10/1/08

Για τις Εκλογές στην Κύπρο

Τα δάκρυα τής Χίλαρι, το στημένο επικοινωνιακό τρικ, και η καταλυτική τους επίδραση στην έκβαση των πρόσφατων προκριματικών, μου θύμισαν κάποια άλλα δάκρυα. Όχι για τις ομοιότητες, αλλά για τις εξώφθαλμες διαφορές τους.

Ήταν 7 Απριλίου 2004 όταν μέσω τηλεοράσεως ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να αναριγεί κανείς από συγκίνηση: "Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω Κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της."

Εκείνη τη στιγμή ο Πρόεδρος τής Κύπρου κατέρρεε ψυχολογικά, ορθώνοντας στην πραγματικότητα περήφανα το ανάστημά του. Οι κουβέντες αυτές έβγαιναν από τα χείλη του και αγγίζαν τις καρδιές όλων όσοι διατηρούσαν το φιλότιμο, την αγάπη προς την πατρίδα και την αξιοπρέπειά τους. Διότι ανεξάρτητα από τη θέση του καθενός έναντι του εξαμβλώματος Ανάν, η πίεση που δεχόταν αυτός ο άνθρωπος από όλες τις πλευρές ήταν εμφανώς αφόρητη. Και σε αντίθεση με όσα μας έχουν συνηθίσει οι Ελλαδίτες πολιτικοί, η πίεση, αντί να λυγίσει τον κ. Παπαδόπουλο, τον ενδυνάμωσε. Ακούγοντας τα λόγια του έβλεπα την ιστορία να γράφεται. Έβλεπα τον άνθρωπο η εκλογή του οποίου στην Προεδρία με είχε προβληματίσει, να μετατρέπεται στον ηγέτη που ενσαρκώνει όλες τις αρετές που υποτίθεται ότι εκφράζουν το Έθνος μας και πηγάζουν από την υποτίθεται ένδοξη Ιστορία μας.

Η Ιστορία, όμως, δεν είναι δική "μας". Είναι όλων των προηγουμένων. Η δική μας Ιστορία γράφεται από τις δικές μας πράξεις, τα δικά μας λάθη, τις δικές μας επιλογές. Το πώς θα κριθεί ο Τάσσος Παπαδόπουλος από την Ιστορία δεν μπορεί κανείς να το γνωρίζει. Ούτε αν, όπως ελέχθη, το επόμενο σχέδιο θα είναι χειρότερο από του Ανάν. Πάντως οι ιστορικοί της Ελλάδος και της Κύπρου υπήρξαν εξαιρετικά απλόχεροι. Διότι, αν το Κυπριακό βρίσκεται σε αδιέξοδο, δεν ευθύνεται μόνο η Χούντα, όπως βολικά πιστεύουν ορισμένοι. Έχουμε συνηθίσει να αποποιούμεθα ως Έθνος τις ιστορικές μας ευθύνες και να τις φορτώνουμε βιαστικά και άτσαλα σε μία γελοία ομάδα ανθρώπων, γιατί ξέρουμε ότι κανείς (ευτυχώς) δεν πρόκειται να τους υπερασπιστεί. Ποιος φταίει για την εισβολή; Η Χούντα! Όχι όλοι όσοι είχαν χειριστεί το θέμα μέχρι το 1974. Όχι όσοι προέταξαν το προσωπικό πολιτικό κέρδος. Όχι όσοι προτίμησαν να διατηρηθούν στην εξουσία. Το πραξικόπημα ήταν απλά η σικέ αφορμή για αυτό που κανείς από τους "Εθνάρχες" δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει...

Σε αυτό το ιστορικό παρελθόν πατήσαν και οι υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν. Να μην προστεθεί άλλη μία "χαμένη ευκαιρία".

Είχε προηγηθεί η εγκληματική σύμπραξη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Παπανδρέου. Του ζωηρότερου και πιο ανυπόμονου εν Ελλάδι υποστηρικτή του εξαμβλώματος. Δεν ήταν ο μόνος (π.χ. Μητσοτάκης, Ντόρα), αλλά ήταν ο μόνος που είχε συμμετάσχει στη διαδικασία. Είχε ασκήσει πίεση. Συνυπέγραψε τη με το στανιό διεξαγωγή δημοψηφίσματος, χωρίς την προηγούμενη έγκριση τού σχεδίου από την ηγεσία της Κύπρου. Εκεί, αρκετοί πολιτικοί "ηγέτες" έσπευσαν να δηλώσουν κι αυτοί υποταγή...

Οι τερατολόγοι δεν εφείσθησαν χρόνου και κόπου. Η διεθνής απομόνωση της Κύπρου σε περίπτωση που το εξάμβλωμα εγκρινόταν από τους Τουρκοκύπριους-Τούρκους Εποίκους (γιατί να μην εγκρινόταν η δικαίωσή τους;) θα την έφερνε σε δυσχερή, τάχα, θέση. Ενώ οι Τουρκοκύπριοι θα αναβαθμίζονταν, μπορεί να αναγνωριζόταν και το ψευδοκράτος...

Πόσο δίκιο είχαν! Σήμερα τι είναι η Κύπρος; Μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, έτοιμη για το ΝΑΤΟ, όπου πιθανό βέτο των Τούρκων κάθε άλλο παρά θετικά θα δει η διεθνής κοινότητα. Ενώ η μικρή Κύπρος είναι πλέον σε θέση εξεταστή της Τουρκίας για την είσοδό της στην ΕΕ. Δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη διπλωματικά θέση για την Κύπρο από αυτήν εις την οποία βρίσκεται σήμερα. Και αυτή, η μόνη φορά που μπορεί να ειπωθεί ότι βρίσκεται σε θέση ισχύος, έπρεπε να θυσιασθεί στο βωμό της "μεγάλης ευκαιρίας". Στην εξομοίωση θυτών και θυμάτων.

Οι υποστηρικτές του εξαμβλώματος δε δίστασαν να κατηγορήσουν τον Παπαδόπουλο. Ότι είναι στενόμυαλος, τυφλωμένος από τον εθνικισμό, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μίλησαν για χαμένη ευκαιρία. Ίσως την τελευταία! Και; Εάν ΗΠΑ και Βρετανία έχουν ήδη αποφασίσει, γιατί οι Κύπριοι πρέπει να δώσουν την έγκρισή τους; Γιατί πρέπει να καθίσουν και να απολαύσουν τον βιασμό, που (υποτίθεται) ότι δεν μπορούν να αποφύγουν; Πού είναι οι "κόκκινες" γραμμές, που η στοιχειώδης εθνική αξιόπρεπεια επιτάσσει να χαραχθούν;

Εάν δεν υπήρχε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, σήμερα δε θα υπήρχε Κυπριακή Δημοκρατία αλλά "Cyprus". Με ένα παιδικό τραγουδάκι για ύμνο, ένα πανί με κίτρινη, κόκκινη και γαλάζια γραμμή για σημαία, αλλά με πληθωρικότατο Σύνταγμα, χορταστικούς θεσμούς (Βουλές, Δικαστήρια κ.λπ.) που θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν στο ελάχιστο, και έναν πάντα πρόθυμο ξενόφερτο αφέντη. Ένα πολιτειακό, κοινωνικό και ιστορικό έκτρωμα.

Όχι, ο Παπαδόπουλος δεν πρόκειται ποτέ να χαρακτηρισθεί Εθνάρχης. Δεν του αξίζει αυτή η υποτιμητική ουρά! Όπως δεν ήταν Εθνάρχης ο Καποδίστριας, αλλά ο Βενιζέλος! Με τέτοια αισθήματα ευγνωμοσύνης αντιμετωπίζουμε όσους πραγματικούς ηγέτες μάς έστειλε η μοίρα... Είναι μάλιστα πολύ πιθανό ο Παπαδόπουλος να κατηγορηθεί για όλα τα μετέπειτα δεινά αυτής της κουκίδας του χάρτη. Κι ας είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να την κρατήσει ζωντανή. Που έσωσε την αξιοπρέπειά της, διότι, χωρίς αμφιβολία, ένα εξ αρχής "ναι" του Παπαδόπουλου θα ήταν αρκετό για τους πρόθυμους σωτήρες, και το δημοψήφισμα ίσως να μη γινόταν ποτέ. Είναι ο άνθρωπος που τής έδωσε φωνή.

Αυτός ο άνθρωπος ίσως να απωλέσει το προεδρικό αξίωμα στις προσεχείς εκλογές. Ίσως να πληρώσει εκείνα τα δάκρυα. Η προπαγάνδα ίσως να πιάσει τόπο. Και οι Κύπριοι που αποδοκίμασαν το έκτρωμα να αναδείξουν κάποιον που θα επιχειρήσει να το επαναφέρει από το παράθυρο.

Δεν μπορώ εγώ να κρίνω ούτε το επίπεδο ζωής στην Κύπρο, ούτε την πολιτική Παπαδόπουλου όσο είναι στην εξουσία, ούτε το πόσο ευχαριστημένοι είναι από αυτόν οι ψηφοφόροι. Θα ήταν επιπόλαιο. Ξέρω όμως ένα πράγμα: Στις Εκλογές αυτές οι Κύπριοι πρέπει να ξαναβροντοφωνάξουν το Όχι του 2004. Το χρωστάνε στα παιδιά τους, που πρέπει να συνεχίσουν να μεγαλώνουν ελεύθερα, αγνοώντας τις άνωθεν και έξωθεν εντολές. Το χρωστάνε στο παρελθόν τους, στους αγώνες και το αίμα που έχυσαν για τα χώματά τους. Το χρωστάνε στους εαυτούς τους.

2 σχόλια:

αλουπος είπε...

φιλε μου πολυ δυσκολα τα πραγματα ειναι στην Κυπρο. Το μονο που κρατησα απο ολα αυτα ειναι η δηλωση του Ματσακη οτη ουτε μονοφθαλμο δεν βρηκε. Κανενας δεν καταλαβε τι απο ολα αυτα που τασουν θα γινουν και αν θα γινουν πως.

dimane είπε...

Να δούμε τι θα γίνει τελικά. Οι συγκυρίες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και όλοι (υποψήφιοι αλλά κυρίως ψηφοφόροι) πρέπει να είναι προσεκτικοί στις κινήσεις και τις αποφάσεις τους.