7/2/08

Μικρός απολογισμός

Μετά από 6 μήνες παρουσίας αυτού του ιστολογίου ουσιαστικά αισθάνομαι για πρώτη φορά την ανάγκη να αναφερθώ σε καθαρά προσωπικά ζητήματα.

Έχοντας μακρά εμπειρία στον χώρο των blog με την ιδιότητα του αναγνώστη κυρίως και λιγότερο του σχολιαστή, οι λόγοι που με οδήγησαν στη δημιουργία του "Ελληνική Πολιτική" ήταν δύο.

Ο πρώτος είναι σχεδόν αυτονόητος: να γράψω όσα δεν έγραψε κάποιος άλλος και ήθελα να δω γραμμένα. Ως μία ιδιότυπη "ψυχοθεραπεία" και εξομολόγηση, τα blog λειτουργούν άψογα. Γράφεις ό,τι θέλεις, αδειάζεις τη σκέψη σου, ξεσκάς. Οι πολιτικές συζητήσεις είναι βαριές για συγγενείς και φίλους. Έτσι το απεριόριστο θεωρητικά κοινό του διαδικτύου αποτελεί τον καλύτερο ακροατή με τον οποίο μπορείς να ανταλλάξεις θέσεις και απόψεις.

Αυτό ακριβώς το τελευταίο σημείο αποτελεί τον δεύτερο και κυριότερο λόγο ύπαρξης του ιστολογίου: η δημόσια συζήτηση, η ανταλλαγή σκέψεων, η πολιτική κουβέντα -από το επίπεδο "καφενείου" μέχρι το πιο υψηλό επίπεδο διαλόγου. Σε αυτόν τον τομέα το blog απέτυχε.

Θέλω να πιστεύω ότι διατήρησα μία σοβαρότητα. Το να μοντάρω εικονίτσες, να αναρτώ φτιαχτά (υποτίθεται χιουμοριστικά, στην πραγματικότητα κακοήθη) βιντεάκια, να χρησιμοποιώ ως έμβλημα τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ να δύει ή έναν αναποδογυρισμένο πυρσό, ήταν το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Αδιαφόρησα για όσα συνήθως βασανίζουν τους "bloggers", δηλαδή τα hits και οι εισερχόμενοι σύνδεσμοι, γι' αυτό ούτε άρχισα tour σχολίων σε περισσότερο ή λιγότερο φιλικά ιστολόγια για να κάνω αισθητή την παρουσία μου, ούτε αμόλησα 800 συνδέσμους σε άλλα blog ώστε να με ανιχνεύσουν και να φιλοτιμηθούν να ανταπαντήσουν με σύνδεσμο. Για την ακρίβεια ούτε καν οι στενότεροι συγγενείς και φίλοι δε γνωρίζουν για την ύπαρξη αυτού του ιστολογίου -ο ένας και μοναδικός φίλος που το ξέρει είναι ένα τεχνολογικό μαμούθ χωρίς πρόσβαση στο internet! Ο λόγος απλός: ήθελα πάση θυσία να αποφύγω τη μετατροπή του blog σε γιάφκα ομοϊδεατών.

Τα περισσότερα από τα "δημοφιλή" ιστολόγια σε αυτό ακριβώς εξελίσσονται. Σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Δημιουργείται ένας σκληρός πυρήνας αναγνωστών - σχολιαστών, οι οποίοι είναι πάντοτε σε επιφυλακή για να κατασπαράξουν όποιον αγαθό αποτολμήσει να εκφράσει άποψη μη συνάδουσα προς τα ιερά και τα όσια του συγγραφέα.

Συμπεριφέρθηκα μάλλον με αφέλεια. Με τρόπο πολλές φορές έντονο, αλλά ποτέ κακοπροαίρετο, χρησιμοποίησα το ελεύθερο διαδικτυακό βήμα για να διατυπώσω τις θέσεις και προτάσεις μου. Όπως προανέφερα, κυριότερη επιδίωξη μου δεν αποτέλεσε η αυτοϊκανοποίηση της ανάγνωσης όσων ο ίδιος έγραψα. Όσο ανισόρροπο κι αν ακούγεται, υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις που κι εγώ ο ίδιος απόρησα ξαναδιαβάζοντας αργότερα μερικές αναρτήσεις. Διότι δε χρησιμοποίησα λόγο επιτηδευμένο ούτε προκατασκευασμένο, αλλά ελεύθερο. Κάθε ανάρτηση ήταν αποτέλεσμα συσσωρευμένων αισθημάτων και σκέψεων, με αποτέλεσμα να χάνει την αξία της εκτός του συγκεκριμένου περιβάλλοντος στο οποίο αναφερόταν.

Αντιθέτως η επιδίωξή μου ήταν η συγκέντρωση σχολίων, αρνητικών! Εάν ήθελα να μαζέψω επαίνους δεν είχα παρά να προσελκύσω τους "ομοϊδεάτες" και να αλληλοεπιβραβευόμαστε. Εγώ έκανα το ανάποδο. Περίμενα τα αρνητικά σχόλια, τις αντίθετες σκέψεις. Πίστεψα σε όσα βαρύγδουπα διατυμπανίζονται για τα social media, από ανθρώπους που ελάχιστη σχέση φαίνεται ότι έχουν με αυτά. Ζήτησα σκέψεις και ιδέες. Έλαβα κακεντρέχεια. Υπήρξα πάντοτε πρόθυμος για συζήτηση, αποζήτησα τον σχολιασμό των post σε αντίθεση με την πάγια τακτική των περισσοτέρων. Με εξαίρεση συγκεκριμένες ειδικές περιπτώσεις δε λογόκρινα σχόλια και ήμουν διαθέσιμος για να απαντήσω και να διευκρινίσω.

Ήξερα ότι αυτό το ιστολόγιο δε θα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, διότι ήταν διαφορετικό, και σε φιλοσοφία και σε περιεχόμενο, από τα περισσότερα άλλα. Για την ακρίβεια εξεπλάγην από το πλήθος των hits που σίγουρα ξεπέρασαν κάθε δική μου προσδοκία. 4500. Χωρίς να έχω εφημερίδες και περιοδικά για να αυτοπροβάλλομαι, χωρίς να διαφημίζομαι σε fora, χωρίς να χώνομαι ιδιαίτερα σε άλλα ιστολόγια. Και χωρίς να επιδιώκω να με εντοπίσει κάποιο κόμμα για να αποκατασταθώ...

Είναι διαφορετικό αυτό το blog γιατί αντιτίθεται προς την κυρίαρχη ψευτοπροοδευτική ιδεολογία του διαδικτύου. Ούτε έβγαλα καταγγελτικές κραυγές, ούτε υποστήριξα ανόητες πρωτοβουλίες του τύπου να ανάψουμε τα φώτα για να διαμαρτυρηθούμε για τον πόλεμο ή να μαζευτούμε στην Πλατεία Αριστοτέλους και το Σύνταγμα φορώντας λαχανί καπέλα και μαύρα σώβρακα για να απαιτήσουμε την αναδάσωση και να αποδείξουμε ότι συγκροτούμε "κίνημα". Μεγαλύτερη ανοησία από αυτό το "κίνημα" χωρίς σαφή προσανατολισμό και χωρίς καμία συνοχή δεν υπάρχει.

Δεν κακίζω όσους στήριξαν τέτοιες πρακτικές. Απλά τις εντάσσω στη σφαίρα των γραφικοτήτων που πλήττουν ένα ανερχόμενο και ανώριμο μέσο επικοινωνίας (και ενημέρωσης). Ένα μέσο που πολλάκις επεσήμανα ότι, παρά το γεγονός ότι εκφράζει τον καθένα από μας, ορισμένες φορές δημιουργεί μία εικονική πραγματικότητα η οποία πόρρω απέχει από την αλήθεια.

Με αυτά τα δεδομένα και γνωρίζοντας ότι απευθύνομαι σε περιορισμένο κοινό απλά ήλπιζα ότι μέσα στο χάος του διαδικτύου θα βρεθούν 5-10 άνθρωποι να μιλήσουμε σοβαρά. Διαπίστωσα ότι αυτοί βεβαίως και υπάρχουν, αλλά οι υπόλοιποι είναι περισσότεροι. Αυτοί που χωρίς να δείχνουν καμία διάθεση να συνομιλήσουν περιορίζονται σε κακοήθειες, ειρωνείες και υποτιμητικά σχόλια. Προσπάθησα κάθε κουβέντα μου να την τεκμηριώνω. Ε, λοιπόν αυτό ήταν το μέγα λάθος. Διότι τις κατά ρυπάς βολές για την αβασιμότητα των επιχειρημάτων τις δέχθηκα πρώτα από ανθρώπους της λογικής "δικαίωμά μου να γράφω τη γνώμη μου για όσα γράφεις, έτσι σκέτα και χωρίς επιχειρήματα αν έτσι κρίνω"!!! Τελικά έπρεπε να κόβω κάθε αντίθετο σχόλιο και να μη νοιάζομαι και πολύ...

Σε αυτούς τους έξι μήνες ασχοληθήκαμε με πολλά από τα θέματα της επικαιρότητας. Αν για κάτι είμαι περήφανος είναι ότι κατά τεκμήριο περιέσωσα την αντικειμενικότητά μου: Προεκλογικά το URL περιελήφθη σε forum φίλων του ΠΑΣΟΚ στην κατηγορία "blog με συμπεράσματα που αν τα δεχθεί κανείς θα ψηφίσει ΝΔ" (κατά... σύμπτωση άρχισα αίφνης να δέχομαι μπαράζ πανομοιότυπων σχολίων για το πόσο καλά ψέλλισε στο debate ο Παπανδρέου και αναγκάστηκα προσωρινά να ενεργοποιήσω τον μετριασμό σχολίων -πράγμα για το οποίο ακόμη και μέχρι τώρα λυπάμαι). Στη συνέχεια προφανώς προσχώρησα στο ΠΑΣΟΚ, αφού κατέκρινα με σθένος την ατολμία και την απραξία της ΝΔ. Έπειτα (ξανά) υπονόμευσα την ενότητα του ΠΑΣΟΚ αφού επέμεινα στο προφανές, ότι δηλαδή ο Πρόεδρός του είναι ανεπαρκής. Τότε έγινα... φιλοβενιζελικός. Μόνο που δεν έκανα τίποτα πέρα από το να δημοσιοποιώ τις σκέψεις και τα σχόλια ενός απλά κάπως μορφωμένου Έλληνα πολίτη, που ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι σε θέση κανέναν να επηρεάσει.

Δύο όμως ήταν οι κορυφώσεις ανοησίας. Ζητώ συγγνώμη για τον τόνο και για τη λέξη που χρησιμοποιώ, αλλά η ευγένεια εκλαμβάνεται ως υποτονικότητα, αδυναμία και απειρία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πατερναλιστικά οι καλοί και έμπειροι "bloggers" φρόντισαν να με ανακαλέσουν στην τάξη επειδή, λέει, δεν είμαι συνηθισμένος στη λειτουργία του συγκεκριμένου μέσου. Με κάθε σεβασμό στις παλιοσειρές, και η σαχλαμάρα έχει τα όρια της.

Όταν χαρακτήρισα αυτοκαταστροφική την ευθεία αντιπαράθεση Παπανδρέου - Βενιζέλου λόγω της άμεσης εκλογής Προέδρου από τη βάση του ΠΑΣΟΚ, καταγγέλθηκα ως υπονομευτής των δημοκρατικών διαδικασιών. Εξέφρασα "αντιδημοκρατικές" και "ελιτίστικες" απόψεις! Δεν ξέρω αν υπονόμευσα και το ίδιο το πολίτευμα, πάντως ήμουν μέρος οργανωμένου σχεδίου. Το ίδιο και σήμερα. Τον Νοέμβριο με πανικόβαλε η εκλογή του Γιωργάκη, σήμερα του Αλεξάκη. Η τοποθέτηση μιας μαριονέτας στην ηγεσία του Συνασπισμού φοβίζει υποτίθεται. Και η "αντιτσιπρική υστερία" πλήττει, λέει, και αυτό το blog. Κι ας έχουμε πήξει από ύμνους προς το πρόσωπο του νέου θείου βρέφους σε όλα τα ΜΜΕ -και στα ιστολόγια, ναι.

Αφού λοιπόν έμαθα ότι ενεργώ βάσει σχεδίου, ότι υπηρετώ σκοτεινά συμφέροντα εναντίον του Παπανδρέου και του Τσίπρα (εν αγνοία μου προφανώς) και ότι ο λόγος μου είναι αστήρικτος, όπως επισημαίνουν άνθρωποι οι οποίοι ενέδυσαν ιδεολογικά την απροθυμία και ανυπαρξία επιχειρηματολογίας και σχολιασμού επί της ουσίας, ένα έχω να πω: Είναι βαθιά νυχτωμένοι όσοι νομίζουν ότι στα blog γίνεται κάτι το ιδιαίτερο. Διότι οι περισσότεροι έχουν μάθει μόνο να μιλάνε, όχι να διαβάζουν. Χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσουν τα απλά νοήματα μιας ανάρτησης (δε νομίζω δα ότι είμαι σε θέση να γράψω και τίποτε πολύπλοκο) είναι έτοιμοι να εξαπολύσουν τα πυρά τους. Όχι όμως στον πάντα ανοιχτό χώρο των σχολίων, αλλά σε ουδέτερους ή φιλικούς προς αυτούς χώρους. Και όταν αγανακτείς και διαμαρτύρεσαι γίνεσαι γραφικός ή απλά αγνοείς τους κανόνες των "social media". Ίσως. Εκτός των social media αυτό θα λεγόταν "τα αγαθά και συμφέροντα".

Εντός αυτών η πρακτική αυτή εξακολουθεί να μου φαίνεται τζάμπα μαγκιά. Όποιος διαφωνεί έχει δύο οδούς να ακολουθήσει. Η μία είναι η αδιαφορία. Δε μ' αρέσεις, δεν ασχολούμαι μαζί σου, τελεία. Η άλλη είναι η επισήμανση των διαφωνιών σου και η συζήτηση. Το να λέμε και να γράφουμε τις σαχλαμάρες μας, αλλά να μην είμαστε ανοικτοί σε αντίλογο είναι μια πρακτική που ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει όπως νομίζει. Εγώ ουδέποτε διεκδίκησα το αλάθητο.



Ένας κύκλος κλείνει. Το blog φυσικά δεν πρόκειται να διακόψει τη λειτουργία του (δεν ξέρω βέβαια αν θα έλειπε και σε κάποιον, σε μια τέτοια περίπτωση), αλλά προσωπικοί, πρακτικοί καλύτερα λόγοι, δε μου επιτρέπουν να συνεχίσω την τακτική ενημέρωσή του. Έτσι οι αναρτήσεις θα είναι αραιές και άτακτες. Για μένα η περίοδος που ακολουθεί είναι εξαιρετικά δύσκολη. Έχω πολύ σοβαρότερα πράγματα να κάνω από το να ασχολούμαι με ολιγόφρονες οι οποίοι βλέπουν παντού φαντάσματα.

Η πίστη μου στον δημόσιο διάλογο όμως παραμένει ακλόνητη, όσο μικρή κι αν ήταν η ανταπόκριση που βρήκα. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρώ απαράδεκτο κάτι που θα αναγκασθώ να κάνω για το επόμενο διάστημα, μέχρι την τακτοποίηση των θεμάτων μου: Λόγω αδυναμίας πρόσβασης στο Διαδίκτυο, αλλά κυρίως λόγω της έλλειψης χρόνου, η επιμέλεια του blog είναι αδύνατη. Έτσι, και επειδή δε θα έχει νόημα, αλλά κυρίως για να μη μετατραπεί σε χώρο δωρεάν διαφημίσεων, θα υποχρεωθώ να κλειδώσω τον χώρο των σχολίων. Ούτως ή άλλως τις διαφωνίες τους ορισμένοι μόνο εκεί δεν καταδέχθηκαν να γράψουν.

Αργά ή γρήγορα φυσικά θα επανέλθω, διότι πάνω και πέρα απ' όλα η ιδιότυπη αυτή επαφή εξακολουθεί να με ευχαριστεί. Μέχρι τότε, και για όσο ακόμη έχω τη δυνατότητα να απαντήσω, θα χαρώ να ακούσω τις σκέψεις και τα σχόλιά σας. Διότι κουβέντα μπορεί να γίνει μόνο μεταξύ ανθρώπων που διαφωνούν. Όχι μεταξύ όσων ευλογούν τα γένια τους.

6/2/08

Το Θαμπό Δαχτυλίδι, Μέρος 2ον: Περιμένοντας τον Μεσσία

Προσοχή: Δεν ακολουθεί λιβάνισμα του Αλέξη Τσίπρα.

Μέσα στο ανιαρό πολιτικό σκηνικό της δεύτερης τετραετίας της ΝΔ, οι νέες δημοσκοπήσεις έρχονται να επιβεβαιώσουν όσα όλοι διαπιστώνουμε εύκολα. Η ΝΔ προηγείται, το ΠΑΣΟΚ βυθίζεται, η Αριστερά ανεβαίνει. Όλα είναι λογικά, και όλα απολύτως παράλογα!

Το προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ αυξάνεται, παρά την κυβερνητική απραξία. Από τον Σεπτέμβριο ως και σήμερα με την Κυβέρνηση ασχοληθήκαμε λόγω Μαγγίνα και Ζαχόπουλου. Καμία γενναία πρωτοβουλία δεν ήλθε να ταράξει τα νερά, αφού και η πολυαναμενόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση ανετέθη στην κ. Πετραλιά (εδώ ό,τι και να σχολιάσει κανείς δεν είναι αρκετό, ή μάλλον περιττεύει, αφού η κωμικότης της πρωθυπουργικής επιλογής ομιλεί αφ εαυτής).

Το δε ΠΑΣΟΚ, ανήμπορο να εκμεταλλευθεί την απογοήτευση που συνεχίζει η ΝΔ να προσφέρει αφειδώς στους υποστηρικτές της, εξακολουθεί να υφίσταται τις συνέπειες των εσωκομματικών εκλογών. Καλή η γιορτή της Δημοκρατίας, οι συμμετοχικές διαδικασίες και τα πράσινα άλογα, αλλά το κόμμα τελεί υπό διάλυση.

Ο Βενιζέλος δείλιασε και υπέκυψε. Όταν ο Παπανδρέου ξαναχάσει, διότι πρέπει να προέρχεται κανείς από τον Πλούτωνα για να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει, θα είναι αρκετά ώριμο το φρούτο για να πέσει στην αγκάλη του; Πιθανότατα το σοσιαλεπώνυμο φρούτο θα έχει ήδη σαπίσει.

Ελλείψει λοιπόν ενός σοβαρού και αξιόπιστου τρίτου πόλου, οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι στρέφονται στις λύσεις ανάγκης. Και να τη πετιέται η Αριστερά με 15% και βάλε. Επιφυλάξεις διατηρούμε πάντοτε, αλλά στο βαθμό που τα γκάλοπ αντιμετωπίζονται ως εκτιμήσεις και όχι ως εκλογικά αποτελέσματα αποτυπώνουν μια τάση.

Καθώς λοιπόν η Αριστερά ανεβαίνει, ο νέος υπέρλαμπρος αστήρ της "προοδευτικής" πτέρυγας αρχίζει να φωτίζει τον σκοτεινό ουρανό της. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Μεσσίας της "προοδευτικής" Αριστεράς, και ορισμένοι θεωρούν ότι μια συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ του ενισχυμένου ΣΥΡΙΖΑ θα εκπαραθυρώσει τον Καραμανλή και τους συν αυτώ.

Ποιος είναι ο Τσίπρας; Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, διότι έτσι επελέγη: ο Αλαβάνος πήρε όποιον βρήκε μπροστά του. Μοιάζει σα να τον επέλεξε στην τύχη. Ο κ. Καθένας και ο κ. Τίποτα ταυτόχρονα.

34 ετών, Πολιτικός Μηχανικός με μεταπτυχιακές σπουδές, σύμφωνα με το βιογραφικό του. Δε βλέπω κάτι συγκλονιστικό και συνεχίζω. Οργανώθηκε στην ΚΝΕ στα μαθητικά του χρόνια, συμμετείχε ενεργά στο μαθητικό κίνημα με τις καταλήψεις 1990-91 και στη συνέχεια στο φοιτητικό κίνημα. Αυτές οι "συμμετοχές" μου θυμίζουν όσους αφού φιλήσουν κατουρημένες ποδιές για να εκλεγούν σε μία θεσούλα, εμφανίζονται προβληματισμένοι πριν "αναλάβουν την ευθύνη" ή τη "διακονία", για να είμαστε και στο πνεύμα των ημερών. Έτσι και ο μικρός Αλέξης, υπηρέτησε τους συμφοιτητές του από διάφορες θέσεις. Γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού, έπειτα μέλος της Πολιτικής Γραμματείας.

Δε χρειάζεται και πολύ χρόνο για να αντιληφθεί κανείς ότι πέρα από την (αξιέπαινη) κατάρτισή του (που χιλιάδες άλλα παιδιά πετυχαίνουν με καλύτερο τρόπο κάθε χρόνο) δεν έχει να επιδείξει απολύτως τίποτα πέραν ευτελών κομματικών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο "νεολαιών", οι οποίες έχουν να επιδείξουν τα πλέον αηδιαστικά παλιοκομματικά χαρακτηριστικά. Η δε "δραστηριοποίησή" του στο "μαθητικό κίνημα" μού προξενεί ιδιαίτερη αποστροφή. Δεν είναι πολιτική πράξη, ούτε αντίσταση, ούτε διαμαρτυρία η κατάληψη. Είναι καταπιεστική και φασιστική, με όλη τη σημασία του χαρακτηρισμού που ορισμένοι ακρίτως αποδίδουν σε αυτούς έναντι των οποίων υποτίθεται ότι αγωνίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι λοιπόν κανένα παιδί βγαλμένο από την "κοινωνία", αλλά από τα κομματικά θερμοκήπια. Η μεγάλη του στιγμή; Οι Δημοτικές του 2006, όταν επελέγη και επεβλήθη (εδώ να χαρώ δημοκρατικές διαδικασίες) από τον κ. Αλαβάνο. Το 10,5% και η τρίτη θέση έφεραν τους διθυράμβους. 5,9% είχε πάρει ο κ. Κουβέλης το 2002. Καταπληκτικό επίτευγμα Τσίπρα. Μόνο που το 2002 υποψήφιος ήταν και ο κ. Δημαράς, με ένα... ταπεινό 11,1%!!! Οι ψηφοφόροι του κ. Δημαρά 4 χρόνια αργότερα δεν έπρεπε κάπου να πάνε; Ή μήπως υπήρχε πιθανότητα να στραφούν προς τον κ. Δημοσθένη Βεργή; Ποια είναι λοιπόν η τόσο μεγάλη επιτυχία του κ. Τσίπρα; Ο Δημαράς με το 11 δεν έγινε αρχηγός κόμματος το 2002. Όπως ούτε ο Βούγιας μερικά χρόνια νωρίτερα, στη Θεσσαλονίκη.

Αστέρια της μιας βραδιάς υπάρχουν πάντα στις εκλογές Δήμων και Νομών. Όμως κάποτε κρίνονται και επί της ουσίας και η ετυμηγορία σπανίως είναι θετική. Φυσικά οι εντυπώσεις έμειναν. Και η επιλογή Αλαβάνου δικαιώθηκε, με τη βοήθεια των πάντα φιλικών ΜΜΕ και των βιαστικών αναλυτών.

Μήπως όμως ξεχώρισε ο Αλέξης για τη ρητορική του δεινότητα, τον εύστοχο λόγο και τις ουσιαστικές απαντήσεις του, τις λύσεις που προτείνει; Όχι βέβαια, αλλά ας μην είμαστε αυστηροί. Τις ίδιες κενολογίες λένε όλοι.

Τα παραπάνω αποσκοπούν στο να αποδείξουν πόσο λίγος είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αλλά και να καταδείξουν τον μιντιακό τρόπο με τον οποίο ασκείται πια η πολιτική. Μια δόση φωτογένειας, ένα χαζοχαρούμενο μπεμπεδίστικο χαμόγελο και οι εξ ίσου χαζοχαρούμενες νεαρές ψηφοφόροι λιποθυμούν στο πέρασμα του Αλέξη. Προσθέτουμε δυο μεζούρες αδιάφορων περί τα πολιτικά νέων που βλέπουν στο πρόσωπό του τη νίκη στη μάχη των γενεών και τελειώσαμε. Μας κούρασαν οι παλιοί, έρχεται το νέο.

Νέο ίσως. Φρέσκο όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τις ίδιες μπαγιάτικες θέσεις και απόψεις με το ΚΚΕ. Ακόμη και εκείνο το σταλινικό απολειφάδι σοβαρεύτηκε, ο Συνασπισμός όμως όχι. Με μπαράζ υπερσυντηρητικών αντιδράσεων κέρδισε ψήφους. Ωραία. Όταν φύγει ο Γιωργάκης να δούμε τι θα γίνει...

Ο Αλαβάνος πάντως απέδειξε για μια ακόμη φορά πόσο γάτα είναι. Όπως όταν μας δούλευε όλους με την τάχα γενναία επιλογή του να κατέβει στο Ηράκλειο και τις Σέρρες. Με άριστη γνώση του εκλογικού νόμου, αλλά και της ανά τις περιφέρειες εκλογικής του δύναμης, ρισκάρισε, αλλά πολύ λιγότερο από όσο φαινόταν. Το ίδιο κάνει για δεύτερη φορά με τον μικρό Αλέξη. Όπως το 2006 που έπαιζε στα σίγουρα, έτσι και τώρα έχει μια μαριονέτα στα χέρια του. Μένει αρχηγός της ΚΟ, αφήνει το κόμμα. Ε, βέβαια. Η διοίκηση ενός τέτοιου κολοσσού όπως ο "Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας" τον κούρασε. Οι υστερικές και ακαλαίσθητες τσιρίδες στη Βουλή όχι.

Ο Τσίπρας εκφράζει το τίποτα. Φυσικά και θα πετύχει εκλογικά. Το εκλογικό σώμα πάντα επιβραβεύει τους ανίκανους (...). Όταν όμως η επικοινωνιακή έκρηξη καταλαγιάσει, όταν το ΠΑΣΟΚ σοβαρευτεί ή διαλυθεί και ησυχάσουμε, ώστε να προκύψει κάτι ουσιαστικό και χρήσιμο, όταν ο διπολισμός τονωθεί εκ νέου, τότε η μάχη για το 3% θα είναι ο εφιάλτης που επέστρεψε.

Μέχρι τότε κάποιοι θα ονειρεύονται ακόμη και Συγκυβέρνηση! Τσίπρας, ο Μεσσίας της Αριστεράς!

Πολύς λοιπόν λόγος γίνεται για τον τρόπο με τον οποίο η Αριστερά θα επιστρέψει στην εξουσία. Και ποιος είπε ότι πρέπει; Η ευκαιριακή άνοδος των υστερικών κομμάτων διαμαρτυρίας λόγω της κυβερνητικής ανικανότητας και κυρίως της αυτοδιάλυσης του ΠΑΣΟΚ, γιατί ερμηνεύεται ως αριστερή στροφή του εκλογικού σώματος;

Τα πράγματα είναι απλά: η Αριστερή ιδεολογία είναι νεκρή. Με την πτώση του τείχους, έπεσε κι αυτή. Το πλέον εξωφρενικό; Τα ιδεώδη της "Δεξιάς" (π.χ. Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια) είναι σχεδόν αυτονόητα για κάθε Έλληνα. Γι' αυτό και δεν έχουν επίσης πολιτική αξία. Σκεφθείτε το. Ξεπεράστε τις προκαταλήψεις, συγκρίνετε και με το εξωτερικό (ακούστε π.χ. λιγάκι Ρόμνεϊ και Χάκαμπι, για να δείτε με τι άγαρμπο τρόπο εμπλέκεται η θρησκεία στην πολιτική σε κοινωνίες που πάσχισαν να την αποβάλουν) και θα το διαπιστώσετε.

Επομένως αυτό που μένει, είτε με προτεραιότητα σε κοινωνικά θέματα, είτε με πιο φιλελεύθερες προσεγγίσεις, είναι να επιλέγουμε από τα κόμματα αυτούς τους (10, 20 όσους είναι) σοβαρούς ανθρώπους. Τους έντιμους, εργατικούς και ειλικρινείς. Τους ικανούς και φιλότιμους. Τους άξιους.

Ως τέτοιον θεωρώ τον κ. Φώτη Κουβέλη. Κι ας με χωρίζει ένα ιδεολογικό χάος μαζί του. Στη σημερινή όμως πολιτική δεν επιλέγουμε τους άξιους. Επιλέγουμε ηθοποιούς και τραγουδιστές. Επιλέγουμε αποδεδειγμένα ανίκανους απογόνους ηρωοποιημένων μετριοτήτων. Επιλέγουμε "νέους" μόνο επειδή είναι νέοι. Όσους "γράφουν", κι ας μην έχουν να πουν τίποτα.

Δεν έχει σημασία ποιον θα επιλέξουν. Είναι δικό τους θέμα, δική τους υπόθεση και τουλάχιστον δεν εξευτελίστηκαν όσο το ΠΑΣΟΚ. Όμως η διαφαινόμενη επιλογή τους δεν κομίζει κάτι φρέσκο, αλλά απλά αποτελεί μία ακόμη εκδήλωση της νοσηρότητας του πολιτικού συστήματος. Που δεν είναι η διαφθορά, η ατολμία, το εκλογικό κόστος ή ό,τι άλλο προβάλλεται κατά καιρούς, αλλά η ρίζα τους: η ανωριμότητα των πολιτών να θέσουν τα σωστά κριτήρια επιλογής.

Για τον κ. Κουβέλη ισχύει ό,τι και για τόσους άλλους, πολιτικούς και μη: Το ήθος και η αρετή αποτελούν επιβράβευση από μόνα τους. Και στο τέλος-τέλος είναι και τα μόνα που μένουν.