22/3/09

Δράση: Η συνταγή παλιά, τα υλικά μπαγιάτικα

Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε η λειτουργία νέου κομματικού σχηματισμού υπό την ονομασία "Δράση", δραστηριοποιούμενου, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, στο "ευρύτερο κέντρο". Στόχος το 3% και ο κυβερνητικός συνεταιρισμός, ώστε να εξαναγκάζεται η εκάστοτε Κυβέρνηση στην προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, αφήνοντας στην άκρη το περίφημο πολιτικό κόστος και προτάσσοντας το συμφέρον του λαού.

Για τους (χμ, ελάχιστους;) τακτικούς αναγνώστες του μπλογκ η επί της αρχής τοποθέτησή μου έναντι των νέων κομμάτων είναι θετική. Είναι ξεκάθαρο ότι μία μερίδα πολιτών, κρίσιμη αλλά όχι ιδιαίτερα μεγάλη, αδυνατεί να εκφραστεί διαμέσου των ήδη υπαρχόντων κομμάτων. Το πώς θα τους βαφτίσουμε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ευρύτερο κέντρο, μεσαία τάξη, εκσυγχρονιστές, στην πλειοψηφία τους αποτέλεσαν την κρίσιμη όπως προανέφερα μάζα που έδωσε τις εκλογικές νίκες στη ΝΔ, μαζί με τη λευκή επιταγή για την επίλυση των χρονιζόντων προβλημάτων της χώρας. Σήμερα, όλοι αυτοί, οι απαλλαγμένοι από τις κομματικές παρωπίδες, ασφυκτιούν. Η ΝΔ απέτυχε, και το χειρότερο εμφανίζεται απρόθυμη να δώσει έστω μια δικαιολογία σε αυτούς τους ανθρώπους για να την ξαναψηφίσουν. Το ΠαΣοΚ φαίνεται να διαθέτει έναν-δυο ανθρώπους ικανούς και πρόθυμους. Στο τιμόνι του όμως βρίσκεται ένας άνθρωπος απολύτως αναξιόπιστος.

Η διπλή αυτή διαπίστωση (κυβερνητική αποτυχία - αντιπολιτευτική και προγραμματική ανικανότητα ΠαΣοΚ) δεν οδήγησε μόνο στην προσωρινή κάμψη του δικομματισμού -μείωση της δύναμης των μεγάλων κομμάτων παρατηρείται εν μέσω της τετραετίας, ενώ μόνη της η φημολογία ακόμα-ακόμα διεξαγωγής εκλογών έφερε ανάκαμψη στους δύο μεγάλους- αλλά και σε παραδοξότητες, τύπου ΣυΡιζΑ.

Παράδοξο, βέβαια, δεν ήταν το 18% που έδιναν οι δημοσκοπήσεις, αφού (όπως είχαμε επισημάνει εγκαίρως και εν μέσω του τσιπρικού ενθουσιασμού από αυτό το μπλογκ) επρόκειτο για ένα νέο ΚΕΠ (αυτό ήταν το κόμμα του κ. Αβραμόπουλου, για όσους δεν το θυμούνται). Παράδοξος ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα στελέχη του ΣυΡιζΑ διαχειρίστηκαν την ευκαιρία που η ανεπάρκεια του κ. Παπανδρέου τους έδωσε. Δεν έβλαψαν με τη μεγαλοστομία τους μόνο τα ποσοστά τους, αλλά τον τόπο. Και αναφέρομαι στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξερευνούσε τη χώρα των επαναστατικών θαυμάτων, στις χίλιες και μία νύχτες της ψυχοπαθολογικής καταστροφικής μανίας μερικών εκατοντάδων καλοζωισμένων νεαρών, ο ελληνικός λαός διαπίστωνε την ανυπαρξία του οργανωμένου Κράτους. Κάτω το Κράτος, η Αστυνομία, ζήτω η Επανάσταση! Σε τι οδήγησε η "εξέγερση" (αποθέωση του βερμπαλισμού) γιαλαντζί; Σε μία κοινωνία να ζητά στην πλειοψηφία της καλύτερη αστυνόμευση, κατάργηση του ακαδημαϊκού ασύλου, βαριές ποινές για τα τέκνα της ευμάρειας που "αγωνίζονται" χωρίς να έχουν την παλικαριά να δείχνουν τις φάτσες τους. Να ζητά... περισσότερο Κράτος.

Σε αυτό το κλίμα πολιτικής αναξιοπιστίας, εν όψει και των πάντα χαλαρών Ευρωεκλογών, οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για νέα κόμματα. Δεν είναι η πρώτη φορά, προφανώς δεν είναι και η τελευταία. Είναι όμως η Δράση το κόμμα που θα εμπνεύσει, που θα προσελκύσει τους προβληματισμένους ψηφοφόρους, που θα τους δώσει λόγο για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους;

Ας μου επιτραπεί η εκτίμηση: και η Δράση προστίθεται στο μακρύ κατάλογο των θνησιγενών πολιτικών εγχειρημάτων. Η συνταγή είναι παλιά και η "ταμπέλα" δεν έχει για πολλοστή φορά σημασία. Νεοφιλελεύθερο, κεντρώο, μεσαίο... δεν ξέρω και τι άλλο. Μια ματιά στους ιδρυτές του αρκεί:

Ο κ. Μάνος, δεν ντρέπομαι να το πω, είναι άνθρωπος με τον οποίο συμφωνώ σε πάρα πολλά. Ο λόγος του έχει πάντοτε ενδιαφέρον. Όμως όταν βρίσκεσαι μακριά από την εξουσία οι προτάσεις και οι ιδέες έρχονται βροχή, σαν η Μούσα της πολιτικής να βρίσκεται διαρκώς πλάι σου. Στην εφαρμογή χωλαίνει το πράγμα... Διότι, ή ο κ. Μάνος υπήρξε ο καλύτερος υπουργός στην ιστορία της Ελλάδος, ή υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στα όσα όμορφα λέει και όσα σκοπεύει (ή δύναται) να πράξει. Πολιτικά, όμως, είναι "πεθαμένος" από τη στιγμή που συμμάχησε με το ΠαΣοΚ. Το ίδιο ισχύει για δύο ανθρώπους που έχουν κάθε λόγο να νιώθουν χρησιμοποιημένοι από τη ΝΔ, τους Κοντογιαννόπουλο και Ανδριανόπουλο. Οι τρεις προανεφερθέντες μοιάζουν απλά να μην έχουν αποδεχθεί το τέλος της πολιτικής τους καριέρας, και να γαντζώνονται από όπου βρουν στην προσπάθεια να επιβιώσουν.

Εξαιρετικά ιδιόρρυθμη περίπτωση ο κ. Βερέμης. Ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας ήταν ουσιαστικά ο άνθρωπος που ο Πρωθυπουργός της χώρας εμπιστεύθηκε για την μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Επεξεργάστηκε με προχειρότητα μια σειρά από ημίμετρα, στάθηκε ανάξιος της περίστασης, δειλός και άτολμος. Δεν μπορεί φυσικά κανείς να τον κατηγορήσει γι' αυτό. Πολεμήθηκε σκληρά και αδικήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Όμως δεν μπορεί και κανείς να πιστέψει ότι αυτός θα προχωρήσει με γενναιότητα μπροστά. Γιατί δεν το έκανε τόσον καιρό; Πώς μπορεί να υπερασπίζεται τη Γιαννάκου, την υπουργό δηλαδή που 3 χρόνια κωλυσιεργούσε φοβούμενη το πολιτικό κόστος της δικής του εμπνεύσεως ημι-μεταρρύθμισης, αφήνοντας τα Πανεπιστήμια, αλλά και τα σχολεία, εκτεθειμένα στην περαιτέρω μπαχαλοποίησή τους;

Όσο για τον επιτυχημένο επιχειρηματία κ. Μπουτάρη, έχουμε το φαινόμενο Βούγια - Τσίπρα (για τους μη γνώστες κατά το φαινόμενο αυτό ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει λόγω συγκυριών σε δημοτικές εκλογές υψηλό ποσοστό, θεωρεί ότι αποτελεί προσωπικότητα που υπερβαίνει τους κομματικούς διαχωρισμούς και μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό θέατρο). Ως δημοτικός σύμβουλος υπέπεσε σε σωρεία ατοπημάτων. Όσο συμπαθής (για πολλούς λόγους) κι αν φαίνεται, δεν πείθει.

Αλλά να! Στο βάθος ξεπροβάλλει ο πατήρ των "προοδευτικών". Ο Νίκος Δήμου! Ο άνθρωπος είναι γνωστός και σεβαστός. Οι απόψεις του επίσης. Όσοι μπορούν να εμπιστευθούν έναν τόσο δογματικό και φανατικό άνθρωπο μπορούν να αισθάνονται ευτυχείς. Προσωπικά, ο λόγος του κ. Δήμου μου θυμίζει συνεντεύξεις των υποτίθεται "εξυπνότερων" ανθρώπων, που κατά καιρούς έχουν δημοσιευθεί στον περιοδικό τύπο: είναι θλιβερό να διαπιστώνεις ότι οι άνθρωποι που φαίνεται να διαθέτουν τα εχέγγυα για να φανούν χρήσιμοι στον τόπο τους αδυνατούν να προσαρμοσθούν στις κοινωνικές συνθήκες. Όχι, δεν πρόκειται για άνθρωπο που ζει σε λάθος εποχή, ούτε για "χρήσιμο ηλίθιο". Ούτε ηλίθιος, ούτε χρήσιμος είναι. Ζει για να προκαλεί. Αυτό είναι από μόνο του εξαιρετικό! Αρκεί να γίνεται για τους σωστούς λόγους... Οι απόψεις του κ. Δήμου μπορεί σπανίως να είναι αρεστές, αλλά ποτέ δεν είναι χρήσιμες, διότι δε διατυπώνονται με γνώμονα το κοινωνικά ωφέλιμο, αλλά τους δογματισμούς, τις εμμονές και τους δαίμονες που τον καταδιώκουν.

Ξαφνικά μου ήρθαν στο μυαλό οι αντιδράσεις σε παλιότερες αναρτήσεις (για Τσίπρα, Γιωργάκη, αλλά και άλλες), ότι ο σχολιασμός αυτού του μπλογκ ξεκινά από τον... φόβο! Εάν λοιπόν αναρωτηθεί κάποιος για τη σκοπιμότητα των ανωτέρω ας μην πλανάται. Δε με τρόμαξε η δυναμική των γηραιών πολιτικών της Δράσης, όχι απλά γιατί το λέω, αλλά γιατί το αποδεικνύω:
Πρώτον, δεν έχω τη δύναμη να επηρεάσω κανέναν με όσα γράφω. Και δεν τρέφω επ' αυτού αυταπάτες.
Δεύτερον, παρόμοιες πρωτοβουλίες του προοδευτικού χώρου υπήρξαν και παλαιότερα. Ο ίδιος ο κ. Μάνος με τους "Φιλελεύθερους" υπήρξε υποψήφιος στις Ευρωεκλογές του 1999. Σήμερα τον ενοχλεί η έλλειψη διαφημιστικών πόρων και θα βασιστεί στο Διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες. Τότε, όμως, οι πρωτοβουλίες του είχαν προβληθεί και είχε κερδίσει αν δεν απατώμαι και το 1%. Βέβαια οι καιροί αλλάξαν. Τότε "μάζευε" ψήφους από τη ΝΔ και η προβολή των Ταύρων από τα ΜΜΕ συνέφερε το ΠαΣοΚ... Αλλά για να μην πάμε μακριά ας δούμε και κείνη την επαναστατική "Φιλελεύθερη Συμμαχία", που ανέβαζε τα βιντεάκια της δέκα-δέκα στο YouTube. Ζωή να 'χουνε τα παιδιά.

Η απογοήτευση του κόσμου είναι μεγάλη. Μέσα, όμως, από αυτήν δεν έχουν ξεπροβάλει οι προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν. Και γίνεται μεγαλύτερη όταν ο υποτίθεται προοδευτικός χώρος εκπροσωπείται από έναν ανύπαρκτο πολιτικά, καπελωμένο βουτυρομπεμπέ που εξαντλείται στην προσπάθεια εσωκομματικής εκκαθάρισης για να απαλλαγεί από τα ελάχιστα αξιόλογα στελέχη της παράταξής του και από γερόντια που αδυνατούν να αποδεχθούν ότι τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν. Το ίδιο, όμως, ισχύει δυστυχώς σε όλους τους πολιτικούς χώρους.

Και ενώ η δυσπιστία του εκλογικού σώματος αυξάνεται και οι εναλλακτικές εκλείπουν, έχουμε φτάσει σε σημείο ΚΚΕ και ΛαΟΣ να αποτελούν τους υγιέστερους κομματικούς σχηματισμούς. Ενδυνάμωση των άκρων (όχι μόνο πολιτικά, αλλά και κοινωνικά), ενώ όλοι μιλάνε για το κοινωνικό κέντρο, αδιαφορώντας επί της ουσίας, αδυνατώντας να αφουγκρασθούν τις ανάγκες των καιρών...

1 σχόλιο:

Cacofonix είπε...

Δεν θα τα έγραφα αλλοιώς