21/1/08

Ευχαριστώ, δε θα πάρω!

Η υπόθεση Ζαχόπουλου αν ανέδειξε ένα πραγματικά μείζον ζήτημα αυτό είναι η κατάσταση των ελληνικών ΜΜΕ. Η αναγωγή περιορισμένης σημασίας ειδήσεων σε κοσμοϊστορικά γεγονότα τα οποία, υποτίθεται, συγκλονίζουν την κοινή γνώμη ή αποτελούν σκάνδαλα ολκής μόνο συμπτωματική δεν είναι.

Το πρόσφατο παρελθόν είναι ενδεικτικό. Πλήθος υποθέσεων ήρθε στο φως την τελευταία τετραετία: υποκλοπές, καρτέλ γάλακτος, δομημένα ομόλογα, απαγωγές των Πακιστανών... Ακόμη και στις περιπτώσεις που πράγματι φαινόταν να υπάρχει ζήτημα και ποινικά κολάσιμο, οι υπερβολές που συνόδευσαν την παρουσίαση των υποθέσεων αυτών έφεραν τελικά τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Με έναν βομβαρδισμό βερμπαλισμών του τύπου "μείζονα κυβερνητική κρίση", "πλήγμα στην αξιοπιστία του Καραμανλή", "γαλάζια παιδιά και κουμπάροι", "χρήμα με συγκεκριμένη κατεύθυνση", "βαλίτσες με όνομα και επώνυμο" κ.λπ. η κοινή γνώμη οδηγήθηκε σε μία, τρόπον τινά, απευαισθητοποίηση. Οι ακραίες συμπεριφορές πολιτικών τε και δημοσιογράφων μπούχτισαν τελικά τον κόσμο, που γρήγορα, εξαιτίας της κοπιαστικής ανακύκλωσης προσώπων και αυθαίρετων θέσεων χωρίς προσθήκη πραγματικά νέων στοιχείων, αδιαφόρησε.

Αυτό θα γίνει μοιραία και με την υπόθεση Ζαχόπουλου. Οι αηδιαστικές υπερβολές ακούστηκαν πριν καλά καλά ο πρώην γ.γ. μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Χωρίς καν να ξέρει κανείς τι συνέβη, ο Ζαχόπουλος μετετράπη στον πλέον διεφθαρμένο αξιωματούχο. Δύσκολα θα βρεθεί υπόθεση που να οδήγησε σε έρευνα της Βουλής με λιγότερα στοιχεία. Μακάρι να έχει αποτελέσματα. Αλλά είναι ευκαιρία να αλλάξει όλη η λειτουργία Κυβέρνησης και Κοινοβουλίου. Εάν η Βουλή φέρνει υπουργούς 12 ετών για διευκρινίσεις χωρίς να ξέρει τι ψάχνει, είναι ώρα όλοι οι κυβερνητικοί να αρχίσουν να δίνουν λόγο, συντεταγμένα και προγραμματισμένα. Τότε οι υπερβολές θα είχαν ένα νόημα. Βέβαια το Κοινοβούλιο δεν επέδειξε την ίδια ευαισθησία κατά το παρελθόν όταν υπουργοί προέβαιναν σε απροκάλυπτη επίδειξη του -αδικαιολόγητου- πλουτισμού τους, αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Μέχρι πάντως να ξεφουσκώσει αναπόφευκτα η Ζαχοπούλειος φούσκα θα συνεχίσουμε να ακούμε αηδίες. Δεν εννοώ τα ψέματα και τα κουτσομπολιά που έχουν επικρατήσει τον τελευταίο μήνα. Αυτά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να τα ανεχθεί. Χειρότερη είναι η στάση που τηρούν ορισμένες υποτίθεται σοβαρές δημοσιογραφικές πένες, που, σε συνδυασμό με τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, θεωρούν την πρόσφατη (ακόμη αδιευκρίνιστη) υπόθεση ως τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προβλέπουν, για πολλοστή φορά, το τέλος του δικομματισμού. Η υπερβολή και ο βερμπαλισμός στην πιο ακραία μορφή τους.

Ο δικομματισμός ως κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο είναι παρών σε όλον τον κόσμο. Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία και, φυσικά, στις ΗΠΑ για να αναφέρω μόνο τρανταχτά παραδείγματα. Ακόμη και στην Ιταλία, με παράδοση ασταθών πολυκομματικών κυβερνήσεων, τόσο με τη συγκρότηση του κόμματος Βελτρόνι και τις αντίστοιχες κινήσεις Μπερλουσκόνι, όσο και με τις εκλογικές μεταρρυθμίσεις που ο (αριστερός!) Πρόντι προωθεί, η κατεύθυνση είναι προς τη συγκρότηση δύο μεγάλων κομματικών πόλων και μονοκομματικών κυβερνήσεων! Μόνο στην Ελλάδα ο δικομματισμός έχει δαιμονοποιηθεί και παρουσιάζεται απρόσεκτα και βιαστικά σαν αχόρταγο αντιδημοκρατικό τέρας. Απλά και μόνο διότι το να τον αντιμάχεσαι έχει βαφτιστεί "προοδευτικό".

Αντιλέγει κάποιος: σε πολλές από τις υπόλοιπες χώρες που αναφέρθηκαν υπάρχουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Εύκολη υπεκφυγή το να επικαλεσθούμε το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο. Οι συνασπισμοί δεν ταιριάζουν στον Έλληνα. Βάσιμο επιχείρημα, αλλά υπάρχουν και σημαντικότερα που καταδεικνύουν πόσο επιδερμικά προσεγγίζονται οι κυβερνήσεις συνεργασίας. Στην Ισπανία ο κάθε πρωθυπουργός είναι δέσμιος των μικρών και πολλές φορές ακραίων κομμάτων με τα οποία είναι καταδικασμένος να παζαρεύει. Στη Γερμανία, παράδεισο τάχα των πολιτικών συστημάτων, οι μικρότεροι πόλοι αποτελούν υποκαταστήματα των μεγάλων. Πράσινοι και Σοσιαλδημοκράτες, Ελεύθεροι Δημοκράτες και CDU-CSU, προχωρούσαν σφιχταγκαλιασμένοι μέχρι προσφάτως. Και δε θα δυσκολευτούν να συνεχίσουν και στο μέλλον την παρέα τους.

Στα καθ' ημάς τα μνημόσυνα του δικομματισμού με αφορμή το 8% του ΣυΡιζΑ και το 4% του ΛαΟΣ δίνουν και παίρνουν. Η τελευταία κρίση ήταν καταλυτική για το εκλογικό σώμα που αποδοκιμάζει τον δικομματισμό. Είναι έτσι;

Την έλλειψη αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος την έχουμε επισημάνει πολλάκις. Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Δεν αποτελεί όμως σημερινό φαινόμενο και εν πολλοίς υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο ψηφοφόρος. [Ένα κλασικό παράδειγμα είναι το "βρώμικο" 89. Βρώμικα ήταν όσα προηγήθηκαν, και όχι το 89. Πολλοί καταδικάστηκαν, και πολιτικά πρόσωπα, ο ίδιος ο Παπανδρέου αθωώθηκε για μία ψήφο. Κι όμως, ο λαός ήταν που τον επανεξέλεξε, ο λαός που θεωρεί τον ηγέτη μίας διεφθαρμένης κηβέρνησης, αυτόν που διέλυσε την οικονομία και συνέβαλε τα μέγιστα στο μπόλιασμα της δημόσιας διοίκησης με την ακραία διαφθορά και τον κακοήθη κομματισμό, επιτυχημένο Πρωθυπουργό! Ο ίδιος λαός που υποτίθεται ότι έχει αηδιάσει με το πολιτικό σύστημα και είναι ανένδοτος σε θέματα διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης. Ο ίδιος λαός που ψηφίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!].

Ούτε όμως το "τέλος" του δικομματισμού είναι καινούργιο. Τι γραφόταν όταν ο κ. Αβραμόπουλος ίδρυε το ΚΕΠ και έπαιρνε 10 και 14% στα γκάλοπ; Τα ίδια που γράφονται τώρα με τα οχτάρια του ΚΚΕ και του ΣυΡιζΑ. Τα ίδια ακριβώς πράγματα για την κατάρρευση του διπόλου από το οποίο απαλλάσσεται επιτέλους ο λαός και ο τόπος! Όσο κατέρρευσε τότε ο δικομματισμός τόσο θα καταρρεύσει και σήμερα.

Η πτώση της ΝΔ είναι δεδομένη. Η αναμενόμενη "κυβερνητική φθορά" είναι επιχείρημα ανούσιο. Εάν κυβερνάς καλά δε φθείρεσαι. Η ΝΔ όμως είχε κερδίσει το 2004 την εμπιστοσύνη του λαού. Αποδείχθηκε ανέτοιμη, χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς στελέχη. Και κυρίως χωρίς κότσια. Η παρουσία ενός λαϊκιστικού κομματικού σχηματισμού στα δεξιά της, με ρητορική που είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι εξακολουθεί να βασίζεται στα (και να καπηλεύεται τα) "ιερά και τα όσια της δεξιάς παρατάξεως" (η οποία δεν εξαφανίστηκε αίφνης επειδή ο Καραμανλής αυτοβαπτίσθηκε "μεσαίος χώρος" και "πλατιά κοινωνική συμμαχία"), αποτελεί μοιραία τον χώρο υποδοχής των δυσαρεστημένων.

Σε αυτό το πλάισιο η ΝΔ θα κατέρρεε και το ΠΑΣΟΚ θα αναδυόταν. Όμως αυτό δε συμβαίνει. Ένας προκλητικά ανίκανος άνθρωπος βρίσκεται στην ηγεσία του. Επανεξελέγη πρόσφατα, αν και μακράν ο πιο άγευστος και άοσμος πολιτικός αρχηγός. Η έλλειψη των στοιχειωδών προτερημάτων, τόσο ηγετικών όσο και επικοινωνιακών, τον καθιστούν κύριο υπαίτιο για την κατάσταση στην οποία περιήλθε το ΠΑΣΟΚ. Και πάλι οι σοφοί ψηφοφόροι φρόντισαν να τον επιβραβεύσουν επανεκλέγοντάς τον! Αναβαπτισμένος ο κ. Παπανδρέου πλέον προχωρά στο εσωκομματικό ξεκαθάρισμα.

Αυτή η κρίση του ΠΑΣΟΚ έχει οδηγήσει στο βλακώδες επιχείρημα ότι ο δικομματισμός είναι στην πραγματικότητα εναγκαλισμός των δύο: κρίση του ενός πόλου (ΠΑΣΟΚ) οδηγεί σε πτώση τον δεύτερο (ΝΔ). Απίστευτη ανοησία. Η πρωτοπορία της ΝΔ αποτελεί αξιοπερίεργο δεδομένης της απογοήτευσης που σκόρπισε στον κόσμο της. Ο κ. Καρατζαφέρης όμως είναι αντιπαθής σε μεγάλη μερίδα νεοδημοκρατών. Το ΠΑΣΟΚ διασύρεται, το ΚΚΕ δεν μπορεί να αποτελέσει χώρο υποδοχής "δεξιών", ενώ ο ΣυΡιζΑ είναι εμετικός για τη συντηρητική παράταξη. Έτσι οι νεοδημοκράτες εξωθούνται στην πλειοψηφία του σε στήριξη της Κυβέρνησης χωρίς καμία πια προσδοκία, απλά γιατί οι υπόλοιποι είναι χειρότεροι. Η κρίση του ΠΑΣΟΚ (όπου κρίση βλ. διάλυση από τον Γιωργάκη) ενισχύει τη ΝΔ, που θα έπρεπε να γκρεμίζεται, όχι γιατί κυβέρνησε χειρότερα από το ΠΑΣΟΚ, αλλά επειδή είχαν επενδυθεί σε αυτήν τόσες ελπίδες που δε δικαίωσε!

8% ο ΣυΡιζΑ; Στις Ευρωεκλογές θα πάρει περισσότερο και θα έρθει ίσως τρίτος. Δεν είναι όμως αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος η καταφυγή σε έναν αποϊδεολογικοποιημένο χαλαρό σχηματισμό, που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από φιγούρες γραφικές. Μία ματιά στην κοινοβουλευτική του ομάδα μόνο απορία μπορεί να προκαλέσει λόγω της συνύπαρξης σοβαρών πολιτικών προσωπικοτήτων και φαιδρών κατασκευασμάτων των media. Είναι αποδοκιμασία του ΠΑΣΟΚ η άνοδος του ΣυΡιζΑ. Ελλείψει σοβαρής εναλλακτικής στον χώρο της κεντροαριστεράς, ο εσμός αυτός φαντάζει προτιμότερος.

Αποτελεί ειρωνία, αλλά αυτή η κρίση στο ΠΑΣΟΚ ίσως αποτελέσει τη θρυαλλίδα πραγματικών εξελίξεων. Ο πολιτικός όμιλος του κ. Βενιζέλου πρέπει να εξελιχθεί το τάχιστον σε κόμμα. Όχι για να εκμεταλλευθεί ευκαιριακά τον ανήμπορο Γιωργάκη, αλλά για να γκρεμίσει οριστικά τον δεύτερο πόλο, το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Βενιζέλος ίσως να μην είναι ο κατάλληλος (αυτό θα κριθεί εκ των υστέρων) αλλά έχει μια ιστορική ευκαιρία. Την ίδια ευκαιρία που δόθηκε στον Παπανδρέου το 2004, να γκρεμίσει ένα κόμμα με σάπια θεμέλια, να το ξεβρωμίσει, να το αποκόψει από το παρελθόν. Όχι απλά να το ανανεώσει. Να το αντικαταστήσει από έναν σύγχρονο κεντρώο σχηματισμό με στελέχη τόσο της κεντροαριστεράς όσο και της κεντροδεξιάς, να απαρνηθεί τον αλλεργιογόνο παπανδρεϊσμό και να εκφράσει ένα κοινωνικό κίνημα καθαρό, αξιόπιστο και ελκυστικό.

Η μέχρι τώρα πορεία του Βενιζέλου δεν κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Δε φαίνεται ούτε αυτός να τολμά. Ίσως φοβάται μη γίνει ένας νέος Αβραμόπουλος. Όμως ο νυν υπουργός Υγείας δεν κινήθηκε εγκαίρως και οι προσδοκίες του ήταν υπέρμετρα αυξημένες: ο κ. Αβραμόπουλος έπεσε θύμα των ΜΜΕ που του φουσκώσαν τα μυαλά. Το ΚΕΠ δεν είχε χώρο να κινηθεί καθώς η ΝΔ βρισκόταν στην έξοδο από την κρίση. Το ΠΑΣΟΚ όμως, με το τόσο επιβαρυμένο παρελθόν και την προσκόλληση του ανήμπορου στην καρέκλα, δεν πρόκειται να ξεβαλτώσει.

Εάν ο Βενιζέλος τολμήσει, ίσως τα πράγματα να αλλάξουν, όχι με κατάρρευση του δικομματισμού, αλλά με αλλαγή του ενός πόλου. Κολοσσιαία αλλαγή, που όμως παραμένει απίθανη, διότι ο λαός είναι που τη φοβάται. Ο ΣυΡιζΑ και ο ΛαΟΣ παραμένουν ακίνδυνοι. Εάν όμως εξελιχθούν σε κόμματα εξουσίας; Σκεφθείτε μία Κυβέρνηση Καρατζαφέρη-Αλαβάνου (ή, χειρότερα, Τσίπρα) με υπουργούς Γεωργιάδη, Πλεύρη, Βελόπουλο, Κοροβέση, Ψαριανό και Χελάκη... Τους εμπιστεύεται κανείς περισσότερο; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Η κατάρρευση του δικομματισμού όπως προβάλλεται θέλει τα μικρά κόμματα είτε στην Κυβέρνηση, είτε ως εταίρους της. Εάν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι υπουργοί, θα είναι σίγουρα σε θέση να εκβιάζουν την όποια Κυβέρνηση και να επιβάλλουν τις θέσεις τους.

Αυτό λοιπό προσδοκά ο λαός; Σε αυτό ελπίζει; Για μία τέτοιου τύπου εξέλιξη ένα μένει να πει κανείς: Τέλος του δικομματισμού; Ευχαριστώ, δε θα πάρω!

2 σχόλια:

ERMIS είπε...

Μα δυστυχώς ο Μπένι δείχνει ότι είναι βουλιμικός με την εξουσία και όχι με την δημιουργία μιας νέας κοινωνικό-πολιτικής τάσης που θα διαμορφώσει το νέο θεωρητικό υπόβαθρο (λέγαμε ιδεολογία).
Ξεκινάμε λοιπόν από την ιδεολογία που αποτελεί στίγμα και πυξίδα για την πορεία της χώρας στο χρόνο.
Συνεχίζουμε με την εξειδίκευση της σε θεσμούς, κανόνες και νόμους (δηλαδή πολιτικό πρόγραμμα)
Και ολοκληρώνουμε με την εφαρμογή του ακολουθώντας ένα σχέδιο διαχείρισης αλλαγών (action plan)
Όλα αυτά πέταξε από το παράθυρο ο Μπένι όταν άστοχα και άκαιρα ακύρωσε την υποψηφιότητα του την ίδια ώρα των εκλογών .
Το ρεύμα στην Ελλάδα δυστυχώς ακόμη είναι μονοπώλιο. Ένας το παράγει και αυτός είναι η ΔΕΗ. Προσοχή λοιπόν γιατί μια δεύτερη ήττα Βενιζέλου τον ακυρώνει συνολικά ως πολιτική προσωπικότητα.

dimane είπε...

Βεβαίως! Είναι απολύτως σωστό το σχόλιο. Δεν έχει δείξει ούτε ο Βενιζέλος τα σημάδια εκείνα που θα τον κάνουν να ξεχωρίσει. Απλά, αν υπάρχει μία έστω μικρή (ανύπαρκτη κατά τη γνώμη μου) πιθανότητα να δικαιωθούν όλοι όσοι προβλέπουν ότι ο κύκλος των δύο κομμάτων κλείνει, αυτή σίγουρα δεν εκφράζεται από Αλαβάνο, Καρατζαφέρη, Παπαρήγα.

Επαναλαμβάνω πάντως ότι αμφιβάλλω και για τον Βενιζέλο. Και αυτός άλλωστε ήταν επί χρόνια υπουργός του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή μέρος ενός συστήματος που θεωρητικά καλείται να ανατρέψει.