7/3/09

Πάρτυ-πάρτυ, στις 7 του Μάρτη...

...νίκη νέα, από τη νεολαία.

Πριν από πέντε χρόνια η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές και ανέλαβε την εξουσία. Χαριτωμένα συνθήματα, όπως αυτό που... κοσμεί τον τίτλο του ποστ (από τους νεολαίους του ΠαΣοΚ, κατά την αυτοκρατορική στέψη Γιωργάκη στο συνέδριο κωμωδία, μετά τις εσωκομματικές εκλογές παρωδία), κενές περιεχομένου διακηρύξεις περί νέου πολιτικού ύφους και ήθους, πολιτικού πολιτισμού και διακομματικής συναίνεσης (επίκαιρες όσο ποτέ!) και άλλες γραφικότητες μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, δεν κατέστησαν αρκετά για να αναστραφεί το κλίμα. Η 7η Μαρτίου του 2004 έβρισκε ολόκληρη τη χώρα να κλείνει με ανακούφιση το κεφάλαιο Σημίτη και να εναποθέτει όλες τις ελπίδες της, με τυφλή εμπιστοσύνη και απρόσμενη ανοχή, στον κ. Καραμανλή.

Αλήθεια... Μήπως έχουν πολλαπλασιαστεί απροσδόκητα όσοι αναπολούν τον Κώστα Σημίτη; Ειδικά ανάμεσα σε όσους εκείνο το βράδυ πριν 5 χρόνια κατέκλυζαν μέχρι αργά τις πλατείες για να γιορτάσουν μια νίκη μετά από 11 χρόνια;

Η σκέψη αυτή βασανίζει τον νου μου καθώς οριστικοποιείται η πώληση των ΟΑ στη MIG του κ. Βγενόπουλου. Πιθανότατα η απαλλαγή του κράτους και των φορολογουμένων από τη γεμάτη χρέη, ετοιμόρροπη, εταιρεία να είναι η μόνη κληρονομιά της ΝΔ στη χώρα.

Πραγματικά. Η ΝΔ καλλιέργησε προσδοκίες πρωτοφανείς -και απάντησε απογοητευτικά. Αδυνατώ να ανακαλέσω ουσιαστικό έργο αυτά τα πέντε χρόνια. Μόνο το βέτο του Βουκουρεστίου για την είσοδο στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων. Τίποτε άλλο δεν έχει να επιδείξει η διακυβέρνηση της ΝΔ. Εκτός αν καταγράψουμε στα (πιθανά) επιτεύγματά της το προβάδισμα του ΠαΣοΚ στις δημοσκοπήσεις (όσο αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα...): χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ώστε ο ελληνικός λαός να αγγίξει τέτοια επίπεδα απόγνωσης που θα τον οδηγήσουν στις αγκάλες του συμπαθέστατου πλην ανεπαρκέστατου κ. Παπανδρέου. Ναι, το να χάσεις από τέτοιον αντίπαλο είναι κατόρθωμα.

Αν πάλι θέλει κανείς να γελάσει, ας ανατρέξει στην προεκλογική περίοδο του 2004. Η λέξη "συναίνεση" ακουγούταν συχνότερα από οποιανδήποτε άλλη. Όταν (υποκριτικά ενδεχομένως) την ψελλίζει σήμερα ο Πρωθυπουργός, απαιτεί "λευκή επιταγή" κατά τον κ. Παπανδρέου. Αλλά η μνήμη μας είναι μάλλον ασθενής...

Σε κάθε περίπτωση, η πώληση της Ολυμπιακής είναι ένα θετικό βήμα. Απαλλάσσει το κράτος από μια ανοικτή οικονομική πληγή, δημιουργεί την προσδοκία εξυγίανσης τής ιστορικής εταιρείας και -το κυριότερο- συμβολίζει την απομάκρυνση του δημοσίου από δραστηριότητες με τις οποίες καμία ανάμιξη δε θα έπρεπε να έχει.

Όσο για το ΠαΣοΚ; Η στάση του ήδη φάνηκε. Ο κ. Βερελής μας υπενθύμισε ότι το 2004 έφτασε "μια ανάσα" από την πώληση της ΟΑ, έναντι του τριπλασίου κιόλας αντιτίμου. Όσοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν το ΠαΣοΚ, ας σκεφτούν σε ποιους θα ξαναδώσουν την εξουσία. Γιατί, ακόμα κι αν έτσι είναι όπως ο πρώην ΥΜετ υποστηρίζει, καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με όσα μεσολάβησαν σε παγκόσμιο επίπεδο, ειδικά τον τελευταίο χρόνο.

Μόνο που μάλλον δε μας λέει όλη την αλήθεια. Διότι, σε αυτήν την περίπτωση, η Κυβέρνηση του κ. Σημίτη θα είχε επιδείξει τον ίδιο ζήλο όπως και με την πώληση της Γενικής Τραπέζης, που πωλήθηκε στους Γάλλους μερικές... ώρες προ των εκλογών του 2004 (στις 5 Μαρτίου). Σήμερα, που έχει προκύψει το ζήτημα με το ταμείο της, το ΠαΣοΚ κατηγορεί τη ΝΔ για... ξεπούλημα του "φιλέτου"της τράπεζας.

Που το ίδιο είχε παραχωρήσει στη Societe Generale!

Δεν υπάρχουν σχόλια: