4/12/07

Αρχές δεινών και τραγελάφων

Το δελτίο ειδήσεων του Mega την Κυριακή προέβη σε μία βαρυσήμαντη καταγγελία. Σε συνέλευση δικαστικών λειτουργών έλαβε χώρα μία "συντονισμένη επίθεση κατά των ανεξάρτητων αρχών"! Αυτουργοί; Ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο πρόεδρος των δικαστικών, ο πρόεδρος του ΔΣΑ και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου! Ακούς εκεί ο κάθε άσχετος να πετάγεται και να μιλά για τη Δικαιοσύνη. Ευτυχώς οι προστάτες της Δημοκρατίας επαγρυπνούσαν.

Παρών και ο κ. Παπανδρέου που δεν έχασε την ευκαιρία να τονίσει την κυβερνητική προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης. Να υποθέσουμε ότι το μεγάλο κανάλι τα ξαναβρήκε με τον Πρόεδρο; Διότι με όσα είπε ο κ. Παπανδρέου ήταν άξιον απορίας πώς απετράπη ηχηρό χαχανητό από το ακροατήριο. Κανένα σχόλιο από τον κατά τα άλλα λαλίστατο ανταποκριτή του σταθμού για τα πεπραγμένα των πασοκικών κυβερνήσεων... Οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη δεν έχουν τελειωμό, αλλά μόνο ξεκάθαρη έναρξη: το 2004!

Θα περιοριστούμε στην ουσία της συζήτησης: τον ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών. Τονίζουμε ευθύς εξ αρχής ότι θα μείνουμε μακρυά από τη νομική ουσία της υπόθεσης. Το νομικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία των ΑΑ είναι σαφές και διευκρινισμένο. Και, κατά το dura lex sed lex των νομικών, ισχύει και το "ηλίθιος νόμος αλλά νόμος". Η Κυβέρνηση εφόσον δε διαθέτει την ευχέρεια να επιλέγει με ποιες από τις αποφάσεις των ΑΑ θα συμφωνήσει για να τις εφαρμόσει, οφείλει να τις εφαρμόζει όλες ανεξαιρέτως.

Αυτά για το νομικό της υπόθεσης. Τώρα ας προβληματιστούμε ως πολίτες. Ας δούμε δηλαδή πόσο ο θεσμός αυτός έχει επιδράσει στην κοινωνία στο διάστημα της εφαρμογής του.

Πρώτη και καλύτερη η Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων. Η γνωστότερη παρέμβασή της για τις ταυτότητες. Βάσει του σκεπτικού ότι το θρήσκευμα είναι ευαίσθητο προσώπικο δεδομένο και άρα το δικαίωμα απόκρυψης του θρησκεύματος αδιαπραγμάτευτο, γνωμοδότησε ότι πρέπει να απαγορευθεί η αναγραφή στις ταυτότητες.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ξεκαθαρίζω τη θέση μου: το θέμα μού είναι αδιάφορο. Το παραπάνω σκεπτικό όμως με εξιτάρει. Εάν έβγαινε μία ωραία πρωία ο αρμόδιος υπουργός και έλεγε ότι το θρήσκευμα είναι άχρηστο και τζάμπα πιάνει χώρο στο (ανοικονόμητων διαστάσεων) δελτίο ταυτότητος, με γεια του με χαρά του. Όποιος πιστεύει σε μία (οποιαδήποτε) θρησκεία δε θα χάσει την πίστη του επειδή δεν τη βλέπει γραμμένη σε δημόσιο έγγραφο! Τώρα το γεγονός ότι π.χ. οι Μουσουλμάνοι μαθητές της Δυτικής Θράκης μπαίνουν (και καλά κάνουν) με προνομιακό καθεστώς στα Πανεπιστήμια μάλλον προβληματίζει για το πόσο άχρηστο είναι το θρήσκευμα -τέλος πάντων, ας επανέλθουμε στο θέμα.

Βάσει του παραπάνω σκεπτικού δε δίνεται η δυνατότητα παραίτησης από το δικαίωμα απόκρυψης της θρησκευτικής πίστης. Είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να κρατούμε την πίστη μας για τον εαυτό μας, αλλιώς η αναγραφή θα έπρεπε να είναι προαιρετική. Συνεπώς, ο δημόσιος εκκλησιασμός θα έπρεπε να είναι παράνομος, για όλες τις θρησκείες, αφού αποτελεί ξεκάθαρη ομολογία πίστης. Εάν το πάμε και ένα βήμα παραπάνω, είναι προφανές ότι το τραγελαφικό σκεπτικό θεωρεί μεγαλύτερο δικαίωμα την απόκρυψη της πίστης από την ελεύθερη άσκηση της λατρείας.

Προστασία δεδομένων, χτύπημα δεύτερο, πιο πρόσφατο και πιο αστείο. Μετά από παλινωδίες ετών σε σχέση με τις κάμερες για την παρακολούθηση της κυκλοφορίας στους δρόμους, ήρθε η κωμική γνωμοδότηση για τη χρήση τους στις διαδηλώσεις. Προφανώς το ύψιστο δικαίωμα στην Ελλάδα είναι η παρανομία και μέγιστη υποχρέωση του Κράτους η προστασία των παρανόμων. Το μόνο που δεν έχει δικαίωμα το Κράτος και η Αστυνομία να κάνει είναι να προστατεύσει τους πολίτες του.

Ξεφτέρια, την κλασική λέξη "ρουφιάνος" την έχετε ακουστά; Εάν κάποιος ήθελε να φακελώσει τους διαδηλωτές τις κάμερες θα χρειαζόταν; Ακόμη, με την εξέλιξη της τεχνολογίας το θέμα αποκτά γελοιότερες διαστάσεις. Στην εποχή που τα κινητά τηλέφωνα έχουν κάμερες μεγάλης ανάλυσης, τι θα κάνατε αν ένας απεγνωσμένος ιδιοκτήτης παρακειμένου μαγαζιού κατέγραφε με το τηλέφωνό του την καταστροφή της περιουσίας του; Δε θα γινόταν αποδεκτό το βίντεο επειδή παραβίαζε το αναφαίρετο δικαίωμα της ενώπιον εκατοντάδων ανθρώπων έκφρασης καταστροφικής μανίας; Είναι ευαίσθητο δεδομένο αυτό; Είναι ανθρώπινο δικαίωμα;

Γιατί έχω το δικαίωμα να τοποθετήσω κάμερα παρακολούθησης για φύλαξη της περιουσίας μου εγώ ο ιδιώτης και δεν έχει το δικαίωμα το Κράτος να χρησιμοποιήσει τις κάμερες που με τα δικά μου λεφτά τοποθέτησε; Παραβιάζονται λιγότερο τα "δικαιώματα" από τις ιδιωτικές κάμερες;

Με την ίδια προσέγγιση γιατί το βίντεο δε μας ενδιαφέρει προκειμένου να συλληφθεί ένας ανόητος που δρα προβοκατόρικα για όλη την πορεία, αλλά μας "συγκλόνισε" το βίντεο του αστυνομικού που υποχρέωνε τους συλληφθέντες να αλληλοχαστουκίζονται; Ποτέ δεν είναι αργά. Η ΑΠΕΠΔ μπορεί να μεγαλουργήσει: "Η μαγνητοσκόπηση μίας ιδιωτικής στιγμής χαλάρωσης εν ώρα εργασίας παραβιάζει την ελευθερία και τα δικαιώματα του αστυνομικού. Ο χώρος στον οποίο έλαβε χώρα το περιστατικό αν και χώρος εργασίας παραμένει ιδιωτικός, αφού το συμβάν εντάσσεται στο πλαίσιο της έκφρασης της προσωπικότητάς του και χρήζει προστασίας. Οι σαδιστικές και ρατσιστικές προτιμήσεις και τάσεις του αστυνομικού εντάσσονται στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα". Τα δικαιώματα του σπασίματος βιτρινών και της κακοποίησης κρατουμένων επιτέλους κατοχυρώνονται νομικά. Η παραβίαση των νόμων στη μέση του δρόμου είναι ευαίσθητη ιδιωτική στιγμή. Και τα δικαιώματα των παρανομούντων σημαντικότερα από αυτά των θυμάτων τους. Και εις άλλα με υγεία.

Επαναλαμβάνω: η Κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να αγνοεί τις ΑΑ, γιατί νομικά όλα τα παραπάνω είναι βάσιμα. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Αρχή έτερη: ΕΣΡ. Τραγέλαφος έτερος: Ο Μπομπ Σφουγγαράκης εξωθεί τα παιδιά στην ομοφυλοφιλία! Όσο ρατσιστικό κι αν ακούγεται καλώς πράττει το ΕΣΡ που προβληματίζεται για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Θα πρέπει να ανακαλύψουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα απαλλαγμένα από κάθε επίδραση. Εδώ τελειώνει η λογική.

Το ΕΣΡ δεν ενοχλήθηκε από τα όσα είδανε και βλέπουνε τα ματάκια μας στα δελτία ειδήσεων. Δεν ενοχλήθηκε από τη δημόσια διαπόμπευση κάθε κακόμοιρου υποδίκου και την a la carte επίκληση του νόμου περί Τύπου όταν πρόκειται για δίκη πολιτικού ή ηθοποιού (ποιος είναι αυτός που συνελήφθη με την κοκαϊνη, αλήθεια;) ή συγγενικού προσώπου τους. Δε διερεύνησε τις καταγγελίες του κ. Παπανδρέου, ο οποίος ανακάλυψε ξαφνικά αμαρτωλές σχέσεις ΜΜΕ-πολιτικών. Ενοχλήθηκε από τον Μπομπ. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα της ελληνικής τηλεόρασης. Ωραία.

Όταν σε κάθε νεανική σειρά η δημοφιλία των πρωταγωνιστών μετράται βάσει των σεξουαλικών επιτυχιών τους, δεν κινδυνεύει η διαπαιδαγώγηση των νέων; Δε δημιουργείται μία στρεβλή προσέγγιση των ανθρώπινων σχέσεων με τεράστιες κοινωνικές (και υγιειονομικές) συνέπειες; Δεν προξενείται ψυχική επιβάρυνση στους λιγότερο ή καθόλου σεξουαλικά δραστήριους νέους;

Όταν παρουσιάζεται ως πρότυπο, συγκεκαλυμμένα ή απροκάλυπτα, ο κάθε καημένος που νομίζει ότι κάνει καριέρα τραγουδιστή, ηθοποιού ή "μοντέλου" δεν προκύπτει μία νοσηρή κατάσταση; Δεν προβάλλεται το εύκολο κέρδος και ο πλουτισμός ως μοντέλο συμπεριφοράς, όταν κάθε κοριτσάκι που ξεβρακώνεται στα περιοδικά και ανοίγει με χάρη και ευλυγισία τα πόδια του καταλήγει δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ποιος ξέρει τι άλλο; Από όσα και όσους παρελαύνουν καθημερινά στη μεσημβρινή ζώνη δεν απειλείται η ηθική των παιδιών;

Όλα αυτά δεν επηρεάζουν προφανώς τη νεολαία. Αύριο όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν με τον Μπομπ θα καταλήξουν τραβεστί στα πεζοδρόμια. Μήπως όσοι μεγαλώσαμε με τα Στρουμφάκια δεν καταλήξαμε να ασκούμε Μαύρη Μαγεία, βλέποντας τον Δρακουμέλ; Όσοι, δε, είδαμε και κανέναν Ρόμποκοπ ή Τρανσφόρμερς είμαστε ήδη στη φυλακή... Με τόσες εικόνες βίας ήταν μοιραία η εξέλιξη. Ο θρίαμβος της Παιδοψυχιατρικής...

Φυσικά οι παραστάσεις που προσλαμβάνει ο παιδικός εγκέφαλος επηρεάζουν την ψυχή του. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα βασικά και απαραίτητα και ας εκτιμήσουμε και τον κίνδυνο. Για να μην καταλήγουμε σε γελοίες αποφάσεις.

Άλλη αρχή: Διατήρησης του Απορρήτου των Επικοινωνιών. Αυτή εμφανίζεται και ως επιτυχημήνη διότι λέει προχώρησε σε βάθος τη διαλεύκανση των υποκλοπών. Εδώ γελάνε.

Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Άνευ άλλων σχολίων.

Καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων που προήλθαν από παράνομες δραστηριότητες. Δυστυχώς δεν την ξέρουμε ως Α.Κ.Ν.Ε.Προ.Πα.Δ., που θα ήταν εξαιρετικά καλόηχη ονομασία, αλλά ως Αρχή για το Μαύρο Χρήμα ή ακόμα καλύτερα επιτροπή Ζορμπά. Αυτή ουσιαστικά δεν είναι καν ανεξάρτητη αρχή αλλά διοικητική, όπως τελικά αποδείχθηκε. Ωστόσο προεκλογικά ο χολωμένος συνταξιούχος εισαγγελέας έπαιξε άριστα το πολιτικό του παιχνίδι. Το ΠΑΣΟΚ έσκουζε σαν γεροντοκόρη και τελικά; Τζίφος.

Οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι των ανεξάρτητων εφημερίδων (η ΕΣΗΕΑ ας μην ασχολείται μόνο με τις συντάξεις, έχει και άλλες δουλειές) που υποτίθεται ότι είχαν στα χέρια τους την υποτίθεται απόρρητη έκθεση έκοβαν, έραβαν και στα χείλη όλων έμεινε μια φράση: "τα χρήματα είχαν κατεύθυνση προς συγκεκριμένο πολιτικό χώρο". Πολιτικές τσέπες, μαύρο χρήμα και τρίχες κατσαρές. Η περίφημη κατάθεση Ζορμπά στη Βουλή στερούνταν ουσίας και οι αποκαλύψεις που η Κυβέρνηση τάχα ήθελε να καθυστερήσει για να μη γίνουν προεκλογικά ακόμα αναμένονται. Από ουσία τίποτα και η Αρχή έγινε αντικείμενο προκλητικής πολιτικής εκμετάλλευσης.

Οι δε Αρχές που εμπλέκονται με τον ανταγωνισμό και την οικονομία γενικότερα, συμπεριφέρονται τελικά ωμά παρεμβατικά, σε βάρος μάλιστα των πρώην ΔΕΚΟ, και άρα σε βάρος του δημοσίου χρήματος (βλ. τις απίστευτες αποφάσεις κατά του ΟΤΕ για να σπάσει ένα -υπαρκτό- μονοπώλιο ετσιθελικά, ή τη ΔΕΗ που υποχρεώνεται να αγοράζει σε υψηλότερες τιμές απ' ό,τι πουλάει από τους ανταγωνιστές της, για να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός!).


Τις ΑΑ από άποψη ρόλου θα μπορούσαμε να διακρίνουμε σε "ρυθμιστικές" και σε "νομοθετικές". Οι όροι μπορεί να κριθούν ως περισσότερο ή λιγότερο εύστοχοι, σπεύδω όμως αμέσως να αποδώσω και τον χαρακτηρισμό "χρήσιμες" και "άχρηστες" αντιστοίχως.

Ρυθμιστική είναι π.χ. το ΕΣΡ. Έχει συγκεκριμένο αντικείμενο και ρόλο απαραίτητο που δεν επιτρέπεται να αναλάβει μία κυβερνητική υπηρεσία. Φανταστείτε π.χ. το Υπουργείο Τύπου να αξιολογούσε το περιεχόμενο των εκπομπών. Στυγνή λογοκρισία.

Όσες όμως έχουν αποκτήσει νομοθετικές, ερμηνευτικές των νόμων και δικαστικές τελικά αρμοδιότητες υποκαθιστούν στην πράξη τα δικαστήρια. Π.χ. αν τόσον καιρό η αναγραφή του θρησκεύματος παραβίαζε ανθρώπινα δικαίωματα γιατί δεν έφτασε ποτέ αντίστοιχη υπόθεση σε δίκη; Ποιος θιγόταν αφού κανείς δεν είχε κινηθεί δικαστικά; Και αν κάποιος είχε δικαιωθεί δε θα χρειαζόμασταν τον κ. Δαφέρμο. Θα υπήρχε ήδη δικαστική απόφαση.

Δεν είναι δουλειά ολιγομελών επιτροπών αποτελουμένων από συνταξιούχους δικαστικούς ούτε να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε να ασχολούνται με το "απόρρητο" των επικοινωνιών (συνταγματικά κατοχυρωμένο ούτως ή άλλως), ούτε με τη διερεύνηση ποινικών υποθέσεων. Για την τήρηση των νόμων, την ερμηνεία και εφαρμογή τους και την επιβολή ποινών αρμόδια πρέπει να είναι τα δικαστήρια και μόνο. Κανείς άλλος.

Η αξιοπιστία των Αρχών επίσης είναι αμφισβητούμενη. Γιατί να εμπιστευόμαστε μία επιτροπή που ορίζεται από τη Βουλή περισσότερο από τα δικαστήρια; Ποιος έχει φόβο να επηρεαστεί από τη φαύλη Κυβέρνηση περισσότερο; Οι εν ενεργεία δικαστικοί ή οι συνταξιούχοι που κατά κανόνα στελεχώνουν τις ΑΑ και που υπόκεινται σε άμεση πολιτική εξάρτηση, αφού τοποθετούνται στην ουσία από τα κόμματα;

Οι προθέσεις ήταν καλές. Να περιοριστεί η κυβερνητική αυθαιρεσία. Ακόμη κι αν αυτό το δεχτούμε, παρότι πρόκειται για δουλειά των δικαστηρίων, ποιος θα ελέγξει την αυθαιρεσία και την ανοησία των Αρχών; Τις κοντόφθαλμες αναγνώσεις και ερμηνείες των νόμων; Τις επιπόλαιες γνωμοδοτήσεις; Τα πολιτικά παιχνίδια; Τα δικαστήρια; Ή μήπως να φτιάξουμε μία άλλη Αρχή για να ελέγχει τις Αρχές; Και πάνω από αυτήν μία κρατική υπηρεσία για να εποπτεύει όλες τις ΑΑ και να κρίνει πότε θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας; Διότι πάντα εκεί καταλήγουμε. Όλη αυτή η ανοησία αντί να επιταχύνει τις διαδικασίες είναι απλά ενδιάμεσο στάδιο που μόνο καθυστερεί την έλευση της κάθε υπόθεσης στο αρμόδιο δικαστήριο, για να κριθεί τελικά εκεί όπου πρέπει. Όπως έγινε με τις κάμερες για τροχαία αδικήματα.

Για τις υπόλοιπες "ρυθμιστικές" εποπτεύουσες Αρχές είναι σαφές ότι πρέπει να παραμείνουν ανεξάρτητες. Ή μάλλον να γίνουν ανεξάρτητες. Όμως αν και αποτελεί κοινό τόπο ότι πρέπει και η στελέχωση και ο ρόλος τους να μεταβληθούν, ώστε να καταστούν ουσιαστικά λειτουργικές και να αποφεύγουν τις άδικες ή άστοχες αποφάσεις, το πώς αυτό θα επιτευχθεί είναι ένα ζήτημα με μόνους ικανούς να το διευθετήσουν αυτούς τους... άσχετους που επιτίθενται (κατά το Mega) ενορχηστρωμένα εναντίον τους.

2 σχόλια:

Cacofonix είπε...

Δυστυχώς οι "ανεξάρτητες" αρχές δεν μπορούν να παίξουν κανένα σύγχρονο ρόλο στην κοινωνία μας. Είναι ένας ακόμη τρόπος για να διορίσουμε περισσότερους δημόσιους υπάλληλους!
Αν ανησυχούσαν για την ομοφυλοφολία, τότε σίγουρα θα έπρεπε να "κόψουν" όλα τα ελληνικά "οικογενειακά" σήριαλ, όπου δεν λείπει ποτέ ο απαραίτητος σχετικός μαϊντανός. Αλλά σιγά μην τολμ'αν να τα βάλουν με το βαρύ πυροβολικό των καναλιών. Ιδιωτικών και δημοσίων...

Cacofonix είπε...

Να συμπληρώσω ότι δεν παίρνω θέση αν πρέπει ή όχι να παρθεί απόφαση πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της προβολής της, έμεσης κι άμεσης. Άλλωστε δεν νομίζω ότι αυτό είναι το θέμα του post...