8/1/09

Πού να την πετάξω την μολότωφ;

Ο σεβασμός στη μνήμη ενός ανθρώπου που δε βρίσκεται στη ζωή είναι για μένα αυτονόητος. Ειδικά όταν ο θάνατός του ήταν βίαιος και, άρα, πρόωρος. Όμως κάπου υπάρχει λάθος... Στο μακάβριο ζύγι των θανάτων, αυτός ενός 16χρονου αξιολογείται ως σημαντικότερος από τον (παρολίγον) ενός "μπάτσου". Ο 16χρονος είναι απλά 16 ετών. Ο αστυνομικός δεν αναφέρεται όμως τόσο έντονα ως "20χρονος"...

Ξεκάθαρα πράγματα: η δολοφονία του παιδιού ήταν ένα περιστατικό τραγικό. Ο δράστης-αστυνομικός πρέπει να τιμωρηθεί -όπως προβλέπεται από τον νόμο και αν αυτό προκύψει.

Και εδώ ξεκινάνε όλα.

Κάθε σφαίρα που φεύγει από το όπλο ενός αστυνομικού αποτελεί αφορμή διαδηλώσεων, κραυγών διαμαρτυρίας ενάντια στην αστυνομική βία και καταστροφών και λεηλασιών.

Κανείς δεν προβληματίστηκε αν ο αστυνομικός πυροβόλησε δικαιολογημένα ή όχι (αυτό το σημείο είναι κρίσιμο: το αν ένιωσε να απειλείται). Ούτε αν σκόπευσε, ούτε το αν μπορούσε στις δεδομένες συνθήκες να δράσει αλλιώς. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το ποια ακριβώς δραστηριότητα ασκούσε ο νεαρός την ώρα του συμβάντος και κατά πόσον αυτή ήταν έκνομη ή όχι και, αν ναι, αν έθετε σε πραγματικό κίνδυνο τη ζωή του ειδικού φρουρού. Αυτά τα αυτονόητα ερωτήματα δεν απασχόλησαν τους λαλίστατους αναλυτές, αλλά σίγουρα θα προκύψουν στην πορεία της διερεύνησης της υπόθεσης.

Όχι τόσο για την οικονομία της συζήτησης, όσο γιατί (από την εντελώς αλλοιωμένη και ανεπαρκή ενημέρωση περί του συμβάντος) το πιστεύω, θεωρώ ότι ο πυροβολισμός ήταν αδικαιολόγητος. Και ότι ο ειδικός φρουρός πρέπει παραδειγματικά να τιμωρηθεί.

Είναι εύκολο να χαρακτηρίσουμε το συμβάν "ατυχές". Θα έχουμε αγνοήσει όμως την γενεσιουργό δύναμη της Ιστορίας: την ανθρώπινη βλακεία. Όταν σε όλους τους τομείς του Δημοσίου, αλλά και ειδικά στα Σώματα Ασφαλείας, δεν υπάρχει καμία αξιόλογηση, κανένας έλεγχος, και οπλοφορούν άνθρωποι οι οποίοι είναι αμφίβολο αν είναι κατάλληλοι προς τούτο, τέτοια περιστατικά δεν είναι καθόλου ατυχή. Είναι απλά αναμενόμενα.

Το λογικό χάσμα που διαχωρίζει την εγκληματική δολοφονία του παιδιού από τα όσα την ακολούθησαν είναι προφανές στα μάτια και του πλέον αδαούς.

Ένας απερίσκεπτος νταής δεν μπορεί να εκφράζει το "κράτος της δεξιάς". Αν αυτό υπήρχε και μπορούσε στοιχειωδώς να λειτουργήσει, δε θα είχε τίποτα να φοβηθεί από το ανήλικο τέκνο μιας high class οικογένειας -το αντίθετο μάλλον.

Ένας νέος που διαδηλώνει, δεν μπορεί να εκφράζει τον προβληματισμό ολόκληρης της νεολαίας, ειδικά όταν τα δικά του προβλήματα είναι λυμένα... Ακόμα και έτσι να είναι, οι καταστροφές που ακολούθησαν γρήγορα ενεδύθησαν τον μανδύα της "εξέγερσης" του μαθητικού κινήματος. Ας μας μιλήσει κάποιος γι' αυτό το "κίνημα", μια λέξη που τόσο εύκολα ξεστομίζουμε. Κάποιος που συνομίλησε με τους 14χρονους και τους 16χρονους. Ποια είναι τα προβλήματα για τα οποία η σωρευμένη οργή; Τι ζητούν και πώς οι βιαιότητες ως απάντηση σε βιαιότητες τους εξυπηρετεί;

Η γενιά των 700€ δεν είναι μόνο των 700€. Είναι και των 400 του Playstation 3. Είναι και των εκατοντάδων ευρώ των αυτονόητων θερινών διακοπών, των χιλιάδων των δύο και τριών αυτοκινήτων, των δεκάδων χιλιάδων των εξοχικών κατοικιών. Το μαθητικό "κίνημα" συγκροτούν τα καλομάθημενα παιδιά μιας κοινωνίας που έχει λύσει τα βιοποριστικά της προβλήματα, έχει εξασφαλίσει την ευζωία της και αναζητεί τον νέο φανταστικό εχθρό της. Την κρατική εξουσία.

Ή μήπως όχι;

Πώς είναι δυνατόν οι νέοι να εχθρεύονται την κρατική μηχανή, το δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο τέρας, όταν αποζητούν σε αυτήν το επαγγελματικό τους καταφύγιο; Περιζήτητες σχολές οι στρατιωτικές και αστυνομικές (οι κατ' εξοχήν εκφραστές της υποτιθέμενης βίας και αυθαιρεσίας!), λόγω της άμεσης αποκατάστασης και εξασφάλισης. Το ίδιο ισχύει για δασκάλους και νηπιαγωγούς, διορισμένους υπαλλήλους του εχθρού... Κι ας μην αναφερθώ στο έσχατο καταφύγιο του κάθε απογοητευμένου από τη ζωή και τον εαυτό του, τον θεσμό των Επ.Οπ. του Στρατού. Ο "μόνος τρομοκράτης" αποτελεί τον πλέον περιζήτητο εργοδότη. Ποιον κοροϊδεύουμε;

***

Υπήρξα και εγώ δεκαεξάχρονος. Το ίδιο και όλοι μας, περάσαμε από την παιδική-μαθητική ηλικία. Πολλά ονειρευτήκαμε... Η εμπειρία όμως της ζωής μας δίδαξε. Αυτό λέγεται ωριμότητα, η αναπροσαρμογή των προσδοκιών μας στις νέες ανάγκες και, κυρίως, στις δυνατότητες μας. Και διαφέρει από τη μιζέρια της παραίτησης από τα νεανικά όνειρα. Αλίμονο αν μας καθόριζαν για μια ολόκληρη ζωή οι ανώριμες και ανεδαφικές προσδοκίες της νιότης. Σα φυλακτό μέσα μας θα μας κρατούν όρθιους, η γλύκα της ανάμνησης όσων αφήσαμε πίσω μας θα μας συνοδεύει. Όμως οι καιροί και οι καταστάσεις συνεχώς μεταβάλλονται δυναμικά. Η αντίληψή μας για αυτές εξελίσσεται. Αλλάζουμε. Όχι πάντα προς το καλύτερο βέβαια...

Δεν μπορεί την αποτρόπαια θεαματική έκφραση της ψυχοπαθολογικής οργής μερικών εκατοντάδων νεαρών, με αφορμή άσχετο μάλιστα περιστατικό, να τη βαφτίζουμε εξέγερση ή κίνημα. Θα αποτελέσει όμως και εγκληματική αβλεψία το να παραλείψουμε την αναζήτηση των κοινωνικών αιτίων της.

Όνειρα και προσδοκίες έχουμε όλοι μας. Έχουν και οι 16χρονοι. Όνειρα για το μέλλον έκανε ο 20χρονος που χαροπαλεύει στην Εντατική. Ονειρεύονται όμως και οι 26χρονοι, όπως εγώ. Η διαφορά μας είναι ότι στις ερωτήσεις τι με απασχολεί, τι με προβληματίζει και τι επιδιώκω από την κοινωνία μπορώ να πω πέντε ξεκάθαρες κουβέντες. Αυτό δε με καθιστά περισσότερο αξιόπιστο συνομιλητή από τα κακομαθημένα παιδαρέλια που αναμασούν τα ίδια και τα ίδια ανούσια τσιτάτα με τα οποία κατηχήθηκαν στις κομματικές θερμοκοιτίδες. Ίσως και εγώ κάποτε να έλεγα τις ίδιες ανοησίες. Δε λέω ότι είμαι καλύτερος. Όμως διαφέρουμε...

Ας αναφέρω κι εγώ τα μίζερά μου όνειρα... Μια κοινωνία που η Αστυνομία θα είναι στην πράξη άχρηστη, επειδή οι νόμοι της θα τηρούνται από τους πολίτες της. Χωρίς νησίδες εκνομίας όπως ο αηδιαστικός θεσμός του ασύλου. Που οι υπάλληλοι των κρατικών επιχειρήσεων θα εξελίσσονται ή θα απολύονται βάσει της προσφοράς τους. Κρατική λειτουργία με αξιοποίηση των νέων τεχνολογίων, για να παταχθεί η γραφειοκρατία, εξαιτίας της οποίας η έμπνευση και το ταλέντο ασφυκτιούν. Μια κοινωνία όπου θα αμείβονται η φιλοτιμία και η εργατικότητα και όχι το κομματικό παρελθόν. Μια κοινωνία όχι αταξική και ισοπεδωτική. Μια κοινωνία μέσα στην οποία κάθε μέλος της θα μπορεί απρόσκοπτα να εκμεταλλευθεί στο μέγιστο τις δυνάμεις του και να πορευθεί ως εκεί που αυτές τον βαστάνε. Με κανόνες, οργάνωση, αλληλοσεβασμό. Μια κοινωνία ελεύθερη.

Τι κίνημα πρέπει να οργανώσω, πού να διαδηλώσω υπέρ της κοινής λογικής; Ποια βιτρίνα πρέπει να κατεβάσω για να φανεί ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι; Πού να την πετάξω την μολότωφ για να ακουστώ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: