9/1/08

Για γέλια και για κλάματα

Ξενύχτησα χθες παρακολουθώντας την τηλεοπτική κάλυψη των προκριματικών του Νιού Χάμσαϊρ από το CNN. Ακόμα δεν ξέρω γιατί άξιζε να θυσιάσω τον ύπνο μου, αλλά θα λάτρευα μια συντριβή τής Χίλαρι, της γυναίκας που ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την παγκόσμια κρίση πολιτικών και πολιτικής.

Όχι, δε με ενοχλεί που είναι γυναίκα. Άλλωστε, μία από τις σκληρότερες Πρωθυπουργούς στην Ιστορία ήταν η σιδηρά κυρία Θάτσερ, ίσως η μόνη στα χρονικά που αγνόησε το καταραμένο πολιτικό κόστος (ή καλύτερα είχε τη δυνατότητα να το διαβάσει σωστά). Ούτε πρόκειται να επαναλάβω τα χιλιοειπωμένα περί νεποτισμού, οικογενειοκρατίας κ.λπ. (αλίμονο, τι να πει κανείς για τους Μπους τότε!). Η δημοκρατία λειτουργεί παντού ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Την ψήφισαν για τη Γερουσία οι Νεοϋορκέζοι. Το γιατί είναι μια πολύπλοκη υπόθεση.

Θεωρώ όμως προκλητικό το ότι εκμεταλλεύθηκε τον εξευτελισμό της προκειμένου να γίνει γνωστή και να προβληθεί ως υποψήφια. Διότι, συγγνώμη, αλλά προτιμώ έναν γιο ή μία κόρη, τον ανηψιό ή την εγγονή, από την απατημένη σύζυγο.

Αδικία, βέβαια. Μπορεί να είναι ικανή. Δεν έχω λοιπόν τις γνώσεις να την κρίνω, αλλά αν σταθούμε στη μέχρι τώρα πολιτική της καριέρα, οι παλινωδίες της (με πρώτη αυτήν στο θέμα του Ιράκ) μάλλον δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικές.

Επιμένοντας να αντιμετωπίζω την κυρία Χίλαρι ως απλά το πιο διάσημο κέρατο, ήλπιζα να τη στείλει σπίτι της ο Ομπάμα (ή όποιος άλλος) και να ησυχάσουμε. Αμ δε.

Η Κλίντον επεκράτησε και τα γκάλοπ έφυγαν αδιάβαστα -πάλι. Ο λόγος; Η Χίλαρι έβαλε τα κλάματα μπροστά στις κάμερες! Με μία ματιά στα ΜΜΕ μέσω Διαδικτύου έμεινα άφωνος διαπιστώνοντας ότι την ψήφισαν πολλοί ανεξάρτητοι (μη εγγεγραμμένοι στο κόμμα, που σε αυτήν την πολιτεία επιτρέπεται να ψηφίζουν), ότι πολλοί αποφάσισαν τελευταία στιγμή και, το χειρότερο, τα βουρκωμένα ματάκια της Χίλαρι τούς συγκίνησαν και την επέλεξαν. Για υποψήφια Πρόεδρο των ΗΠΑ! Όχι για νικήτρια ριάλιτι! Ομοιότητες με τη Ρούλα Βροχοπούλου συμπτωματικές.

Αναγνωρίζοντας λοιπόν τη σημασία που αποδόθηκε από τα διεθνή μέσα στις προκριματικές των ΗΠΑ, θυμήθηκα την εκλογή Αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ από τους φίλους και τα μέλη. Είχα τολμήσει να χαρακτηρίσω ακατάλληλο το εκλογικό σώμα για μια τέτοια διαδικασία, τη στιγμή που οι περισσότεροι υμνούσαν τις διαδικασίες της άμεσης, συμμετοχικής Δημοκρατίας. Πολλοί χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα αυτές τις προκριματικές των ΗΠΑ ή την εκλογή Βελτρόνι στην Ιταλία με "άμεση" εκλογή για να αποδείξουν ότι πρόκειται για διεθνή πρακτική. Εκσυγχρονισμό. Ή μήπως μόδα; Για τις ΗΠΑ το τελευταίο είναι άδικο. Οι προκριματικές έχουν μακρύ παρελθόν. Αλλά μας άρεσαν τόσο οι Πλανητάρχες που επελέγησαν και έπρεπε να τους μιμηθούμε κιόλας;

Εν πάση περιπτώσει, καλύτερη απόδειξη για τη θέση ότι αυτές οι τόσο ουσιώδεις και κρίσιμες πολιτικά διαδικασίες δεν πρέπει να εκφυλίζονται σε Χολυγουντιανά σόου δε θα μπορούσε να δοθεί. Τα δάκρυα τής Χίλαρι συγκίνησαν τον κόσμο και την ψήφισε, κόντρα στα προγνωστικά. Ελπίζω να μην αρχίσει να μυξοκλαίει και ο ΜακΚέην (βετεράνος του Βιετνάμ, αν δεν απατώμαι), διότι το θέαμα θα είναι εξόχως αντιαισθητικό. Αυτός έχει και παρελθόν. Εβδομήντα φορές ακούσαμε χθες ότι ήταν ξεγραμμένος, δεν είχε λεφτά, αναστήθηκε και λοιπά.

Το θετικό είναι ότι ο κ. Βενιζέλος μπορεί τώρα να κερδίσει την Προεδρία. Αντί να δηλώνει "δυναμικά παρών" και να τρομάζει (άκουσον-άκουσον) την πασοκική βάση, ξεσπά μετά την επόμενη ήττα του ΠΑΣΟΚ σε γοερά κλάματα, κραυγάζει ότι αξίζει να γίνει Αρχηγός, ότι μπορεί να ρίξει τη Δεξιά που αυτός ο άχρηστος ο Γιωργάκης είναι ανήμπορος να πολεμήσει, ότι είναι παιδί του λαού (χωρίς το ρολόι του παππού του). Αυτά κι αν δε θα ήταν αντιαισθητικά. Αλλά αγγίζουν τον λαό.

Τέτοια Δημοκρατία αξίζουμε; Να επιλέγεται ο Πλανητάρχης, ή έστω ο Αρχηγός Αντιπολίτευσης και υποψήφιος Πρωθυπουργός μιας μικρής χώρας, με κριτήριο τα δάκρυα και την επιτυχή ή όχι χρήση των επικοινωνιακών τεχνασμάτων; Η επίκληση στο συναίσθημα έχει πάντοτε αξία. Η εικόνα, παρομοίως, πάντα επηρεάζει. Αλλά τα μυξοκλάματα να βγάζουν ηγέτες; Αυτά ζηλέψαν στο ΠΑΣΟΚ; Πολιτική αυτού του επιπέδου οραματίστηκαν;

Στις ΗΠΑ πάντως ακούστηκαν πολλά καυστικά σχόλια. Εάν θα βάλει τα κλάματα μπροστά στον ηγέτη της Βορείου Κορέας, πώς θα αντιδράσει σε περίπτωση πολέμου και άλλα. Το καλύτερο ειπώθηκε από εναν δημοσιογράφο: "Αυτό το δάκρυ έμοιαζε πραγματικά γνήσιο. Στοιχηματίζω ότι έκανε πολύωρες πρόβες".

Αυτά για μια γυναίκα που εξελέγη στη Γερουσία με όπλο ένα ανάρμοστο πούρο και που παραμένει ζωντανή στη μάχη για το χρίσμα με όπλο τα κλαψουρίσματα. Αυτά για το πόσο ώριμοι είναι (είμαστε) οι πολίτες να αξιολογήσουν πολιτικές και ικανότητες.

ΥΓ: Είχα τα κότσια να υποστώ και τις ομιλίες νικητών και ηττημένων. Έχασα το λογαριασμό στο μέτρημα της φράσης "our great nation" και άλλων, τις οποίες αν τολμούσε να εκστομίσει Έλληνας πολιτικός θα τον είχαν πάρει οι "προοδευτικοί" με τις πέτρες ως εθνικιστή, πατριδοκάπηλο και ακροδεξιό. Και μιλάμε για ένα Έθνος με ιστορία πόσων ετών είπατε;

Δεν υπάρχουν σχόλια: