30/3/09

Κύριε Σπηλιωτόπουλε πρέπει να παραιτηθείτε

"Στη χώρα εφαρμόζονται οι νόμοι, αλλά πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται ανθρώπινες ψυχές".

Αυτή ήταν η τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας σχετικά με το θέμα του μαθητή από την Κέρκυρα που έπρεπε να κοπεί από απουσίες, και που σύμφωνα με απόφαση δικαστηρίου κακώς προήχθη από την Α' Λυκείου και σήμερα φοιτεί στη Γ' τάξη.

Ο υπουργός Παιδείας (αν και αναρμόδιος) έδωσε εντολή το παιδί να συνεχίσει να φοιτεί και να συμμετάσχει κανονικά στις Πανελλαδικές εξετάσεις, αγνοώντας τόσο τη δικαστική απόφαση όσο και τη νομοθεσία πάνω στην οποία αυτή στηρίχθηκε.

Η ουσία της υπόθεσης δε με ενδιαφέρει καθόλου. Τα τερατώδη ψέματα που έχουν ειπωθεί είναι πασιφανή στα μάτια οποιουδήποτε έχει την απειροελάχιστη επαφή με τα σχολεία και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Δεν πρόκειται καν για "πρωτοφανές περιστατικό", όπως κατά κόρον λέγεται. Παλαιότερα μαθητής επέστρεψε στη Β' Γυμνασίου, ενώ είχε ήδη τελειώσει το Λύκειο και είχε εγγραφεί σε ΤΕΙ! Το περιστατικό είχε γίνει στην Καβάλα και είναι παρόμοιο: Έγινε αίτηση για ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της εφαρμογής της απόφασης του συλλόγου καθηγητών περί απόρριψης λόγω απουσιών του μαθητή. Η αίτηση έγινε δεκτή, διότι κατά κανόνα το Δημόσιο δεν παρίσταται στην εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων. Μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση ο μαθητής συνέχισε να φοιτεί. Όταν τελικά τελεσιδίκησε, απλά εφαρμόστηκε ο νόμος! Αυτά είναι γνωστά στην εκπαιδευτική κοινότητα περιστατικά, και κάθε άλλο παρά πρωτοφανή για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα...

Πάντως, δεν υπάρχει κανένας σύλλογος διαδασκόντων στη χώρα που να μην κάνει τα "στραβά μάτια", και σε 5 και σε 10 και σε περισσότερες απουσίες, προκειμένου να μη χάσει ένα παιδί τη χρονιά του.

Οι αντιφάσεις, όπως είπαμε, είναι πολλές. Αρχικά ακούσαμε ότι το παιδί απουσίαζε για λόγους υγείας. Στη νομοθεσία, όμως, προβλέπονται συγκεκριμένα όρια απουσιών που δικαιολογούνται από γιατρό. Όταν το πρόβλημα υγείας είναι πολύ σοβαρό προβλέπονται συγκεκριμένες διαδικασίες (κατ' οίκον και κατ' ιδίαν διδαχθέντες) με τις οποίες διευκολύνονται οι ασθενείς μαθητές: Ούτως ή άλλως ο νόμος είναι ελαστικότερος όταν πρόκειται για λόγους υγείας. Οι κατ' οίκον διδασκόμενοι δέχονται στο σπίτι τους την καθοδήγηση των καθηγητών τους, ενώ οι κατ' ιδίαν διδασκόμενοι (ακριβώς λόγω του ό,τι πρέπει συχνά να απουσιάζουν) παρακολουθούν το σχολείο, αλλά οι απουσίες τους δε λαμβάνονται υπ' όψιν! Για τι πράγμα μιλάμε λοιπόν; Η ανθρωπιστική προσέγγιση τέτοιων ζητημάτων υπάρχει στη νομοθεσία και δε χρειάστηκε καμία παρέμβαση υπουργού σε αντίστοιχες περιπτώσεις του παρελθόντος.

Εν συνεχεία ο καημένος ο μαθητής απουσίαζε, λέει, για λόγους που προέκυπταν από τη συμμετοχή του σε σχολική εκδήλωση. Δεν υπάρχει σχολείο στη χώρα που να καταχωρεί τέτοιες απουσίες.

Τελικά ακούσαμε και το εξωφρενικότερο όλων: Για κάποιες από τις απουσίες φταίει ο Λυκειάρχης που τον απέβαλε! Διότι προφανώς ο άνθρωπος σηκώθηκε μια μέρα από το κρεβάτι του και λέει"δεν αρχίζω να μοιράζω αποβολές, έτσι χωρίς λόγο, για να το διασκεδάσω;", και πήρε η μπάλα τον κακομοίρη μας...

Χίλια δυο πράγματα μπορεί κανείς να σκεφτεί. Γιατί για παράδειγμα έχουμε τέτοιες αντιφάσεις. Ή γιατί, εκτός των απουσιών για λόγους υγείας, ο συγκεκριμένος μαθητής είχε αναδειχθεί σε δεινό κοπανατζή (διότι από πουθενά δεν προέκυψε ότι το σύνολο των απουσιών του ήταν δικαιολογημένες).

Ακόμη όμως κι αν οι αντιφάσεις οφείλονται στην παρουσίαση του θέματος από τα ΜΜΕ (δεν είναι τυχαίο ότι αναμίχθηκαν και τα blog...), την έννοια "αδικαιολόγητη" απουσία δεν την αντιλαμβάνομαι. Εκτός των λόγων υγείας, των σοβαρών οικογενειακών λόγων και όποιων τέλος πάντων άλλων λόγων μπορεί κάποιος να σκεφτεί, η δυνατότητα των άνευ σοβαρής δικαιολογίας απουσιών τη νόημα έχει; Εκτός και αν η φοίτηση εναπόκειται στην καλή προαίρεση των μαθητών, οι οποίοι μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο μάθημα ανάλογα με το αν έχουν ή όχι κάτι καλύτερο να κάνουν.

Εμένα ένα πράγμα με προσβάλει ως πολίτη της χώρας: Η παρανομία.

Διότι ο υπουργός παρανομεί. Η νομοθεσία θέτει συγκεκριμένα όρια στις απουσίες. Εφόσον αυτά παραβιάζονται ο μαθητής δεν προάγεται. Ανεξάρτητα από το ό,τι η υπόθεση βρωμάει από παντού, οι ανθρωπιστικοί λόγοι (όπως τους αντιλαμβάνεται ο κ. Σπηλιωτόπουλος) δεν υφίστανται, αφού όπως προανέφερα η νομοθεσία περιλαμβάνει σχετική πρόνοια.

Ποιος έχει δώσει στο υπουργείο τη δυνατότητα να εφαρμόζει εκλεκτικά τις δικαστικές αποφάσεις; Ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στον υπουργό και τη γενική γραμματέα να αξιολογούν τον νόμο ως προς το ανθρωπιστικό σκέλος του;

Και ένας κάκιστος αν θέλετε νόμος, πρέπει να εφαρμόζεται για όσο ισχύει. Αν δεν αρέσει στον κ. Σπηλιωτόπουλο, ας νομοθετήσει σχετικώς, ώστε να προλάβει επόμενα περιστατικά. Ας αφήσει ελεύθερη τη φοίτηση, ώστε να είναι και συνεπής στη μόνη εκπαιδευτική πολιτική που διαχρονικά εφαρμόζει το Κράτος: τη διάλυση των σχολείων.

Και εγώ ερωτώ:

Είναι απάνθρωπο να γυρίσει ο μαθητής στην Α' Λυκείου, ή ήταν παγαποντιά και απάτη το να ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της απόφασης του συλλόγου καθηγητών του σχολείου του; Ενώ μάλιστα ήξερε τι προβλέπεται από τον νόμο.

Ποιος και τι θα εμποδίσει κάθε μαθητή που κόβεται από απουσίες να κάνει το ίδιο, ώστε, μετά από δυο και τρία χρόνια που θα βγει η τελεσίδικη απόφαση, να τον δικαιώσει ένας υπουργός και να τον επιβραβεύσει για τις απουσίες του;

Ποιο σχολείο θα τολμήσει να απορρίψει μαθητή λόγω απουσιών, όταν θα ξέρει ότι μπορεί να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα και τελικά να μείνει ακάλυπτο και από το προϊστάμενο υπουργείο;

Και εν τέλει το κυριότερο: Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει ανθρωπιστικά την εφαρμογή των νόμων, αν όχι τα δικαστήρια με τα προβλεπόμενα ελαφρυντικά; Οι υπουργοί; Τα ΜΜΕ; Τα blog;

Και τον ληστή που θέλει να ταΐσει τα παιδάκια του; Να μην τον στείλουμε φυλακή, για ανθρωπιστικούς λόγους. Τον δολοφόνο; Και παιδάκια να μην έχει, θα μαραζώσει η μανούλα του, κρίμα είναι.

Ένα κράτος που δε σέβεται τον εαυτό δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να το σέβεται κανένας. Δεν μπορεί η λειτουργία της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας να καθορίζεται από τα Μέσα Ενημέρωσης και από το τι θα ανεβάσει τα νούμερα των πρωινών εκπομπών.

Και μετά κοιτάνε τους διαγωνισμούς τύπου Pisa και τους Φιλανδούς και ό,τι άλλο θέλουνε, ενώ έχουνε κάνει τα σχολεία ξέφραγα αμπέλια.

ΥΓ: Καλά θα κάνει ο κ. Σπηλιωτόπουλος και οι συνεργάτες του να ασχοληθούν με τα περισσότερα από 60 σχολεία της Θεσσαλονίκης που έχουν μείνει ξαφνικά χωρίς Διευθυντές, 40 μέρες πριν τις εξετάσεις. Για ποιο λόγο; Μα χάρη στις διασταλτικές ερμηνείες που τους αρέσει να δίνουν στους νόμους και τις δικαστικές αποφάσεις...

28/3/09

Ένα ευπρόσδεκτο σχόλιο

Ο Πρόεδρος του κόμματος "Κοινωνία" είχε την καλοσύνη να αποστείλει το παρακάτω σχόλιο (σχετικά με το ποστ "Πέριξ του κέντρου"):

Το Πιστεύω είναι η εγγύηση που ΠΡΕΠΕΙ και ΟΦΕΙΛΕΙ να καταβάλλει ο πολιτικός, πριν να ζητήσει την ψήφο του Ελληνικού λαού.

Το άρθρο σας περνάει πολύ «επιδερμικά» την προσπάθειά μας, εξομοιώνοντάς την με άλλες που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αναμάσημα αποτυχημένων πρακτικών και προσώπων. Αυτό που πρεσβεύει η Παράταξή μας, αλλά δεν φαίνεται στο δημοσίευμά σας, είναι πως οι λύσεις ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Έχουμε ήδη δημοσιοποιήσει κάποιες από αυτές και δεν είδα κανέναν να έχει αντεπιχείρημα όταν γράφαμε με ποιο απλό τρόπο θα εξασφαλίζαμε τις συντάξεις για τα επόμενα 3,5 χρόνια ΧΩΡΙΣ ΝΕΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ, απλά περικόπτοντας μισθούς ΥΠΟΥΡΓΩΝ!

Για να υλοποιηθούν αυτά, χρειάζονται αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια τα οποία για να επιδείξει κανείς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, πρέπει να έχει στήριγμα και αναφορά του την ιδεολογία μας.

Είναι μεγάλο το θέμα και σαφώς δεν μπορεί κάποιος να το εξαντλήσει σε μία πρόταση ενός άρθρου ή σε ένα σχόλιο σαν το δικό μου. Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πάντα και κυρίως να παίρνουμε την ζωή μας αψήφιστα! Αυτό έχει οδηγήσει τον τόπο μας στο σημερινό του κατάντημα!

Ας σκεφτούμε λίγο σοβαρά ο καθένας μας και ας κάνουμε μία συζήτηση ψύχραιμη και νηφάλια με μόνο σκοπό τη σωτηρία του Έθνους μας. Το χρωστάμε στις γενιές που σήμερα είναι μικρά παιδιά και σε αυτές που δεν γεννήθηκαν ακόμα! Εμείς βρήκαμε πατρίδα και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές! Δεν είναι προαιρετικό μας δικαίωμα, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ μας! Δεν πέθαναν οι πατέρες μας για να είμαστε εμείς ελεύθεροι να διαλύσουμε τα πάντα! Δεν μας έδωσε κανείς αυτό το δικαίωμα!

Μανώλης Β. Βολουδάκης

Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τα περισσότερα από όσα ο κ. Βολουδάκης αναγράφει. Όμως δε νομίζω και ότι μία αναφορά 10 γραμμών συνιστά εξομοίωση της προσπάθειας αυτού και των συνεργατών του με αντίστοιχες άλλων παρατάξεων, ούτε ότι από την ανάγνωση της ανάρτησης συνάγεται τέτοιο συμπέρασμα.

Η αναφορά της "Κοινωνίας" μεταξύ των υπολοίπων κομμάτων που παρουσιάζονται στο άρθρο, οφείλεται στην τοποθέτηση της παράταξης αυτής στον ιδεολογικό χάρτη -τουλάχιστον όπως την αντελήφθην εγώ. Θεώρησα το κόμμα ως κεντρώο (και μάλιστα ειλικρινέστερα κεντρώο απ' ό,τι άλλα). Καλώς ή κακώς, το απλοϊκό τρίπολο Αριστερά - Δεξιά - Κέντρο αποτελεί τη δημοφιλέστερη μέθοδο χαρακτηρισμού της τοποθέτησης μιας πολιτικής προσπάθειας. Δεν είναι αρκετό, και γι' αυτόν τον λόγο στο άρθρο συνυπήρξαν κόμματα με τελείως διαφορετικό προσανατολισμό, αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπήκαν όλα στο "ίδιο σακί".

Θέλω επίσης να διευκρινίσω ότι καμία ανάρτηση στον παρόν ιστολόγιο δεν μπορεί και δεν έχει ως στόχο να αποτελέσει πλήρη πολιτική ανάλυση. Στο άρθρο εις το οποίο ο κ. Βολουδάκης αναφέρεται έγινε μία παρουσίαση μικρότερων κομμάτων, τα οποία δεν απασχολούν ιδιαίτερα τα ΜΜΕ. Ειδικά η "Κοινωνία" ήταν παντελώς άφαντη, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους στους οποίους αναφέρθηκα. Ως Πρόεδρο ενός "αδικημένου" σε προβολή κόμματος, νομίζω ότι η ανάρτηση κάθε άλλο παρά ζημιώνει τον κ. Βολουδάκη και την "Κοινωνία". Αντιθέτως, δίδει το έναυσμα στον απογοητευμένο από τα μεγάλα κόμματα και προβληματισμένο ψηφοφόρο να αναζητήσει κάτι καλύτερο.

Σε αυτήν τη λογική, έχει απόλυτο δίκαιο ο κ. Βολουδάκης να χαρακτηρίζει την αναφορά στην "Κοινωνία" ως επιδερμική! Γι' αυτόν τον λόγο μέσα στην ανάρτηση περιλαμβάνονται σύνδεσμοι προς τις ιστοσελίδες όλων των κομμάτων που αναφέρονται, ώστε πας ενδιαφερόμενος να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες, απλά και εύκολα.

Δε διαθέτω ούτε τις γνώσεις, ούτε τη δυνατότητα να προσφέρω στους αναγνώστες τίποτα περισσότερο από τη γνώμη μου, και μόνο αυτήν. Οι εμπεριστατωμένες πολιτικές αναλύσεις είναι δουλειά των ειδικών επιστημόνων. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούν τα ιστολόγια, χωρίς δηλαδή "αντικειμενικότητα". Σε καμία, δε, περίπτωση όσα δημοσιεύονται στο παρόν blog δεν αποτελούν υποδείξεις προς τους αναγνώστες εν όψει των εκλογών. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανοήτως μάταιο, άλλωστε.

Όσο για την τοποθέτηση του κ. Βολουδάκη ότι το Σύμβολο της Πίστεως είναι εγγύηση που πρέπει ο πολιτικός να καταβάλει, αν ήμουν κακεντρεχής θα την απέρριπτα ως απαίτηση για την υποβολή θρησκευτικών διαπιστευτηρίων. Δε θα μπορούσα να διαφωνώ περισσότερο, και ως πολίτης, αλλά και (και αυτό είναι το κυριότερο) ως πιστός Χριστιανός. Διότι η αίσθηση που δημιουργείται σε εμένα είναι ότι η ιερή ουσία της πίστης μου χρησιμοποιείται για πολιτικούς λόγους. Αυτό, το επαναλαμβάνω, είναι κάτι που με ενοχλεί ως πιστό, και όχι ως κάποιον που απορρίπτει την καθοριστική θέση της Εκκλησίας στην Κοινωνία. Τουναντίον, ακόμα και με πρόχειρη ανάγνωση παλαιότερων αναρτήσεων, εύκολα μπορεί οποιοσδήποτε να διαπιστώσει πως πολλάκις έχω εκφράσει τη θέση ότι η πολεμική εναντίον της ελληνικής Εκκλησίας είναι ανώφελη αφ' ης στιγμής οι δεσμοί της με την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι άρρηκτοι.

Επαναλαμβάνω ότι, όπως είναι απολύτως αναμενόμενο, εκφράζω αποκλειστικά και μόνο προσωπικές θέσεις. Δεν έχει καμία σημασία το αν έχω δίκιο ή όχι από τη στιγμή που απλά καταγράφω αυτό που εγώ εισπράττω και μάλιστα με τρόπο σχετικά ήπιο.

Ευχαριστώ ειλικρινά τον κ. Βολουδάκη για την παρέμβασή του και εύχομαι καλή επιτυχία στην προσπάθεια της οποίας ηγείται.

27/3/09

Εν - δυο

Από μικρό παιδί Μάρτη και Οκτώβρη ήθελα να φυσάει, για να μπορώ να χαζεύω απ'το παράθυρο. Η εικόνα της σημαίας να κυματίζει μέχρι και σήμερα μου προξενεί ιδιαίτερη συγκίνηση. Δίπλα σε αυτήν πια αισθάνομαι και κάτι ακόμα: απορία για το ίδιο το συναίσθημα. Είναι αδικαιολόγητο.

Εθνικιστής, πατριδοκάπηλος, Ελληνάρας... Θα έπρεπε μάλλον να προβληματισθώ! Δυστυχώς στην περίοδο που διανύουμε το εθνικό συναίσθημα είναι πολύ παρεξηγημένο, αν όχι ποινικοποιημένο. Ο κυριότερος λόγος είναι η Χούντα, η οποία το εκμεταλλεύθηκε στο έπακρον και τελικά το εξευτέλισε, με την κυριολεκτική έννοια: το μετέτρεψε σε κάτι ευτελές, συνέβαλε στο να χάσει την αξία του. Όχι όμως μόνο η Χούντα. Το σύγχρονο Κράτος συνεχίζει την προσπάθεια.

Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή τη προχθεσινή "μεγαλειώδη" παρέλαση.

Οι παρελάσεις υποτίθεται ότι εξυπηρετούν έναν διπλό στόχο. Πρώτον, αποτελούν την επιβεβλημένη απόδοση τιμής σε όσους έπεσαν αγωνιζόμενοι για την ανεξαρτησία της πατρίδας. Δεύτερον, είναι η δέσμευση της νέας γενιάς ότι θα πράξει το ίδιο σε αντίστοιχη περίπτωση απειλής της.

Δεν ξέρω αν οι φωνές υπέρ της κατάργησης των παρελάσεων έχουν πληθύνει, αλλά σίγουρα έχουν ζωηρέψει τελευταία. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα σοβαρό επιχείρημα:

Η αργία θα παραμείνει αργία, σε αντίθετη περίπτωση μαθήματα μπορούν να γίνουν και με το πέρας της παρελάσεως. Οι χαμένες ώρες διδασκαλίας έχουν σχέση με την κατάργηση της αργίας. Ώρες μαθήματος χάνονται π.χ. και την Πρωτομαγιά που δε γίνεται παρέλαση.

Οι δρόμοι κλείνουν όποτε εκατό άτομα, ίσως και λιγότερα, αποφασίσουν ότι θίγονται τα συμφέροντα τους. Ούτως ή άλλως τα μαγαζιά είναι κλειστά, ενώ δεν υπάρχει και ο κίνδυνος οι συγγενείς των μαθητών να αρχίσουν το πλιάτσικο και να κατεβάζουν βιτρίνες.

Για τα οχήματα του Στρατού η μαύρη αλήθεια είναι ότι οι εορτές και οι επιθεωρήσεις αποτελούν τις μόνες αφορμές συντήρησής τους. Όσο για τα χρήματα που υποτίθεται ότι χάνονται, αντιστοιχούν το πολύ σε καμιά δεκαριά λαδωμένες με μίζες βίδες κάποιου από τα αεροπλάνα και βαπόρια των "αγορών του αιώνα". Ας αρχίσουμε να εξοικονομούμε χρήματα από εκεί.

Άλλωστε, το γεγονός ότι οι παρελάσεις συγκεντρώνουν αρκετό κόσμο και ότι οι συγγενείς των μαθητών εξακολουθούν να καμαρώνουν τα παιδιά τους αρκεί από μόνο του.

Είναι, όμως, δυνατόν το σημερινό ελληνικό Κράτος να δώσει εκείνα τα ερεθίσματα ώστε να τονωθεί το εθνικό φρόνημα; Προκαλούν οι παρελάσεις εθνική συγκίνηση;

Δε μιλάω για φουστανέλες και τσαρούχια (αυτά εξαντλούνται στην πρώτη παιδική ηλικία!), ούτε για άλλες γραφικές εκδηλώσεις. Αναφέρομαι στο γνήσιο εθνικό συναίσθημα, τη ζεστασιά (όχι την περηφάνια), τη γαλήνια αίσθηση ότι αποτελεί ο καθένας από εμάς ένα ελάχιστο κομμάτι από κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι το οποίο επιβίωσε μέσα στο πέρασμα των αιώνων, κάτι το οποίο είναι απλά κάτι. Που δεν μπορεί να περιγραφεί, αλλά που βιώνεται, όχι ως υπεροχή έναντι των υπολοίπων, αλλά ως ευπρόσδεκτη ευθύνη που βαραίνει τους ώμους μας.

Η αλήθεια είναι ότι τις παρελάσεις δεν τις αντέχω ούτε δευτερόλεπτο. Στο σχολείο με άγχωναν, στον στρατό με απογοήτευαν (δε συνοδεύτηκαν από άδεια!), ως συγγενής έτρεχα με την κάμερα στο χέρι, ως θεατής τις βαριέμαι.

Το κυριότερο, όμως, είναι άλλο. Οι παρελάσεις, οι εκδηλώσεις τιμής, όλα όσα λέγονται και γίνονται στις εθνικές εορτές, με απογοητεύουν βαθιά. Γιατί φανερώνουν ότι αυτό το Έθνος αδυνατεί να αγαπήσει τον εαυτό του, να τιμήσει αυτούς που του έδωσαν υπόσταση, να κατανοήσει την ίδια την ύπαρξή του. Οδυνηρή η έλλειψη αυτογνωσίας και συνείδησης σε εθνική κλίμακα...

Ιδού λοιπόν το μόνο βάσιμο επιχείρημα. Καλύτερα να καταργηθούν οι παρελάσεις και να αφιερωθούν αυτές οι ημέρες στην ιστορική μνήμη. Τιμή σε αυτούς που έπεσαν: να τους γνωρίσουμε. Χωρίς έτοιμες εγκυκλίους από υπουργεία. Χωρίς "ύλη", χωρίς εξετάσεις. Χωρίς δεξιώσεις και κανονιοβολισμούς. Χωρίς μπάντες και επισήμους. Και όταν νιώσουμε αυτό το απροσδιόριστο κάτι, οι, απογυμνωμένες σήμερα, τελετές ίσως ξαναβρούν τη χαμένη ουσία τους.


Ευτυχώς φέτος έβγαλε αέρα...

25/3/09

Μετά το μετάνιωσαν

Άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του κ. Βαξεβάνη με θέμα επετειακό: τον πατριωτισμό, την ιστορική αλήθεια, την προπαγάνδα... Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν πολλές (αντικρουόμενες) απόψεις. Ωστόσο, δυστυχώς, πίσω από τη φαινομενικά αντικειμενική παρουσίαση, η "μοντέρνα", πολιτικά ορθή και σουλουπωμένη εκδοχή της Ιστορίας κυριάρχησε.

Καλεσμένοι μεταξύ των άλλων οι κ.κ. Δήμου και Τατσόπουλος, συγγραφείς, και η κ. Ρεπούση... Το τι θα μας έλεγαν από πριν γνωστό: Στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα δεν ήταν κανείς. Κρυφό σχολειό δεν υπήρξε, διότι δεν υπήρχε λόγος να υπάρξει. Δεν έχουμε σχέση με τους αρχαίους Έλληνες -Έλληνες μας βάφτισαν οι ξένοι, που άλλωστε μας ελευθέρωσαν, υπό την πίεση της διεθνούς κοινής γνώμης. Και ένα σωρό ακόμα.

Όλα αυτά διατυπωμένα αξιωματικά, ως κοινά αποδεκτές αλήθειες! Χωρίς ίχνος ιστορικής τεκμηρίωσης και ενώ δευτερόλεπτα μετά οι (πραγματικοί) ιστορικοί και άλλοι σχετικοί επιστήμονες, όπως οι Σαρρής, Καργάκος και Χολέβας, επιχειρηματολογούσαν επί της ουσίας. Ενώ π.χ. ο φωτεινός παντογνώστης κ. Δήμου με ύφος χιλίων καρδιναλίων μας γνωστοποιούσε ότι η Αγία Λαύρα ήταν "κλειστή" στις 25 Μαρτίου, ο Χολέβας επιδείκνυε γαλλική εφημερίδα της εποχής που, όχι μόνο αναφερόταν στο γεγονός, αλλά περιελάμβανε και την ομιλία του παλαιών Πατρών Γερμανού! Ναι, κάποιος Γάλλος δημοσιογραφίσκος δεν είχε τίποτα καλύτερο να γράψει και αποφάσισε να τα κατεβάσει από το κεφάλι του -διότι η αξιοπιστία του άρθρου αμφισβητείται... Από ποιον άραγε;

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εκπομπής ήταν ακριβώς η αντίθεση ανάμεσα στον αστήρικτο λόγο των "συγγραφέων", απέναντι σε αυτόν των ιστορικών. Ό,τι και να πω δεν έχει νόημα: Απέναντι στην επιστημονική κατάρτιση και την επιχειρηματολογία, είχαν να αντιπαρατάξουν τον φανατισμό και την στα όρια του παθολογικού εμμονή τους. Αυτόκλητοι υπερασπιστές της ιστορικής αλήθειας... Ο Δήμου έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι είναι περισσότερο Έλληνας, διότι βλέπει και προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη των υπολοίπων! Κατεβείτε από 'κει πάνω, αξιότιμε κύριε.

Δεν έχει νόημα να αρνούμαστε ότι στην ιστορία ο ηρωισμός και οι άλλες αρετές των Ελλήνων υπερτονίζονται. Και η υπερβολή φυσικά υπάρχει. Αλλά κανένας λαός δεν ασχολείται με το πόσο κακός είναι. Ούτε διαθέτουμε όλοι πρόσβαση στις πρωτογενείς ιστορικές πηγές και γνώση του υποβάθρου ώστε να τις ερμηνεύσουμε. Γιατί όμως ένας "συγγραφέας", όπως ο Δήμου, γνωρίζει περισσότερα από τους κατ' εξοχήν ειδικούς, όπως ο Καργάκος, και λένε αντίθετα πράγματα; Ανάμεσα στους δύο ποιος μοιάζει πιο αξιόπιστος;

Εγώ πάλι έχω μερικές αφελείς απορίες.

Αφού η περίοδος της τουρκοκρατίας χαρακτηριζόταν από τέτοια ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό και τέτοια ευρύτητα πνεύματος, ποια κληρονομιά έχει αφήσει; Όχι στην Ελλάδα, γενικότερα. 400 χρόνια σε μια Αυτοκρατορία σπαρμένη από εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι Τέχνες και τα Γράμματα πρέπει να γνώρισαν πρωτοφανή άνθηση. Όχι; Στο κάτω-κάτω οι Οθωμανοί ήταν πρωτοπόροι: Είχαν ιδρύσει τα πρώτα Εσπερινά σχολεία για να εξυπηρετούν τους εργαζόμενους. Μας το αποκάλυψε η κ. Ρεπούση με αφορμή το "Φεγγαράκι μου λαμπρό", αφού το τραγουδάκι έχει ιστορική βάση: οι μαθητές το πρωί δούλευαν και σχολείο πήγαιναν το βράδυ.

Και ερωτώ: Σε ποια δραστηριότητα ήταν απασχολημένοι μέχρι τη δύση του ηλίου οι εξάχρονοι της εποχής; Διότι αυτό μάλλον καταπιεστικό μου ακούγεται και δεν πολυταιριάζει σε αυτόν τον παράδεισο των Οθωμανών. Και από ποιο από τα πολλά επιστημονικά ιδρύματα είχαν αποφοιτήσει οι δάσκαλοί τους, αφού "του Θεού τα γράμματα" δεν τους τα μάθαιναν οι ιερείς;

Σχολεία για τα ελληνικά γράμματα υπήρχαν και λειτουργούσαν ελεύθερα. Γιατί οι γονείς μας συνομιλούσαν με τους παπούδες τους στα τούρκικα; Τι κράτησε ζωντανή την Ελλάδα στις ψυχές αυτών των ανθρώπων;

Κάποιοι εργάζονται συστηματικά για την αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας. Δε με ενδιαφέρει σε τι αποσκοπούν -και μόνο το ό,τι παραμένουν στην επικαιρότητα, αποκτούν αναγνωρισιμότητα εν όψει των εκλογών ή (χειρότερα) αυτοανάγονται σε σύμβολα ιδεολογικών αγώνων για να εξασφαλίσουν την πενιχρή ακαδημαϊκή τους εξέλιξη αρκεί, δε χρειάζεται να κρύβουν κάποια συνωμοσία. Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι το επιτυχές της προσπαθείας τους βασίζεται στην ασθενή ιστορική μνήμη όλων μας. Αλλά και στην απουσία κοινής λογικής.

Διότι, αν ο κ. Δήμου έχει δίκιο, και Έλληνες μας βάφτισαν οι ξένοι ενώ μέχρι τότε ήμασταν "Ρωμιοί", η λογική ζητά απάντηση στο απλούστερο των ερωτημάτων: Γιατί σε καμία γλώσσα του κόσμου δε μας αποκαλούν Έλληνες (Hellas, Hellenes), αλλά Γραικούς (Greece, Greeks), ενώ οι ίδιοι οι Τούρκοι, ενώ τον όρο Ρωμιός τον έχουν διατηρήσει (π.χ. ο Πατριάρχης αποκαλείται "των Ρωμιών" και φυσικά όχι Οικουμενικός), μας αποκαλούν Yunan (σα να λέμε Ίωνες); Άγγλοι, Γάλλοι και Ρώσοι είχαν αποφασίσει αρχικά να τονώσουν το εθνικό μας φρόνημα και μετά το μετάνιωσαν;

Σκόρπιες σκέψεις, ενός αγανακτισμένου ανθρώπου που εξακολουθεί να νιώθει αηδία μπροστά σε κάθε εθνικιστική υπερβολή, η οποία είναι περισσότερο επικίνδυνη από κάθε γραφικό και τις αηδίες που αραδιάζει.

24/3/09

Πέριξ του κέντρου

Συνέχεια ουσιαστικά στο προηγούμενο ποστ για τη "Δράση", με μερικές σκέψεις και για κάποια από τα υπόλοιπα κόμματα που δραστηριοποιούνται (ή έτσι λένε) στον ίδιο χώρο.

Τη μεγάλη τους ευκαιρία φαίνεται πως έχουν οι Οικολόγοι-Πράσινοι. Με ποσοστά κοντά στο 3% και στον βαθμό που οι δημοσκοπήσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, το κόμμα διεκδικεί θέση στην Ευρωβουλή, ίσως και στο εθνικό Κοινοβουλίο. Όμορφα μέχρις εδώ...

Τις ενστάσεις μου για την αναγωγή της Οικολογίας σε ιδεολογία δεν μπορώ να τις παρακάμψω. Η πράσινη ανάπτυξη, ο σεβασμός στο περιβάλλον, στα ζώα, η στροφή σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας και όσα ακόμα, ασαφή ή συγκεκριμένα, φέρνει συνειρμικά ο όρος "Οικολογία" στον νου, δε συνιστούν ιδεολογία. Το να αυτοπροσδιορίζεται ένα κόμμα ως "οικολογικό" και μάλιστα αυτό του το χαρακτηριστικό να αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής του δεν το καταλαβαίνω. Σαφέστατα και η Οικολογία έχει πολιτικό περιεχόμενο και απαιτείται προβληματισμός και σκέψη για πολλά από τα σχετικά ζητήματα. Όπως ανέφερα, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Η ενίσχυση της ανακύκλωσης. Η βελτίωση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Για να μην πλατιάζω, πλήθος θεμάτων που σχετίζονται με την καθημερινότητα των πολιτών προκύπτουν και απαιτούν τη λήψη σοβαρών πολιτικών αποφάσεων.

Πέραν όμως αυτών, η Οικολογία δεν αποτελεί πολιτικό γνώμονα! Ποια είναι για παράδειγμα η οικολογική προσέγγιση για τις αποκρατικοποιήσεις; Για την οικονομία γενικότερα; Για την Παιδεία; Η Οικολογία είναι τρόπος ζωής. Και πολύ φοβούμαι ότι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως "οικολόγοι" περισσότερο μετατρέπουν τη λέξη σε σύνθημα και υπεκφεύγουν. Ή ακόμη χειρότερα προσπαθούν να εκμεταλλευθούν με λαϊκίστικο τρόπο τις ευαισθησίες του εκλογικού σώματος, κάτι σαν τα "χριστιανικά" κόμματα και τη ραγδαία τόνωση της πίστης των πολιτικάντηδων τις παραμονές, αλλά και ανήμερα των Εκλογών με τις guest εμφανίσεις τους σε ιερούς ναούς...

Τελειώνοντας με τους Οικολόγους, μια απορία: Όσοι σκέφτονται να τους ψηφίσουν, ξέρουν ποιους ψηφίζουν; Π.χ. εν εκ των στελεχών των Πρασίνων είναι ο γνωστός μας κ. Μιχάλης Τρεμόπουλος. Στην ιστοσελίδα τους υπάρχουν και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι, καθώς και δελτίο τύπου κατά το οποίο "ο ηθοποιός και ενεργός πολίτης κ. Αντώνης Καφετζόπουλος" θα είναι υποψήφιος στις προσεχείς Ευρωεκλογές. Ο κ. Καφετζόπουλος είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος, αλλά δεν μπορώ να μην προβληματιστώ σε σχέση με την επιλογή του: Μήπως το στοιχείο lifestyle βάρυνε λιγάκι; Όλοι κάνουν μεν το ίδιο, αλλά δεν αυτοπαρουσιάζονται ως κάτι το "διαφορετικό"...

Καλόν είναι να προβληματιζόμαστε, ακόμα και σε όσα λέμε στα γκάλοπ. Είδαμε πώς φουσκώσαν τα μυαλά των Συριζικών με τα 18άρια. Διότι, αν ο κ. Τρεμόπουλος και τα γραφικά χάπενινγκ που κατά καιρούς οργανώνει ενσαρκώνουν την ελπίδα να εκφραστεί ο μεσαίος χώρος, δεν μπορώ παρά να συνεχίσω να απαισιοδοξώ.

Από την άλλη, η Φιλελεύθερη Συμμαχία δε διαθέτει ηθοποιούς (ή έτσι νομίζω). Διαθέτει όμως τον κ. Παναγιώτη Δημητρά (υποψήφιος το 2007). Όσοι δεν τον γνωρίζουν, ας αναζητήσουν μερικά κείμενά του. Οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα και τις μειονότητες αποτελούν all time classics. Αν μείνει στα χέρια τέτοιων ανθρώπων η εξωτερική πολιτική... Υπό τον μανδύα (πάντα!) της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρόεδρος του κόμματος ο (συνάδελφος!) κ. Φώτης Περλικός. Στο σύντομο βιογραφικό του που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του κόμματος κυριαρχεί το e-rooster, πολιτικό blog του οποίου υπήρξε συνιδρυτής. Διόλου τυχαία η ΦιΣ το 2007 θριάμβευε στο Ίντερνετ και τα ιστολόγια, αλλά στις εκλογές πάτωσε. Άλλοι στα γκάλοπ, άλλοι στα blog. Για όλους έχει ο Θεός...

Πάντως δεν μπορεί να κατηγορηθεί για απουσία προτάσεων. Απ'όλα έχει ο μπαχτσές. Στην 7άδα για άμεση εφαρμογή προτείνει μείωση της φορολογίας, ενιαίο φορολογικό συντελεστή, κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, κατάργηση της θητείας, αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών και διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Το τελευταίο καθιστά μάλλον απίθανη την προσδοκία αναπλήρωσης των χαμένων κρατικών εσόδων (αφού ζητούν μείωση των φόρων) από βροχή (εν είδει μάννα) θεόσταλτων ευρώ, άρα μάλλον πρέπει να μας πουν με ποιον τρόπο θα καλύψουν τη διαφορά.

Ομοίως, η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν αρκεί αν δεν υπάρξει βούληση για απολύσεις των ακατάλληλων - μη παραγωγικών. Αλλά δε θα αυξηθεί έτσι η ανεργία;

Όσο για τα ναρκωτικά, επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι πλην ορισμένων περιθωριακών υπάρχει σοβαρός Έλληνας που αξιολογεί τη νομιμοποίηση του χασίς ως θέμα που χρήζει άμεσης διευθέτησης, κατά τη γνώμη μου από αυτό φαίνεται η διάθεση αρπαχτής (ζητώ συγγνώμη για το αδόκιμο του όρου). Διότι και αυτό, όπως και ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής, δεν αποτελούν μόνο πολιτικά, αλλά κυρίως τεχνοκρατικά ζητήματα. Με άλλα λόγια, είναι θέμα εξειδικευμένων επιστημόνων (π.χ. γιατρών -ο κ. Περλικός μάλλον απουσίαζε από τις παραδόσεις Τοξικολογίας στη σχολή, διότι οι Ιατροδικαστές δε βλέπω να συμφωνούν-, οικονομολόγων κ.λπ.) να ρυθμίσουν κάποια ζητήματα.

Τι νόημα έχει για τον απλό (νοήμονα) ψηφοφόρο αφηρημένα η καθιέρωση ενιαίου φορολογικού συντελεστή; Θα σήμαινε δικαιότερη φορολόγηση; Εξυγίανση των δημοσιονομικών; Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής; Αν π.χ. αυτός οριζόταν στο 80% του εισοδήματος, ναι, κάτι θα σήμαινε. Αλλά κάτι ούτε δίκαιο, ούτε ελκυστικό...

Με τα παραπάνω δε βγάζω απλά την κακία μου, αλλά εξηγώ γιατί δε θεωρώ τέτοιου είδους εναλλακτικές λύσεις αξιόπιστες. Είναι φανερό με μια ματιά ότι οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις (για άμεση κιόλας εφαρμογή) αποτελούν προχειρότητες που απλά ακούγονται εντυπωσιακές. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχουν και σημεία άξια προσοχής. Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ακόμα και (φευ, σε τι σημείο έχω φτάσει) η δραστική μείωση (ουχί κατάργηση!) της θητείας, κινούνται σε μια λογική που θεωρώ σωστή. Όλα όμως αυτά τα ζητήματα σηκώνουν απίστευτη κουβέντα και διαθέτουν πολλές παραμέτρους για να εξαντλούνται σε σποτάκια, βιντεάκια και μπλογκικές χαριτωμενιές (ειδικά για τη στρατιωτική θητεία επιφυλάσσομαι για το μέλλον -η συνέντευξη Μεϊμαράκη έχει επαναφέρει το θέμα στην επικαιρότητα).

Φυσικά, υπάρχουν και άλλοι. Η Δημοκρατική Αναγέννηση υποτίθεται ότι θα διεκδικήσει εκ νέου την ψήφο μας. Ο κ. Παπαθεμελής είναι σοβαρός και έντιμος, αλλά ισχύει ό,τι και για τον κ. Μάνο: Ακόμα κι αν διαθέτει προσωπικό κοινό ψηφοφόρων, δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει.

Δίπλα σ'αυτά και το νεοπαγές κόμμα των "συνεχιστών του Καποδίστρια","Κοινωνία", με Πρόεδρο τον (εις εμέ άγνωστο) κ. Βολουδάκη. Και δίνεται η ευκαιρία για να επιστρέψω σε όσα έγραφα παραπάνω: Δεν έχει δουλειά το Πιστεύω, κύριοι, στη διακήρυξη πολιτικού κόμματος...

Η Εκκλησία πρέπει να συνεχίσει να κατέχει εξέχοντα ρόλο στην κοινωνία, και θα συνεχίσει διότι η πίστη κρατιέται ζωντανή στις ψυχές των ανθρώπων. Και έχει κάθε δικαίωμα να παρεμβαίνει στα κοινωνικά ζητήματα, αφού πρέπει να στέκεται δίπλα στο ποίμνιο. Αλλά κρατώντας της θέση της. Όσο κι αν θεωρώ τον περίφημο διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας κενολογία για τη δημιουργία εντυπώσεων (αυτό κι αν σηκώνει κουβέντα), δεν μπορώ παρά να τρέμω στη σκέψη ότι η πολιτική θα χαράσσεται με βάση την Αγία Γραφή. Οι ζωές μας πρέπει να ακολουθούν τη Θεία Διδασκαλία, στο βαθμό που ο καθένας πιστεύει. Όπως και με τους Πράσινους, μιλάμε για μοντέλο ζωής. Πολύ μεγάλο και ιερό για να περικλείεται σε τόσο απλοϊκά σχήματα...

Με όλα τα παραπάνω, και έχοντας παραλείψει δεν ξέρω κι εγώ πόσους ακόμα που κινούνται στο ίδιο ή και σε χαμηλότερα επίπεδα, δε μου μένει παρά η απορία: Όσοι θέλουν να καταφέρουν το συμβολικό και ουσιαστικό χτύπημα ενάντια στο πολιτικό σύστημα και τους κλασικούς σχηματισμούς ποιον αξίζει να εμπιστευθούν;

Είναι στα μάτια μου ξεκάθαρο ότι κανένα από τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δε συνιστά όχι αξιόπιστη, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς σοβαρή επιλογή. Τουλάχιστον για όσους αξιολογούν την ψήφο τους ως σημαντική.

22/3/09

Δράση: Η συνταγή παλιά, τα υλικά μπαγιάτικα

Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε η λειτουργία νέου κομματικού σχηματισμού υπό την ονομασία "Δράση", δραστηριοποιούμενου, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, στο "ευρύτερο κέντρο". Στόχος το 3% και ο κυβερνητικός συνεταιρισμός, ώστε να εξαναγκάζεται η εκάστοτε Κυβέρνηση στην προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, αφήνοντας στην άκρη το περίφημο πολιτικό κόστος και προτάσσοντας το συμφέρον του λαού.

Για τους (χμ, ελάχιστους;) τακτικούς αναγνώστες του μπλογκ η επί της αρχής τοποθέτησή μου έναντι των νέων κομμάτων είναι θετική. Είναι ξεκάθαρο ότι μία μερίδα πολιτών, κρίσιμη αλλά όχι ιδιαίτερα μεγάλη, αδυνατεί να εκφραστεί διαμέσου των ήδη υπαρχόντων κομμάτων. Το πώς θα τους βαφτίσουμε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ευρύτερο κέντρο, μεσαία τάξη, εκσυγχρονιστές, στην πλειοψηφία τους αποτέλεσαν την κρίσιμη όπως προανέφερα μάζα που έδωσε τις εκλογικές νίκες στη ΝΔ, μαζί με τη λευκή επιταγή για την επίλυση των χρονιζόντων προβλημάτων της χώρας. Σήμερα, όλοι αυτοί, οι απαλλαγμένοι από τις κομματικές παρωπίδες, ασφυκτιούν. Η ΝΔ απέτυχε, και το χειρότερο εμφανίζεται απρόθυμη να δώσει έστω μια δικαιολογία σε αυτούς τους ανθρώπους για να την ξαναψηφίσουν. Το ΠαΣοΚ φαίνεται να διαθέτει έναν-δυο ανθρώπους ικανούς και πρόθυμους. Στο τιμόνι του όμως βρίσκεται ένας άνθρωπος απολύτως αναξιόπιστος.

Η διπλή αυτή διαπίστωση (κυβερνητική αποτυχία - αντιπολιτευτική και προγραμματική ανικανότητα ΠαΣοΚ) δεν οδήγησε μόνο στην προσωρινή κάμψη του δικομματισμού -μείωση της δύναμης των μεγάλων κομμάτων παρατηρείται εν μέσω της τετραετίας, ενώ μόνη της η φημολογία ακόμα-ακόμα διεξαγωγής εκλογών έφερε ανάκαμψη στους δύο μεγάλους- αλλά και σε παραδοξότητες, τύπου ΣυΡιζΑ.

Παράδοξο, βέβαια, δεν ήταν το 18% που έδιναν οι δημοσκοπήσεις, αφού (όπως είχαμε επισημάνει εγκαίρως και εν μέσω του τσιπρικού ενθουσιασμού από αυτό το μπλογκ) επρόκειτο για ένα νέο ΚΕΠ (αυτό ήταν το κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, για όσους δεν το θυμούνται). Παράδοξος ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα στελέχη του ΣυΡιζΑ διαχειρίστηκαν την ευκαιρία που η ανεπάρκεια του κ. Παπανδρέου τους έδωσε. Δεν έβλαψαν με τη μεγαλοστομία τους μόνο τα ποσοστά τους, αλλά τον τόπο. Και αναφέρομαι στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξερευνούσε τη χώρα των επαναστατικών θαυμάτων, στις χίλιες και μία νύχτες της ψυχοπαθολογικής καταστροφικής μανίας μερικών εκατοντάδων καλοζωισμένων νεαρών, ο ελληνικός λαός διαπίστωνε την ανυπαρξία του οργανωμένου Κράτους. Κάτω το Κράτος, η Αστυνομία, ζήτω η Επανάσταση! Σε τι οδήγησε η "εξέγερση" (αποθέωση του βερμπαλισμού) γιαλαντζί; Σε μία κοινωνία να ζητά στην πλειοψηφία της καλύτερη αστυνόμευση, κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου, βαριές ποινές για τα τέκνα της ευμάρειας που "αγωνίζονται" χωρίς να έχουν την παλικαριά να δείχνουν τις φάτσες τους. Να ζητά... περισσότερο Κράτος.

Σε αυτό το κλίμα πολιτικής αναξιοπιστίας, εν όψει και των πάντα χαλαρών Ευρωεκλογών, οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για νέα κόμματα. Δεν είναι η πρώτη φορά, προφανώς δεν είναι και η τελευταία. Είναι όμως η Δράση το κόμμα που θα εμπνεύσει, που θα προσελκύσει τους προβληματισμένους ψηφοφόρους, που θα τους δώσει λόγο για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους;

Ας μου επιτραπεί η εκτίμηση: και η Δράση προστίθεται στο μακρύ κατάλογο των θνησιγενών πολιτικών εγχειρημάτων. Η συνταγή είναι παλιά και η "ταμπέλα" δεν έχει για πολλοστή φορά σημασία. Νεοφιλελεύθερο, κεντρώο, μεσαίο... δεν ξέρω και τι άλλο. Μια ματιά στους ιδρυτές του αρκεί:

Ο κ. Μάνος, δεν ντρέπομαι να το πω, είναι άνθρωπος με τον οποίο συμφωνώ σε πάρα πολλά. Ο λόγος του έχει πάντοτε ενδιαφέρον. Όμως όταν βρίσκεσαι μακριά από την εξουσία οι προτάσεις και οι ιδέες έρχονται βροχή, σαν η Μούσα της πολιτικής να βρίσκεται διαρκώς πλάι σου. Στην εφαρμογή χωλαίνει το πράγμα... Διότι, ή ο κ. Μάνος υπήρξε ο καλύτερος υπουργός στην ιστορία της Ελλάδος, ή υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στα όσα όμορφα λέει και όσα σκοπεύει (ή δύναται) να πράξει. Πολιτικά, όμως, είναι "πεθαμένος" από τη στιγμή που συμμάχησε με το ΠαΣοΚ. Το ίδιο ισχύει για δύο ανθρώπους που έχουν κάθε λόγο να νιώθουν χρησιμοποιημένοι από τη ΝΔ, τους Κοντογιαννόπουλο και Ανδριανόπουλο. Οι τρεις προανεφερθέντες μοιάζουν απλά να μην έχουν αποδεχθεί το τέλος της πολιτικής τους καριέρας, και να γαντζώνονται από όπου βρουν στην προσπάθεια να επιβιώσουν.

Εξαιρετικά ιδιόρρυθμη περίπτωση ο κ. Βερέμης. Ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας ήταν ουσιαστικά ο άνθρωπος που ο Πρωθυπουργός της χώρας εμπιστεύθηκε για την μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Επεξεργάστηκε με προχειρότητα μια σειρά από ημίμετρα, στάθηκε ανάξιος της περίστασης, δειλός και άτολμος. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να τον κατηγορήσει γι' αυτό. Πολεμήθηκε σκληρά και αδικήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Όμως δεν μπορεί και κανείς να πιστέψει ότι αυτός θα προχωρήσει με γενναιότητα μπροστά. Γιατί δεν το έκανε τόσον καιρό; Πώς μπορεί να υπερασπίζεται τη Γιαννάκου, την υπουργό δηλαδή που 3 χρόνια κωλυσιεργούσε φοβούμενη το πολιτικό κόστος της δικής του εμπνεύσεως ημι-μεταρρύθμισης, αφήνοντας τα Πανεπιστήμια, αλλά και τα σχολεία, εκτεθειμένα στην περαιτέρω μπαχαλοποίησή τους;

Όσο για τον επιτυχημένο επιχειρηματία κ. Μπουτάρη, έχουμε το φαινόμενο Βούγια - Τσίπρα (για τους μη γνώστες κατά το φαινόμενο αυτό ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει λόγω συγκυριών σε δημοτικές εκλογές υψηλό ποσοστό, θεωρεί ότι αποτελεί προσωπικότητα που υπερβαίνει τους κομματικούς διαχωρισμούς και μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό θέατρο). Ως δημοτικός σύμβουλος υπέπεσε σε σωρεία ατοπημάτων. Όσο συμπαθής (για πολλούς λόγους) κι αν φαίνεται, δεν πείθει.

Αλλά να! Στο βάθος ξεπροβάλλει ο πατήρ των "προοδευτικών". Ο Νίκος Δήμου! Ο άνθρωπος είναι γνωστός και σεβαστός. Οι απόψεις του επίσης. Όσοι μπορούν να εμπιστευθούν έναν τόσο δογματικό και φανατικό άνθρωπο μπορούν να αισθάνονται ευτυχείς. Προσωπικά, ο λόγος του κ. Δήμου μου θυμίζει συνεντεύξεις των υποτίθεται "εξυπνότερων" ανθρώπων, που κατά καιρούς έχουν δημοσιευθεί στον περιοδικό τύπο: είναι θλιβερό να διαπιστώνεις ότι οι άνθρωποι που φαίνεται να διαθέτουν τα εχέγγυα για να φανούν χρήσιμοι στον τόπο τους αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις κοινωνικές συνθήκες. Όχι, δεν πρόκειται για άνθρωπο που ζει σε λάθος εποχή, ούτε για "χρήσιμο ηλίθιο". Ούτε ηλίθιος, ούτε χρήσιμος είναι. Ζει για να προκαλεί. Αυτό είναι από μόνο του εξαιρετικό! Αρκεί να γίνεται για τους σωστούς λόγους... Οι απόψεις του κ. Δήμου μπορεί σπανίως να είναι αρεστές, αλλά ποτέ δεν είναι χρήσιμες, διότι δε διατυπώνονται με γνώμονα το κοινωνικά ωφέλιμο, αλλά τους δογματισμούς, τις εμμονές και τους δαίμονες που τον καταδιώκουν.

Ξαφνικά μου ήρθαν στο μυαλό οι αντιδράσεις σε παλιότερες αναρτήσεις (για Τσίπρα, Γιωργάκη, αλλά και άλλες), ότι ο σχολιασμός αυτού του μπλογκ ξεκινά από τον... φόβο! Εάν λοιπόν αναρωτηθεί κάποιος για τη σκοπιμότητα των ανωτέρω ας μην πλανάται. Δε με τρόμαξε η δυναμική των γηραιών πολιτικών της Δράσης, όχι απλά γιατί το λέω, αλλά γιατί το αποδεικνύω:
Πρώτον, δεν έχω τη δύναμη να επηρεάσω κανέναν με όσα γράφω. Και δεν τρέφω επ' αυτού αυταπάτες.
Δεύτερον, παρόμοιες πρωτοβουλίες του προοδευτικού χώρου υπήρξαν και παλαιότερα. Ο ίδιος ο κ. Μάνος με τους "Φιλελεύθερους" υπήρξε υποψήφιος στις Ευρωεκλογές του 1999. Σήμερα τον ενοχλεί η έλλειψη διαφημιστικών πόρων και θα βασιστεί στο Διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες. Τότε, όμως, οι πρωτοβουλίες του είχαν προβληθεί και είχε κερδίσει αν δεν απατώμαι και το 1%. Βέβαια οι καιροί αλλάξαν. Τότε "μάζευε" ψήφους από τη ΝΔ και η προβολή των Ταύρων από τα ΜΜΕ συνέφερε το ΠαΣοΚ... Αλλά για να μην πάμε μακριά ας δούμε και κείνη την επαναστατική "Φιλελεύθερη Συμμαχία", που ανέβαζε τα βιντεάκια της δέκα-δέκα στο YouTube. Ζωή να 'χουνε τα παιδιά.

Η απογοήτευση του κόσμου είναι μεγάλη. Μέσα, όμως, από αυτήν δεν έχουν ξεπροβάλει οι προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν. Και γίνεται μεγαλύτερη όταν ο υποτίθεται προοδευτικός χώρος εκπροσωπείται από έναν ανύπαρκτο πολιτικά, καπελωμένο βουτυρομπεμπέ που εξαντλείται στην προσπάθεια εσωκομματικής εκκαθάρισης για να απαλλαγεί από τα ελάχιστα αξιόλογα στελέχη της παράταξής του και από γερόντια που αδυνατούν να αποδεχθούν ότι τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν. Το ίδιο, όμως, ισχύει δυστυχώς σε όλους τους πολιτικούς χώρους.

Και ενώ η δυσπιστία του εκλογικού σώματος αυξάνεται και οι εναλλακτικές εκλείπουν, έχουμε φτάσει σε σημείο ΚΚΕ και ΛαΟΣ να αποτελούν τους υγιέστερους κομματικούς σχηματισμούς. Ενδυνάμωση των άκρων (όχι μόνο πολιτικά, αλλά και κοινωνικά), ενώ όλοι μιλάνε για το κοινωνικό κέντρο, αδιαφορώντας επί της ουσίας, αδυνατώντας να αφουγκρασθούν τις ανάγκες των καιρών...

18/3/09

Όσα ξεχνάμε

Η χθεσινή εκπομπή του κ. Βαξεβάνη στον Alpha ("Το κουτί της Πανδώρας") ήταν πραγματικά εξαιρετική. Θέμα της τα "Σεπτεμβριανά", λέξη φτωχότατη που περιγράφει την ολοκλήρωση του εγκλήματος που ξεκίνησε το 1922: την εξόντωση του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης.

Με μαρτυρίες και τεκμηρίωση ο έμπειρος δημοσιογράφος μας παρουσίασε αυτό που όλοι λίγο-πολύ ξέραμε. Ότι τα γεγονότα του 55 ήταν υποκινούμενα στο πλαίσιο καλά μελετημένου σχεδίου, που εξύφαναν από κοινού οι "σύμμαχοί" μας Τούρκοι και Βρετανοί. Και ότι η αφορμή, η μικρής ισχύος έκρηξη στο σπίτι όπου μεγάλωσε ο Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, ήταν προβοκάτσια -που μεταδιδόταν από ραδιόφωνα και εφημερίδες στην Τουρκία πριν καλά-καλά συμβεί.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει συζητήσεις για την Παιδεία, για το τι διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία -και ακόμη περισσότερες για το τι πρέπει να διδάσκονται. Πόσα γνωρίζουν άραγε οι νέοι για αυτά τα τραγικά γεγονότα, που ξεκλήρισαν τους παπούδες τους; Πριν όμως μπούμε στην ίδια ατελέσφορη περί Παιδείας συζήτηση, ας αναρωτηθούμε για τη δική μας μνήμη.

Δεν πρόκειται για διαιώνιση κανενός μίσους, ούτε για εθνικισμό. Πρόκειται για τον στοιχειώδη σεβασμό στους νεκρούς και τους πρόσφυγες, σε αυτούς που τα έχασαν όλα και αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Σε μια καταστροφή που χάραξε την ιστορία του τόπου μας. Και για μια γνώση πολύτιμο εφόδιο, ασπίδα απέναντι σε πολιτικές και απόψεις τύπου Γιαννάκου, Γεωργιάδη, Γιωργάκη, Βαλλιανάτου και τόσων άλλων, πρώην, νυν και μελλοντικών, που βάζουν την Ιστορία στην κλίνη του Προκρούστη...

Ας είναι καλά ο κ. Βαξεβάνης γι' αυτά που θύμισε σε όσους θέλουν να ξεχνάνε.

12/3/09

Θα μας χάσουνε οι δορυφόροι;

Άλλη μία ακτιβιστική καρικατούρα, η "Ώρα της Γης", έρχεται να επαναφέρει στο προσκήνιο τη σκοπιμότητα "συμβολικών" ενεργειών με στόχο (υποτίθεται) την ευαισθητοποίηση των πολιτών γύρω από μείζονα κοινωνικά θέματα. Στις 28 Μαρτίου σβήνουμε, λέει, για μία ώρα τα φώτα... Πλήθος πολιτών και "φορέων" σπεύδουν να δηλώσουν συμμετοχή σε αυτήν την πρωτοβουλία. Και φυσικά, εκατοντάδες blogs, όπως ο καλός παρουσιαστής της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ έσπευσε να προσθέσει. Βέβαια. Οι bloggers δεν απουσιάζουν ποτέ από ανούσιες κινήσεις, που όμως "γράφουν". Δείχνουμε για μία ώρα την περιβαλλοντική μας ευαισθησία, αποτινάσσουμε τις ενοχές για όσα δεν κάνουμε όλες τις υπόλοιπες ώρες, όλων των υπολοίπων ημερών και ξεμπερδέψαμε.

Αλήθεια, τι πρόκειται να βγει από την Ώρα της Γης; Θα ωφεληθεί το περιβάλλον; Προφανώς και όχι. Θα αποκτήσουν οι Έλληνες οικολογική συνείδηση; Προφανέστερα όχι. Θα ελαττωθεί έστω και λίγο η προχειρότητα και η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τα περιβαλλοντικά ζητήματα; Προφανέστατα όχι... Αν πριν από 6 χρόνια ανάβαμε τα φώτα στα μπαλκόνια μας αποδοκιμάζοντας την εισβολή στο Ιράκ, για να "μας δουν οι δορυφόροι", ίσως για αυτήν τη μία ώρα να μας χάσουνε... Κάτι είναι κι αυτό.

Σε μία χώρα που οι πολίτες και να θέλουν αδυνατούν να ανακυκλώσουν...

Σε μία χώρα που εκμεταλλεύεται ελάχιστα τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, κι ας σκάει από ήλιο και αέρα...

Που το, οικολογικότερο από το πετρέλαιο, φυσικό αέριο, είναι ακριβότερο και χρειάζεται δαπανηρές εγκαταστάσεις για τα παλαιά κτίσματα...

Που οι καυστήρες φυσικού αερίου για την παροχή ζεστού νερού για λουτρό είναι έτσι κατασκευασμένοι ώστε ατελείωτα κυβικά ύδατος να χαραμίζονται...

Που οι πράσινες στέγες αποτελούν ένα σύντομο ανέκδοτο...

Που κάθε οικογένεια έχει από δύο αυτοκίνητα και τα ΜΜΜ κάνουν ό,τι μπορούν για να μην τα προτιμάμε...

Σε αυτήν τη χώρα,
τίποτα καλύτερο και ουσιαστικότερο δεν μπορέσανε να σκεφτούνε;


Το βράδυ της 28ης Μαρτίου συμμετέχω κι εγώ στην Ώρα της Γης. Ανάβοντας όλα τα φώτα, βάζοντας το ψητό στο φούρνο, κάνοντας την μπουγάδα στο πλυντήριο.

Γιατί τα προβλήματα δε λύνονται με "συμβολικές" κινήσεις που δε συμβολίζουν τίποτα.

7/3/09

Πάρτυ-πάρτυ, στις 7 του Μάρτη...

...νίκη νέα, από τη νεολαία.

Πριν από πέντε χρόνια η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές και ανέλαβε την εξουσία. Χαριτωμένα συνθήματα, όπως αυτό που... κοσμεί τον τίτλο του ποστ (από τους νεολαίους του ΠαΣοΚ, κατά την αυτοκρατορική στέψη Γιωργάκη στο συνέδριο κωμωδία, μετά τις εσωκομματικές εκλογές παρωδία), κενές περιεχομένου διακηρύξεις περί νέου πολιτικού ύφους και ήθους, πολιτικού πολιτισμού και διακομματικής συναίνεσης (επίκαιρες όσο ποτέ!) και άλλες γραφικότητες μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, δεν κατέστησαν αρκετά για να αναστραφεί το κλίμα. Η 7η Μαρτίου του 2004 έβρισκε ολόκληρη τη χώρα να κλείνει με ανακούφιση το κεφάλαιο Σημίτη και να εναποθέτει όλες τις ελπίδες της, με τυφλή εμπιστοσύνη και απρόσμενη ανοχή, στον κ. Καραμανλή.

Αλήθεια... Μήπως έχουν πολλαπλασιαστεί απροσδόκητα όσοι αναπολούν τον Κώστα Σημίτη; Ειδικά ανάμεσα σε όσους εκείνο το βράδυ πριν 5 χρόνια κατέκλυζαν μέχρι αργά τις πλατείες για να γιορτάσουν μια νίκη μετά από 11 χρόνια;

Η σκέψη αυτή βασανίζει τον νου μου καθώς οριστικοποιείται η πώληση των ΟΑ στη MIG του κ. Βγενόπουλου. Πιθανότατα η απαλλαγή του κράτους και των φορολογουμένων από τη γεμάτη χρέη, ετοιμόρροπη, εταιρεία να είναι η μόνη κληρονομιά της ΝΔ στη χώρα.

Πραγματικά. Η ΝΔ καλλιέργησε προσδοκίες πρωτοφανείς -και απάντησε απογοητευτικά. Αδυνατώ να ανακαλέσω ουσιαστικό έργο αυτά τα πέντε χρόνια. Μόνο το βέτο του Βουκουρεστίου για την είσοδο στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων. Τίποτε άλλο δεν έχει να επιδείξει η διακυβέρνηση της ΝΔ. Εκτός αν καταγράψουμε στα (πιθανά) επιτεύγματά της το προβάδισμα του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις (όσο αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα...): χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ώστε ο ελληνικός λαός να αγγίξει τέτοια επίπεδα απόγνωσης που θα τον οδηγήσουν στις αγκάλες του συμπαθέστατου πλην ανεπαρκέστατου κ. Παπανδρέου. Ναι, το να χάσεις από τέτοιον αντίπαλο είναι κατόρθωμα.

Αν πάλι θέλει κανείς να γελάσει, ας ανατρέξει στην προεκλογική περίοδο του 2004. Η λέξη "συναίνεση" ακουγούταν συχνότερα από οποιανδήποτε άλλη. Όταν (υποκριτικά ενδεχομένως) την ψελλίζει σήμερα ο Πρωθυπουργός, απαιτεί "λευκή επιταγή" κατά τον κ. Παπανδρέου. Αλλά η μνήμη μας είναι μάλλον ασθενής...

Σε κάθε περίπτωση, η πώληση της Ολυμπιακής είναι ένα θετικό βήμα. Απαλλάσσει το κράτος από μια ανοικτή οικονομική πληγή, δημιουργεί την προσδοκία εξυγίανσης τής ιστορικής εταιρείας και -το κυριότερο- συμβολίζει την απομάκρυνση του δημοσίου από δραστηριότητες με τις οποίες καμία ανάμιξη δε θα έπρεπε να έχει.

Όσο για το ΠαΣοΚ; Η στάση του ήδη φάνηκε. Ο κ. Βερελής μας υπενθύμισε ότι το 2004 έφτασε "μια ανάσα" από την πώληση της ΟΑ, έναντι του τριπλασίου κιόλας αντιτίμου. Όσοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν το ΠαΣοΚ, ας σκεφτούν σε ποιους θα ξαναδώσουν την εξουσία. Γιατί, ακόμα κι αν έτσι είναι όπως ο πρώην ΥΜετ υποστηρίζει, καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με όσα μεσολάβησαν σε παγκόσμιο επίπεδο, ειδικά τον τελευταίο χρόνο.

Μόνο που μάλλον δε μας λέει όλη την αλήθεια. Διότι, σε αυτήν την περίπτωση, η Κυβέρνηση του κ. Σημίτη θα είχε επιδείξει τον ίδιο ζήλο όπως και με την πώληση της Γενικής Τραπέζης, που πωλήθηκε στους Γάλλους μερικές... ώρες προ των εκλογών του 2004 (στις 5 Μαρτίου). Σήμερα, που έχει προκύψει το ζήτημα με το ταμείο της, το ΠαΣοΚ κατηγορεί τη ΝΔ για... ξεπούλημα του "φιλέτου"της τράπεζας.

Που το ίδιο είχε παραχωρήσει στη Societe Generale!