15/12/09

Αυτά που ποτέ δεν αλλάζουν

Η μετεκλογική ευφορία, η περίοδος χάριτος στη νέα Κυβέρνηση, είναι ένα φαινόμενο που όλοι οι αναλυτές έχουν επισημάνει. Η περίπτωση της Κυβέρνησης Παπανδρέου, που προέκυψε μετά τις εκλογές του Οκτώβρη, δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όμως, όλοι όσοι γνωρίσαμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί επί 35 χρόνια το ΠαΣοΚ, σίγουρα δε θα μπορούσαμε να μοιραστούμε αυτήν την προσδοκία και αισιοδοξία.

Δεν πρόκειται για θέμα ιδεολογίας ή κομματικού οπαδισμού. Δε σχετίζεται ούτε με το ακραία λαϊκιστικό και ρουσφετολογικό παλαιοπαπανδρεϊκό παρελθόν του ΠαΣοΚ, η ρήξη με το οποίο -επί Σημίτη- παρέμεινε ανολοκλήρωτη. Είναι κάτι πολύ πιο απλό: Όσο οι άνθρωποι που απαρτίζουν τον μηχανισμό ενός κόμματος παραμένουν οι ίδιοι, αποκλείεται η ανανέωση και η διαφάνεια να ξεφύγουν από συνθήματα και ευχολόγια.

Μια νέα ηγεσία, είτε ο Παπανδρέου το 2004, αλλά και σήμερα ως νέος Πρωθυπουργός, είτε ο Καραμανλής το 1997 και ο Σαμαράς, όλοι μιλούν για φρέσκα πρόσωπα και ιδέες. Προβαίνουν έπειτα σε αλλαγές στις υψηλόβαθμες κομματικές θέσεις, χωρίς να "ανοίγονται" ουσιαστικά στην κοινωνική βάση των κομμάτων (παρά μόνο στα λόγια και με θεατρινισμούς), αλλά επιλέγοντας βάσει της εσωκομματικής επετηρίδας. Τα νέα πρόσωπα συνήθως είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, αλλά, με συνέπεια χαρακτηριστική, προέρχονται από τις κομματικές θερμοκοιτίδες. Ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις που επιλέγονται άτομα πετυχημένα στον τομέα δραστηριότητάς τους, είτε πρόκειται για προσωπικές γνωριμίες των προέδρων, είτε, μη αντέχοντας την πολιτική δυσωδία, αργά ή γρήγορα αποχωρούν.

Γνωρίζοντας ότι η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις γίνονται ολοένα και εντονότερες καθώς πλησιάζουμε στα κατώτερα στρώματα του στελεχειακού δυναμικού, η αδυναμία αντιμετώπισης τους δεν εκπλήσσει. Από τον Παπανδρέου δεν περιμέναμε τίποτε, διότι δεν ήταν αυτός το πρόβλημα, όπως δεν ήταν ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Σημίτης προσωπικά διεφθαρμένοι.

Οι άμεσα εμπλεκόμενοι είναι όσοι κινούνται στις σκιές, οι έμπιστοι παρακοιμώμενοι υπουργών και βουλευτών, που κάνουν τη βρώμικη δουλειά και φέρνουν ψήφους και χρήμα για τα αφεντικά τους. Αυτούς τους "αγνούς" αγωνιστές της παράταξης, που αφιερώνουν τη ζωή τους σε αυτήν, κανείς δεν προτίθεται να θίξει. Δεν έχουν όλοι την τύχη να αναλάβουν αξιώματα, πολλοί όμως ξέρουμε ότι καταλήγουν γραμματείς υπουργείων, περιφερειών, διοικητές οργανισμών ή πρόεδροι συνδικαλιστικών σωματείων. Μια ματιά στη (λειψή ακόμα) στελέχωση της δημόσιας διοίκησης αρκεί...

Στο πλαίσιο αυτό, η παραίτηση Ρόβλια αποτελεί απλά εκδήλωση ενός άλλου φαινομένου, της σταδιακής ελάττωσης της ευθιξίας του Πρωθυπουργού. Μην ξεχνάμε ότι στα πρώτα πρωθυπουργικά βήματα του, ο κ. Καραμανλής μάζευε παραιτήσεις και μοίραζε διαγραφές, με πλέον άδικη αυτήν του κ. Πολύζου ("διεφθαρμένοι υπάρχουν παντού"). Κάπως έτσι αρχίζει και ο κ. Παπανδρέου, η κατάληξη κάπως έτσι θα είναι και πάλι, "όποιος έχει στοιχεία πάει στον εισαγγελέα - όποιος πάει στον εισαγγελέα ποινικοποιεί την πολιτική ζωή" και "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό".

Αν οι αρχηγοί των κομμάτων δεν αποφασίσουν να απαλλαγούν από την κόπρο των συνεργατών τους, όσα συμβούλια αρχηγών υπό τον Πρόεδρο και αν διοργανώσουν, όσα μεγαλεπήβολα σχέδια και αν εξαγγείλουν, οι κύκλοι θα επαναλαμβάνονται με τα πρόσωπα μόνο να αλλάζουν.

Πιθανότατα όμως ξέρουν ότι οι διεφθαρμένοι αποτυχημένοι της ζωής κομματάρχες, η ύπαρξη των οποίων αποκτά νόημα μόνο κολλώντας τις αφίσες και δίνοντας τους "αγώνες" για την παράταξη, κρατούν στα χέρια τους και τη δική τους εκλογική επιβίωση. Ας όψεται ο λαός, που απαιτεί διαφάνεια και αξιοκρατία, και το αλάνθαστο κριτήριό του, αυτό που δεν επηρεάζεται ούτε από υποσχέσεις, ούτε από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, ούτε από συμφέροντα, ούτε, ούτε, ούτε...

14/12/09

Unfair

Για τον νέο Πρόεδρο της ΝΔ η ενότητα επιτάσσει προφανώς την εξομοίωση της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Κώστα Τασούλα, τον Θόδωρο Καράογλου και τον Γιάννη Βρούτση. Η πρόταση του κ. Σαμαρά να αναλάβει σκιώδης υπουργός Παιδείας & Πολιτισμού αποδεικνύει τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την επόμενη μέρα της ΝΔ και αποτελεί unfair, το λιγότερο.

Ο Σαμαράς μπορεί να ορκίζεται στην ενότητα, αλλά είναι πολύ λίγος για να τη διαφυλάξει. Αν υποθέσουμε ότι η Ντόρα "έριχνε τα μούτρα της" και αναλάμβανε το πόστο που της προτάθηκε, μπορεί κανείς να τη φανταστεί να υπεραμύνεται των θέσεων του "Προέδρου" κατά την πολιτική αντιπαράθεση; Μπορεί κανείς να τη φανταστεί υπουργό Παιδείας ή Πολιτισμού σε μια Κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά;

Η ΝΔ ήρθε η ώρα να υποστεί τις συνέπειες του ανοίγματος στη βάση. Επελέγη μια διαδικασία εξόχως διχαστική και για τον νέο αρχηγό τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ο Παπανδρέου π.χ. δεν ήταν απλά γέννημα - θρέμμα του κόμματος του οποίου ηγείται, αλλά ήταν ήδη αρχηγός και επομένως (ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα τα πήγε) είχε κατοχυρώσει τη θέση του εντός της κομματικής ιεραρχίας, αλλά και στη συνείδηση των ψηφοφόρων. Για την Ντόρα, όσο έντονα και αν δηλώνει "στρατιώτης της παράταξης", είναι αδιανόητο να θέσει τον εαυτό της στις υπηρεσίες ενός πολιτικού που σε καμία περίπτωση δε θεωρεί αξιότερο και ικανότερο από την ίδια. Και πιθανότατα έχει και δίκιο.

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ούτε ότι θα αποχωρήσει, ούτε ότι θα ιδρύσει δικό της κόμμα, ούτε ότι θα προσχωρήσει σε κεντρώο νέο σχήμα (σενάριο που τροφοδοτείται και πάλι). Ούτε καν ότι θα υπονομεύει συστηματικά τον Σαμαρά. Είναι αρκετά ευφυής για να αντιληφθεί ότι, δικαίως ή αδίκως, η δική της ευκαιρία χάθηκε -αν υπήρξε και ποτέ.

Ο Σαμαράς, αντί να εξοφλεί τα γραμμάτια έναντι του Αβραμόπουλου, στην Ντόρα οφείλει έναν διακριτό ρόλο, π.χ. την προεδρία της Βουλής σε μια μελλοντική Κυβέρνηση της ΝΔ. Με το να προσπαθεί να κοντύνει την αντίπαλό του, την οποία μεν κέρδισε αλλά το 40% δεν είναι αμελητέο, δεν πρόκειται να αισθανθεί καθόλου ψηλότερος ο ίδιος. Όσο για την πολυθρύλητη ενότητα, αυτή δε διασφαλίζεται με τη διατήρηση εσωκομματικών ποσοστώσεων, Σαμαρικοί / Ντορικοί, 2 προς 1.

Ειδικά τη στιγμή που όλα τα αξιόλογα και με πολιτικό λόγο ουσίας στελέχη του κόμματος τάχθηκαν στο πλευρό της αντιπάλου του.

7/12/09

Η δημοκρατία, έναν χρόνο μετά

Η σημαία της χώρας αντικαθίσταται στον ιστό του πανεπιστημιακού κτιρίου από ένα μαυροκόκκινο πανί και παραδίδεται στην πυρά, ο πρύτανης παραδίδεται στον όχλο και καταλήγει στην εντατική, γόνοι πλουσίων οικογενειών συλλαμβάνονται μέσα σε "πολιτιστικά κέντρα" όπου συνέλεγαν μπουκάλια μπύρας (λόγω οικολογικής ευαισθησίας, καθώς σκόπευαν να τα... ανακυκλώσουν!), ψυχασθενείς από ολόκληρο τον κόσμο συγκεντρώνονται για να τα κάνουν από κοινού με τους εντόπιους ομοίους τους λαμπόγυαλο. Εκατοντάδες προσαγωγές και μπόλικο ξύλο από την Αστυνομία μετά, το αποτέλεσμα είναι και πάλι το ίδιο: λαμπόγυαλο. Όποιος επιμένει να μιλά για εξέγερση, για αγανακτισμένη νεολαία και τα συναφή προφανώς διακρίνει κάτι που όλοι εμείς οι υπόλοιποι αδυνατούμε να διακρίνουμε.

Κάθε θάνατος είναι τραγικός. Ειδικά ενός νέου ανθρώπου. Και ειδικότερα όταν είναι βίαιος. Ωστόσο ο θρήνος είναι υποκριτικός. Μόνο οι γονείς, συγγενείς και φίλοι του παιδιού αυθεντικά και αγνά μπορούν να θρηνήσουν. Διότι, αυτή είναι η αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο αυτών των ανθρώπων. Γι' αυτό οι υπερβολές και τα δάκρυα χρειάζονται αυστηρότατο μέτρο.

Φέτος η ανοησία περίσσεψε. Είδαμε ανθρώπους να συρρέουν σε πορείες και διαδηλώσεις για να αποδοκιμάσουν τις "δολοφονίες παιδιών" (sic), ωσάν να χρειάζεται πορεία για το αυτονόητο. Όμως, αλήθεια, πόσα παιδιά έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της αστυνομικής βίας; Γενικά, πόσοι σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών; Ένα τραγικό περιστατικό (ατυχές, βλακώδες ή δόλιο) δεν μπορεί να γενικεύεται με αυτόν τον αισχρό τρόπο.

Η αστυνομική βία δεν είναι γενικευμένο φαινόμενο. Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι είναι, δεν απευθύνεται ανεξαιρέτως σε όλον τον πληθυσμό, αλλά σε ένα υποσύνολό του που κινείται στα όρια της εκνομίας. Κακώς μεν, προσβλητικό για τη δημοκρατία σίγουρα, αλλά όχι τέτοιο που να τη στιγματίζει. Τα επεισόδια, η κακοποίηση πανεπιστημιακών δασκάλων και οι καταλήψεις με την άδεια του επονείδιστου νομοθετήματος του ασύλου, οι "καταδρομικές" επιθέσεις, ναι, είναι γενικευμένες, στιγματίζουν τη δημοκρατία και εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας.

Μια σειρά από άλλα ερωτήματα επίσης χρειάζεται να απαντηθούν: Πόσες επιθέσεις κατά αστυνομικών σημειώθηκαν στο ίδιο διάστημα; Περισσότερες, ωμότερες, αναμφίβολα δόλιες και σκόπιμες. Οι αστυνομικοί δεν έχουν γονείς και φίλους; Δεν έχουν οικογένειες και πρέπει να εκτελεσθούν; Και, τελικά, πότε θα αντιληφθούν οι ανόητοι ότι κάθε σφαίρα κατά αστυνομικού αποτελεί μία ακόμα αφορμή για τη σφαίρα που θα φύγει από το δικό του όπλο για έναν άλλον δεκαεξάχρονο, εικοσάχρονο ή τριαντάχρονο;

Όλα όσα έγιναν στο όνομα του αδικοχαμένου μαθητή και όλα όσα πρόκειται να συνεχίσουν να γίνονται στο όνομα των ελευθεριών και των δικαιωμάτων τραυματίζουν βαθύτατα τις αξίες που σκοπεύουν να διαφυλάξουν. Έναν χρόνο μετά, η απαίτηση για καλύτερη αστυνόμευση και για εξάρθρωση των συμμοριών είναι γενικευμένη. Και αποτελεί απόδειξη ότι το μόνο αποτέλεσμα της "εξέγερσης" ήταν η αγανάκτηση και η στροφή προς τα δεξιά ολόκληρης της κοινωνίας.

Παράλληλα, η αντίληψη των πολιτών για τα γεγονότα και τις καταστάσεις ποικίλλει εντυπωσιακά (γλαφυρά θυμάμαι συζήτηση με υποστηρικτές της τότε αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια των περσινών επεισοδίων, οι οποίοι και τα απέδιδαν σε σκευωρία της ΝΔ για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης!). Αν πραγματικά πονάμε για την υγεία των νέων, έχουμε πολλούς λόγους για διαδηλώσεις: καταπολέμηση των ναρκωτικών, τροχαία ατυχήματα, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση... Όσοι πάλι θλίβονται από την κρατική αυθαιρεσία σίγουρα μπορούν να βρουν καλύτερες αφορμές από το ένα και μεμονωμένο περιστατικό. Κάπου εδώ η ποικιλομορφία των απόψεων καταντά υποκρισία: Οι προοδευτικοί που κατακλύζουν τα ΜΜΕ και πονάνε τα νιάτα προτείνουν αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών. Η έντονη σεξουαλική ζωή έχει καταντήσει συνώνυμη της κοινωνικής επιτυχίας. Φορολογία 45% (που φέρεται να εξετάζει το ΥπΟικ) θεωρείται δίκαιη, αρκεί να τα παίρνει από το "κεφάλαιο". Από ποιο σημείο και μετά ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ώστε να αποδίδουμε τα μισά στο κράτος, και αυτό να θεωρείται δίκαιο, το αγνοώ.

Αν πράγματι νοιαζόμαστε για τα νιάτα και τις ατομικές ελευθερίες, πρέπει πρώτα-πρώτα να διδάξουμε και να διδαχθούμε τον σεβασμό στον κόπο του άλλου. Έπειτα τον σεβασμό σε πρόσωπα και σύμβολα. Και έπειτα τον αποτροπιασμό απέναντι στη βία. Αυτή είναι η προοδευτική και δημοκρατική σκέψη, και όχι το να βαφτίζουμε εξέγερση την έργω έκφραση της οργής του κάθε ψυχασθενούς και του κάθε ανεγκέφαλου.

1/12/09

Σκέψεις ενός φίλου

Οι πανηγυρισμοί των υποστηρικτών και συνεργατών του Αντώνη Σαμαρά είναι δικαιολογημένοι, αλλά η προσπάθεια να εμφανιστεί ως ο επαναστάτης που νίκησε τα προγνωστικά και το σύστημα είναι ανόητη. Ανόητη, αν και είχε τεράστια επιτυχία στη γιορτή της Δημοκρατίας και το άνοιγμα στην κοινωνία -που δικαιώνει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή εν προκειμένω αν έτσι νομίζουν οι ψηφοφόροι.

Μόνο που για αυτούς τους ψηφοφόρους της βάσης ήταν απλά μια δικαιολογία για να εκφράσουν τον αδικαιολόγητο αντιμητσοτακισμό τους. Ο Σαμαράς μπορεί να μιλά για έκπληξη και ανατροπή, όμως, όταν εδώ και πολλές μέρες έχω γράψει ότι η Ντόρα δεν είχε καμιά ελπίδα νίκης και το έχω εξηγήσει αναλυτικά, δυσκολεύομαι να μοιραστώ τα αισθήματά του. Σε μία εκλογή που η αρνητική ψήφος κυριάρχησε (όχι στον προδότη / όχι στον Μητσοτάκη / όχι σε όλους) ήταν απολύτως λογικό να επικρατήσει ο Σαμαράς. Με όρους θετικής ψήφου θα είχε αναπόφευκτα συντριβεί.

Η Ντόρα Μπακογιάννη υπήρξε ένα από τα αξιολογότερα στελέχη του κόμματος. Ο πολιτικός της λόγος είναι πάντοτε ζωηρός, εύστοχος και ουσιαστικός. Δε νομίζω ότι ήταν η κατάλληλη για την ηγεσία και ο λόγος είναι ότι επικοινωνιακά είχε "καεί στο ζέσταμα": Η μακροχρόνια αναμονή ως "Νο 2" είχε δώσει τον χρόνο για την οργάνωση ενός συστήματος που θα την πολεμούσε.

Η Ντόρα ήταν εξ αρχής το αουτσάιντερ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δε διέθετε κανέναν μηχανισμό και ότι δεν απολάμβανε της στήριξης των ΜΜΕ. Αυτό είναι μια διαπίστωση, και όχι ψόγος για τον Σαμαρά. Όλοι θέλουν να βρεθούν στο πλευρό του νικητή. Το πρόβλημα αρχίζει όταν προσφέρονται ανταλλάγματα για τη διαμόρφωση κλίματος επικράτησης του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι περισσότερο η στάση του Αβαμόπουλου που πρέπει να διερευνηθεί και όχι τι έλεγε το Mega, ο Χατζηνικολάου ή ο Τράγκας. Ή το τι συνέβη στην Αθήνα, όπου όλοι οι βουλευτές ήταν με την Ντόρα, αλλά ο κόσμος με τον Σαμαρά. Όσο γοητευτικός και αν είναι ο ρόλος του φτωχού και μόνου καου-μπόυ που πολεμά το κακό, ο νέος πρόεδρος της ΝΔ όταν παριστάνει τον Λούκυ Λουκ απευθύνεται σε αφελείς. Οι πραγματικοί μηχανισμοί δεν εκφράζονται από τους βουλευτές, αλλά από τα χαμηλά στελέχη που μετακινούν τις γιαγιάδες στα καροτσάκια. Και είναι διάχυτη η αίσθηση ότι οι μηχανισμοί Καραμανλή ποτέ δεν ήταν με την Ντόρα.

Παράλληλα, ο πόλεμος κατά των Μητσοτακαίων χαρακτηρίζεται από παραλογισμό και αντιφάσεις χωρίς όρια. Η Μπακογιάννη εκφράζει την οικογενειοκρατία, την οποία αντιπαθεί η βάση -που πίνει νερό στο όνομα του... Καραμανλή. Έχασε γιατί δεν απαρνήθηκε την πενταετία διακυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα κατηγορείται ότι υπονόμευε τον πρώην Πρωθυπουργό και τον εξώθησε στις εκλογές για να τον ξεφορτωθεί. Είναι η κόρη του αποστάτη (!), αλλά ο Σαμαράς δεν είναι προδότης και δεν πρέπει να αναμοχλεύουμε ξεχασμένες ιστορίες...

Την αλήθεια την ξέρουμε: Ήταν απλά Μητσοτάκη. Θα έχανε όποιον κι αν είχε αντίπαλο, αλλά δυστυχώς η αντισυσπείρωση εκδηλώθηκε πέριξ μίας απαίσιας υποψηφιότητας. Θυμηθείτε πού ήταν ο Σαμαράς, όχι το 1993 αλλά το 2008. Τι ήταν. Ένα τίποτα. Μία άχρωμη, άλαλη, μετριότατη πολιτική περσόνα. Πώς μετατράπηκε στον ηγέτη με το τεράστιο λαϊκό ρεύμα; Ας αναρωτηθούν όσοι φωνάζουν ότι το σύστημα ήταν με την Ντόρα, ότι ο λαός μίλησε και τα άλλα φαιδρά. Το τίποτα σε έναν χρόνο πήρε το κόμμα. Αμφιβάλλω αν αυτό έγινε απλά με την αξία του.

Οι 782.000 που ψήφισαν στέλνουν διπλό μήνυμα. Στους προφήτες του τέλους του δικομματισμού, αλλά και σε όσους δάκρυζαν για τους "φίλους". Τα είχαμε πει, κανείς δε θα απόσχει επειδή θα καταγραφεί ως μέλος. Όμως η διαδικασία, επιμένω και το επαναλαμβάνω, είναι απαράδεκτη, αδυνατεί να παραγάγει ουσιαστικό και ωφέλιμο πολιτικό αποτέλεσμα και προσφέρεται για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων που πάντα είναι ευάλωτοι στην προπαγάνδα. Είναι νωρίς για να φανεί αυτό, αλλά υπάρχει και το παράδειγμα του ΠαΣοΚ. Όποιος πιστεύει ότι η φωνή της βάσης που ανέδειξε θριαμβευτή τον Παπανδρέου το 2007 πέτυχε διάνα, ας μας εξηγήσει πόσο χειρότερος θα μπορούσε να είναι ένας Πρωθυπουργός.

Υπ' αυτήν την έννοια ο πήχυς για τον Σαμαρά έχει τεθεί πολύ χαμηλά. Πριν δύο χρόνια έγραφα ότι ο Παπανδρέου δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ. Είχα υποτιμήσει τη δειλία και ανικανότητα του Καραμανλή. Δε θα βιαστώ λοιπόν να κάνω το ίδιο λάθος. Ίσως ο Σαμαράς να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Απέναντι σε μία τόσο κακή Κυβέρνηση (που 2 μήνες μετά τις εκλογές παραμένει λειψή) ενδεχομένως και να τα καταφέρει. Όμως οι Μουτζαχεντίν της ΝΔ είναι σαφώς λιγότεροι από αυτούς του ΠαΣοΚ, γι' αυτό και τα "χαμηλά" της κινούνται κάτω από τα αντίστοιχα του ΠαΣοΚ.

Σε προσωπικό επίπεδο τώρα, είναι ξεκάθαρο στους αναγνώστες ότι αισθανόμουν ως φυσικό κομματικό μου χώρο τη Νέα Δημοκρατία. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της, και φυσικά δεν είμαι ούτε σήμερα. Παράλληλα υπήρξα σκληρός απέναντι στα λάθη του Καραμανλή. Δεν ήμουν ποτέ ο Ταλιμπάν Νεοδημοκράτης, που ψάχνει τρόπο να δικαιολογήσει στον εαυτό του την κομματική εμμονή του, όσο λάθος κι αν βλέπει ότι πάνε τα πράγματα. Τον Ιούνιο ψήφισα ΛαΟΣ, διότι αυτό έκρινα ως προτιμότερο για να αφυπνισθεί η τότε Κυβέρνηση. Την οποία αναγκάστηκα να ξαναψηφίσω πριν δύο μήνες, διότι έβλεπα τα χειρότερα να έρχονται.

Όμως, παρότι δεν έχω κανέναν πολιτικό έρωτα με την Ντόρα, από την Κυριακή νιώθω τη ΝΔ ένα κόμμα απόμακρο και ξένο.

Για τη δική μου λογική η επιλογή Σαμαρά είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Όχι για την παράταξη (αυτή ποτέ δε με ενδιέφερε), αλλά για τη χώρα. Ο Σαμαράς έχει δοκιμαστεί, κάποτε είχε εκφράσει το 5% και την ψήφο διαμαρτυρίας, αυτός είναι και τον ξέρουμε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ευφυέστατοι άνθρωποι έπεσαν στην παγίδα του. Κατάπιαν αμάσητη την υποτιθέμενη ανάκαμψη της ιδεολογίας της Δεξιάς, και πιστεύουν ότι ο άνθρωπος θα κάνει τι; Θα πάρει την Πόλη ή θα λευτερώσει την Κύπρο; Τι περιθώρια υπάρχουν για να ικανοποιηθεί αυτή η προσδοκία;

Χρόνια τώρα μιλώ για την περιφρόνηση που επέδειξε η ΝΔ απέναντι σε όσα ο όρος "Δεξιά" εκφράζει και περιγράφει. Όμως ο τρόπος που επέλεξε ο Σαμαράς για να συγκινήσει τα πλήθη είναι καταδικασμένος να περιοριστεί στη ρητορεία, ακριβώς διότι δεν υπάρχουν περιθώρια πολλών ελιγμών. Οι μαξιμαλισμοί στα εθνικά θέματα έχουν βλάψει και αυτό δεν αποτελεί στάση ενδοτική ή ηττοπαθή. Είναι μια πραγματικότητα.

Ο Σαμαράς μπορεί να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό αρχηγό. Ίσως να είναι και ένας εξαιρετικός Πρωθυπουργός. Θα είναι όμως πάντα ο άνθρωπος που έφερε θριαμβευτή των εκλογών του 1993 έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο που έτρεχε πίσω από τη Μιμή, που τον κράτησε στην Κυβέρνηση με τη στήριξη στον Στεφανόπουλο για την Προεδρία, που συνέβαλε στο να κυβερνήσουν τη χώρα και να διαχειρισθούν τεράστια κοινοτικά κονδύλια άνθρωποι όπως ο Κουλούρης και ο Λαλιώτης και που τελικά για μεγάλο κομμάτι των Νεοδημοκρατών θα είναι πάντα ένας προδότης.

Μου είναι λοιπόν αδύνατο να ψηφίσω αυτόν τον άνθρωπο για Πρωθυπουργό της χώρας, όσο κακή κι αν αποδειχθεί η Κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν ξέρω πόσους εκφράζω, αλλά δε νιώθω και ιδιαίτερα ξεχωριστός ώστε τα αισθήματα αυτά να μην τα μοιράζομαι με κανέναν άλλο. Ήδη πολλοί Νεοδημοκράτες νιώθουν εξ ίσου αποξενωμένοι. Όσοι ψήφισαν την Ντόρα καταψήφισαν τον προδότη -το είπαμε η ψήφος ήταν αρνητική και το ίδιο θα ίσχυε στην αντίθετη περίπτωση. Όμως ενώ η αποδοκιμασία της Ντόρας ήταν πολιτικά αβάσιμη (και άρα ευκολότερο να καμφθεί με την προοπτική επανόδου στην εξουσία), η αποδοκιμασία του "προδότη" χαρακτηρίζεται από έντονα πολιτικά και ηθικά στοχεία.

Δεν ξέρω πόσοι θα συμφωνήσουν σήμερα μαζί μου, όμως η ενότητα δεν περιορίζεται στη συγκράτηση του στελεχιακού δυναμικού. Η ΝΔ θα αιμορραγήσει προς τον ΛαΟΣ, όσο παράλογο και αν αυτό φαίνεται λόγω της δεξιάς ρητορικής του νέου Προέδρου της. Τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμα χειρότερα αν το κόμμα μετουσιώσει τη στροφή προς τα δεξιά σε πολιτική πράξη. Οι ψηφοφόροι που βλέπουν τον Σαμαρά ως τον προδότη του 1993 θα φεύγουν στον Καρατζαφέρη, αλλά και οι κεντρώοι και κεντροδεξιοί που δε συγκινούνται από την επιστροφή στις ρίζες της Δεξιάς θα αναζητήσουν στέγη στο ΠαΣοΚ.

Είναι πολύ νωρίς για εκτιμήσεις. Για μένα όμως υπάρχει κάτι σαφές, ξεκάθαρο και σίγουρο: Αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ την ψήφο μου. Είναι θέμα αρχών, ηθικής και τιμής. Και επειδή, όπως είπα, μπορεί να μην εκφράζω την πλειοψηφία αλλά δεν είμαι και μόνος μου, το μέλλον του κόμματος δεν προδιαγράφεται ιδιαίτερα ευοίωνο.

27/11/09

Το σύστημα δεν ηττάται ποτέ

Ο κ. Σαμαράς επαναλαμβάνει ότι παλεύει με το σύστημα και ότι η βάση θα καταφέρει να το νικήσει. Μόνο που ο συγκινητικός αγώνας του εντοπίζεται αποκλειστικά και μόνο στα κείμενα των ομιλιών του. Η πραγματικότητα απέχει πάρα πολύ.

Το μόνο σύστημα είναι αυτό που έχει αναδείξει τον κ. Σαμαρά σε επικρατέστερο διεκδικητή της ηγεσίας. Είναι απολύτως αληθές ότι ο πρώην υπουργός διαθέτει ισχυρότατη υποστήριξη -δε θα μπορούσε να ιδρύσει αυτόνομο κόμμα στην αντίθετη περίπτωση. Είναι επίσης αληθές ότι η συμμαχία με τον κ. Αβραμόπουλο εντάσσεται στη λογική της λειτουργίας ενός συστήματος. Όμως αυτά ούτε κολάσιμα, ούτε καν ουσιαστικά δεν είναι.

Ο βασικότερος μηχανισμός υποστήριξης του κ. Σαμαρά αποτελεί και την απόδειξη ότι είναι ακατάλληλος για την ηγεσία. Δεν είναι ούτε η (μελανή) πολιτική του σταδιοδρομία (μεγάλο μέρος της οποίας εξελίχθηκε εκτός ΝΔ), ούτε ο ουσιαστικός πολιτικός του λόγος που τον ανέδειξαν. Ακόμα και μετά την επιστροφή του στο κόμμα, κάθε άλλο παρά ξεχώρισε από το γενικευμένο κλίμα δοξολογίας του Καραμανλή. Τα δε επιχειρήματά του στην τωρινή πολιτική αντιπαράθεση χαρακτηρίζονται από έλλειψη ρεαλισμού, αν όχι αφέλεια. Τα ψαρέματα στα καθαρά νερά και η επιστροφή της οικογένειας πριν το μάζεμα των γειτόνων αποκαλύπτουν παντελή απουσία οξυδέρκειας και επαφής με την πραγματικότητα. Τη στιγμή που το αμφιταλαντευόμενο κομμάτι των ψηφοφόρων εκλέγει κυβερνήσεις, ο κ. Σαμαράς επαγγέλλεται έναν νέο ΛαΟΣ -χωρίς το επικοινωνιακό χάρισμα του Καρατζαφέρη.

Το σύστημα απεγνωσμένα έψαχνε αντίπαλο απέναντι στην Ντόρα, έχει δε ένα όνομα: αντιμητσοτακισμός. Αυτό είναι το μόνο υπαρκτό σύστημα. Το δυστύχημα είναι ότι μέσα στον αυτισμό και την απελπισία του δεν μπόρεσε καν να επιλέξει έναν αξιόλογο υποψήφιο και κατέληξε στον πρώτο που οι ιστορικοί συνειρμοί υποδείκνυαν... Η προπαγάνδα έφτασε ακόμα και στο σημείο να υποστηρίξει ότι η Ντόρα... φοβάται μια διαδικασία που η ίδια είχε προτείνει από το 2000!

Για τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη η αντιμετώπιση είναι εξωφρενικά άδικη. Όχι μόνο διότι επί των ημερών του η ΝΔ συγκέντρωσε υψηλότατα ποσοστά και επικράτησε σε τρεις εθνικές εκλογές, αλλά κυρίως διότι ηγήθηκε της πιο αποφασισμένης Κυβέρνησης που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την πολιτική '90-'93, ο Μητσοτάκης επέδειξε τσαγανό. Όμως και επί της ουσίας, έθεσε τις βάσεις για τις επόμενες δεκαετίες. Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίστηκαν έπειτα εκσυγχρονισμός, η μεταρρύθμιση Σιούφα στο ασφαλιστικό παρέμεινε ανέγγιχτη, για τη σύνθετη ονομασία των Σκοπίων (ο Σαμαράς χωρίς ντροπή παριστάνει σήμερα τον πατριώτη, αλλά δεν τολμά να την απορρίψει, όπως έκανε τότε τάχα για λόγους αρχής) ακόμα παρακαλάμε, ο νόμος Κούβελα δε φτιάχτηκε με την πασοκική λογική να ψοφήσει το γαϊδούρι του γείτονα και θα μπορούσε να δώσει ισχυρότατη πλειοψηφία, αλλά ο Μητσοτάκης δε διέλυσε τη Βουλή και τόλμησε όσα τόλμησε με έναν και με δύο βουλευτές πλειοψηφία... 11 χρόνια μετά ο χιλιομυριοϋμνημένος ηγέτης δε σκέφτηκε έστω κάτι τόσο τολμηρό με 165 έδρες. Το '90 ξηλώνονταν τα πεζοδρόμια για κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία... Ωστόσο, ο Μητσοτάκης παραμένει ένας δαίμονας για το κομματικό κατεστημένο.

Ας μην αμφιβάλλει λοιπόν ο κ. Σαμαράς. Η νίκη είναι δική του. Με το σύστημα δεν μπορεί κανείς να τα βάλει. Αυτό δεν ηττάται ποτέ. Ακόμα και όταν τάσσεται υπέρ ενός καταφανέστατα ανεπαρκούς υποψηφίου, ασορτί με τον τραγέλαφο που κάποιο άλλο σύστημα (με την ίδια ανόητη εκλογή από τη "βάση") μάς έχει επιβάλει για Πρωθυπουργό.

18/11/09

Κάτω από τη βάση

Μέρα με τη μέρα η απαισιοδοξία για τις δυνατότητες της νέας Κυβέρνησης δικαιώνεται. Όμως οι δυνατότητες είναι ένα ζήτημα, οι προθέσεις ένα άλλο. Οι δυνατότητες περιορίζονται από πλήθος παραγόντων: εκλογικό κόστος, απροθυμία σύγκρουσης με φιλικές συνδικαλιστικές ομάδες, οργανωμένα συμφέροντα, ακατάλληλα πρόσωπα σε δύσκολες θέσεις... Οι προθέσεις αποτελούν την πολιτική στρατηγική. Είναι λοιπόν η έλλειψη σοβαρής στρατηγικής που εξοργίζει περισσότερο, ο απεριόριστος λαϊκισμός που πλήττει συνεχώς τους νεόκοπους εθνοσωτήρες.

Από τα πολλά παραδείγματα θα περιοριστούμε σε ένα, στο οποίο όλοι πρέπει να επιδεικνύουμε ιδιαίτερη ευαισθησία: την Παιδεία.

Μία από τις πρώτες εξαγγελίες του ΠαΣοΚ, διά της αρμοδίας (και αξιόλογης) υπουργού κ. Διαμαντοπούλου, είναι η κατάργηση της βάσης του 10. Από μόνη της η υπόθεση έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Θα ήταν απλά μια κυβερνητική επιλογή, αν είχε τεθεί στη σωστή της βάση. Αν δηλαδή η Κυβέρνηση καταργούσε τη βάση απλά για να στηρίξει τις περιφερειακές οικονομίες διά των φοιτητών, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τον κοινωνικό χαρακτήρα της απόφασης, χωρίς βεβαίως να παρακάμψουμε το λαϊκιστικό στοιχείο. Η προσπάθεια όμως να απαξιωθεί ένα από τα (ελάχιστα) σωστά μέτρα της ΝΔ ως "αποτυχημένο" γεννά προβληματισμούς, έστω και αν η αλήθεια είναι άλλη.

Η Πολιτεία, οποιουδήποτε χρώματος, πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζει τους φοιτητές ως κινούμενα πορτοφόλια. Μπορεί η φοιτητική ζωή να είναι συνυφασμένη με καφετέριες, κλαμπ και σουβλατζίδικα, όμως είναι απίστευτα προσβλητικό για ένα τόσο ζωντανό και δραστήριο κομμάτι της κοινωνίας να γίνεται αντιληπτό μόνο ως καταναλωτικό δυναμικό. Μέτρα τόνωσης της περιφέρειας θα μπορούσαμε πολλά να σκεφτούμε. Δεν είναι ανάγκη να φυτεύουμε τμήματα ανά την Ελλάδα για να στηρίξουμε τις πατρίδες βουλευτών και υπουργών.

Ακόμα και με τη σημερινή κατάσταση μία έντιμη ηγεσία θα τολμούσε να περικόψει θέσεις από τα υπερφορτωμένα κεντρικά Πανεπιστήμια υπέρ των μικρότερων. Να περιορίσει τις μετεγγραφές εσωτερικού. Να απαγορεύσει τις μετεγγραφές εξωτερικού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν το κάνει;

Τον Ιούνιο ένα από τα άρθρα που κάθε χρόνο οι έγκυροι αναλυτές επαναλαμβάνουν θα μάς θυμίσει τις "μελέτες" που δείχνουν ότι οι περισσότεροι μαθητές δεν πετυχαίνουν σε σχολές που επιθυμούν. Πώς αυτή η παρατήρηση συμβαδίζει με τον πόνο του υπουργείου να μη μείνουν κενές θέσεις; Εάν δηλαδή αυτό ισχύει και η βάση καταργηθεί, του χρόνου τα τμήματα αυτά θα γεμίσουν; Προφανώς και όχι. Δεν μπορεί από τη μια να υποκρινόμαστε πως μας λυπεί το γεγονός ότι οι νέοι σπουδάζουν κάτι που δεν αγαπούν και από την άλλη να πασχίζουμε να γεμίσουμε τμήματα μηδενικού επαγγελματικού μέλλοντος που ξεφύτρωσαν για μικροκομματικούς λόγους!

Ας επιστρέψουμε όμως στην καινοφανή θεωρία του υπουργείου. Το μέτρο έχει αποτύχει διότι δεν επέτυχε τη βελτίωση του επιπέδου των φοιτητών. Πάνω σε αυτό μερικές σκέψεις...

Ανεξάρτητα από το αν η βάση βελτιώνει καθοριστικά, ελάχιστα ή καθόλου το επίπεδο, η εισαγωγή στα ανώτατα (sic) ιδρύματα φοιτητών με βαθμό κάτω από 10 σίγουρα δε συμβάλλει θετικά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Για να μιλάμε και σοβαρά, η επίτευξη αυτού του ορίου, αν δεν αγγίζει τα όρια του γελοίου, σίγουρα δεν αποτελεί και ιδιαίτερα δυσπρόσιτο στόχο. Οι έχοντες μνήμη ας αναρωτηθούν: οι ίδιοι "εκπαιδευτικοί αναλυτές" (κατά δήλωσίν τους) που χαρακτήριζαν τα θέματα των φετινών Πανελλαδικών "προεκλογικά", πώς μπορούν σήμερα να βάλλουν κατά της βάσης; Επιτέλους, αφού τα θέματα ήσαν τόσο εύκολα (οι ίδιοι έτσι υποστήριζαν τον Ιούνιο), η αποτυχία κάποιων μαθητών γιατί πρέπει να αποδοθεί σε αδυναμίες του συστήματος; Γιατί πρέπει να αποδοθεί οπουδήποτε; Σε καμία χώρα του κόσμου δεν πετυχαίνουν όλοι οι υποψήφιοι, χωρίς αυτό να εκλαμβάνεται ως αδυναμία και αποτυχία των εξετάσεων.

Αποτελεί δε αυτονόητη προϋπόθεση κάθε φοιτητής να έχει αποκτήσει ένα μίνιμουμ γνώσεων πριν εισέλθει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν καταλαβαίνουν οτι είναι ντροπή για τα ίδια τα Πανεπιστήμια να έχουν φοιτητές με μονοψήφια απολυτήρια; Τη στιγμή μάλιστα που οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι το 10 πιάνεται εύκολα με τις σημερινές συνθήκες, για κάθε στοιχειωδώς μελετημένο μαθητή.

Το βασικότερο ωστόσο είναι άλλο. Αν το 10 δεν πέτυχε να βελτιώσει το επίπεδο των φοιτητών, γιατί το υπουργείο δεν εξετάζει η βάση αυτή να μεγαλώσει, αντί να καταργηθεί; Την απάντηση τη γνωρίζουμε όλοι, όμως ας δούμε ότι δεν πρόκειται για σοφιστεία.

Το χαμηλό επίπεδο των φοιτητών μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με τη "βελτίωση" όλων, είτε με την "αποβολή" των χαμηλού επιπέδου, δηλαδή είτε με τη βελτίωση συνολικά της εκπαιδευτικής διαδικασίας, είτε με περιορισμό των εισακτέων.

Το δεύτερο λοιπόν ακούγεται γνωστό. Λιγότερες θέσεις, μεγαλύτερη βάση ή αυστηρότερες εξετάσεις, ώστε και ο κ. Κάτσικας να μη βρίσκει τα θέματα των Πανελλαδικών "προεκλογικά". Ούτε όμως και η πρώτη πρόταση, όσο ευκταία και αν μοιάζει, δεν είναι πολιτικά αθώα.

Αν στη μια περίπτωση οδηγούμαστε σε αυστηροποίηση των εξετάσεων ή, γενικότερα, αυστηροποίηση των προϋποθέσεων εισαγωγής, η βελτίωση της ίδιας της εκπαίδευσης είναι ταυτόσημη με συνολικά την αυστηροποίησή της. Σε αυτήν την περίπτωση δε θα μειωθεί απλά ο αριθμός των φοιτητών, αλλά μοιραία και των αποφοίτων του Λυκείου!

Όσο και να το αρνούμαστε είναι βιολογικός νόμος ότι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες πνευματικές δυνάμεις, όπως ούτε σωματικές, ούτε καλλιτεχνικές. Όσο ρατσιστικό και αν ακουστεί (αλλά δεν είναι), δεν είναι όλοι οι μαθητές κατάλληλοι για το Πανεπιστήμιο. Αυτό δεν είναι κακό. Η κοινωνική απαίτηση για σπουδές δεν οδηγεί στην επιτυχία και την ευτυχία. Κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος για κάτι διαφορετικό.

Ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα θα ξεκινούσε ακριβώς από την εκτίμηση των δυνατοτήτων κάθε μαθητή. Κρησσάρες δίκαιης αξιολόγησης θα εμφανίζονταν σε κάθε τάξη, όχι στις τελικές εξετάσεις αλλά κάθε μέρα. Και αυτό που φαντάζει στα μάτια μας -και που είναι- επιθυμητό και ιδανικό θα οδηγούσε και πάλι στο ίδιο (πολιτικά οδυνηρό) αποτέλεσμα: λιγότερους φοιτητές. Διότι όσοι αξιολογούνταν ως "αδύναμοι" θα είχαν οδηγηθεί σε άλλα προγράμματα ενός σωστού κοινωνικά και εκπαιδευτικά συστήματος, εκεί όπου οι δικές τους δυνατότητες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και τα ελλείμματά τους να καλυφθούν με επιστημονικό, εξατομικευμένο εν ανάγκη, τρόπο.

Όταν αντιμετωπίζουμε τους πάντες ως ίσους είμαστε υποχρεωμένοι να περιοριστούμε στη μετριότητα. Η μεγαλύτερη ανισότητα και ο πιο απάνθρωπος ρατσισμός είναι το να μη δεχόμαστε τις αδυναμίες του άλλου. Αν ξεπεράσουμε αυτή τη συμπεριφορά, που λόγω των πολυετών αριστερίστικων επιδράσεων μάς στραγγαλίζει ως κοινωνία σε πολλούς τομείς, ξεπροβάλλει η αλήθεια. Οι συνάνθρωποί μας που υστερούν πρέπει να αγκαλιαστούν από το σύστημα, και όχι να αντιμετωπίζονται ως ίδιοι με τους υπόλοιπους, δηλαδή να καταδικάζονται σε αποτυχία. Αντίστοιχα, σε όσους υπερέχουν πρέπει να δίνονται όλα τα εφόδια για να διαπρέψουν, και όχι να ρίχνονται στην ομήγυρη.

Όσα όμορφα και αν ακούμε η ίδια η ζωή είναι σκληρά ταξική. Στη φύση ο ισχυρότερος επιβιώνει. Αντίθετα, ανθρωπιά σε μια κοινωνία σημαίνει οι ισχυροί, αντί να εξοντώνουν τους υπόλοιπους, να τους φροντίζουν και να εργάζονται για το κοινό καλό. Να, λοιπόν, γιατί η ελληνική κοινωνία είναι απάνθρωπη: Είναι ανίκανη να βοηθήσει τους έχοντες ανάγκη και απρόθυμη να αποδεχθεί τους ξεχωριστούς.

Αν η κ. Διαμαντοπούλου πραγματικά ενδιαφερόταν για το επίπεδο των φοιτητών δε θα καταργούσε τη βάση του 10, αλλά θα πρότεινε τη βάση του 15. Αν ήθελε καλύτερα Πανεπιστήμια θα καταργούσε τμήματα και θα περιόριζε τις θέσεις. Τίποτε από όλα αυτά δεν την ενδιαφέρει.

Τουλάχιστον ο δρόμος μέχρι τον πάτο που όρισε ο προκάτοχός της (και φέρελπις για τους απελπισμένους νεοδημοκράτες), Άρης, μοιάζει μακρύς. Μέχρι να ακούσουμε και από αυτήν ότι οι νόμοι είναι κάτι παλιόχαρτα που δικαιούμαστε να γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια όταν "πίσω από τα νούμερα κρύβονται άνθρωποι", μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο και να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι μία από τις ελάχιστες αξιόλογες παρουσίες της τραγελαφικής Κυβέρνησης μπορεί -και θα τολμήσει.

17/11/09

Με τέτοιους φίλους...

Ο κ. Μαρκόπουλος έχει πάρει σβάρνα τα κανάλια και επαναλαμβάνει τις ίδιες και τις ίδιες ανοησίες. Φυσικά κανένας από τους εμπλεκόμενους στο τηλεπανηγύρι δε διακρίνεται για την πρωτοτυπία των θέσεών του, όμως ο συγκεκριμένος (πρώην υπουργός) έχει ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητος. Με το εξυπνακίστικο ύφος του εμμένει σε αυτή την ηλιθιότητα που για τον ίδιο πρέπει να μοιάζει με πολύ μεγάλη εξυπνάδα, αλλά για τον νεοδημοκράτη, τη "βάση" που λένε, αποτελεί προσβολή το λιγότερο. Το ΦΕΚ με το οποίο ο Μητσοτάκης... παραιτήθηκε το 1993! Μόνος του!

Τι να πει κανείς; Να μπούμε στην ουσία, ότι σε συνέντευξη στον Ελεύθερο Τύπο λίγες μέρες πριν την ανεξαρτητοποίηση Σιμπιλίδη ο τότε Πρωθυπουργός δήλωνε "150=Εκλογές"; Δε νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Από την άλλη όμως το 93 ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε μόνος του και χωρίς λόγο. Στην εγκεφαλική τρικυμία του κ. Μαρκόπουλου ο Καραμανλής το 2009 γιατί δεν παραιτήθηκε μόνος του, αλλά έφταιγαν η Ντόρα και ο Σουφλιάς;

Χίλια μπράβο στον Δημήτρη Οικονόμου. Στην "Πρώτη Γραμμή" ο Μαρκόπουλος έκανε την τρίτη εμφάνισή του σε δέκα ώρες για να ξαναπεί τα ωραία του. Όχι μόνο δεν του χαρίστηκε, αλλά είναι και ο μόνος δημοσιογράφος τόσα χρόνια που έθεσε την περίφημη δήλωση Μητσοτάκη για τα δέκα χρόνια στην αληθή βάση της. Για άλλη μία φορά: Ο Μητσοτάκης είχε πει ότι αν το θέμα λυθεί με σύνθετη ονομασία (τότε κυκλοφορούσε το Σλαβομακεδονία) σε δέκα χρόνια κανείς δε θα το θυμάται. Και σήμερα αντί να του αποδίδουμε το δίκαιο διαστρέφουμε την αλήθεια.

Ο Σαμαράς πρέπει να μαζέψει ανθρώπους σαν τον Μαρκόπουλο διότι τον εκθέτουν. Επίσης πρέπει να συμμαζευτεί και ο ίδιος. Διότι την επόμενη φορά που θα μας πει ότι πολεμάει τα συστήματα, καλόν θα είναι να μας εξηγήσει τι προσέφερε στον Αβραμόπουλο που τού είχε αρνηθεί η Μπακογιάννη, πώς ξαφνικά όλα τα βρώμικα ΜΜΕ τον στηρίζουν και κυρίως πώς γκάλοπ που αδυνατούν να προσδιορίσουν καν το εκλογικό σώμα έχουν αποτελέσει το κυριότερο μέσο προπαγάνδας υπέρ ανατροπής του κλίματος. Οι ίδιες εταιρίες που δεν μπορούσαν να προβλέψουν το εκλογικό αποτέλεσμα και που πριν ενάμιση χρόνο έδιναν δεύτερο κόμμα τον ΣυΡιζΑ σήμερα πόσο αξιόπιστες θεωρούνται;

10/11/09

Μόνη απέναντι σε όλους

Εάν η Ντόρα Μπακογιάννη είχε πάρει σειρά στην κομματική επετηρίδα και αισθανόταν το νούμερο 2 του κόμματος μάλλον έχει συλληφθεί απροετοίμαστη. Σήμερα δίνει μία άνιση μάχη με τρόπο παλικαρίσιο -οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της.

Ο παραλογισμός των αντιπάλων της, βέβαια, δεν έχει όρια.

Η κ. Μπακογιάννη υποτίθεται ότι βαρύνεται για την κατάντια τής ΝΔ, αφού επί χρόνια αποτελεί κορυφαίο κομματικό στέλεχος. Προφανώς αυτό δεν ισχύει για τον κ. Σαμαρά, αφού απλά ήταν εκτός κόμματος. Με ποια λογική η κατάρρευση της ΝΔ το '93, που ο επίδοξος αρχηγός της διηύθηνε με μαεστρία, και η προδοσία του έχουν αναχθεί σε πλεονέκτημα παραμένει αδιευκρίνιστο.

Παράλληλα η κ. Μπακογιάννη βαρύνεται με την... αποστασία του '65! Μόνο που ήταν ο πατέρας της, όχι η ίδια, που απέσυρε τη στήριξή του από την Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, δηλαδή όχι ιδεολογικά συγγενούς κόμματος, ενώ η ιστορική πραγματικότητα δε δικαιολογεί και ιδιαίτερα τον όρο "αποστασία" που έχει επιβληθεί από τους αντιπάλους τής ΝΔ, τη στιγμή που π.χ. η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ έχει αγνοηθεί... Ο Σαμαράς τη ΝΔ εγκατέλειψε, δική της Κυβέρνηση έριξε, αυτήν καταδίκασε σε 11ετή παραμονή στην Αντιπολίτευση. Ήταν ο ίδιος και όχι ο πατέρας του.

Όταν η συζήτηση γυρνά στα Ιουλιανά του '65 το ιστορικό ενδιαφέρον κορυφώνεται, ενώ το '93 αποτελεί μακρινό παρελθόν και η σημερινή βάση ήταν στο Δημοτικό (το '65, βεβαίως, ήταν αγέννητη...)! Τότε παίρνει σειρά το μέλλον. Ας μιλήσουμε λοιπόν για ένα μέλλον, το οποίο ο κ. Σαμαράς οραματίζεται με όρους παλαιολιθικής Δεξιάς! Επιμένουμε: Οι δεξιοί περιήλθαν σε κατάσταση απόγνωσης με την ιδεολογική απογύμνωση επί Καραμανλή, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέψουμε 50 χρόνια πίσω, απλά για να διαπιστώσουμε ότι χρειάζεται ανανέωση η ιδεολογική φαρέτρα του κόμματος.

Με τους όρους του τριπτύχου των εμπεδωμένων αξιών που καπηλεύθηκε η Χούντα (Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια) δεν μπορεί να προκύψει σύγχρονη πολιτική πρόταση. Έχουμε επισημάνει πολλάκις ότι πρόκειται για αυτονόητες πτυχές του τρόπου ζωής των Ελλήνων και δεν επιτρέπεται να τίθενται στο τραπέζι της αντιπαράθεσης. Παράδειγμα: Είναι εξωφρενικό ο κ. Σαμαράς να υποστηρίζει ότι, εν ολίγοις, θα προστατέψει την αγάπη για την Πατρίδα από την απόπειρα της Ακροδεξιάς να τη μονοπωλήσει. Αλίμονο αν τίθεται υπό αμφισβήτηση η φιλοπατρία της πολιτικής ηγεσίας! Ομοίως, η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί αυτονόητο στόχο για κάθε κόμμα και κάθε πολιτικό. Το πρόβλημα είναι η επίτευξη των στόχων, όχι τα συνθήματα...

Βασικότατο επιχείρημα των "σαμαρικών" είναι ότι η κ. Μπακογιάννη αποτελεί έκφραση της οικογενειοκρατίας. Την ίδια στιγμή ο κόσμος απαντά στις δημοσκοπήσεις ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημά της είναι ακριβώς αυτό, το επώνυμό της! Άλλα μεγάλα πλην της Ντόρας; Ότι συνέβαλε στην κακή εικόνα της ΝΔ (ο Σαμαράς δεν έγινε άραγε υπουργός, όταν αποφάσισε να γυρίσει ή μήπως ο απερχόμενος Πρόεδρος Καραμανλής, στο όνομα του οποίου όλοι πίνουνε νεράκι, έφταιγε λιγότερο;), αλλά και ότι είναι... γυναίκα!!!

Μέσα σε ένα απόλυτα εχθρικό περιβάλλον, η κ. Μπακογιάννη σύρθηκε να συναινέσει στην εγκληματική πολιτική πασαρέλα των "ανοικτών διαδικασιών". Μόνο που η σοφή βάση έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ευάλωτη στην προπαγάνδα των συμφερόντων. Διότι η προτίμηση προς τον Σαμαρά είναι πλέον εξώφθαλμη.

Η στήριξη Αβραμόπουλου ήταν αναμενόμενη και δεν πρόκειται να μεταβάλει ιδιαίτερα το σκηνικό. Οι συνθήκες ήταν από την αρχή ευνοϊκές για τον Σαμαρά, και το είχαμε επισημάνει. Η Ντόρα σε δεύτερο γύρο δύσκολα θα επιβληθεί. Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ θα μείνει βαριά τραυματισμένη από την πρεμούρα κάποιων να την καταστήσουν ουρά του ΠαΣοΚ.

Όσοι πάλι επιμένουν ότι και ο Παπανδρέου προτίμησε το "μικρό πλην τίμιο" κόμμα και τελικά κέρδισε με 10,44%, ας θυμηθούν ποιος είναι ο Πρωθυπουργός μας. Είναι ο άνθρωπος που επί 5,5 χρόνια δεν έχει καταφέρει να επιβληθεί στο κόμμα του. Είναι ο άνθρωπος που δυσκολεύεται να εκλέξει γραμματέα (κάποτε στα συνέδρια μετράγανε τα λευκά όταν επανεκλεγόταν ο Σημίτης ως μόνος υποψήφιος, σήμερα η μειοψηφική εκλογή Ξυνίδη πέρασε στα ψιλά). Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει προσελκύσει καμία ψήφο από το 2004.

Πώς κέρδισε; Κέρδισε επειδή οι σημερινοί οπαδοί του Σαμαρά (στην πλειοψηφία τους) όταν η ΝΔ βάδιζε από το κακό στο χειρότερο επεδείκνυαν την αηδιαστικότερη κομματική πειθαρχία και την τυφλή καραμανλολατρεία. Τη διεφθαρμένη ηγεσία ακολουθούσε μια εξίσου διαβρωμένη βάση, η βάση που δεν τόλμησε να φωνάξει και να αφυπνίσει τον μακάριο "καταλληλότερο", η βάση που έψεγε υποκριτικά τον νόμιμο ανήθικο Βουλγαράκη, αλλά που επεδίωκε τη "θεσούλα".

Για το κατάντημα της ΝΔ φταίνει και όλοι αυτοί που επί 5,5 χρόνια απλά χειροκροτούσαν, αντί να στέκονται κριτικά. Αυτοί συνιστούν το άνοιγμα στην κοινωνία. Αυτοί θα συμβάλουν στον εκσυγχρονισμό.

Δεν είναι απλά αυτοί που έβλεπαν, αλλά σιωπούσαν. Είναι οι ίδιοι οι ανήμποροι έστω να δουν. Τυφλωμένοι από το αδικαιολόγητο κομματικό πάθος, δεν τόλμησαν ποτέ να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στην απόλυτα αποτυχημένη Κυβέρνηση Καραμανλή. Ούτε καν τώρα, μετά την κραυγαλέα περιφρόνηση της κοινωνίας...

Αυτοί, οι μωροί και τυφλοί, θα εκλέξουν τον επόμενο αρχηγό του κόμματος.

9/11/09

Η πλατφόρμα Σαμαρά

Πιθανότατα ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι οπαδός των αναλυτών που περιέγραφαν τις διεργασίες στο κόμμα της Κεντροδεξιάς από το 2004 και έπειτα. Σε αυτήν την περίπτωση θα ήξερε ότι ήταν ο "μεσαίος χώρος" και η "πλατειά κοινωνική συμμαχία" που είχαν δώσει την ισχυρή λαϊκή εντολή στον Κώστα Καραμανλή, και όχι η ιδεολογική πλατφόρμα της Δεξιάς. Επίσης θα ήξερε ότι η "ευφυής" απομόνωση της Ακροδεξιάς (με τη διαγραφή Καρατζαφέρη και την ίδρυση του ΛαΟΣ) είχαν απαλλάξει τη ΝΔ από τα βαρίδια του παρελθόντος. Φυσικά πολλάκις έχουμε αναλύσει τα κενά και τα λάθη των λούλειων προσεγγίσεων. Μόνο που η πλατφόρμα του κ. Σαμαρά είναι ακόμα πιο άστοχη και παρωχημένη.

Ο πρώην υπουργός φέρεται ως ο γνήσιος εκφραστής των ιδεωδών της Δεξιάς. Κάτι που προξενεί απορία, με δεδομένο ότι στον δεξιό ψηφοφόρο έχουν καλλιεργηθεί με συνεπειά επί δεκαετίες ισχυρά ενοχικά σύνδρομα... Ο κ. Σαμαράς απευθύνεται στο θυμικό και, με τον υφέρποντα κομματικό αντιμητσοτακισμό, πιθανότατα θα επικρατήσει τής κ. Μπακογιάννη. Όμως αν επιμείνει και μετά τις διαδικασίες στην πλατφόρμα του, η λογική θα έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Αποτελεί τον απόλυτο παραλογισμό η θέση ότι η ΝΔ θα ξαναγίνει Κυβέρνηση επαναπατρίζοντας "δεξιές" ψήφους και αγνοώντας το Κέντρο. Η στροφή προς την ιδεολογική καθαρότητα έχει τεράστιο ενδιαφέρον, αλλά αφενός δε συμβαδίζει καθόλου με την πορεία του κόμματος, αφετέρου δεν κερδίζει εκλογές.

Οι ίδιοι οι αριθμοί δε βγαίνουν, ακόμα και αν η ΝΔ καταπιεί ολόκληρο τον ΛαΟΣ. Φυσικά πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σημαντική αποχή, καθώς είναι πάρα πολλοί αυτοί που ψήφισαν ΝΔ το 2004, αλλά δε μετακινήθηκαν προς το ΠαΣοΚ.

Αν επανέλθουμε στη μετεκλογική ανάλυση δύο παράμετροι πρέπει να ληφθούν υπ'όψιν: Η πρώτη έχει να κάνει με τη μηδενική ενίσχυση του ΠαΣοΚ σε σχέση με το 2004. Πράγματι, πέντε χρόνια μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει κερδίσει παρά ελάχιστες ψήφους (σε απόλυτα νούμερα). Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ παραμένουν στο μαντρί απλά απέχοντας. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι ο Παπανδρέου έχει αποτύχει να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, τίποτε άλλο. Με άλλα λόγια, η αποχή δεν είναι απλή αποδοκιμασία μιας κακής Κυβέρνησης, αλλά αποδοκιμασία και των δύο μεγάλων κομμάτων. Έτσι, είναι η πολιτική πράξη που θα προσελκύσει αυτήν την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων.

Οδηγούμαστε έτσι στη δεύτερη παράμετρο, που είναι η ευκολία μετακίνησης ψηφοφόρων μεταξύ ΠαΣοΚ και ΝΔ. Οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος και η οξύτητα έχουν υφεθεί και ο κόσμος γυρεύει τον άξιο κυβερνήτη, όχι τον αγνό ιδεολόγο, ούτε τον δεινό ρήτορα που θα γοητεύσει τα πλήθη.

Με βάση τα παραπάνω προξενεί απορία η πλατφόρμα του κ. Σαμαρά, που υποτίθεται ότι στρέφεται προς την αλίευση ψήφων εκ δεξιών. Οι ψήφοι αυτές απλά δεν υπάρχουν. Η ΝΔ πλήγωσε την ιδεολογία των ψηφοφόρων της, αυτό το έχουμε επισημάνει πρώτοι εδώ και πολύν καιρό. Όμως π.χ. τα γεγονότα του Δεκεμβρίου δεν αποξένωσαν τους δεξιούς ψηφοφόρους λόγω της κατάρρευσης ενός κράτους νόμου και τάξεως (που θα συμβάδιζε με τις προσδοκίες της Δεξιάς). Κατέδειξαν την ανικανότητα της Κυβέρνησης να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών. Οι ψηφοφόροι δεν εγκατέλειψαν μια όχι αρκετά δεξιά ΝΔ, εγκατέλειψαν μια Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο και λύσεις.

Ο μεσαίος χώρος δεν αποτελεί ιδεολογία, θα επιμείνουμε. Περιγράφει ωστόσο, ανεπαρκώς ίσως, το φαινόμενο της πολιτικής ωρίμανσης μιας μερίδας του εκλογικού σώματος. Έτσι η πλατφόρμα Σαμαρά πολιτικά αποτελεί εγγύηση εκλογικής αποτυχίας και, αντιθέτως, αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα της αντιπάλου του.

Αυτό πάντως που δεν προκαλεί καμία έκπληξη είναι ότι η εσωκομματική αντιπαράθεση δεν αγγίζει την ουσία, δηλαδή τα προβλήματα του τόπου. Ειδικά σε μια περίοδο που οι πολίτες αγωνιούν για το μέλλον του, οι διεκδικητές της ηγεσίας θα έπρεπε να αναπτύξουν τις προτάσεις τους και όχι αφελείς ιδεολογικές ρητορείες.

Με τη διαδικασία πασαρέλας που επελέγη, και οι δύο υποψήφιοι μοιραία θα διολισθήσουν σε μια στείρα αντιπαράθεση που τίποτα δεν έχει να προσφέρει στο κόμμα και τον τόπο.

5/11/09

30 μέρες ΠαΣοΚ, 30 μέρες χωρίς ΝΔ

Ένας μήνας είναι αρκετός για να αρχίσουν τραβάνε τα μαλλιά τους όσοι πίστεψαν τις προεκλογικές υποσχέσεις; Ούτως ή άλλως, αν πίστεψαν ότι ο Παπανδρέου θα μοίραζε λεφτά, είναι τόσο αφελείς που δε δικαιούνται να διαμαρτύρονται. Με το ένα τρίτο των περίφημων 100 ημερών να έχει παρέλθει, η νέα Κυβέρνηση κινείται σε δύο άξονες: κατάργηση τυφλά και αβασάνιστα όλων των σωστών μέτρων της ΝΔ και αθέτηση των υποσχέσεων.

Οι προεκλογικοί λεονταρισμοί για το λιμάνι του Πειραιά ήταν επόμενο ότι θα ξεσήκωναν τους εργαζομένους. Μία ανοησία που δεν είχε καν αντίκρυσμα σε ψήφους προκάλεσε απώλειες εκατομμυρίων ευρώ. Όσοι σπέρνουν ανέμους θερίζουν θύελλες... Από την άλλη οι μετεκλογικοί λεονταρισμοί των stage έχουν αντίκρυσμα σε ψήφους. Αρνητικό. Και δειλά-δειλά η μοριοδότηση αχνοφέγγει στο βάθος.

Στα εθνικά θέματα βρισκόμαστε προ των πυλών παρέκκλισης από τη διαδικασία διαπραγμάτευσης μέσω του ΟΗΕ με τα Σκόπια. Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι βαίνουν διαρκώς αποθρασυνόμενοι. Και ο αστείος Πρωθυπουργός μας δεν μπόρεσε να βρει έναν σοβαρό άνθρωπο για το υπουργείο Εξωτερικών και το κράτησε ο ίδιος, για να μη λείψει από καμιά φωτογραφία...

Ο κ. Παπακωνσταντίνου ξεκίνησε πολύ χειρότερα από τους προκατόχους του, τους οποίους έψεγε για την απογραφή. Την ίδια τακτική του μαγειρέματος των χρεών, με μεταφορά στον φετινό προϋπολογισμό όλων των χρεωστουμένων, εφάρμοσε χωρίς καν τη δικαιολογία μιας απογραφής. Για να νομιμοποιηθεί να υποστηρίξει ότι μείωσε το έλλειμμα, θαυματουργά μετά από έναν χρόνο, εξέθεσε τη χώρα. Το χειρότερο είναι πως το ΠαΣοΚ τάχα θα μοίραζε λεφτά! Και ήταν η κακιά ΝΔ που εξήγγειλλε φόρους...

Η νέα Κυβέρνηση όπου βάλει το χέρι της τα κάνει μαντάρα. Κατήργησε άνευ λόγου και αιτίας σωστά μέτρα της ΝΔ με προφανή οφέλη για το περιβάλλον, όπως την απόσυρση των αυτοκινήτων και τη δράση για τα κουφώματα. Η επίσημη γραμμή θέλει να μην υπάρχουν χρήματα. Τα οποία βεβαίως βρέθηκαν για να αντικατασταθούν τα κρατικά οχήματα με... υβριδικά! Αξέχαστη και η γκάφα της υπουργού Περιβάλλοντος, σύμφωνα με την οποία τα λεφτά της απόσυρσης θα διατεθούν για την Παιδεία. Τα ίδια λεφτά που δεν υπήρχαν! Με τους ημιυπαίθριους προκλήθηκε αλαλούμ, ενώ το ΠαΣοΚ μοιράζει ψίχουλα και φέρνει τον έναν φόρο πίσω απ'τον άλλον. Μόνο που κανένα κανάλι δε μιλά σήμερα ούτε για χαράτσι, ούτε για φοροεπιδρομή.

Στην Παιδεία ισχύει η ίδια λογική της αντιπολίτευσης στην προηγούμενη Κυβέρνηση, με το ΠαΣοΚ να μαγειρεύει κατάργηση του ολόσωστου μέτρου της βάσης του 10. Τα άρθρα για τους μαθητές που μπαίνουν στα ΤΕΙ με 5 και 7 θα ξανακάνουν την εμφάνισή τους -μαζί με τα δάκρυα για τα καημένα τα παιδιά που το σύστημα τα αναγκάζει να σπουδάσουν εκεί που δε θέλουν.

Φυσικά ο λαϊκισμός έδωσε δυναμικό παρών από την πρώτη στιγμή. Έναν μήνα η Κυβέρνηση προσπαθεί να στελεχώσει με αδιάβλητο τρόπο τα υπουργεία, και τελικά (όλως τυχαίως) οι κολλητοί των υπουργών κρίθηκαν άριστοι αντί των αρεστών. Τα υπουργεία υπολειτουργούν ώστε η νέα Κυβέρνηση να κάνει το κομμάτι της, για πολιτικές θέσεις που είναι αυτονόητο ότι θα καλύπτονταν με πρόσωπα "εμπιστοσύνης" -για να το θέσουμε κομψά.

Μέσα σε όλα η φαυλότητα του ΠαΣοΚ και οι εμμονές των πρωθυπουργικών συμβούλων θα φέρουν κρίση με την Εκκλησία, που κάθε φορά πλήττει πολύ περισσότερο την Κυβέρνηση απ' ό,τι την Ιεραρχία.

Το ΠαΣοΚ κέρδισε με 10,44% και μέσα σε έναν μήνα έχει ήδη δώσει στίγμα ανικανότητας που θα κάνει το εκλογικό σώμα να αναπολεί την κοιμώμενη Κυβέρνηση Καραμανλή. Ας προβληματισθεί ο αναγνώστης με το εξής κουΐζ: Υπάρχει έστω και μία κυβερνητική πρωτοβουλία που να κινείται στη σωστή κατεύθυνση και να συμβαδίζει με τα προεκλογικώς υπεσχημένα;

Την ίδια στιγμή η ΝΔ απολαμβάνει ανοικτές διαδικασίες δημοκρατίας. Όταν φωνάζαμε ότι τα καραγκιοζιλίκια του Παπανδρέου είναι και αποπροσανατολιστικά και διχαστικά, κάποιοι έβλεπαν όνειρα. Όταν επιμέναμε ότι η εκλογή πρέπει να διευθετηθεί τάχιστα, κάποιοι έψαχναν τρόπο να εμποδίσουν την πορεία της Ντόρας προς την εκλογή. Μόνο αυτό τούς ενδιέφερε.

Συγχαρητήρια κύριοι! Το ΠαΣοΚ πορεύεται ανεξέλεγκτο και στη ΝΔ το μόνο θέμα είναι η λάσπη που θα πετάξουμε στην κυρία Μπακογιάννη. Μπράβο και στον κ. Μανώλη. Τον άνθρωπο που δημιούργησε πλείστα όσα προβλήματα στην Κυβέρνηση Καραμανλή με την προσωπική πολιτική του και που σήμερα ανακάλυψε τη Siemens. Άλλωστε πάλι η Ντόρα φταίει: Εκείνη δε φυγάδευσε τον Χριστοφοράκο στη Γερμανία; Όχι; Δεν έχει καμία σημασία.

Όπως δεν έχει σημασία και το παραμύθι ότι "το μακεδονικό σε δέκα χρόνια θα έχει ξεχαστεί". Διότι ήταν ακριβώς ο Σαμαράς που τορπίλισε τη διαδικασία εξεύρεσης λύσης πριν 20 χρόνια. Όταν ο Μητσοτάκης έκανε την περίφημη δήλωση αναφερόταν σε αυτό που σήμερα παρακαλάμε να πετύχουμε: Σύνθετη ονομασία! Τότε για τον Σαμαρά ισοδυναμούσε με προδοσία. Σήμερα είναι η έντιμη λύση! Αλλά πάλι φταίει ο Μητσοτάκης και κατ' επέκτασιν η Ντόρα.

Μόνο που, κύριε Σαμαρά, όσο και να σε αγάπησαν ξαφνικά κάποιοι (γιατί, άραγε;), είσαι προδότης. Και τέτοιος θα παραμείνεις. Προδότης στη συνείδηση των ψηφοφόρων του κόμματος. Της βάσης που ξαφνικά όλοι λατρέψατε.

Ακόμα κι αν η Ντόρα είναι φθαρμένη, ακόμα κι αν δεν είναι η καταλληλότερη για την ηγεσία (που δεν είναι), στο δίπολο με τον συγκεκριμένο αντίπαλο υπερέχει μακράν -και επικοινωνιακά, και σε ικανότητες, και σε χάρισμα. Όποιος θέλει τη ΝΔ του 17%, ας προσέλθει στη χαζοχαρούμενη κάλπη να ψηφίσει Σαμαρά.

Για εμάς, η αποχή από τη γελοία διαδικασία αποτελεί μονόδρομο, διότι δε δεχόμαστε τη νομιμότητά της -όχι διαδικαστικά, αλλά με όρους πολιτικής ουσίας. Και ας αρνούνται κάποιοι να το καταλάβουν.

2/11/09

Και τώρα οι δυο τους

Η απόσυρση τού Δημήτρη Αβραμόπουλου από τη διεκδίκηση της ηγεσίας τής ΝΔ ήταν αναμενόμενη. Από τη στιγμή που το καραμανλικό μπλοκ συνασπίστηκε στο πρόσωπο τού Αντώνη Σαμαρά ήταν σίγουρο ότι οι αριθμοί για τον πρώην Δήμαρχο δεν "έβγαιναν" και περισσότερο σίγουρο ότι δεν επρόκειτο να εκτεθεί σε μία μάχη χαμένη με τόσο θεαματικό τρόπο.

Είναι κρίμα για τον κ. Αβραμόπουλο, ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς ότι ο ξαφνικός έρωτας της εσωκομματικής πλειοψηφίας με τον άνθρωπο που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση της μακροβιότερης σοσιαλιστικής διακυβέρνησης της χώρας εκπορεύεται από την ταπεινότατη βάση της στείρας αντίθεσης στην κ. Μπακογιάννη. Πολιτικά οι καραμανλικοί δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με τη ρητορική τού κ. Σαμαρά. Μην ξεχνάμε ότι ήταν ο απερχόμενος αρχηγός που απέβαλε τον όρο "Δεξιά" από το λεξιλόγιο τού νεοδημοκράτη και ξανοίχθηκε στα θολά νερά του μεσαίου χώρου. Είναι το λιγότερο παράδοξο σήμερα ο κ. Σαμαράς να διεκδικεί την ηγεσία ως ο πλέον "πατριώτης".

Το ίδιο (αν όχι περισσότερο) παράδοξο είναι η κ. Μπακογιάννη να φέρεται ως η "ενδοτική" σε πιέσεις (για να το θέσουμε κομψά) και εν πολλοίς επικίνδυνη (!) για τα εθνικά θέματα, ενώ ήταν ο Καραμανλής που την έχρησε υπουργό Εξωτερικών. Αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε. Ο κ. Σαμαράς μόλις το 2004 επέστρεψε στο κόμμα και η θέση που πρόσφατα κατέλαβε ήταν του υπουργού Πολιτισμού, τη στιγμή που ο λαοπρόβλητος ηγέτης επί χρόνια εμπιστευόταν την Ντόρα με τη χάραξη της εξωτερικής μας πολιτικής. Η βάση, που τότε αποθέωνε τον Καραμανλή, μόλις σήμερα αντελήφθη ότι ήταν επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα; Γιατί δεν είχε αντιδράσει;

Όμως το πλέον ανησυχητικό για το επίπεδο πολιτικής συνείδησης στη χώρα είναι το πόσο ευεπίφορη στην προπαγάνδα απεδείχθη η περίφημη βάση -ειδικά τώρα που θα εκλέξει η ίδια τη νέα ηγεσία. Μέσα σε ένα απόγευμα ο κ. Σαμαράς δεν έγινε απλά αποδεκτός εντός του κόμματος, αλλά και ο αγαπημένος των καραμανλικών. Των καραμανλικών ψηφοφόρων, όχι των στελεχών...

Η άμεση εκλογή έχει ήδη οδηγήσει σε ύπνωση τη ΝΔ, αλλά είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε διάλυση. Όχι βέβαια λόγω της αντιπαράθεσης Ντόρας - Αντώνη, αλλά γιατί πιθανή εκλογή τού δεύτερου δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή. Η ΝΔ θα διασπασθεί -ίσως όχι επίσημα, όμως για ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των νεοδημοκρατών είναι αδιανόητο να ψηφίσουν τον Σαμαρά για Πρωθυπουργό. Αλλά και σε πιθανή εκλογή τής Ντόρας, ο Σαμαράς και η ομάδα του θα καραδοκούν και θα υπονομεύουν συνεχώς τη νέα αρχηγό καθώς θα έχουν συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό ψήφων.

Ο κ. Αβραμόπουλος σήμερα ανακάλεσε την υποψηφιότητά του, αλλά σημείωσε περήφανα ότι συνέβαλε στο να ανοιχτεί η διαδικασία στη βάση. Η συνέχεια δυστυχώς θα αποδείξει αν έχει λόγο να καμαρώνει γι' αυτό.

29/10/09

Η βία φέρνει...

"Η βία φέρνει βία". Το τσιτάτο της Αριστεράς είναι μία από τις πιο συχνές και πιο παραπλανητικές διαπιστώσεις που μπορεί κανείς να συναντήσει στο πλαίσιο του κοινωνικού διαλόγου. Η κρατική καταστολή γεννά τη βία στη βία της εξουσίας...

Όσο καλόηχο και αν είναι ένα δίστιχο δε συνιστά και πολιτικό επιχείρημα, πολύ περισσότερο όταν ο αριστερίστικος λόγος βρίθει βερμπαλισμών και ανούσιων ρητορικών εξάρσεων. Η κρατική εξουσία δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να γίνει αντιληπτή ως βία, διότι εξ ορισμού είναι καταπιεστική. Στην πραγματικότητα κάθε έκφανση του κρατικού μηχανισμού μπορεί να γίνει αντιληπτή ως εκδήλωση βίας και "παραβίαση" δικαιωμάτων. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά, ξεκινήστε π.χ. από την είσπραξη των φόρων!

Η κοινωνική συμβίωση και γαλήνη βασίζεται στη μερική παραίτηση και εντός πλαισίου (νόμων) άσκηση των δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην επιβίωση υπήρχε και ησκείτο και κατά την προϊστορική περίοδο -πρόκειται άλλωστε για ένα εκ των πλέον αρχεγόνων ενστίκτων. Μόνο που τότε μπορούσε να εξυπηρετηθεί και από τη φυσική εξόντωση κάθε αντιπάλου στη διεκδίκηση π.χ. της τροφής. Το αυτό ίσχυε και με την εύρεση ερωτικού συντρόφου, καταφυγίου και γενικά ο πρωτόγονος νόμος της επιβίωσης του ισχυρότερου ήταν που καθόριζε το πλαίσιο της (μη) συμβίωσης.

Η συγκρότηση κοινωνιών απετέλεσε τη βάση του πολιτισμού. Τα δικαιώματα ασκούνται λοιπόν υπό την αίρεση προκαθορισμένων περιορισμών, για να εξασφαλιστεί η αρμονική συνύπαρξη και δραστηριότητα. Σήμερα κανείς δε νομιμοποιείται να καταλάβει ένα ξένο σπίτι όπως θα συνέβαινε με μία παλαιολιθική σπηλιά.

Στην ίδια λογική είναι το κοινωνικό σύνολο που δημιουργεί το σύστημα διακυβέρνησης και, στο πλαίσιο αυτορρύθμισης, τού εκχωρεί εξουσία. "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους" σύμφωνα με το Σύνταγμα, και δεν πρόκειται για μια κοινωνιολογική κενολογία, αλλά για τον θεμέλιο λίθο εγκαθίδρυσης και άσκησης της κρατικής εξουσίας. Είναι ο λαός που έχει εκχωρήσει στα κρατικά όργανα της δυνατότητα άσκησης ακόμα και βίας, ακριβώς διότι αναγνωρίζεται η ανάγκη της υπό όρους καταπιεστικής επιβολής των νόμων. Ανάγκη που ισοδυναμεί με αναγνώριση του ενδεχομένου εκτροπής από αυτούς.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για κρατική βία -κάθε λειτουργία του Κράτους εμπεριέχει στοιχεία εξαναγκασμού. Και ακριβώς επειδή η εξουσία πρέπει να ασκείται "υπέρ του λαού" η κατάχρηση αυτής της εξουσίας προκαλεί αποτροπιασμό μεγαλύτερο ακόμα και από αυτόν που προκαλείται όταν υπάρχει αντίστοιχη ενέργεια από πολίτες.

Πάρτε για παράδειγμα τις δολοφονίες αστυνομικών. Ποτέ δεν είδαμε να καίγεται η Αθήνα επί 10 μέρες, όπως έγινε με τη δολοφονία του 16χρονου τον Δεκέμβριο. Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ούτε ότι οι αστυνομικοί "καταπιέζουν", ούτε ότι επρόκειτο για παιδί. Μια ματιά στις ειδήσεις, με την εικόνα των 19χρονων δόκιμων αστυνομικών να χαζολογούν στο φόντο της τηλεοπτικής λήψης σα να βρίσκονταν στο προαύλιο του Λυκείου τους, είναι αρκετή και για τον πλέον κακοπροαίρετο. Και αυτοί παιδιά είναι, που βρέθηκαν με στολή αναζητώντας μεροκάματο. Μόνο που για τις 99 σφαίρες δεν πρόκειται να προκληθεί η κατακραυγή μιας ζαρντινιέρας.

Στο μακάβριο ζύγι του ποια ζωή αξίζει περισσότερο δε θα μπούμε. Αλλά είναι σαφές ότι το λαϊκό αίσθημα αντιδρά με δυο μέτρα και σταθμά. Και ανεξάρτητα από τις ιδεοληψίες του καθενός, αυτό είναι αναμενόμενο. Το Κράτος νομιμοποιείται μόνο εφόσον τηρεί το "υπέρ του λαού" που προαναφέραμε.

Για να επανέλθουμε, η πολυθρύλητη βία της εξουσίας είναι η κατάχρηση εξουσίας. Και η διαφορά είναι τεράστια: Στη μία περίπτωση η εξουσία είναι υπαρκτή, στην άλλη όχι. Ο αστυνομικός δικαιούται να πυροβολήσει, όχι για κάποιον θεόσταλτο λόγο, αλλά γιατί η ίδια η κοινωνία τον εμπιστεύεται προς τούτο (στο θέμα της εκπαίδευσής του ας μην μπούμε καλύτερα).

Όμως η εξίσωση του κοινού εγκληματία με την επιβολή του νόμου είναι ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Το "η βία φέρνει βία" αποτελεί νόμο της ζούγκλας και δεν επιτρέπεται να αποτελεί επιχείρημα στα χείλη κανενός.

Φυσικά η εγκληματική ωμότητα πάντα πρέπει να ενδυθεί τον μανδύα της μεγάλης ιδέας. Σήμερα οι διάφοροι "πυρήνες" και "αγώνες" με τα βαρύγδουπα ονόματα δίνουν την αντιεξουσιαστική και αντιφασιστική μάχη τους. Όπως το 1967 κάποιοι θέλαν να σώσουν την Πατρίδα και 30 χρόνια νωρίτερα κάποιοι άλλοι ήθελαν να μείνουν αμόλυντοι από εβραϊκά μιάσματα... Όλες οι μορφές καταπίεσης έχουν τα ίδια μελανά χαρακτηριστικά και ένα ιδεολογικό προπέτασμα.

Η διαφορά είναι στην κυρίαρχη ιδεολογία. Η Ελλάδα εμφορείται από αριστερομανία και έτσι τα "παιδιά" βρίσκουν δυστυχώς ακόμα και σιωπηρούς υποστηρικτές. Φανταστείτε 5 χρυσαυγίτες να γαζώναν με 99 σφαίρες Αλβανούς μετανάστες... Οι αντιδράσεις δε θα ήταν το ίδιο ψύχραιμες.

Πίσω από τη χλιαρή και με αστερίσκους αποδοκιμασία του περιστατικού στο αστυνομικό τμήμα κρύβεται μια νοσηρή αντίληψη της λειτουργίας της κοινωνίας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσο διαδεδομένη είναι. Ωστόσο ας έχουμε όλοι υπ' όψιν ότι η βία δε φέρνει βία, αλλά περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων. Πριν φτάσουμε στον εξοπλισμένο σαν αστακό αστυνομικό που πυροβολεί κάθε περίεργο τύπο με καμπαρντίνα μέσα στο Μετρό (όπως στο Λονδίνο, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα) και σε ελληνικά υπουργεία of Homeland Security που θα βασανίζουν απροκάλυπτα, ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι το Κράτος θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιβιώνει.

Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο η ποιότητα της δικής μας επιβίωσης.

28/10/09

Για έναν σύγχρονο πατριωτισμό

Ο πατριωτισμός είναι μία έννοια παρεξηγημένη όσο λίγες -και εν πολλοίς όχι άδικα. Όσοι προσπάθησαν να τον καπηλευθούν, ανεξαρτήτως συνθηκών και ιδεολογίας, συνέβαλαν ώστε για τον σύγχρονο Έλληνα ο πατριωτικός λόγος να κινείται μεταξύ ακρότητας και γραφικότητας (αν τοποθετήσουμε στο πλάνο τους σύγχρονους πολιτικούς που διαγκωνίζονται για την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων κινούμαστε μάλλον προς το δεύτερο).

Σαφέστατα δεν υπάρχει τίποτε το ακραίο στη φιλοπατρία και στην απόδοση τιμής και σεβασμού στο Έθνος και την ιστορία του. Με τη διαφορά ότι οι έννοιες αυτές δεν περιορίζονται σε κανέναν πολιτικό χώρο, και αυτός είναι ακριβώς και ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα καμίας ιδεολογίας. Είναι άλλωστε πολύ σημαντικές για να ενταχθούν στη χαμηλού επιπέδου πολιτική αντιπαράθεση.

Ο πατριωτισμός είναι το συστατικό στοιχείο του Έθνους. Είναι η συνειδητοποίηση της ετερότητας, της διαφορετικότητας. Και είναι μάταια η προσπάθεια να χαρακτηρισθεί μισαλλοδοξία το αυτονόητο: Κάθε λαός πιστεύει ότι υπερέχει έναντι των άλλων. Και δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε αυτό, στον βαθμό που δεν οδηγεί σε προσβλητική συμπεριφορά έναντι των αλλοεθνών, αλλά ούτε και σε προσπάθεια διάδοσης των αξιών του (κάπως έτσι οι Αμερικανοί μοιράζουν... ελευθερία και δημοκρατία ανά τον κόσμο).

Δε μιλάμε για τίποτε διαφορετικό από τον πολιτισμό. Εάν το διακύβευμα μιας απειλής είναι απλά το σύστημα εξουσίας και η εθνικότητα των φορέων της, δε θα βρεθεί κανένας πρόθυμος να τής αντισταθεί. Εάν όμως οι αμυνόμενοι αντιληφθούν εαυτούς ως φορείς των αξιών και ιδεωδών, του πολιτισμού που επί αιώνες έχει επιβιώσει, έστω και αν έχουν συμβάλει ελάχιστα σε αυτόν, αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα και την αιτία για την οποία αξίζει να συνεχίσουν να υπάρχουν ως κάτι το ξεχωριστό.

Είναι πολύ πιθανό τα παραπάνω να περηξηγηθούν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ούτως ή άλλως οι αξίες, η κοινωνική συνείδηση, ο πολιτισμός σε αυτήν τη χώρα αποτελούν έννοιες άγνωστες, ξένες. Το ατομικό συμφέρον και η ιδεολογικοποιημένη αντίσταση σε οποιαδήποτε μορφή οργανωμένης εξουσίας, που γίνεται αντιληπτή ως καταπίεση και όχι ως το κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξης, έχουν εδώ και 30 χρόνια επικρατήσει.

Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί ειρηνικός τρόπος να αναγνωρίσουμε όσα μάς ενώνουν, όσα μάς κάνουν Έλληνες, και να γίνουν κοινό κτήμα και συνείδηση.

Τιμή και δόξα σε όσους αγωνίστηκαν για την ύπαρξη και την ευημερία αυτής της χώρας. Τιμή και δόξα σε όσους, σε πείσμα πολλών, θα συνεχίσουν να αγωνίζονται.

27/10/09

Ανοίγοντας το κόμμα στη βάση

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το κόμμα στην κοινωνία... Να συμμετάσχουν στην εκλογή όσο το δυνατόν περισσότεροι...

Δυστυχώς στη ΝΔ ακόμα συζητούν επί της διαδικασίας, αποφεύγουν την αντιπαράθεση με πολιτικούς όρους και από τα πολλά "ξανοίγματα" στη λαϊκή βάση θα αποξενώσουν και τον πλέον φανατικό νεοδημοκράτη. Την ίδια στιγμή δημιουργούνται οι συνθήκες για κωμικές σκηνές Πακιστανών και Αλβανών να στήνονται στην ουρά, όπως με το ΠαΣοΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι η Singular Logic, διόλου διακριτικά, αρνήθηκε να συνδεθεί με τη διαβλητότατη διαδικασία.

Επί 2 χρόνια επιχειρηματολογούμε εναντίον αυτών των θεατρινισμών. Σήμερα ποιος σοβαρά μπορεί να υποστηρίξει την αξιοπιστία της εκλογής από μέλη και "φίλους"; Ποιος βλέπει τη διαδικασία ικανή να παραγάγει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα; Ποιος πιστεύει ότι υπηρετεί την ενότητα;

Ιδεολογικά - θεωρητικά διαφωνούμε με τη λογική του "ανοίγματος". Ούτε η μαζική συμμετοχή ούτε ο αριθμός των μελών υποδηλώνουν ποιότητα. Και, βεβαίως, καθόλου δεν αυξάνουν τη νομιμοποίηση του νικητή -τουναντίον, στην περίπτωση της οριακής εκλογής (που είναι η πλέον πιθανή) θα έχουμε υπονόμευση της εξουσίας του από την πρώτη στιγμή. Κουραστικά θα επαναλαμβάνουμε ότι η δημοκρατία είναι πολλά παραπάνω από το στήσιμο μιας κάλπης. Και, ναι, δεν είναι οι περαστικοί το κατάλληλο σώμα για να επιλέξουν τον αρχηγό ενός κόμματος!

Το να εγγραφούν μέλη ήταν η μοναδική κρησσάρα που θα διαχώριζε στοιχειωδώς όσους πονάνε το κόμμα από όσους ήθελαν να σπάσουνε πλάκα. Ο κ. Αβραμόπουλος στο πλαίσιο των ελιγμών του (ήτοι δε βγαίνουν τα νούμερα...) ζητά να συμμετάσχουν και οι "φίλοι", και απλά να εγγράφονται σε έναν κατάλογο για να μη διπλοψηφίσουν. Τώρα πόσοι παραπάνω θα προσέλθουν στην κάλπη, επειδή δε θα εγγραφούν μέλη αλλά απλά φίλοι, εναπόκειται στην κρίση του καθενός. Με μια τεράστια ένσταση...

Ο πολίτης που επιθυμεί να συμμετάσχει σε μία αυστηρά εσωκομματική διαδικασία, και μάλιστα κολοσσιαίας σημασίας αφού πρόκειται για την εκλογή του αρχηγού του, ανεξάρτητα από το αν είναι προσκείμενος ιδεολογικά ή απλά διασκεδάζει ένα κυριακάτικο πρωινό, δε νομιμοποιείται σε καμία περίπτωση να διεκδικεί το δικαίωμα να εκλέξει Πρόεδρο χωρίς την παραμικρή "θυσία" εκ μέρους του. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν Πρόεδρο, αλλά τούς αποτρέπει η εγγραφή στα κομματικά μητρώα; Να είμαστε και λίγο σοβαροί.

Μιλώντας για σοβαρότητα, ο πολιτικός που ποτέ δε διακρίθηκε γι' αυτήν είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Αν ο πρώην υπουργός (Παιδείας, Κύριε ελέησον!) με το μυαλό του νομίζει ότι αποτελεί ισχυρό εσωκομματικό πόλο, ας βρει τα κότσια να διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο -ένα 2% το πολύ. Κριτή των πάντων, πάνσοφο "τοποτηρητή" ή ό,τι άλλο δεν τον έχει χρήσει κανένας. Το αυτό ισχύει και για τον κ. Μεϊμαράκη, που όσα δίκια και να έχει (σε αντίθεση με τον δούλο του μικροφώνου και της κάμερας Άρη) πρέπει να περιορίσει τις εκρήξεις του.

Είναι πολύ ωραία τα λόγια που "γράφουν" στα ΜΜΕ, αλλά τα κόμματα δεν ανοίγονται στην κοινωνία με τις γελοιότητες που διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες. Ανοίγονται με τις πολιτικές τους. Με τις θέσεις τους. Με τις προτάσεις τους. Αλλά αυτό δεν έχει μάλλον καμία σημασία.

ΥΓ: Η νέα Κυβέρνηση μόλις 25 μέρες μετά την εκλογή της έχει ήδη αποδειχθεί επικίνδυνη. Το αλαλούμ των αρμοδιοτήτων με τα υπουργεία, με το Συμβούλιο Επικρατείας να εντοπίζει απίστευτα κενά και ασάφειες στο διοικητικό σχέδιο Παπανδρέου, και τους γραμματείς να αγνοούνται ακόμα μεταξύ Διαδικτύου και ορδών πρασινοφρουρών αποτελούν την καλύτερη απόδειξη. Επί ΝΔ κυβερνούσαν οι ανίκανοι. Σήμερα δεν κυβερνά κανένας...

20/10/09

Η μάχη των ιδεολογιών

Η συζήτηση για τον επανακαθορισμό των αρχών και θέσεων της ΝΔ ήταν μαθηματικά βέβαιη από τη στιγμή της παραίτησης Καραμανλή. Πρόκειται για ένα ζήτημα που ανά δεκαετία, αν όχι συχνότερα, επανέρχεται στο προσκήνιο και συνοδεύεται από την τελείως άχρηστη διαμάχη γύρω από το όνομα και το έμβλημα του κόμματος.

Ακούμε λοιπόν για ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, σύγχρονη Κεντροδεξιά, φιλολαϊκή Κεντροδεξιά... Η (μέχρι στιγμής) εξαφάνιση του μεσαίου χώρου από τη ρητορική των υποψηφίων Προέδρων έχει σημειολογικά την αξία της, όπως και η επαναχρησιμοποίηση της "Δεξιάς", έστω και με πολλές περικοκλάδες. Και είναι ακριβώς η ανάγκη χρησιμοποίησης εξωραϊστικών πολύπλοκων προσδιορισμών που μαρτυρά την κρίση ταυτότητας της ΝΔ από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα.

Στην Ελλάδα οι ιδεολογικοί χαρακτηρισμοί είναι πολύ παρεξηγημένοι. Πάρτε για παράδειγμα την Αριστερά. Σε αυτήν λογαριάζει τον εαυτό του και το ΠαΣοΚ το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ και τον (σημερινό) ΣυΡιζΑ. Έτσι φτάνουμε σε αναλογία Αριστεράς-Δεξιάς 60-40, παρατήρηση που με όρους εμφυλίου (εκεί άλλωστε ανάγονται όλες οι ιδεολογικές συγκρούσεις) είναι παράλογη. Μπορεί μεν να μην έχει δίκιο η κ. Παπαρήγα, στα μάτια της οποίας τα δύο μεγάλα κόμματα δεν εμφανίζουν καμία διαφορά, αλλά οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει να καγχάσει ακούγοντας τον Κώστα Σημίτη ή τον Γιώργο Παπανδρέου να φέρονται ως εκφραστές των ιδεωδών της Αριστεράς.

Ο "παπανδρεϊσμός" της δεκαετίας του 90', ένα κράμα αφόρητα ανεύθυνου λαϊκισμού και αριστερίστικης ρητορικής, επέτρεψε στο ΠαΣοΚ να εδραιωθεί στην Κεντροαριστερά. Τις δυνάμεις του όμως τις κατοχύρωσε με την άλωση του κρατικού μηχανισμού. Από κει κι έπειτα ο κομματικός στρατός εξασφάλιζε υποστήριξη ανεξάρτητα από την πραγματική πολιτική που οι Κυβερνήσεις ΠαΣοΚ ακολουθούσαν. Παραμένει απίστευτα θλιβερό ακόμα και στις μέρες μας πολιτικοί που παριστάνουν τους σύγχρονους να ορκίζονται πίστη στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Από την άλλη, για τη ΝΔ κυρίαρχη ιδεολογία είναι η μη-ιδεολογία. Το κόμμα δεν έχασε ποτέ τη μάχη των ιδεών, πολύ απλά γιατί δεν την έδωσε ποτέ. Ίσως η αφέλεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή ότι ο λαός θα του χρωστά αιωνίως ευγνωμοσύνη επέτρεψε στους αντιπάλους της ΝΔ να της χρεώσουν (και κατ' επέκτασιν συλλήβδην στη Δεξιά) όλα ανεξαιρέτως τα δεινά της χώρας! Μέχρι και σήμερα ακούμε π.χ. ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά (!!!) και οι πολιτευτές της ΝΔ απολογούνται ακόμα και για τη χούντα.

Πριν από όλα το κόμμα της Κεντροδεξιάς οφείλει να συμφιλιωθεί με τις ιδέες και το παρελθόν του -όχι να τις ωραιοποιήσει με ευφυολογήματα τύπου "μεσαίου χώρου". Δεν αρκεί μια απλή απαρίθμηση της προσφοράς της ΝΔ στη χώρα, ούτως ή άλλως αυτή τοποθετείται στο παλαιοκαραμανλικό παρελθόν. Είναι όμως ενδεικτικός, για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο η ΝΔ αποποιείται της τριετίας 90-93. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική Μητσοτάκη ακολουθήθηκε κατά γράμμα από τους εκσυγχρονιστές του κ. Σημίτη και πάντως αποτελεί απόδειξη ότι δεν είναι ο αριθμός των βουλευτών που εμποδίζει την προώθηση σκληρών μέτρων όταν υπάρχει η πολιτική βούληση.



Όσο πάντως η ΝΔ αναζητά τη νέα της ταυτότητα, το ΠαΣοΚ παραμένει αμετακίνητο στη δική του ιδεολογία: τον λαϊκισμό. Ενδεικτικός είναι ο χειρισμός της υπόθεσης των κρατικών αυτοκινήτων.

Αρχικά παρουσιάστηκε το σύνολο του κρατικού στόλου. Δεκάδες χιλιάδες οχήματα υποτίθεται ότι επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μόνο που σε αυτά περιελήφθησαν περιπολικά, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, ακόμα και τα οχήματα των ενόπλων δυνάμεων! Όταν φτάσαμε σε όσα πράγματι σκανδαλίζουν, πρώτα ακούστηκαν αυτά των Μητροπολιτών! Το ΠαΣοΚ νομίζει ότι μπορεί να πολιτευθεί σε σχέση με την Εκκλησία με τη λογική δήμευσης του 1981. Όταν φυσικά ο Αρχιεπίσκοπος έβαλε άκομψα τον υπουργό Εσωτερικών στη θέση του, μπήκαμε στην ουσία του θέματος. Για αυτήν τα ερωτήματα είναι πολλά.

Κατ' αρχήν αποκλείεται η αντικατάσταση των παλαιών οχημάτων με νέα, και μάλιστα υβριδικά, να συμφέρει οικονομικά το Κράτος. Φτάνουμε πάλι σε προμήθεια νέων οχημάτων. Αφού τα παλιά έχουν ήδη αγοραστεί, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν για το εύλογο διάστημα π.χ. των 15 χρόνων που καθένας από μας κρατά το δικό του αυτοκίνητο; Η επίκληση της συντήρησης είναι απλά γελοία. Δε μιλάμε για σαράβαλα που κάθε βδομάδα θέλουν συνεργείο!

Δεύτερον, δεν είναι μόνο ο αριθμός των οχημάτων που κοστίζει, αλλά κυρίως οι άσκοπες μετακινήσεις. Η εξοικονόμηση των χρημάτων έπρεπε από εκεί να ξεκίνησει.

Για να φτάσουμε στο κυριότερο: Με τον περιορισμό κατά... 80 των αξιωματούχων που θα μετακινούνται με κρατικά οχήματα, με πώληση του υπάρχοντος στόλου και αγορά με leasing του νέου, πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν;

Κερασάκι στην τούρτα του λαϊκισμού, η σουρεάλ εικόνα του υπουργικού συμβουλίου να περιφέρεται με λεωφορείο...

Να συνεχίσουμε με τον συνδυασμό της τερατολογίας ότι τα ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις και δώρα με την κατάργηση των ρυθμίσεων Πετραλιά επί το ευνοϊκότερον για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις; Με τη δαιμονοποίηση των STAGE; Με τον περιορισμό κατά... 150 των αστυνομικών που αργομισθούν στη φύλαξη ανύπαρκτων "στόχων"; Με τη γελοία διαδικτυακή κατάθεση βιογραφικών για την κάλυψη κρατικών θέσεων, όπου κάθε πικραμένος μπορεί να σπάσει πλάκα προτείνοντας φίλους του για γραμματείς υπουργείων; Υποτίθεται ότι έτσι υπηρετείται η διαφάνεια. Μόνο που ούτε οι επιλογές θα γίνουν αυτόματα από υπερυπολογιστές, ούτε καν θα μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει τις χιλιάδες υποψηφιότητες. Θα ήθελε εβδομάδες...

Η ΝΔ χαζολογάει με τις ανοικτές διαδικασίες -και για Αντιπολίτευση ούτε λόγος. Ή, ορθότερα, ούτε καν δευτερολογία.

14/10/09

Στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ

Με την αλλαγή στάσης της Ντόρας Μπακογιάννη, αφού ως τέτοια ερμηνεύθηκε η αποστροφή της ότι θα είναι υποψήφια όποια διαδικασία και αν επιλεγεί, ένα ακόμα αστείο επιχείρημα των εσωκομματικών της αντιπάλων (και δεν εννοώ απαραίτητα τους κ.κ. Αβραμόπουλο και Σαμαρά) καταρρίφθηκε. Υποτίθεται λοιπόν ότι η Ντόρα φοβόταν την άμεση εκλογή!

Πρόκειται για ανοησία ολκής που αποκαλύπτει τον πανικό της καραμανλικής πλειοψηφίας. Η σύνθεση του εκτάκτου συνεδρίου καθορίστηκε 2 χρόνια πριν, με τον Καραμανλή πανίσχυρο και αναμφισβήτητο αρχηγό. Οι εσωκομματικές ισορροπίες σίγουρα δεν ήταν υπέρ των μητσοτακικών. Επομένως, αν μία από τις δύο διαδικασίες πρέπει να "φοβίζει" την κ. Μπακογιάννη, είναι το συνέδριο με μέλη επιλεγμένα από τον απερχόμενο αρχηγό που δεν την ευνοεί!

Φυσικά και η ίδια η ουσία του επιχειρήματος είναι αβάσιμη, μια που δεν προκύπτει από πουθενά ότι η κ. Μπακογιάννη θα ηττηθεί αν στηθούν κάλπες. Μέχρι στιγμής το αντίθετο φαίνεται ότι θα συμβεί, και δε χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να το αντιληφθεί κανείς. Η Ντόρα αποτελεί την πιο ισχυρή προσωπικότητα και δείχνει σαφώς πιο έτοιμη να αντιπαρατεθεί στο ΠαΣοΚ. Μοιάζει δηλαδή η πιο κατάλληλη για να κερδίσει -και αυτό μετράει. Παράλληλα δε βαρύνεται με διασπάσεις, όπως οι δύο σημαντικότεροι ανθυποψήφιοί της.

Στο ιδεολογικό πεδίο επίσης πλεονεκτεί. Δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να υποστηρίξει ότι η υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη δε θα συγκεντρώσει τις ψήφους των "δεξιών" νεοδημοκρατών. Ήταν η ίδια βάση που αποθέωνε μέχρι τις 4 Οκτώβρη τον άνθρωπο που αντιμετώπιζε τη λέξη "Δεξιά" σα διάβολο και μιλούσε για μεσαίο χώρο. Όταν η κ. Μπακογιάννη χάραζε την εξωτερική ποιλιτική της χώρας ήταν και πάλι η ίδια βάση που ξαναψήφιζε Καραμανλή, επομένως κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για ενδοτισμό και υποχωρήσεις. Αλλά και στο μητσοτακικό λαμπρό πεδίο δόξης, την οικονομία, ήταν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που στήριζαν τον πρώην Πρωθυπουργό όταν εξήγγειλε (με 5,5 χρόνια καθυστέρηση) τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Πώς λοιπόν θα υποθέσουμε ότι η βάση δε θα επιλέξει την Ντόρα, ενώ έδειχνε (και δείχνει!) τυφλή εμπιστοσύνη σε έναν αρχηγό που συνέκλινε τόσο πολύ στον νεοφιλελευθερισμό;

Κι όμως, έχουμε ήδη ένα προηγούμενο που αποδεικνύει πόσο στρεβλές είναι αυτές οι διαδικασίες. Η άμεση εκλογή στο ΠαΣοΚ πριν δύο χρόνια έδωσε στον κ. Παπανδρέου την επανεκλογή του, παρόλο που πολιτικά δεν υπήρχε κανένας λόγος! Μόνο πλεονέκτημά του το όνομά του και η πέραση που συνέχιζε να έχει στους ηλικιωμένους ψηφοφόρους της βάσης. Το ίδιο κάποιοι ελπίζουν να συμβεί με τους παραδοσιακούς καραμανλικούς.

Ναι, η βάση δεν απαρτίζεται από θεότητες, ούτε αποτελεί την κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οποία θα πετύχουν άφεση αμαρτιών πολιτικοί με μεγάλα λάθη στην καριέρα τους (παρεμπιπτόντως, πενήντα χρόνια μετά μόνο ο Μητσοτάκης παραμένει "αποστάτης"). Και σίγουρα μια δημοκρατική διαδικασία δεν αποτελεί πάντα και νίκη της δημοκρατίας -καμιά φορά συμβαίνει το αντίθετο. Μην ξεχνάμε ότι αυτή η βάση ήταν που σε πολύ μεγάλο βαθμό άργησε να αναγνωρίσει την αποτυχία του κ. Καραμανλή, αν την αναγνώρισε. Διαφορετικά η απήχηση που διατηρεί στις τάξεις των νεοδημοκρατών ο καταρρακωμένος πρώην Πρωθυπουργός ανήκει απλά στη σφαίρα του παραλόγου.

"Δεν μπορεί το κόμμα να μένει πίσω ενώ οι άλλοι τραβάνε μπροστά", είναι η άλλη σαχλαμάρα που ακούγεται συνεχώς, "είναι και επικοινωνιακό το θέμα"! Ευτυχώς που επί τόσα χρόνια η ΝΔ είχε καλή επικοινωνιακή τακτική και πετυχημένους συμβούλους. Ίσως κάποιος εξ αυτών αντιληφθεί ότι το κόμμα κινδυνεύει να γίνει ουρά του ΠαΣοΚ, σε μια διαδικασία ούτως ή άλλως επικίνδυνη.

Διότι αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η ανόητη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία είναι άλμα προς τα μπρος. Πρόκειται για διαστρεβλωμένη αντίληψη των δημοκρατικών διαδικασιών, με την ίδια λογική που και οι ψηφοφορίες για το αν θα γίνει ή όχι κατάληψη σε μια σχολή δε μειώνουν σε τίποτα την αντιδημοκρατικότητά της. Το παράδειγμα είναι υπερβολικό, αλλά μία εξόχως πολιτική διαδικασία δεν επιτρέπεται να μετατραπεί σε τηλεοπτικό ριάλιτι.

Δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι οι ανοικτές διαδικασίες στα πρότυπα του ΠαΣοΚ είναι παραπλανητικές και επώδυνες. Αν επιλεγεί η διεύρυνση του εκλογικού σώματος, είναι σαφώς προτιμότερη η εκλογή από τα μέλη του κόμματος. Στο κάτω-κάτω, αφού πρόκειται για εσωτερική διαδικασία μιας οργάνωσης είναι και το πιο λογικό: Δεν μπορεί να ψηφίζουν οι περαστικοί, κάποιοι που μόνο θεωρητικά τάσσονται στο πλευρό του κόμματος αλλά επέλεξαν να μην είναι χρωματισμένοι και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με την παράταξη.

Αλλά ας θυμηθούμε το ένδοξο ΠαΣοΚ του 2007: Οι επί 3 μήνες αψιμαχίες ήταν απίστευτες και οδήγησαν σε βαθύτατο εσωκομματικό ρήγμα το οποίο παραμένει ανοικτό. Το κόμμα ήταν επί έναν χρόνο υπό διάλυση και στις δημοσκοπήσεις συναγωνιζόταν με τον ΣυΡιζΑ για τη δεύτερη θέση. Ίσως έχει ξεχαστεί η εικόνα του Κώστα Σημίτη με τα χέρια στο παντελόνι, να μεθοδεύει την εξόντωση του Γιωργάκη...
-"Και αν παραιτηθεί (σ.σ. από την ηγεσία της ΚΟ);"
-"Θα βγάλουμε αύριο άλλον"!!!

Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ότι τελικά το ΠαΣοΚ βγήκε κερδισμένο: Επί 5,5 χρόνια ο κ. Παπανδρέου δεν έχει κερδίσει παρά ελάχιστες ψήφους. Ήταν η ΝΔ που κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να επαναπατρισθούν οι πράσινοι ψηφοφόροι.

Το χειρότερο είναι ότι σε αυτό το διάστημα η ΝΔ αφέθηκε ανενόχλητη, και τις συνέπειες τις γνωρίζουμε όλοι. Αυτό ας το θυμούνται τα μέλη της ΝΔ που συνεχίζουν να ομφαλοσκοπούν ενόσω η νέα Κυβέρνηση έχει ήδη υποπέσει στις απολύτως αναμενόμενες αναδιπλώσεις και παλινωδίες της: Αίφνης πρέπει οι υπογραφές με την Κόσκο να γίνουν σεβαστές, η κατάσταση της οικονομίας είναι δύσκολη και απαιτείται νέος δανεισμός (στον οποίο ήδη προχώρησε με την έκδοση ομολόγων) και ας μη συνεχίσουμε, καθώς ούτως ή άλλως η Αντιπολίτευση έχει άλλα προβλήματα...

Για το τέλος έχουμε αφήσει και το πιο χιουμοριστικό επιχείρημα από όλα: Ότι με την εκλογή από τη βάση ο νέος αρχηγός θα απολαμβάνει μεγαλύτερης νομιμοποίησης. Της ίδιας που απήλαυσε προφανώς ο κ. Παπανδρέου το 2004, όταν 1.000.000 (λέμε τώρα) μέλη και φίλοι του ΠαΣοΚ επικύρωσαν τον διορισμό του στην ηγεσία του. Πού, δηλαδή, και να μην ήταν ο μόνος υποψήφιος!

Όλα αυτά μήπως και καταλάβουμε ότι πέρα από τις διαδικασίες και τις ατελείωτες συζητήσεις υπάρχει μια επόμενη μέρα. Μια μέρα που όποιος και όπως κι αν εκλεγεί θα πρέπει να παραλάβει ένα κόμμα ενωμένο και βιώσιμο. Τότε θα φανεί και η νομιμοποίηση του νέου αρχηγού, όχι από τους σταυρούς που έλαβε, αλλά από την πολιτική και τις ικανότητές του.

Φιλολογική παρένθεση

Ας συγχωρεθεί αυτό το άσχετο σημείωμα που παρεμβάλλουμε, αλλά ορισμένα πράγματα κάνουν τα αυτιά μας να πονούν.

Οι βουλευτές του ΣυΡιζΑ απείχαν της σημερινής ορκωμοσίας της Βουλής. Εικάζω ότι όταν προσκαλούνται σε γάμους και βαφτίσια εμφανίζονται μόνο στη δεξίωση. Η παρουσία τους θεσμικά ήταν επιβεβλημένη, ακόμα και αν δεν ορκίζονταν. Στην παρούσα ζωή δεν πρόκειται να κριθούν για την έλλειψη πίστης στον Θεό, αλλά η απιστία στη γλώσσα είναι σίγουρα κολάσιμη.

Το δικαίωμα τους να μην ορκιστούν είναι αποδεκτό επειδή δε θρησκεύουν, και όχι επειδή δε θρησκεύονται εκτός αν κατά βάθος νιώθουν... θεοί. Το ρήμα θρησκεύω σημαίνει λατρεύω και άρα ο Θεός θρησκεύεται από τον λαό και οι πιστοί θρησκεύουν τον Θεό. Συνεπώς δεν έχουμε θρησκευόμενους και μη, αλλά θρησκεύοντες και μη βουλευτές.

Αν με τη συμπεριφορά τους νομίζουν ότι πλήττουν τη διαδικασία και ότι κάτι καταφέρνουν, τουλάχιστον ας διορθώσουν το απαράδεκτο λάθος στο οποίο υποπίπτουν συνεχώς στις δηλώσεις τους.

13/10/09

Μετά την κάλπη: Μικρά κόμματα

Για τα κόμματα που δε διεκδικούσαν την εξουσία (ή τη διεκδικούσαν εν μέρει, στο πλαίσιο κυβερνητικής συνεργασίας!) η 4η Οκτωβρίου δεν έκρυβε ιδιαίτερες εκπλήξεις:

ΚΚΕ

Με 7,5% το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν κατήγαγε ιδιαίτερο θρίαμβο, συγκράτησε ωστόσο τις δυνάμεις του. Αν και οι ψήφοι αυξήθηκαν σε σχέση με τον Ιούνιο, υπήρξε μείωση συγκριτικά με το 2007 -σύγκριση μάλλον άδικη καθώς οι τότε πολιτικές συνθήκες ήσαν φυγόκεντρες για τους οπαδούς του ΠαΣοΚ. Κάτι παραπάνω από μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι μάλλον αποτελούν την πραγματική δύναμη του ΚΚΕ και, όπως είναι ευνόητο, δεν πρόκειται εύκολα να αλλαξοπιστήσουν.

Η τάση στήριξης του ΠαΣοΚ στον χώρο της Αριστεράς, ο "επαναπατρισμός", θα λέγαμε, πολλών σε έναν γνώριμο πολιτικό χώρο, καθιστά τη μείωση άνευ πολιτικής σημασίας.

ΛαΟΣ

Είναι αξιοσημείωτο ότι το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη συνεχίζει αυξητικά. Μπορεί το ποσοστό σε σχέση με τις Ευρωεκλογές να εμφανίζει μείωση, αλλά ήταν η μικρή συμμετοχή του Ιουνίου που το είχε πλασματικά ανεβάσει. Ο ΛαΟΣ εμφάνισε αύξηση σε απόλυτους αριθμούς ακόμα και σε σχέση με 4 μήνες μήνες πριν, που σημαίνει ότι η χαλαρή ψήφος δεν επέστρεψε στη ΝΔ.

Δε θα συμφωνήσουμε με τους αναλυτές ότι ο κ. Καρατζαφέρης υπήρξε ο δεύτερος νικητής των εκλογών, ή, τουλάχιστον, το κέρδος του δεν ήταν το αναμενόμενο. Παραδόξως, έγιναν πολλά λάθη προεκλογικά τα οποία έδωσαν την αίσθηση ότι ο κ. Καρατζαφέρης έχασε την επαφή με το κοινό στο οποίο απευθυνόταν. Είναι για παράδειγμα το λιγότερο οξύμωρο να διεκδικεί την ψήφο της πατριωτικής Δεξιάς ο κ. Ψινάκης... Με τη ΝΔ υπό διάλυση ο κ. Καρατζαφέρης δεν εισέπραξε τα αναμενόμενα.

Σε αυτό το σημείο ίσως εντοπίζεται η πραγματική νίκη του ΛαΟΣ: Μπορεί να μην κέρδισε την ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά φαίνεται να αποκτά σταθερό κοινό. Ο σκληρός πυρήνας των 162.000 του 2004 έχει σίγουρα διευρυνθεί και η μάχη του 3% μοιάζει κερδισμένη και για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, καθώς δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί χειρότερες πολιτικές συνθήκες από αυτές προ 5,5 ετών: Η μεγαλύτερη στην ιστορία συμμετοχή (που ανεβάζει το όριο εισόδου στη Βουλή), απίστευτη συσπείρωση υπέρ της ΝΔ και ένα κόμμα-πρωτάρης.

Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη κατοχυρώνει λοιπόν τις δυνάμεις του και σίγουρα η τέταρτη θέση αποτελεί μεγάλη επιτυχία. Με τις εσωκομματικές διεργασίες στη ΝΔ σε εξέλιξη δημοσκοπικά θα ανέβει. Πάντως ο κ. Καρατζαφέρης καλύτερα να κρατά μικρό καλάθι: Ας θυμηθεί τα 18άρια του ΣυΡιζΑ.

ΣυΡιζΑ

Το κόμμα έχασε 45.000 ψήφους σε σχέση με το 2007 και κάποιοι μιλάνε για νίκη του Τσίπρα! Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Η προεκλογική καταστροφολογία ήταν αδικαιολόγητη, και το είχαμε επισημάνει. Ένα κόμμα με πολυετή παρουσία στη Βουλή και παράδοση στον χώρο της προοδευτικής Αριστεράς έχει και αυτό σταθερό κοινό που αρκεί για την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση. Άρα δεν μπορεί η απότομη ταπείνωση των προσδοκιών να εμφανίζεται ως επίτευξη των στόχων.

Επί 2 έτη ο ΣυΡιζΑ κινήθηκε με την προοπτική του διψήφιου ποσοστού, ακόμη και της συμμετοχής σε Κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠαΣοΚ. Από το διαδικτυακό μας βήμα φωνάζαμε ότι η εικόνα των δημοσκοπήσεων ήταν απατηλή και οφειλόταν στην αποσυσπείρωση του ΠαΣοΚ, λόγω της διασπαστικής εσωτερικής διαμάχης (αυτό ας το θυμηθούν όσοι γαλάζιοι ονειρεύονται εκλογές από τη "βάση"). Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου το ΠαΣοΚ σταθεροποιήθηκε στην πρώτη θέση: Οι διεργασίες στον χώρο της Αριστεράς είχαν ως αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να αντιληφθούν ότι ακόμα και στο πλαίσιο της δημοκρατικής νομιμότητας λειτουργούν και δραστηριοποιούνται σχηματισμοί που δε διστάζουν να την υπονομεύσουν. Το ελκυστικό και απολιτίκ μόρφωμα του Νίκου Κωνσταντόπουλου είχε αλωθεί από το αμπέχωνο. Και τα 18άρια γυρίσαν στο ΠαΣοΚ.

Ο ΣυΡιζΑ δεν πέθανε στα χέρια του κ. Τσίπρα, που φαίνεται πως προσωπικά βγήκε κερδισμένος και ελέγχει κάπως τις εσωκομματικές διεργασίες. Όμως από την επιβίωση ώς τον θρίαμβο υπάρχει τεράστια απόσταση.

Οικολόγοι - Πράσινοι

Έχει μάλλον περάσει απαρατήρητο ότι οι Πράσινοι έχασαν μόλις 5.500 ψήφους σε σχέση με τις χαλαρές Ευρωεκλογές, και ενώ οι προεκλογικές συνθήκες δεν ευνοούσαν κανένα κόμμα της Αριστεράς. Δε γνωρίζουμε αν ήρθαν για να μείνουν, ωστόσο αυτές οι 173.500 ψήφοι καταγράφονται για... μελλοντική αναφορά. Άραγε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δεύτερο ΛαΟΣ του 2004;

Ο ελιγμός του Παπανδρέου με την (υποτιθέμενη;) πρόθεσή του να αναθέσει στον κ. Χρυσόγελο το υπουργείο Περιβάλλοντος ήταν τόσο έξυπνος, που αποκλείεται να τον σκέφτηκε μόνος του. Ένα "Ναι" θα έφερνε τους θεωρητικούς της Οικολογίας ενώπιον της σκληρής πραγματικότητας, το "Όχι" τούς κάνει να μοιάζουν υποκριτές... Είναι αμφίβολο αν στις επόμενες εκλογές θα καταγραφεί παρόμοια επίδοση -ειδικά αν δραστηριοποιηθεί ο αποκρουστικότατος κ. Τρεμόπουλος.

Παπαθεμελής

7η δύναμη η Δημοκρατική Αναγέννηση, σε ελεύθερη πτώση. Από τις 57.000 του 2007, στις 31.000 φέτος, που τον Ιούνιο (μαζί με τον κ. Ζουράρι) ήταν 65.000... Ένας αξιόλογος και εντιμότατος πολιτικός ήρθε η ώρα να αντιληφθεί ότι έδωσε όσα είχε να δώσει.

Λοιποί

Η ΑντΑρΣυΑ σημείωσε αξιόλογη επίδοση, μεγαλύτερη του Ιουνίου, με 25.000 ψήφους. Δύσκολα η ενίσχυση τέτοιων σχηματισμών μπορεί να ερμηνευθεί ως θετική για το επίπεδο της Δημοκρατίας.

Απ' την άλλη, οι 20.000 ψήφοι υπέρ του κ. Βεργή μαρτυρούν αυξημένη αίσθηση του χιούμορ ή (το πιθανότερο) μειωμένη αντίληψη από πλευράς των ψηφοφόρων, που τον μπέρδεψαν με τους Πράσινους! Διαφορετικά έχουμε... υπερδεκαπλασιασμό της δύναμής του σε σχέση με το 2007, εκτός της μείωσης από τις 30.000 του Ιουνίου.

Αγνοούνται - Αναζητούνται

Το 2007 είχαμε γελάσει πάρα πολύ με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία που θριάμβευε στα μπλογκ. Ίσως κάποιος από τους υπερδραστήριους διαδικτυακά (μόνο) οπαδούς της να έχει την καλοσύνη να μάς εξηγήσει τι απέγιναν.

Όπως και η Δράση!!!

12/10/09

Στη μάχη της διαδοχής

Το θέμα των ημερών είναι η εκλογή του διαδόχου του Κώστα Καραμανλή. Ας ρίξουμε μια ματιά στους πιθανούς υποψηφίους:

Ντόρα Μπακογιάννη

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα πλέον αξιόλογα στελέχη του κόμματος. Επί μακρόν, ωστόσο, εθεωρείτο η επόμενη αρχηγός, με αποτέλεσμα να φθαρεί στη συνείδηση του κόσμου. Προφανώς στο πρόσωπό της συσπειρώνεται η μητσοτακική-φιλελεύθερη ισχυρή εσωκομματική μειοψηφία. Μόνο που για τη ΝΔ ο Μητσοτάκης και οι επίγονοί του αντιμετωπίζονταν και συνεχίζουν ώς σήμερα να αντιμετωπίζονται ως ξένα σώματα (κάτι αντίστοιχο με τους "εκσυγχρονιστές" του ΠαΣοΚ).

Πραγματικά, η στάση ορισμένων στελεχών του κόμματος εν όψει της ήττας, όχι μόνο δεν εξυπηρετούσε το συμφέρον του, αλλά αντίθετα αποκάλυπτε την αγωνία τους μην τυχόν και η ΝΔ πέσει στα χέρια της Ντόρας. Η αντίληψη αυτή δεν είναι απλά άδικη, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν ο Κώστας Καραμανλής που απαρνήθηκε τον ίδιο τον όρο "δεξιά", προέβη στα υποτιθέμενα κεντρώα ανοίγματα και τελικά εισηγήθηκε την πιο σκληρά μητσοτακική οικονομική πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά καταντά εξωφρενική, όταν υποστηρίζεται ότι η κ. Μπακογιάννη υπονόμευσε τον απερχόμενο αρχηγό εισηγούμενη πρόωρες εκλογές, πράγμα τόσο αμφίβολο όσο και προσβλητικό για το πρώην "ισχυρό χαρτί" της ΝΔ, που ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζεται ως άβουλο ανήλικο που άγεται και φέρεται από Ντόρα και Σουφλιά.

Η αλήθεια είναι ότι η κ. Μπακογιάννη θα αποτελούσε τη συνεπέστερη ιδεολογικά επιλογή. Και επειδή η προσωπικότητά της διεισδύει σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, ίσως θα ήταν και εκλογικά επωφελής. Βεβαίως οι φωνές του κ. Καρατζαφέρη με Πρωθυπουργό Γιωργάκη και Αντιπολίτευση Ντόρα θα είναι εκκωφαντικές. Ωστόσο, για τις απώλειες εκ δεξιών που ίσως παρατηρηθούν, ένα μόνο σχόλιο: Αποκλείεται να είναι περισσότεροι αυτοί που θα βρουν την Ντόρα ενδοτική στα εθνικά θέματα από όσους πίστευαν το ίδιο για τον Καραμανλή -τον άνθρωπο που τής είχε αναθέσει το υπουργείο Εξωτερικών!

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Όταν η φιλοδοξία τυφλώνει, οι προοπτικές ψαλιδίζονται. Το εγχείρημα ΚΕΠ βαραίνει τον πρώην υπουργό, έστω κι αν πρόλαβε να επιστρέψει. Κάποιοι ακόμη τού αποδίδουν την ήττα του 2000 και θυμούνται εκείνο το άκαρπο τετ-α-τετ με τον Κώστα Καραμανλή.

Ίσως αδικαιολόγητα, αλλά η υποψηφιότητά του δεν εμφανίζει δυναμική. Η επιμονή του στην παρωδία της εκλογής από τη βάση αποτελεί το σχέδιο εξόδου του από μια μάχη που δε φαίνεται να μπορεί να κερδίσει. Κρίμα.

Αντώνης Σαμαράς

Για να συνεχίσουμε την επίκληση στη λαϊκή σοφία, στη δική του περίπτωση δύο φράσεις ταιριάζουν: "Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες" και "Αυτός με το μυαλό του μπαϊράμια φτιάνει"! Πώς προέκυψε ως αξιόμαχος διεκδικητής της προεδρίας ο κ. Σαμαράς ανάγεται στη σφαίρα του μυστηρίου. Μέχρι πρότινος δεν είχε εκλεγεί καν πρώτος στη Μεσσηνία.

Πέρα από τα χιουμοριστικά, αν υπάρχει πράγματι κίνδυνος διάσπασης με την εκλογή ενός εκ των τριών, αυτός είναι μέγιστος στην περίπτωση εκλογής Σαμαρά. Οι "μητσοτακικοί" ψηφοφόροι θα τραβήξουν γι' αλλού χωρίς καμία αμφιβολία και κανέναν δισταγμό.

Ο κ. Σαμαράς αποτελεί, καθώς φαίνεται, την ύστατη ελπίδα των καραμανλικών να σώσουν το κόμμα από έναν κίνδυνο που μόνο αυτοί αναγνωρίζουν. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση του ΠαΣοΚ στην εξουσία και που το 2004 φερόταν πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Γιώργο Παπανδρέου (την περίοδο των μετεγγραφών Μάνου, Ανδριανόπουλου, Ανδρουλάκη κ.λπ. -αλήθεια, μόνο εγώ τα θυμάμαι αυτά;) είναι ο ιδανικός Πρόεδρος... για το ΠαΣοΚ, που θα αλωνίσει ανενόχλητα στα χωράφια του κέντρου.

Παναγιώτης Ψωμιάδης

Με κάθε σεβασμό σε έναν πιστό αγωνιστή της ΝΔ, η υποψηφιότητά του δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή από καμία άποψη.

Προκειμένου να μην κερδίσει η Ντόρα, οι καραμανλικοί αναζητούν εναλλακτικές στα πρότυπα του 1997, με τον αέρα της φρεσκάδας:

Άρης Σπηλιωτόπουλος

Αν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης εκλεγόταν Πρόεδρος της ΝΔ θα είχε καλύτερη πιθανότητα νίκης από τον Σπηλιωτόπουλο, ένα δημιούργημα των ΜΜΕ που επί χρόνια φιλοτεχνεί το προφίλ του μοντέρνου πολιτικού. Στην πραγματικότητα η πολιτική του πορεία συνοψίζεται ως εξής: Μηδέν εις το "πηλήκιον" (που θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός μας). Είναι ντροπή ακόμη και να φέρεται ως υποψήφιος.

Κωστής Χατζηδάκης

Εδώ κι αν δεν έχουμε έρωτα των ΜΜΕ. Μία από τα ίδια.

Ευριπίδης Στυλιανίδης

Ένα πρόσωπο που για τους μυημένους δεν αποτελεί έκπληξη. Ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις ενστάσεις για τις ικανότητές του (υπήρξε πάντως πολύ πιο αποτελεσματικός και ουσιαστικός από τους άλλους δύο) δεν παύει να είναι λίγος. Άρα αποτελεί ιδανική επιλογή για τους νέους λοχαγούς...

Κλείνοντας, δύο λόγια ακόμη. Ο Κώστας Καραμανλής συμπεριφέρθηκε πολύ άδικα στον Κυριάκο Μητσοτάκη τα έτη της πρωθυπουργίας του. Θεωρώ ότι μία παραίτηση της Ντόρας υπέρ του αδερφού της θα συγκέντρωνε μόνο πλεονεκτήματα. Κάτι τέτοιο ήδη είναι αδύνατο.

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, πρότυπο πολιτικού αποτελεί ο κ. Νίκος Δένδιας. Όμως, στην εποχή της light πολιτικής και των γελοίων δημοκρατικών τάχα πανηγυριών, ο ουσιαστικός και εύστοχος λόγος του, η νηφαλιότητα και η παρρησία του, το ήθος που επιδεικνύει, το πάθος με το οποίο υπερασπίστηκε την παράταξη στις δύσκολες στιγμές όπου ξεμύτισε ο κάθε πικραμένος για να μάς πει τον πόνο του δε φαίνεται να έχουν καμία θέση.

Σε ένα σύστημα όπου η πολιτική ουσία θα κυριαρχούσε, ο κ. Δένδιας θα είχε ήδη αναδειχθεί ως ικανότερος. Τώρα που μετράει ποιος γράφει στην κάμερα, μάς ενδιαφέρουν οι κάλπες του Αβραμόπουλου και του Γιωργάκη Παπανδρέου...

11/10/09

Μετά την κάλπη: Νέα Δημοκρατία

Για την κεντροδεξιά παράταξη και για τους υποστηρικτές της το αποτέλεσμα αποτέλεσε κόλαφο. Επρόκειτο στην πραγματικότητα, βεβαίως, για μια κατάσταση αναμενόμενη και ήταν το μέγεθός της που εξέπληξε. Με την ασφάλεια της γνώσης των γεγονότων (δηλαδή του εκλογικού αποτελέσματος), θα επιχειρήσουμε την ανάλυσή τους.

Ο Κώστας Καραμανλής επελέγη από μία ομάδα βουλευτών πριν 12 χρόνια για να συσπειρώσει την καραμανλική εσωκομματική πλειοψηφία. Η εκλογή του ακολουθήθηκε από μία τριετία δυσπιστίας και επιφυλακτικότητας, όχι μόνο του νεοδημοκρατικού κατεστημένου αλλά και του εκλογικού σώματος (όπως αυτό προέκυπτε από τις δημοσκοπήσεις). Η αλήθεια (που έχει ξεχαστεί) είναι ότι ο Καραμανλής κατάφερε να ελέγξει το κόμμα του μόνο μετά την οριακή ήττα του 2000.

Σήμερα, που μετά την αποχώρησή του βγήκαν τα μαχαίρια, ειπώθηκε πια αυτό που πολυάριθμες φορές έχουμε επισημάνει τα τελευταία δύο χρόνια: Ότι ο Καραμανλής, όσο καλός αρχηγός υπήρξε, άλλο τόσο απέτυχε ως Πρωθυπουργός. Υπό αυτό το πρίσμα η ήττα του 2000 υπήρξε ευλογία για τον ίδιο και την παράταξη, καθώς όχι μόνο εγκαθίδρυσε την υπεροχή του στη Νέα Δημοκρατία και με τον θαυμάσιο προεκλογικό αγώνα ενίσχυσε το ηγετικό του προφίλ, διαψεύδοντας τις φωνές που τον έκριναν "λίγο", αλλά βρέθηκε να ασκεί αντιπολίτευση σε μια Κυβέρνηση που ολοένα και περισσότερο έτεινε προς το κατεστημένο (μετά από εκείνο το βράδυ της 9ης Απριλίου του 2000 δεν ήταν λίγοι οι αλαζόνες πασόκοι που παρομοίαζαν την Ελλάδα με το Μεξικό, αναφορικά προς τη μακρόχρονη ηγεμονία των σοσιαλεπώνυμων κομμάτων) και μέρα με τη μέρα φθειρόταν ολοένα και περισσότερο.

Ο εναγκαλισμός του Κώστα Σημίτη με τα ΜΜΕ και τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα τού είχε εξασφαλίσει ευμενή μεταχείριση και μακροημέρευση στην εξουσία. Όμως, μαζί με την απροθυμία του να έρθει σε ρήξη με το "βαθύ ΠαΣοΚ" που τόσο απεχθανόταν, αδίκησαν την προσπάθεια και το έργο του πρώην Πρωθυπουργού. Η τετραετία 2000-2004 ήταν χαμένος χρόνος για τη χώρα και η Κυβέρνηση κατέρρεε μέρα με τη μέρα. Η ΝΔ εισέπραξε το 2004 όχι μόνο τη δυσφορία των πολιτών για μια κακή τετραετία, αλλά και τη γενικευμένη αγανάκτηση για τη διαφθορά. Αν οι εκλογές του 2000 είχαν κερδηθεί, εναπόκειται στη φαντασία του καθενός να εκτιμήσει τη διάρκεια μιας Κυβέρνησης Καραμανλή υπό τις πολιτικές συνθήκες της εποχής, όμως είναι πολύ αμφίβολο αν οι φωνές κριτικής απέναντι στους νεωτερισμούς της κομματικής ηγεσίας θα είχαν σιγήσει για τόσο μεγάλο διάστημα. Και τέτοιοι υπήρξαν πολλοί.

Αν γυρίσουμε πίσω στο 1997, θα έχουμε να κάνουμε με πολλές, αν μη τι άλλο, αμφιλεγόμενες επιλογές του τότε αρχηγού της Αντιπολίτευσης. Ξεκινώντας από τη συζήτηση για το έμβλημα και το όνομα του κόμματος, συνεχίζοντας με τους αμφιβόλων περγαμηνών συνεργάτες και συμβούλους, φτάνοντας στις "μοντέρνες" πολιτικές τοποθετήσεις. Δε θα επεκταθούμε, αλλά ο Κώστας Καραμανλής επί 12 έτη υπέπεσε σε πολυάριθμα λάθη. Για παράδειγμα, με πρόσωπα που δίχασαν ή αποξένωσαν το κοινό της ΝΔ, όπως οι Σπηλιωτόπουλος, Λούλης, Τζανετάκος, αγνοώντας πιστά στελέχη του κόμματος που φέρονταν να επιθυμούσαν να πολιτευτούν, όπως π.χ. ο Γιώργος Κύρτσος, και τελικά βρέθηκαν απέναντί του, αλλά και με διαγραφές που ζημίωσαν, όπως των Σουφλιά και Μάνου (ο ίδιος αναγνώρισε το λάθος του, δεχόμενός τους πίσω) ή του Καρατζαφέρη.

Ειδικά η περίπτωση του ιδρυτή του ΛαΟΣ αποτέλεσε πολιτικό σφάλμα ολκής. Μπορεί να χαιρετίστηκε από τους θιασώτες του κ. Λούλη και άλλους παρεμφερών ιδεοληψιών αναλυτές ως αποτίναξη του δεξιού παρελθόντος της ΝΔ, συνόλικα ωστόσο ζημίωσε τις εκλογικές επιδόσεις της και ισχυροποίησε τη λαϊκιστική ακοροδεξιά, που τεμαχισμένη και πολιτικά αποδυναμωμένη βρήκε στο πρόσωπο ενός πιστού στρατιώτη της παράταξης τη φωνή που της έλειπε.

Αν όσοι εισηγήθηκαν τη μη καταστατική αποπομπή Καρατζαφέρη ήθελαν να προσφέρουν υπηρεσίες στην κοινωνία απομονώνοντας τα "ακροδεξιά" ιδεώδη, απέτυχαν. Οι δυνάμεις αυτού του χώρου εμφανίζονται πιο ενωμένες και αξιόμαχες από ποτέ. Αν πίστευαν ότι ωφελούν την παράταξη, πλανήθηκαν και πάλι. Η ΝΔ δεν κέρδισε ψήφους επειδή απέκοψε, τάχα, τη Δεξιά (αλήθεια, ρωτήθηκαν ποτέ οι ψηφοφόροι της ΝΔ μήπως τελικά αισθάνονται δεξιοί, χωρίς ενοχές και συμπλέγματα;). Αντίθετα, βρέθηκε να χάνει σταθερά και με αυξητικές τάσεις την απήχηση σε αυτό το κοινό. Αν δεν είναι το 5,5% του 2009, είναι σίγουρα ένα σταθεροποιημένο 3% (ακόμα και το 2004, που η ΝΔ θριάμβευε, ξεπέρασε το 2%!!!).

Τι καταφέραν, τελικά, οι πεφωτισμένοι σύμβουλοι; Να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σε όσους οι ίδιοι χαρακτήριζαν ακραίους, αλλά και μία φιλόξενη αγκάλη για τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της (κεκαθαρμένης τάχα από τα βαρίδια) ΝΔ...

Αιτία και αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω ήταν μία: η τραγικά εσφαλμένη αντίληψη περί του εκλογικού σώματος. Η μη-ιδεολογία του "μεσαίου χώρου" θα αποτελέσει μελλοντικά αντικείμενο μελέτης της πολιτικής επιστήμης. Ο Καραμανλής (και οι παρακοιμώμενοι του Βασιλέως συμβουλάτορες) πίστεψε στον μεσαίο χώρο και αποφάσισε να μετακινήσει τη ΝΔ προς το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα φοβήθηκε τις συνέπειες, τόσο τις εκ δεξιών απώλειες και μια μεγάλη διάσπαση, όσο και τον κίνδυνο η ΝΔ πραγματικά να μη διαφέρει σε τίποτα από το ΠαΣοΚ. Η συνισταμένη ήταν η τραγελαφική εικόνα ενός κόμματος να απολογείται για την ιστορία του, να προσπαθεί να ξαναβαφτίσει τους ψηφοφόρους του και να πορεύεται συνειδητά χωρίς ιδεολογία. Όταν το 2004 το ΠαΣοΚ νομοτελειακά έπεφτε, ηθική και διαφάνεια, "σεμνότητα και ταπεινότητα" πήραν τη θέση των ιδεών και των αρχών.

Το λάθος στο οποίο αναφερόμαστε έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη του μεσαίου χώρου. Οι πολίτες που υποτίθεται ότι τον απαρτίζουν δεν είναι απαραίτητα κεντρώοι ώστε να φοβούνται τη δεξιά και το υποτιθέμενο μαύρο παρελθόν της, και αντίστοιχα δεν αναρριγούν από συγκίνηση (μάλλον ανατριχιάζουν από αηδία) φέρνοντας στον νου τους τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις Κυβερνήσεις του. Ο "μεσαίος" χώρος δεν είναι μεσαίος, αλλά διατρέχει οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Είμαστε όλοι εμείς που δεν ενδιαφερόμαστε για το χρώμα της "φανέλας", αλλά για τις επιδόσεις της ομάδας.

Σε αυτόν λοιπόν τον χώρο ο Καραμανλής πίστεψε πως πέτυχε ιδεολογικό ματ. Μόνο που οι ψηφοφόροι που τον απαρτίζουν είναι σκληροί και ευμετάβλητοι, ακριβώς επειδή δεν έχουν ενιαία ιδεολογία. Είναι και δεξιοί, και σοσιαλιστές, και εκσυγχρονιστές, είναι όσοι προτίθενται να κρίνουν κάθε Κυβέρνηση από τα αποτελέσματα της πολιτικής της.

Η έκπληξη της διαφοράς του 10,4% την προηγούμενη Κυριακή βρίσκεται ακριβώς εδώ: Οι κομματικοί στρατοί φθίνουν και ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος δεν ψηφίζει τη φανέλα (για να επιστρέψουμε στην μεϊμαράκειο ορολογία), αλλά αποζητά αποτελέσματα.

Με αυτά τα δεδομένα η συντριβή ήταν προδιαγεγραμμένη. Η ΝΔ δεν έπεσε από το Βατοπέδι -εκεί απλά έχασε οριστικά το ηθικό της πλεονέκτημα, το οποίο όμως ούτως ή άλλως δεν ήταν πια αρκετό για να ξανακερδίσει. Η ΝΔ κατέρρεε μέρα με τη μέρα επειδή φοβήθηκε όταν συνειδητοποίησε το βάρος των ευθυνών που ανέλαβε. Φοβήθηκε να κυβερνήσει επειδή δεν ήταν διατεθειμένη να δικαιώσει τις ελπίδες και τις προσδοκίες που το 2004 είχαν επενδυθεί σε αυτήν.
*****
Η τελευταία εβδομάδα έδωσε την ευκαιρία για πλήθος πολιτικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Για μένα υπήρξε και μία εβδομάδα αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα ελληνικά κόμματα.

Σε κουβέντα με "βολεμένο" μεσαιόβαθμο υπάλληλο υπουργείου, συνειδητοποίησα την ύπαρξη μιας άλλης Ελλάδας, που, βέβαια, υποψιαζόμουν, αλλά που και η κυνικότητά της εκπλήσσει. Ο εν λόγω, εκ γενετής deep blue, εξέθετε με απίστευτη άνεση το όραμά του για μια ΝΔ υποταγμένη στα συμφέροντα, ονειρευόταν το κόμμα που θα φύτευε τους ομοϊδεάτες του αφισοκολλητές σε κάθε δημόσια θέση, το κόμμα που θα είχε τα δικά του κανάλια και τις δικές του φυλλάδες. Γαλάζια Mega και Νέα και, γιατί όχι, τον γαλάζιο Λαλιώτη...

Είναι σοκαριστικό πραγματικά, αλλά δίπλα σε όσους από εμάς ψηφίζουμε με κριτήριο το καλό του του τόπου υπάρχουν δέκα φορές περισσότεροι που κοιτάζουν όχι "να βολευτούν", αλλά που αντιμετωπίζουν την πολιτική με ποδοσφαιρικούς όρους. Να είναι οι δικοί μας στην εξουσία, έτσι απλά για να είμαστε από πάνω! Το χειρότερο όλων είναι ότι οι συγκεκριμένης αντίληψης αγωνιστές της (όποιας) παράταξης του σήμερα αποτελούν αυτούς που αύριο θα πουλάνε οράματα στον κόσμο.

Ας μιλήσουμε λοιπόν ανοικτά. Θεωρώ ότι η εκλογή Παπανδρέου θέτει σε κίνδυνο τα εθνικά θέματα και ότι δεν πρόκειται σε τίποτα να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής στη χώρα. Αυτή δεν είναι μια αυθαίρετη τοποθέτηση. Το ΠαΣοΚ το ξέρουμε. Οι άνθρωποί του δεν άλλαξαν. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι σε υψηλό επίπεδο όσοι μάς σκανδάλισαν στο παρελθόν εξαφανίστηκαν, η περίφημη "βάση" είναι η ίδια. Αυτοί που δίνουν τον παλμό είναι οι ίδιοι με αυτούς πριν το 2004. Ακόμα και οι νέοι τάχα υπουργοί υπήρξαν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου κατά την πλέον ενδοτική περίοδο στην ιστορία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Αν όμως η Κυβέρνηση διαψεύσει τη δική μου απαισιοδοξία και λύσει με τρόπο αποφασιστικό έστω και ένα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο, ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία: Θα ψηφίσω ΠαΣοΚ με δέκα χέρια. Διότι από καθίκια (σαν τον παραπάνω) που προτιμούν τη συγκυβέρνηση με τα συμφέροντα, έχουμε χορτάσει. Ανθρώπους πρόθυμους να φθαρούν για το δημόσιο συμφέρον δεν είδαμε ποτέ στην εξουσία.

Διόλου τυχαία, τα ΜΜΕ βρίθουν από ύμνους στην νέα Κυβέρνηση. Ας είναι. Τα μάτια μας παραμένουν ανοικτά. Όμως αφού ο λαός αποφάσισε με τόσο ηχηρό τρόπο να φέρει αυτούς στην εξουσία, οφείλουμε όλοι μας να αναρωτηθούμε μήπως υπήρξαμε άδικοι και να αναμείνουμε αποτελέσματα.

Αν αυτά δεν έρθουν, αν οι πρασινοφρουροί αλώσουν και πάλι το δημόσιο, αν η διαφθορά δεν καταπολεμηθεί, ο κ. Παπανδρέου πρέπει να έχει ήδη αντιληφθεί τι πρόκειται να ακολουθήσει

8/10/09

Όχι στα πανηγυράκια

Απ' ό,τι φαίνεται το δικαίωμα στη βλακεία είναι και καθολικό και αδιαπραγμάτευτο. Γοητευμένοι οι υποψήφιοι υποψήφιοι Πρόεδροι της ΝΔ από το μοντέλο που ακολουθήθηκε από το ΠαΣοΚ πριν από δύο χρόνια, με εκλογή από τη "βάση", ζήλεψαν την πιο διασπαστική, αποπροσανατολιστική και εσωστρεφή εσωκομματική διαδικασία.

Έχουμε εκθέσει τα επιχειρήματά μας το 2007, και κατακριθήκαμε. Απλά ας σημειωθεί ότι το ΠαΣοΚ συνήλθε από εκείνη την ιστορία έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα -διάστημα στο οποίο η ΝΔ συνέχισε ανενόχλητη να (μην) κυβερνά ενόσω η Αντιπολίτευση ανάρρωνε από τη διευθέτηση των του οίκου της...

Όσοι ενδιαφέρονται για την ενότητα της ΝΔ πρέπει να αντιληφθούν ότι η ταχύτατη διευθέτηση της διαδοχής είναι επιβεβλημένη. Από την άλλη, η διεξαγωγή ευρέος συνεδρίου αρχών και θέσεων επίσης πρέπει να δρομολογηθεί. Όμως στην παρούσα φάση το κόμμα συμφέρει η απεμπλοκή από τις εσωτερικές έριδες. Η συζήτηση για το ιδεολογικό στίγμα που η ΝΔ θα εκπέμπει και για τον μέχρι τώρα απολογισμό πρέπει να ανοίξει από τη νέα ηγεσία.

Αυτό είναι προς το συμφέρον της Αντιπολίτευσης και της χώρας, και όχι τα αμφιλεγόμενα πανηγυράκια.