουρισμού). Ας μου θυμήσει κάποιος τι έργο άφησε πίσω της, μήπως καταλάβω κι εγώ τι είδε ο κ. Καραμανλής και την επανέφερε στην Κυβέρνηση. Θα της ζητήσει και συγγνώμη, άραγε, επειδή την άφησε 3 μήνες εκτός Κυβέρνησης; Καλύτερα να ζητήσει συγγνώμη με εθνικό διάγγελμα από κάθε Ελληνίδα και Έλληνα διότι στέρησε τον λαό από τις υπηρεσίες αυτής της εξέχουσας προσωπικότητας.

Τώρα σοβαρά. Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο ολόκληρο που θεωρεί την κ. Πετραλιά κατάλληλη για τη συγκεκριμένη θέση; Το Πολιτισμού ήταν καλό για φωτογραφήσεις και το Τουρισμού για ταξιδάκια. Με το σημαντικότερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας κρίθηκε άξια να ασχοληθεί η κ. Φάνη;

Επειδή λοιπόν αδυνατούσα να πιστέψω ότι ο κ. Καραμανλής εκτίμησε τα πλούσια προσόντα της κ. Πετραλιά και την επέλεξε, όταν άκουσα ότι ανέλαβε το Υπουργείο είπα "Πρόεδρε, κόφ'την πλάκα. Εντάξει, γελάσαμε, το καταυχαριστηθήκαμε, τώρα πες μας ποιος θα γίνει υπουργός στη θέση του Μαγγίνα".

"Τι φωνάζεις", παρενέβη ο συνομιλητής μου, "φαντάζεσαι να έκανε υπουργό τη Γιαννάκου;"

Και με αποστόμωσε.

13/12/07

Με αφορμή την απεργία

Μεγάλη ημέρα η χθεσινή. Απεργίες, πορείες και για τους ατυχείς, όπως ο γράφων, που γειτονεύουν με εργατικά κέντρα "αγωνιστικά" τραγούδια στη διαπασών, έτσι για να γυρίσουμε νοερά και πενήντα χρόνια πίσω. Για όσους δεν το είχαμε αντιληφθεί η κρατική τηλεόραση (και όχι μόνο, υποθέτω) φρόντισε να μάς κατατοπίσει. Αντιδρούσαμε στην κατεδάφιση του ασφαλιστικού, στον προϋπολογισμό λιτότητας, στην καλπάζουσα ακρίβεια και την ανεργία. Μα γιατί μόνο αυτά; Η μόλυνση του περιβάλλοντος; Ο Big Brother του Χατζηγάκη; Η Ολυμπιακή/Πάνθεον του Χατζηδάκη; Η διαιτησία του Παπασταμάτη στη Λάρισα; Τόσα σοβαρά θέματα ξέφυγαν από την ατζέντα των διαδηλωτών-απεργών. Ευκαιρία να αποκατασταθεί η τάξη με νέες κινητοποιήσεις.

Σήμερα λοιπόν η ακρίβεια έχει αντιμετωπισθεί και οι θέσεις εργασίας περισσεύουν. Για τον προϋπολογισμό ούτε λόγος. Την επόμενη φορά ελπίζω πριν κατατεθεί στη Βουλή να περάσει προς έγκριση από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Έτσι λειτουργεί μια σύγχρονη δημοκρατία. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Άρα και η νομοθετική εξουσία περνάει στα χέρια των συνδικαλιστών.

Είναι αυταπόδεικτο: κανένα από τα προβλήματα της κοινωνίας δε θα λυθεί με πορείες και απεργίες. Ας το αφήσουμε όμως στην άκρη με έναν αστερίσκο αυτό. Παρότι δεν εμφορούμαι από ιδιαίτερο αγωνιστικό πνεύμα αυτό δε λέει τίποτα. Η ματαιότητα μιας προσπάθειας είναι που την καταξιώνει. Ούτε αυτό λέει τίποτα από μόνο του όμως.

Η χθεσινή διαμαρτυρία και γενικότερα οι συντονισμένες αντιδράσεις στις προγραμματιζόμενες μεταρρυθμίσεις του Ασφαλιστικού είναι πολύ πιθανό να φέρουν αποτελέσματα. Η Κυβέρνηση υπό τον φόβο του "πολιτικού κόστους" (εύσχημος όρος για να περιγραφούν η πολιτική δειλία, η απροθυμία συγκρούσεων, σε κάποιο βαθμό η έλλειψη πραγματικού σχεδίου και, φυσικά, η επιθυμία επανεκλογής) είναι πιθανό να στρογγυλέψει τα μέτρα και να κάνει -και πάλι- μια τρύπα στο νερό.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ο κίνδυνος των εργατικών διεκδικήσεων, ακριβώς στο ότι η πιθανότητα επιτυχούς έκβασης του "αγώνα" είναι υπαρκτή και σημαντική. Και μιλώ για κίνδυνο διότι κανείς από τους διαμαρτυρομένους δε φαίνεται να έχει προβληματιστεί από τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης.

Θέλουν λοιπόν πράγματι οι εργαζόμενοι να διατηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση; Είναι ευχαριστημένοι; Όχι βέβαια. Διεκδικούν μεγαλύτερους μισθούς, μεγαλύτερες συντάξεις, καλύτερη περίθαλψη. Ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό; Όπως το υποψιαζόμαστε: οι άλλοι!

Πρόσφατη δημοσκόπηση ήταν αποκαλυπτική. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων συμφωνούσε στο ότι η λύση του προβλήματος είναι ανάγκη επιτακτική, 7 στους 10 θεώρησαν ορθό η χρηματοδότηση να προέλθει από ξένες τσέπες. Κρατική χρηματοδότηση, αύξηση της συμμετοχής των εργοδοτών και καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής ήταν οι δημοφιλέστερες απαντήσεις. Μείωση συντάξεων και αύξηση ορίων ηλικίας, κρατηθείτε, 3,5%! Απορώ πώς βρέθηκαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να ξέρουν πρόσθεση και αφαίρεση.

Έχουμε και λέμε. Ένα οικονομικά ανίσχυρο κράτος που όπου βάλει το χέρι του γίνονται βρωμοδουλειές καλείται να χρηματοδοτήσει επιπλέον την κοινωνική ασφάλιση. Όταν όμως καλούμαστε να πληρώσουμε φόρους τους χαρακτηρίζουμε ληστρικούς, μιλάμε για φοροεπιδρομή και τα υπόλοιπα δημοσιογραφικά φαιδρά. Διότι είναι δεδομένη η μετακύληση της επιβάρυνσης στους φορολογουμένους! Άρα πάλι απ'τις τσέπες μας θα βγούνε...

Δεύτερον οι εργοδότες. Ωραία. Αυξάνονται οι κρατήσεις υπέρ των εργαζομένων. Τι θα συμβεί; Επιλέξτε:
α) Μειώνονται οι θέσεις των απασχολουμένων, προκειμένου να μειωθεί το κόστος (και η ανεργία, που ήταν στο μενού των απεργών, εκτινάσσεται)
β) Αυξάνεται η ανασφάλιστη εργασία (αντίο κοινωνική πρόνοια)
γ) Αυξάνεται η τιμή των προϊόντων και υπηρεσιών (τώρα ξεφεύγει ο πληθωρισμός και εκτινάσσεται η ακρίβεια, επίσης παρούσα στο μενού)
δ) Όλα τα παραπάνω; (λέω εγώ τώρα...)

Το πιο αστείο όμως είναι η περιβόητη καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής. Με το απλοϊκό μυαλό μου αναρωτιέμαι: οι εργαζόμενοι δεν είναι αυτοί που εισφοροδιαφεύγουν; Επομένως, αν οι απατεώνες που δεν πληρώνουν κρατήσεις είναι λίγοι, τα χρήματα δεν επαρκούν. Εάν πάλι η καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής (που για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης θα έπρεπε να είναι εκ των ων ουκ άνευ) δώσει χρήματα ικανά για κάλυψη της τρύπας, το συμπέρασμα είναι εύλογο: αν τα χρήματα είναι πολλά, τότε πολλοί ήταν οι εργαζόμενοι κλέφτες! Με το να υποστηρίζουν τα συνδικάτα ότι δεν πρέπει να θιγούν ούτε τα όρια, ούτε το ύψος των συντάξεων, ούτε το ύψος των κρατήσεων και ότι αρκεί η μείωση του αριθμού των εισφοροδιαφευγόντων είναι σα να ομολογούν ότι μεγάλο μέρος των μελών τους είναι κλέφτες!

Γιατί λοιπόν φωνάζουν οι εργαζόμενοι, αφού είτε το σύστημα θα καταρρεύσει, είτε -μοιραία και αναπόφευκτα, άμεσα ή έμμεσα- θα κληθούν να το χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι;

Η κακή προσέγγιση λέει ότι φωνάζουν διότι θίγονται τα δικά τους συμφέροντα. Θέλουν τη λύση, αλλά η κάθε συντεχνία κοιτάει μόνο την πάρτη της. Ας βάλουν οι άλλοι το χέρι στην τσέπη. Παρότι αυτό σίγουρα ισχύει σε κάποιον βαθμό, η δική μου εικόνα είναι διαφορετική.

Κατ' αρχήν δεν πρόκειται απλά για πολιτικό παιχνίδι. Δεν έχουμε απλά τους κατευθυνόμενους ινστρούκτορες. Η ανησυχία είναι αληθινή και διάχυτη στην κοινωνία. Η αβεβαιότητα για το μέλλον είναι βασανιστική.

Κατά τη γνώμη μου οι χθεσινές κινητοποιήσεις και η γενικότερη λαϊκή δυσαρέσκεια αποτελούν τη μεγαλύτερη απόδειξη έλλειψης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος. Ο λαός δεν εμπιστεύεται την ηγεσία του.

Τον όρο "κρίση αξιοπιστίας" τον έχουμε ακούσει πολλές φορές. Συνήθως συνοδεύει τον όρο "πτώση του δικομματισμού", διότι η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος είναι διεστραμμένα συνδεδεμένη με το ποσοστό των δύο μεγάλων κομμάτων στα γκάλοπ. Μείωση του ποσοστού τους σημαίνει στροφή των ψηφοφόρων στα κόμματα "διαμαρτυρίας". Το φαινόμενο υπάρχει και σήμερα (πρόσφατη δημοσκόπηση έδινε αθροιστικά 19,5% σε ΚΚΕ, ΣυΡιζΑ και ΛΑΟΣ). Σαχλαμάρες. Οι ίδιοι άνθρωποι που φεύγουν για τον Συνασπισμό παλιότερα φεύγανε για το ΔΗΚΚΙ. Πιο παλιά υπήρχαν οι ΠολΑν και η ΔηΑνα. Ευκαιριακές απώλειες ψηφοφόρων προς μικρά κόμματα υπήρχαν πάντα. Επόταν μία πολιτικά οξυμένη προεκλογική περίοδος, όχι σαν τη φετινή υποτονική και άχρωμη (π.χ. το 2000) και ο δικομματισμός ξανάπαιρνε τα πάνω του, χωρίς να έχει γίνει καθόλου πιο "αξιόπιστος".

Αντιθέτως τα τωρινά έντονα κοινωνικά φαινόμενα αποδεικνύουν πόσο λίγο εμπιστευόμαστε την πολιτική ηγεσία. Σκεφτείτε το. Σας λένε ότι το ασφαλιστικό καταρρέει. Μετάφραση: κινδυνεύουν οι συντάξεις σας, η περίθαλψη θα υποβαθμιστεί, το κράτος πρόνοιας αργοπεθαίνει. Υπάρχει έστω και ένας λογικός πολίτης-εργαζόμενος που θα απαντούσε "όχι σε όλα";

Ταυτόχρονα, η ηγεσία των συνδικαλιστών δε μετέχει ουσιαστικά στον διάλογο και ανεβαίνει στα κεραμίδια. Έτσι μπορεί να επιδεικνύει υψηλό αγωνιστικό φρόνημα, αλλά με πραγματικούς όρους αφήνει ανυπεράσπιστα τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Παλεύουμε για διατήρηση μιας νοσηρής κατάστασης. Ή τρελαθήκαμε όλοι ή δεν πιστεύουμε. Δεν πιστεύουμε την Κυβέρνηση και τις "μελέτες" της που λένε ότι τα ταμεία καταρρέουν. Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Δε δεχόμαστε τη λύση του, αφού βέβαια δεν έχουμε στην ουσία αποδεχτεί το ίδιο το πρόβλημα.

Αναρωτηθείτε. Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα εμπιστευόταν την Κυβέρνηση; Οποιαδήποτε Κυβέρνηση; Που θα σκεφτόταν "το λέει ο Μαγγίνας (ή ο Γιαννίτσης) και τον πιστεύω, του εμπιστεύομαι τα λεφτά μου για να βρει λύση"; Προφανώς όχι.

Από εδώ ξεκινούν όλα τα προβλήματα του τόπου. Χρειάζεται επιτέλους η πολιτική ηγεσία να αλλάξει μυαλά. Να μην περιορίζεται στο να διακηρύσσει ότι προτιμά να είναι "χρήσιμη παρά ευχάριστη", αλλά να το πράξει. Να μιλήσει με τιμιότητα, ευθύτητα και ειλικρίνεια. Να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Διαφορετικά η αφηρημένη κοινωνική απήχηση και υποστήριξη των μεταρρυθμίσεων που επικαλείται γυρίζει μπούμερανγκ.

Αλλά τίποτα από όλα αυτά δε γίνεται όταν ο Πρωθυπουργός έχει ήδη εξαγγείλει τα τρία δεν (όρια και ύψος συντάξεων, ύψος εισφορών αμετάβλητα). Τι θα αλλάξει δηλαδή; Θα ήταν πολύ προτιμότερο, όχι μόνο ουσιαστικά ή ηθικά, αλλά ίσως και εκλογικά (μακροπρόθεσμα και όχι κοντόφθαλμα), να σταθεί με τιμιότητα, "όλα τα ενδεχόμενα εξετάζονται γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση", αντί να προσπαθεί να παραβεί εν κρυπτώ όσα ο ίδιος αυτοβούλως υποσχέθηκε.
Να απευθυνθεί στον λαό χωρίς φόβο, χωρίς ωραιοποίηση της πραγματικότητας. Και να προχωρήσει με βήμα αποφασιστικό. Όχι να υπονομεύει τον εαυτό του.

7/12/07

Φασιστικά Πανεπιστήμια

Φασιστικά Πανεπιστήμια

Σπάνιες οι φορές που βλέπω γραμμένο από άλλον αυτό ακριβώς που σκέπτομαι και αισθάνομαι...

Προειδοποιητικές βολές

Γράφαμε παλαιότερα για την εσφαλμένη ερμηνεία που μπορεί να δώσει ο νικητής των εσωκομματικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ, να εκλάβει δηλαδή μία "παράταση" (κατά Άννα Διαμαντοπούλου) ως νέα ισχυρή εντολή, ανανέωση εμπιστοσύνης κ.λπ. Χαρακτηριστικά μιλούσαμε για εκτροπή της διαδικασίας προς ανάδειξη κομματικού αυτοκράτορα.

Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει όπως ο ίδιος νομίζει το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου. Επίσης μπορεί να αξιολογήσει τις επιλογές προσώπων που έκανε ο επανεκλεγείς κ. Παπανδρέου. Καλώς ή κακώς όμως η παραπάνω πρόβλεψη φαίνεται πως ήδη έχει αρχίσει να δικαιώνεται.

Στα προσυνεδριακά και λοιπά κομματικά όργανα που ο Πρόεδρος έχει σχηματίσει (σε συνεργασία με ποιον, αλήθεια;) τόσο ο κ. Σκανδαλίδης όσο και ο κ. Βενιζέλος και οι συν αυτοίς είναι αφανισμένοι. Για τα μεν μεγαλοστελέχη ο Πρόεδρος είχε καλή δικαιολογία. Ήθελε νέα και άφθαρτα πρόσωπα. Κανένα τέτοιο δε βρήκε στην πλευρά του κ. Βενιζέλου;

Ερμηνεύεται η στάση αυτή του κ. Παπανδρέου ως ενδεικτική ωριμότητας. Δε θα κάνει τα ίδια λάθη και θα προχωρήσει με αποφασιστικότητα ξεπερνώντας τα εσωκομματικά εμπόδια. Δε θα δώσει την εικόνα διαρχίας ή Παπανδρεο-βενιζελικής συνομοσπονδίας. Θα αγνοήσει δηλαδή τους ανθρώπους που κρίθηκαν καταλληλότεροι από τον ίδιο από το 45% των ψηφοφόρων του κόμματός του!

Ίσως αυτή η τακτική να αποδειχθεί πολιτικά σοφή. Ίσως η εικόνα διαρχίας και συμβιβασμών προς την άλλη πλευρά να έβλαπτε το ηγετικό προφίλ του κ. Παπανδρέου και να δρούσε υπονομευτικά για τη νέα προσπάθειά του. Έχει ξεκινήσει όμως ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Εδώ δεν πρόκειται για την ομάδα ενός επίδοξου δελφίνου, ούτε για ολιγάριθμους "λοχαγούς". Υπάρχει η εκπεφρασμένη στήριξη των ανθρώπων που ο κ. Παπανδρέου παραγκωνίζει, από τους μισούς σχεδόν υποστηρικτές του.

Παράλληλα φαίνεται πόσο υποκριτική ήταν η "αυτοκριτική" που υποτίθεται ότι έκανε. Για να κάνεις αυτοκριτική πρέπει να αναγνωρίσεις τα λάθη σου. Πρέπει να ζητήσεις από εχθρούς και φίλους να στα επισημάνουν. Ειδικά ως ηγέτης ενός μεγάλου κόμματος οφείλεις να ακούσεις με προσοχή την κριτική των πεπραγμένων σου από τα στελέχη τα εκτός της μικρής ηγετικής σου ομάδας (δεν είναι πιθανό οι "δικοί σου" να επιχειρήσουν να σε κρίνουν με ειλικρίνεια και να σε πικράνουν...). Δεν πρέπει να υποταχθείς στους εσωκομματικούς άσπονδους φίλους, oφείλεις όμως να κατανοήσεις τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν τελικά μακριά σου.

Δεν αρκεί να λέει ο κ. Παπανδρέου "κάνω την αυτοκριτική μου, αναγνωρίζω τα λάθη μου, θα γίνω καλύτερος". Ποια είναι τα λάθη του; Πώς θα τα διορθώσει; Ποιοι θα σταθούν δίπλα του; Όσοι ήταν και χθες και δεν κατάφεραν να τον προστατεύσουν από τα λάθη του αυτά; Δεν είναι ένα από τα λάθη του η στελέχωση της ηγετικής ομάδας; Αν όχι, γιατί;

Ο κ. Παπανδρέου βάζει στο ψυγείο όχι μόνο όσους στήριξαν τους αντιπάλους του, αλλά και τους ουδέτερους, και όσους καθυστέρησαν να τον υποστηρίξουν, και όσους έκρινε ότι δεν το έκαναν με ιδιαίτερο ζήλο! Είναι απίστευτο ότι θέλει να παραγκωνίσει πάνω από τα μισά υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματός του. Πόσο δύσκολο είναι αύριο όλοι αυτοί να βρεθούν ξεκάθαρα στο αντίπαλο στρατόπεδο;

Ένα από τα λάθη του, που ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δε φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι του καταλογιζόταν, ήταν ότι ελάμβανε μόνος του τις αποφάσεις, ότι είχε μία μικρή και δυσπρόσιτη συμβουλευτική ομάδα και ότι αγνοούσε όλους τους εκτός αυτής. Με τη βεβαιότητα ότι το αποτέλεσμα του Νοεμβρίου του "έλυσε τα χέρια" ο κ. Παπανδρέου συνεχίζει την τακτική του αυτή.

Η ηρεμία που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ είναι επιφανειακή. Ο κ. Βενιζέλος μάλλον θα αυτοσυγκρατηθεί ώς τις Ευρωεκλογές. Η τακτική του ώριμου φρούτου για πρώτη φορά ακολουθείται για τα εσωτερικά ενός κόμματος. Μια νέα ήττα τότε θα σπρώξει το κόμμα στην ευρύχωρη πολιτική αγκαλιά του. Για τα στελέχη που τον στήριξαν, όμως, η υπομονή γρήγορα θα εξαντληθεί.

Τα πρώτα σημάδια ήδη φάνηκαν με την ανάδειξη του Προεδρείου της ΚΟ. Οι προειδοποιητικές βολές έπεσαν. Στη μάχη που θα ακολουθήσει είναι πολύ αμφίβολο αν ο κ. Παπανδρέου θα επιβιώσει. Διότι έχει πείσει τον εαυτό του ότι εξήλθε ενισχυμένος από τις εκλογές. Δεν έχει αντιληφθεί πόσο ευάλωτος στην πραγματικότητα είναι...

4/12/07

Αρχές δεινών και τραγελάφων

Το δελτίο ειδήσεων του Mega την Κυριακή προέβη σε μία βαρυσήμαντη καταγγελία. Σε συνέλευση δικαστικών λειτουργών έλαβε χώρα μία "συντονισμένη επίθεση κατά των ανεξάρτητων αρχών"! Αυτουργοί; Ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο πρόεδρος των δικαστικών, ο πρόεδρος του ΔΣΑ και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου! Ακούς εκεί ο κάθε άσχετος να πετάγεται και να μιλά για τη Δικαιοσύνη. Ευτυχώς οι προστάτες της Δημοκρατίας επαγρυπνούσαν.

Παρών και ο κ. Παπανδρέου που δεν έχασε την ευκαιρία να τονίσει την κυβερνητική προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης. Να υποθέσουμε ότι το μεγάλο κανάλι τα ξαναβρήκε με τον Πρόεδρο; Διότι με όσα είπε ο κ. Παπανδρέου ήταν άξιον απορίας πώς απετράπη ηχηρό χαχανητό από το ακροατήριο. Κανένα σχόλιο από τον κατά τα άλλα λαλίστατο ανταποκριτή του σταθμού για τα πεπραγμένα των πασοκικών κυβερνήσεων... Οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη δεν έχουν τελειωμό, αλλά μόνο ξεκάθαρη έναρξη: το 2004!

Θα περιοριστούμε στην ουσία της συζήτησης: τον ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών. Τονίζουμε ευθύς εξ αρχής ότι θα μείνουμε μακρυά από τη νομική ουσία της υπόθεσης. Το νομικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία των ΑΑ είναι σαφές και διευκρινισμένο. Και, κατά το dura lex sed lex των νομικών, ισχύει και το "ηλίθιος νόμος αλλά νόμος". Η Κυβέρνηση εφόσον δε διαθέτει την ευχέρεια να επιλέγει με ποιες από τις αποφάσεις των ΑΑ θα συμφωνήσει για να τις εφαρμόσει, οφείλει να τις εφαρμόζει όλες ανεξαιρέτως.

Αυτά για το νομικό της υπόθεσης. Τώρα ας προβληματιστούμε ως πολίτες. Ας δούμε δηλαδή πόσο ο θεσμός αυτός έχει επιδράσει στην κοινωνία στο διάστημα της εφαρμογής του.

Πρώτη και καλύτερη η Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων. Η γνωστότερη παρέμβασή της για τις ταυτότητες. Βάσει του σκεπτικού ότι το θρήσκευμα είναι ευαίσθητο προσώπικο δεδομένο και άρα το δικαίωμα απόκρυψης του θρησκεύματος αδιαπραγμάτευτο, γνωμοδότησε ότι πρέπει να απαγορευθεί η αναγραφή στις ταυτότητες.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ξεκαθαρίζω τη θέση μου: το θέμα μού είναι αδιάφορο. Το παραπάνω σκεπτικό όμως με εξιτάρει. Εάν έβγαινε μία ωραία πρωία ο αρμόδιος υπουργός και έλεγε ότι το θρήσκευμα είναι άχρηστο και τζάμπα πιάνει χώρο στο (ανοικονόμητων διαστάσεων) δελτίο ταυτότητος, με γεια του με χαρά του. Όποιος πιστεύει σε μία (οποιαδήποτε) θρησκεία δε θα χάσει την πίστη του επειδή δεν τη βλέπει γραμμένη σε δημόσιο έγγραφο! Τώρα το γεγονός ότι π.χ. οι Μουσουλμάνοι μαθητές της Δυτικής Θράκης μπαίνουν (και καλά κάνουν) με προνομιακό καθεστώς στα Πανεπιστήμια μάλλον προβληματίζει για το πόσο άχρηστο είναι το θρήσκευμα -τέλος πάντων, ας επανέλθουμε στο θέμα.

Βάσει του παραπάνω σκεπτικού δε δίνεται η δυνατότητα παραίτησης από το δικαίωμα απόκρυψης της θρησκευτικής πίστης. Είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να κρατούμε την πίστη μας για τον εαυτό μας, αλλιώς η αναγραφή θα έπρεπε να είναι προαιρετική. Συνεπώς, ο δημόσιος εκκλησιασμός θα έπρεπε να είναι παράνομος, για όλες τις θρησκείες, αφού αποτελεί ξεκάθαρη ομολογία πίστης. Εάν το πάμε και ένα βήμα παραπάνω, είναι προφανές ότι το τραγελαφικό σκεπτικό θεωρεί μεγαλύτερο δικαίωμα την απόκρυψη της πίστης από την ελεύθερη άσκηση της λατρείας.

Προστασία δεδομένων, χτύπημα δεύτερο, πιο πρόσφατο και πιο αστείο. Μετά από παλινωδίες ετών σε σχέση με τις κάμερες για την παρακολούθηση της κυκλοφορίας στους δρόμους, ήρθε η κωμική γνωμοδότηση για τη χρήση τους στις διαδηλώσεις. Προφανώς το ύψιστο δικαίωμα στην Ελλάδα είναι η παρανομία και μέγιστη υποχρέωση του Κράτους η προστασία των παρανόμων. Το μόνο που δεν έχει δικαίωμα το Κράτος και η Αστυνομία να κάνει είναι να προστατεύσει τους πολίτες του.

Ξεφτέρια, την κλασική λέξη "ρουφιάνος" την έχετε ακουστά; Εάν κάποιος ήθελε να φακελώσει τους διαδηλωτές τις κάμερες θα χρειαζόταν; Ακόμη, με την εξέλιξη της τεχνολογίας το θέμα αποκτά γελοιότερες διαστάσεις. Στην εποχή που τα κινητά τηλέφωνα έχουν κάμερες μεγάλης ανάλυσης, τι θα κάνατε αν ένας απεγνωσμένος ιδιοκτήτης παρακειμένου μαγαζιού κατέγραφε με το τηλέφωνό του την καταστροφή της περιουσίας του; Δε θα γινόταν αποδεκτό το βίντεο επειδή παραβίαζε το αναφαίρετο δικαίωμα της ενώπιον εκατοντάδων ανθρώπων έκφρασης καταστροφικής μανίας; Είναι ευαίσθητο δεδομένο αυτό; Είναι ανθρώπινο δικαίωμα;

Γιατί έχω το δικαίωμα να τοποθετήσω κάμερα παρακολούθησης για φύλαξη της περιουσίας μου εγώ ο ιδιώτης και δεν έχει το δικαίωμα το Κράτος να χρησιμοποιήσει τις κάμερες που με τα δικά μου λεφτά τοποθέτησε; Παραβιάζονται λιγότερο τα "δικαιώματα" από τις ιδιωτικές κάμερες;

Με την ίδια προσέγγιση γιατί το βίντεο δε μας ενδιαφέρει προκειμένου να συλληφθεί ένας ανόητος που δρα προβοκατόρικα για όλη την πορεία, αλλά μας "συγκλόνισε" το βίντεο του αστυνομικού που υποχρέωνε τους συλληφθέντες να αλληλοχαστουκίζονται; Ποτέ δεν είναι αργά. Η ΑΠΕΠΔ μπορεί να μεγαλουργήσει: "Η μαγνητοσκόπηση μίας ιδιωτικής στιγμής χαλάρωσης εν ώρα εργασίας παραβιάζει την ελευθερία και τα δικαιώματα του αστυνομικού. Ο χώρος στον οποίο έλαβε χώρα το περιστατικό αν και χώρος εργασίας παραμένει ιδιωτικός, αφού το συμβάν εντάσσεται στο πλαίσιο της έκφρασης της προσωπικότητάς του και χρήζει προστασίας. Οι σαδιστικές και ρατσιστικές προτιμήσεις και τάσεις του αστυνομικού εντάσσονται στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα". Τα δικαιώματα του σπασίματος βιτρινών και της κακοποίησης κρατουμένων επιτέλους κατοχυρώνονται νομικά. Η παραβίαση των νόμων στη μέση του δρόμου είναι ευαίσθητη ιδιωτική στιγμή. Και τα δικαιώματα των παρανομούντων σημαντικότερα από αυτά των θυμάτων τους. Και εις άλλα με υγεία.

Επαναλαμβάνω: η Κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να αγνοεί τις ΑΑ, γιατί νομικά όλα τα παραπάνω είναι βάσιμα. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Αρχή έτερη: ΕΣΡ. Τραγέλαφος έτερος: Ο Μπομπ Σφουγγαράκης εξωθεί τα παιδιά στην ομοφυλοφιλία! Όσο ρατσιστικό κι αν ακούγεται καλώς πράττει το ΕΣΡ που προβληματίζεται για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Θα πρέπει να ανακαλύψουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα απαλλαγμένα από κάθε επίδραση. Εδώ τελειώνει η λογική.

Το ΕΣΡ δεν ενοχλήθηκε από τα όσα είδανε και βλέπουνε τα ματάκια μας στα δελτία ειδήσεων. Δεν ενοχλήθηκε από τη δημόσια διαπόμπευση κάθε κακόμοιρου υποδίκου και την a la carte επίκληση του νόμου περί Τύπου όταν πρόκειται για δίκη πολιτικού ή ηθοποιού (ποιος είναι αυτός που συνελήφθη με την κοκαϊνη, αλήθεια;) ή συγγενικού προσώπου τους. Δε διερεύνησε τις καταγγελίες του κ. Παπανδρέου, ο οποίος ανακάλυψε ξαφνικά αμαρτωλές σχέσεις ΜΜΕ-πολιτικών. Ενοχλήθηκε από τον Μπομπ. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα της ελληνικής τηλεόρασης. Ωραία.

Όταν σε κάθε νεανική σειρά η δημοφιλία των πρωταγωνιστών μετράται βάσει των σεξουαλικών επιτυχιών τους, δεν κινδυνεύει η διαπαιδαγώγηση των νέων; Δε δημιουργείται μία στρεβλή προσέγγιση των ανθρώπινων σχέσεων με τεράστιες κοινωνικές (και υγιειονομικές) συνέπειες; Δεν προξενείται ψυχική επιβάρυνση στους λιγότερο ή καθόλου σεξουαλικά δραστήριους νέους;

Όταν παρουσιάζεται ως πρότυπο, συγκεκαλυμμένα ή απροκάλυπτα, ο κάθε καημένος που νομίζει ότι κάνει καριέρα τραγουδιστή, ηθοποιού ή "μοντέλου" δεν προκύπτει μία νοσηρή κατάσταση; Δεν προβάλλεται το εύκολο κέρδος και ο πλουτισμός ως μοντέλο συμπεριφοράς, όταν κάθε κοριτσάκι που ξεβρακώνεται στα περιοδικά και ανοίγει με χάρη και ευλυγισία τα πόδια του καταλήγει δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ποιος ξέρει τι άλλο; Από όσα και όσους παρελαύνουν καθημερινά στη μεσημβρινή ζώνη δεν απειλείται η ηθική των παιδιών;

Όλα αυτά δεν επηρεάζουν προφανώς τη νεολαία. Αύριο όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν με τον Μπομπ θα καταλήξουν τραβεστί στα πεζοδρόμια. Μήπως όσοι μεγαλώσαμε με τα Στρουμφάκια δεν καταλήξαμε να ασκούμε Μαύρη Μαγεία, βλέποντας τον Δρακουμέλ; Όσοι, δε, είδαμε και κανέναν Ρόμποκοπ ή Τρανσφόρμερς είμαστε ήδη στη φυλακή... Με τόσες εικόνες βίας ήταν μοιραία η εξέλιξη. Ο θρίαμβος της Παιδοψυχιατρικής...

Φυσικά οι παραστάσεις που προσλαμβάνει ο παιδικός εγκέφαλος επηρεάζουν την ψυχή του. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα βασικά και απαραίτητα και ας εκτιμήσουμε και τον κίνδυνο. Για να μην καταλήγουμε σε γελοίες αποφάσεις.

Άλλη αρχή: Διατήρησης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή εμφανίζεται και ως επιτυχημήνη διότι λέει προχώρησε σε βάθος τη διαλεύκανση των υποκλοπών. Εδώ γελάνε.

Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Άνευ άλλων σχολίων.

Καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων που προήλθαν από παράνομες δραστηριότητες. Δυστυχώς δεν την ξέρουμε ως Α.Κ.Ν.Ε.Προ.Πα.Δ., που θα ήταν εξαιρετικά καλόηχη ονομασία, αλλά ως Αρχή για το Μαύρο Χρήμα ή ακόμα καλύτερα επιτροπή Ζορμπά. Αυτή ουσιαστικά δεν είναι καν ανεξάρτητη αρχή αλλά διοικητική, όπως τελικά αποδείχθηκε. Ωστόσο προεκλογικά ο χολωμένος συνταξιούχος εισαγγελέας έπαιξε άριστα το πολιτικό του παιχνίδι. Το ΠΑΣΟΚ έσκουζε σαν γεροντοκόρη και τελικά; Τζίφος.

Οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι των ανεξάρτητων εφημερίδων (η ΕΣΗΕΑ ας μην ασχολείται μόνο με τις συντάξεις, έχει και άλλες δουλειές) που υποτίθεται ότι είχαν στα χέρια τους την υποτίθεται απόρρητη έκθεση έκοβαν, έραβαν και στα χείλη όλων έμεινε μια φράση: "τα χρήματα είχαν κατεύθυνση προς συγκεκριμένο πολιτικό χώρο". Πολιτικές τσέπες, μαύρο χρήμα και τρίχες κατσαρές. Η περίφημη κατάθεση Ζορμπά στη Βουλή στερούνταν ουσίας και οι αποκαλύψεις που η Κυβέρνηση τάχα ήθελε να καθυστερήσει για να μη γίνουν προεκλογικά ακόμα αναμένονται. Από ουσία τίποτα και η Αρχή έγινε αντικείμενο προκλητικής πολιτικής εκμετάλλευσης.

Οι δε Αρχές που εμπλέκονται με τον ανταγωνισμό και την οικονομία γενικότερα, συμπεριφέρονται τελικά ωμά παρεμβατικά, σε βάρος μάλιστα των πρώην ΔΕΚΟ, και άρα σε βάρος του δημοσίου χρήματος (βλ. τις απίστευτες αποφάσεις κατά του ΟΤΕ για να σπάσει ένα -υπαρκτό- μονοπώλιο ετσιθελικά, ή τη ΔΕΗ που υποχρεώνεται να αγοράζει σε υψηλότερες τιμές απ' ό,τι πουλάει από τους ανταγωνιστές της, για να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός!).


Τις ΑΑ από άποψη ρόλου θα μπορούσαμε να διακρίνουμε σε "ρυθμιστικές" και σε "νομοθετικές". Οι όροι μπορεί να κριθούν ως περισσότερο ή λιγότερο εύστοχοι, σπεύδω όμως αμέσως να αποδώσω και τον χαρακτηρισμό "χρήσιμες" και "άχρηστες" αντιστοίχως.

Ρυθμιστική είναι π.χ. το ΕΣΡ. Έχει συγκεκριμένο αντικείμενο και ρόλο απαραίτητο που δεν επιτρέπεται να αναλάβει μία κυβερνητική υπηρεσία. Φανταστείτε π.χ. το Υπουργείο Τύπου να αξιολογούσε το περιεχόμενο των εκπομπών. Στυγνή λογοκρισία.

Όσες όμως έχουν αποκτήσει νομοθετικές, ερμηνευτικές των νόμων και δικαστικές τελικά αρμοδιότητες υποκαθιστούν στην πράξη τα δικαστήρια. Π.χ. αν τόσον καιρό η αναγραφή του θρησκεύματος παραβίαζε ανθρώπινα δικαίωματα γιατί δεν έφτασε ποτέ αντίστοιχη υπόθεση σε δίκη; Ποιος θιγόταν αφού κανείς δεν είχε κινηθεί δικαστικά; Και αν κάποιος είχε δικαιωθεί δε θα χρειαζόμασταν τον κ. Δαφέρμο. Θα υπήρχε ήδη δικαστική απόφαση.

Δεν είναι δουλειά ολιγομελών επιτροπών αποτελουμένων από συνταξιούχους δικαστικούς ούτε να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε να ασχολούνται με το "απόρρητο" των επικοινωνιών (συνταγματικά κατοχυρωμένο ούτως ή άλλως), ούτε με τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων. Για την τήρηση των νόμων, την ερμηνεία και εφαρμογή τους και την επιβολή ποινών αρμόδια πρέπει να είναι τα δικαστήρια και μόνο. Κανείς άλλος.

Η αξιοπιστία των Αρχών επίσης είναι αμφισβητούμενη. Γιατί να εμπιστευόμαστε μία επιτροπή που ορίζεται από τη Βουλή περισσότερο από τα δικαστήρια; Ποιος έχει φόβο να επηρεαστεί από τη φαύλη Κυβέρνηση περισσότερο; Οι εν ενεργεία δικαστικοί ή οι συνταξιούχοι που κατά κανόνα στελεχώνουν τις ΑΑ και που υπόκεινται σε άμεση πολιτική εξάρτηση, αφού τοποθετούνται στην ουσία από τα κόμματα;

Οι προθέσεις ήταν καλές. Να περιοριστεί η κυβερνητική αυθαιρεσία. Ακόμη κι αν αυτό το δεχτούμε, παρότι πρόκειται για δουλειά των δικαστηρίων, ποιος θα ελέγξει την αυθαιρεσία και την ανοησία των Αρχών; Τις κοντόφθαλμες αναγνώσεις και ερμηνείες των νόμων; Τις επιπόλαιες γνωμοδοτήσεις; Τα πολιτικά παιχνίδια; Τα δικαστήρια; Ή μήπως να φτιάξουμε μία άλλη Αρχή για να ελέγχει τις Αρχές; Και πάνω από αυτήν μία κρατική υπηρεσία για να εποπτεύει όλες τις ΑΑ και να κρίνει πότε θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας; Διότι πάντα εκεί καταλήγουμε. Όλη αυτή η ανοησία αντί να επιταχύνει τις διαδικασίες είναι απλά ενδιάμεσο στάδιο που μόνο καθυστερεί την έλευση της κάθε υπόθεσης στο αρμόδιο δικαστήριο, για να κριθεί τελικά εκεί όπου πρέπει. Όπως έγινε με τις κάμερες για τροχαία αδικήματα.

Για τις υπόλοιπες "ρυθμιστικές" εποπτεύουσες Αρχές είναι σαφές ότι πρέπει να παραμείνουν ανεξάρτητες. Ή μάλλον να γίνουν ανεξάρτητες. Όμως αν και αποτελεί κοινό τόπο ότι πρέπει και η στελέχωση και ο ρόλος τους να μεταβληθούν, ώστε να καταστούν ουσιαστικά λειτουργικές και να αποφεύγουν τις άδικες ή άστοχες αποφάσεις, το πώς αυτό θα επιτευχθεί είναι ένα ζήτημα με μόνους ικανούς να το διευθετήσουν αυτούς τους... άσχετους που επιτίθενται (κατά το Mega) ενορχηστρωμένα εναντίον τους.