26/2/09

Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα

Και να που σιγά-σιγά η επιβεβαίωση όσων υπήρξαμε επιφυλακτικοί απέναντι στον Συνασπισμό και την ηγεσία του έχει αρχίσει να διαφαίνεται. Τα 15άρια μέσα σε έναν χρόνο γίνανε 7άρια και η προοπτική της τρίτης θέσης, μαζί με τον ανομολόγητο πόθο συμμετοχής στην Κυβέρνηση (ομολογημένο για τους εκφραστές της "προοδευτικής" εσωκομματικής μερίδας), είναι πλέον μακρινή. Ας μην ανησυχεί κανείς. Η πτώση θα συνεχιστεί, και ο ΣυΡιζΑ θα πρέπει να θεωρήσει ως επιτυχημένη μια συγκράτηση του 5% του 2007.

Το γιατί είναι απλό, και θα έπρεπε να είναι και ξεκάθαρο στα μάτια των τάχα "ειδικών" σχολιαστών και πολιτικών αναλυτών που ομιλούσαν για κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο το προηγούμενο διάστημα. Οι εντυπώσεις δημιουργούν δυναμική. Στο τέλος όμως οι πολιτικές θέσεις δικαιώνονται, και όχι η εικόνα. Οι ουσιαστικές παρεμβάσεις επ' ωφελεία του κοινωνικού συνόλου, και όχι η απόπειρα ευκαιριακής εκμετάλλευσης κάθε κοινωνικής αναταραχής.

Ο ΣυΡιζΑ ανέβασε τα εκλογικά (το 2007) και δημοσκοπικά (εν συνεχεία) ποσοστά του για δύο λόγους: 1) υπήρξε η ζωηρότερη αντιπολιτευτική φωνή, σταθερά και για μεγάλο διάστημα, και 2) το ΠαΣοΚ, διά του προφανώς ανεπαρκούς αρχηγού του, δεν μπόρεσε ποτέ να αποτελέσει πόλο έλξης για τους ψηφοφόρους (έστω κι αν σήμερα προηγείται -η πρωτιά του ΠαΣοΚ χρειάζεται ανάλυση σε ιδιαίτερη ανάρτηση!). Ήταν λοιπόν πολύ λογικό τα ποσοστά του ΣυΡιζΑ να ανέβουν.

Τι άλλο μας προσέφερε ο κ. Τσίπρας και η παράδοξη παρέα του; Τροφοδότησε τις πλέον ακραίες μειοψηφίες σε έκνομες ενέργειες, ευθέως υπονομευτικές της κοινωνικής γαλήνης και της ίδιας της δημοκρατίας, προσφέροντας απλόχερα ιδεολογικό μανδύα σε κάθε μορφής αλητεία. Καταλήψεις σχολείων, κλοπές καλπών από Πανεπιστήμια, η μετά αφορμή, αλλά άνευ λόγου, αιτίας και αιτημάτων καταστροφική μανία μερικών εκατοντάδων νεαρών -που τάχα προχώρησαν σε εξέγερση...

Τις συνέπειες δεν τις υφίσταται μόνο ο Τσίπρας, και βεβαίως η Κυβέρνηση, η ανεπάρκεια της οποίας σε θέματα διασφάλισης της τάξης και προστασίας της περιουσίας των πολιτών κατέστη και πάλι πασιφανής, αλλά ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο. Η ηθική απογύμνωση της κοινωνίας, στην οποία η παραβατικότητα γίνεται αποδεκτή αρκεί να εξυπηρετεί τους υψηλούς στόχους μιας (αγνώστων στοιχείων) επανάστασης, έχει συνέπειες που ξεπροβάλλουν...

Τους πολλούς ανεγκέφαλους τους συγχωρώ. Τα κόμματα που νόμισαν ότι θα επωφεληθούν από τις ταραχές τα καταλαβαίνω, έστω κι αν ήταν σαφές ότι μακροπρόθεσμα θα βίωναν την άλλη όψη του νομίσματος, επειδή ούτε χούντα έχουμε, ούτε αφρικανικό έθνος ήμαστε, ούτε Λατινική Αμερική κάποιων άλλων δεκαετιών. Τους αυτοαποκαλούμενους ανθρώπους "του πνεύματος και των γραμμάτων", αυτούς δεν καταλαβαίνω και δε συγχωρώ. Στο κλίμα διάλυσης του Δεκεμβρίου πώς δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τι θα ακολουθούσε; Πώς μίλησαν τόσο εύκολα για επαναστάσεις και εξεγέρσεις; Πώς τόλμησαν να χαρακτηρίσουν τις καταλήψεις (θεάτρων, σχολείων, Πανεπιστημίων κ.λπ.) ως εκφράσεις της αφύπνισης των πολιτών; Ας βιώσουν τώρα τις συνέπειες. Και ας μείνουν με την απορία πώς γίνεται να ξυλοκοπούνται "αριστεροί", όπως ο κύριος Πανούσης. Λες κι αν ήταν δεξιός θα του άξιζε να βρεθεί στο νοσοκομείο.

Σε μία χώρα που βασανίζεται από μια αριστερίστικη μειοψηφία, η πτώση του ΣυΡιζΑ μόνο θετικά μπορεί να γίνει δεκτή. Διότι σε αντίθεση με το ΚΚΕ, η απουσία κάθε ιδεολογίας -πλην μίας: της ιδεολογίας των κραυγών, των καταλήψεων και της καταστροφής- και η θυσία της πολιτικής ουσίας στο βωμό του πρόσκαιρου κομματικού κέρδους, αποτελεί πραγματική αιτία για επανάσταση. Επανάσταση απέναντι στα ΜΜΕ, απέναντι στην πολιτική "μόδα", απέναντι σε ένα μοντέλο άσκησης της πολιτικής για το οποίο οι περιορισμοί του ηθικά σωστού και του κοινωνικά χρήσιμου αντιμετωπίζονται ως άχρηστα βαρίδια.