21/12/07

Πολιτικοί του πεζοδρομίου

Ψηφίστηκε χθες ο Προϋπολογισμός από τη Βουλή, αλλά ήταν μία αποστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στην ομιλία του που μού φάνηκε ενδιαφέρουσα.

Σημειώνω ότι οι πρωθυπουργικές ομιλίες είναι ίδιες επί 30 χρόνια -πρόοδος, ευημερία, ανάπτυξη κ.λπ., και επομένως δεν έχουν να διδάξουν απολύτως τίποτα. Συνήθως ούτε και των αντιπολιτευομένων -όλοι είναι "Προϋπολογισμοί λιτότητας". Ο κ. Παπανδρέου όμως ήταν διδακτικός. Τι μάθαμε; Ότι οι Προϋπολογισμοί τροποποιούνται, και όχι μόνο τροποποιούνται αλλά και ανατρέπονται, στα πεζοδρόμια. Από κοντά και οι σταθεροί των πεζοδρομίων Αλαβάνος και Παπαρήγα αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο.

Το ασφαλιστικό ανατρέπεται στο πεζοδρόμιο. Ο νόμος για την Παιδεία στο πεζοδρόμιο. Η Ολυμπιακή στο πεζοδρόμιο. Τώρα και ο Προϋπολογισμός. Θα ανατραπεί στο πεζοδρόμιο. Και ερωτώ: Είναι αυτή εικόνα ευνομούμενης πολιτείας; Είναι αυτή εικόνα υποψηφίου Πρωθυπουργού; (εν αναμονή Πρωθυπουργού, για να θυμηθούμε και την προεκλογική περίοδο)

Ας υποθέσουμε ότι ένα -εξαιρετικά απίθανο σήμερα- σενάριο φέρνει τον κ. Παπανδρέου στη διακυβέρνηση του τόπου. Θα ήθελε να βλέπει το πρόγραμμά του να εφαρμόζεται ανάλογα με τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες των συνδικαλιστών και των κομμάτων της μειοψηφίας; Είναι αυτή η στάση σοβαρή;

Για τους ετέρους Καππαδόκες, Αλαβάνο και Παπαρήγα, είναι λογικό -αυτοί δε θα κυβερνήσουνε ποτέ και "νομιμοποιούνται" μέσα στη νοσηρή αριστερίστικη λογική τους να λειτουργούν λαϊκιστικά και ψηφοθηρικά. Ο κ. Παπανδρέου όμως έρχεται να υπονομεύσει την ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος καλώντας τους πολίτες να παραβιάσουν το Σύνταγμα και τους νόμους. Αλλά οι αναγνώσεις του Συντάγματος γίνονται μόνο a la carte στο ΠΑΣΟΚ, όπως έγινε με την κ. Φώφη ή με τη μόνιμη επίκληση των ατομικών ελευθεριών. Δεν προβλέπονται όμως μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Και η τήρηση των νόμων δεν εναπόκειται στην κρίση ούτε των κομματαρχών, ούτε των εγκάθετων συνδικαλιστών, ούτε κανενός άλλου γραφικού που είναι σε θέση να υποκινήσει διαδηλώσεις και οδοφράγματα.

Μα, θα πει κανείς, είναι Δημοκρατία αυτό που έχουμε;

Όχι. Κανείς δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί στην Ελλάδα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να επιδιώξουμε την κατεδάφιση κάθε έννομης τάξης και την εγκαθίδρυση οχλοκρατίας. Δεν μπορεί κάθε νόμος, μικρός ή μεγάλος όπως ο Προϋπολογισμός, να τίθεται υπό την κρίση της "πλειοψηφίας" -η οποία, ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις δεν εκφράζεται από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, πράγμα που φάνηκε στην περίπτωση των αλλαγών στα Πανεπιστήμια.

Ελιτίστικη και αντιδημοκρατική άποψη. Πατρίκιοι και πληβείοι, εξουσία και ανίδεος λαουτζίκος. Τα πράγματα, βέβαια, είναι διαφορετικά.

Καμία Κυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει υπό τον τρόμο των λαϊκών αντιδράσεων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πολλάκις έχουμε στηλιτεύσει το περίφημο "πολιτικό κόστος" ως δικαιολογία ατολμίας και δειλίας. Η πραγματικότητα είναι μία: κάθε σοβαρή μεταρρύθμιση θίγει συμφέροντα. Και αν οι λύσεις στα μεγάλα προβλήματα ήταν λαοφιλείς, θα είχαν προ πολλού εφαρμοστεί.

Αριστερές στροφές αυτού του αναχρονιστικού τύπου που επιχειρεί ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί παρά να αφήνουν αδιάφορο κάθε σοβαρό και προβληματισμένο πολίτη. Νομίζει ότι έτσι αλιεύει ψήφους εξ αριστερών. Γιατί όμως όσοι πραγματικά (και όχι κατ' όνομα μόνο) αριστεροί έχουν απομείνει να επιλέξουν το ΠΑΣΟΚ και να το οδηγήσουν στην εξουσία, όταν το κυβερνητικό παρελθόν του κάθε άλλο παρά αριστερό (χωρίς αυτό να είναι κακό) υπήρξε, και να μην παραμείνουν κοντά στους γνήσιους εκφραστές των ιδεών τους;

Εγκαταλείποντας το νεωτεριστικό ύφος και την φρεσκάδα που επαγγέλθηκε και υιοθετώντας την πιο βλαπτικά συντηρητική τακτική έναντι των κυβερνητικών επιλογών, εγκαταλείπει όλους τους μη αρτηριοσκληρωτικούς πολίτες στην αγκαλιά της Νέας Δημοκρατίας. Τι σπάνια ευκαιρία έχει δοθεί στον κ. Καραμανλή και με πόση ανευθυνότητα έναντι των πολιτών και του τόπου την αφήνει να χαθεί... Φοβούμενος το κόστος και τις αντιδράσεις...

Διαδηλώσεις, υστερικές φωνές, απεργίες, ανατροπές στα πεζοδρόμια με αφήνουν αδιάφορο. Είναι οι εύκολες επιλογές. Δύσκολη είναι η διατύπωση προτάσεων.

Μάς μίλησε ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για το κυβερνητικό πρόγραμμα του κόμματός του. Πού'ν'το; Σε τι διαφέρει π.χ. για την Ολυμπιακή από της ΝΔ, σε τι είναι καλύτερο και γιατί δεν το συζητά με την Κυβέρνηση; Απλά: δεν έχει σχέδιο, όπως δεν έχει και η Κυβέρνηση. Με τη διαφορά ότι η δεύτερη είναι καταδικασμένη να διαχειρίζεται τα προβλήματα και να βρίσκει εκ του προχείρου μπαλώματα...

Είναι, λοιπόν, υπόθεση όλων μας το να συγκροτήσουμε ένα πραγματικό κίνημα πολιτών που θα συμπεριφέρεται με υπευθυνότητα. Που θα αποδεχθεί την ύπαρξη των προβλημάτων. Που θα αποδεχθεί τις επώδυνες λύσεις τους. Δε σώζεται η Ολυμπιακή; Γιατί να μην κλείσει; Καταρρέει το Αασφαλίστικο; Να μειωθούν οι συντάξεις, να αυξηθούν τα όρια και οι κρατήσεις αν δε γίνεται αλλιώς.

Αλλά όλα αυτά προϋποθέτουν την ύπαρξη μιας αξιόπιστης ηγεσίας που θα αποκαλύπτει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων και που θα παρουσιάζει σοβαρές προτάσεις, ουσιαστικές και τελεσφόρες.

Πώς όμως να εμπιστευθείς αυτούς τους ανθρώπους; Πώς να εμπιστευθείς τον Μαγγίνα; Από την αρχή είπα ότι ο Μαγγίνας έκανε ό,τι θα έκανε ο καθένας από μας στη θέση του. Αυτό όμως δε σημαίνει τίποτα πέρα από τη βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία ανηθικότητα. Το συμφέρον πάνω από όλα. Πώς να εμπιστευθείς την Πετραλιά; Ή παλιότερα τον Άκη και τον Παπαντωνίου; Πώς να εμπιστευθείς ένα σύστημα που ωθεί την ανθρώπινη ύπαρξη στα άκρα; Που οδηγεί έναν αξιόλογο άνθρωπο στη βουτιά στο κενό; Πώς να εμπιστευθείς αυτές τις υπόγειες δυνάμεις με τις οποίες ή συναλλάσεσαι και γίνεσαι υποχείριό τους ή σε καταστρέφουν; Πώς;

Δεν υπάρχουν σχόλια: