24/3/09

Πέριξ του κέντρου

Συνέχεια ουσιαστικά στο προηγούμενο ποστ για τη "Δράση", με μερικές σκέψεις και για κάποια από τα υπόλοιπα κόμματα που δραστηριοποιούνται (ή έτσι λένε) στον ίδιο χώρο.

Τη μεγάλη τους ευκαιρία φαίνεται πως έχουν οι Οικολόγοι-Πράσινοι. Με ποσοστά κοντά στο 3% και στον βαθμό που οι δημοσκοπήσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, το κόμμα διεκδικεί θέση στην Ευρωβουλή, ίσως και στο εθνικό Κοινοβουλίο. Όμορφα μέχρις εδώ...

Τις ενστάσεις μου για την αναγωγή της Οικολογίας σε ιδεολογία δεν μπορώ να τις παρακάμψω. Η πράσινη ανάπτυξη, ο σεβασμός στο περιβάλλον, στα ζώα, η στροφή σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας και όσα ακόμα, ασαφή ή συγκεκριμένα, φέρνει συνειρμικά ο όρος "Οικολογία" στον νου, δε συνιστούν ιδεολογία. Το να αυτοπροσδιορίζεται ένα κόμμα ως "οικολογικό" και μάλιστα αυτό του το χαρακτηριστικό να αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής του δεν το καταλαβαίνω. Σαφέστατα και η Οικολογία έχει πολιτικό περιεχόμενο και απαιτείται προβληματισμός και σκέψη για πολλά από τα σχετικά ζητήματα. Όπως ανέφερα, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Η ενίσχυση της ανακύκλωσης. Η βελτίωση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Για να μην πλατιάζω, πλήθος θεμάτων που σχετίζονται με την καθημερινότητα των πολιτών προκύπτουν και απαιτούν τη λήψη σοβαρών πολιτικών αποφάσεων.

Πέραν όμως αυτών, η Οικολογία δεν αποτελεί πολιτικό γνώμονα! Ποια είναι για παράδειγμα η οικολογική προσέγγιση για τις αποκρατικοποιήσεις; Για την οικονομία γενικότερα; Για την Παιδεία; Η Οικολογία είναι τρόπος ζωής. Και πολύ φοβούμαι ότι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως "οικολόγοι" περισσότερο μετατρέπουν τη λέξη σε σύνθημα και υπεκφεύγουν. Ή ακόμη χειρότερα προσπαθούν να εκμεταλλευθούν με λαϊκίστικο τρόπο τις ευαισθησίες του εκλογικού σώματος, κάτι σαν τα "χριστιανικά" κόμματα και τη ραγδαία τόνωση της πίστης των πολιτικάντηδων τις παραμονές, αλλά και ανήμερα των Εκλογών με τις guest εμφανίσεις τους σε ιερούς ναούς...

Τελειώνοντας με τους Οικολόγους, μια απορία: Όσοι σκέφτονται να τους ψηφίσουν, ξέρουν ποιους ψηφίζουν; Π.χ. εν εκ των στελεχών των Πρασίνων είναι ο γνωστός μας κ. Μιχάλης Τρεμόπουλος. Στην ιστοσελίδα τους υπάρχουν και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι, καθώς και δελτίο τύπου κατά το οποίο "ο ηθοποιός και ενεργός πολίτης κ. Αντώνης Καφετζόπουλος" θα είναι υποψήφιος στις προσεχείς Ευρωεκλογές. Ο κ. Καφετζόπουλος είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος, αλλά δεν μπορώ να μην προβληματιστώ σε σχέση με την επιλογή του: Μήπως το στοιχείο lifestyle βάρυνε λιγάκι; Όλοι κάνουν μεν το ίδιο, αλλά δεν αυτοπαρουσιάζονται ως κάτι το "διαφορετικό"...

Καλόν είναι να προβληματιζόμαστε, ακόμα και σε όσα λέμε στα γκάλοπ. Είδαμε πώς φουσκώσαν τα μυαλά των Συριζικών με τα 18άρια. Διότι, αν ο κ. Τρεμόπουλος και τα γραφικά χάπενινγκ που κατά καιρούς οργανώνει ενσαρκώνουν την ελπίδα να εκφραστεί ο μεσαίος χώρος, δεν μπορώ παρά να συνεχίσω να απαισιοδοξώ.

Από την άλλη, η Φιλελεύθερη Συμμαχία δε διαθέτει ηθοποιούς (ή έτσι νομίζω). Διαθέτει όμως τον κ. Παναγιώτη Δημητρά (υποψήφιος το 2007). Όσοι δεν τον γνωρίζουν, ας αναζητήσουν μερικά κείμενά του. Οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα και τις μειονότητες αποτελούν all time classics. Αν μείνει στα χέρια τέτοιων ανθρώπων η εξωτερική πολιτική... Υπό τον μανδύα (πάντα!) της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρόεδρος του κόμματος ο (συνάδελφος!) κ. Φώτης Περλικός. Στο σύντομο βιογραφικό του που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του κόμματος κυριαρχεί το e-rooster, πολιτικό blog του οποίου υπήρξε συνιδρυτής. Διόλου τυχαία η ΦιΣ το 2007 θριάμβευε στο Ίντερνετ και τα ιστολόγια, αλλά στις εκλογές πάτωσε. Άλλοι στα γκάλοπ, άλλοι στα blog. Για όλους έχει ο Θεός...

Πάντως δεν μπορεί να κατηγορηθεί για απουσία προτάσεων. Απ'όλα έχει ο μπαχτσές. Στην 7άδα για άμεση εφαρμογή προτείνει μείωση της φορολογίας, ενιαίο φορολογικό συντελεστή, κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, κατάργηση της θητείας, αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών και διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Το τελευταίο καθιστά μάλλον απίθανη την προσδοκία αναπλήρωσης των χαμένων κρατικών εσόδων (αφού ζητούν μείωση των φόρων) από βροχή (εν είδει μάννα) θεόσταλτων ευρώ, άρα μάλλον πρέπει να μας πουν με ποιον τρόπο θα καλύψουν τη διαφορά.

Ομοίως, η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν αρκεί αν δεν υπάρξει βούληση για απολύσεις των ακατάλληλων - μη παραγωγικών. Αλλά δε θα αυξηθεί έτσι η ανεργία;

Όσο για τα ναρκωτικά, επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι πλην ορισμένων περιθωριακών υπάρχει σοβαρός Έλληνας που αξιολογεί τη νομιμοποίηση του χασίς ως θέμα που χρήζει άμεσης διευθέτησης, κατά τη γνώμη μου από αυτό φαίνεται η διάθεση αρπαχτής (ζητώ συγγνώμη για το αδόκιμο του όρου). Διότι και αυτό, όπως και ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής, δεν αποτελούν μόνο πολιτικά, αλλά κυρίως τεχνοκρατικά ζητήματα. Με άλλα λόγια, είναι θέμα εξειδικευμένων επιστημόνων (π.χ. γιατρών -ο κ. Περλικός μάλλον απουσίαζε από τις παραδόσεις Τοξικολογίας στη σχολή, διότι οι Ιατροδικαστές δε βλέπω να συμφωνούν-, οικονομολόγων κ.λπ.) να ρυθμίσουν κάποια ζητήματα.

Τι νόημα έχει για τον απλό (νοήμονα) ψηφοφόρο αφηρημένα η καθιέρωση ενιαίου φορολογικού συντελεστή; Θα σήμαινε δικαιότερη φορολόγηση; Εξυγίανση των δημοσιονομικών; Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής; Αν π.χ. αυτός οριζόταν στο 80% του εισοδήματος, ναι, κάτι θα σήμαινε. Αλλά κάτι ούτε δίκαιο, ούτε ελκυστικό...

Με τα παραπάνω δε βγάζω απλά την κακία μου, αλλά εξηγώ γιατί δε θεωρώ τέτοιου είδους εναλλακτικές λύσεις αξιόπιστες. Είναι φανερό με μια ματιά ότι οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις (για άμεση κιόλας εφαρμογή) αποτελούν προχειρότητες που απλά ακούγονται εντυπωσιακές. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχουν και σημεία άξια προσοχής. Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ακόμα και (φευ, σε τι σημείο έχω φτάσει) η δραστική μείωση (ουχί κατάργηση!) της θητείας, κινούνται σε μια λογική που θεωρώ σωστή. Όλα όμως αυτά τα ζητήματα σηκώνουν απίστευτη κουβέντα και διαθέτουν πολλές παραμέτρους για να εξαντλούνται σε σποτάκια, βιντεάκια και μπλογκικές χαριτωμενιές (ειδικά για τη στρατιωτική θητεία επιφυλάσσομαι για το μέλλον -η συνέντευξη Μεϊμαράκη έχει επαναφέρει το θέμα στην επικαιρότητα).

Φυσικά, υπάρχουν και άλλοι. Η Δημοκρατική Αναγέννηση υποτίθεται ότι θα διεκδικήσει εκ νέου την ψήφο μας. Ο κ. Παπαθεμελής είναι σοβαρός και έντιμος, αλλά ισχύει ό,τι και για τον κ. Μάνο: Ακόμα κι αν διαθέτει προσωπικό κοινό ψηφοφόρων, δεν έχει τίποτα πια να προσφέρει.

Δίπλα σ'αυτά και το νεοπαγές κόμμα των "συνεχιστών του Καποδίστρια","Κοινωνία", με Πρόεδρο τον (εις εμέ άγνωστο) κ. Βολουδάκη. Και δίνεται η ευκαιρία για να επιστρέψω σε όσα έγραφα παραπάνω: Δεν έχει δουλειά το Πιστεύω, κύριοι, στη διακήρυξη πολιτικού κόμματος...

Η Εκκλησία πρέπει να συνεχίσει να κατέχει εξέχοντα ρόλο στην κοινωνία, και θα συνεχίσει διότι η πίστη κρατιέται ζωντανή στις ψυχές των ανθρώπων. Και έχει κάθε δικαίωμα να παρεμβαίνει στα κοινωνικά ζητήματα, αφού πρέπει να στέκεται δίπλα στο ποίμνιο. Αλλά κρατώντας της θέση της. Όσο κι αν θεωρώ τον περίφημο διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας κενολογία για τη δημιουργία εντυπώσεων (αυτό κι αν σηκώνει κουβέντα), δεν μπορώ παρά να τρέμω στη σκέψη ότι η πολιτική θα χαράσσεται με βάση την Αγία Γραφή. Οι ζωές μας πρέπει να ακολουθούν τη Θεία Διδασκαλία, στο βαθμό που ο καθένας πιστεύει. Όπως και με τους Πράσινους, μιλάμε για μοντέλο ζωής. Πολύ μεγάλο και ιερό για να περικλείεται σε τόσο απλοϊκά σχήματα...

Με όλα τα παραπάνω, και έχοντας παραλείψει δεν ξέρω κι εγώ πόσους ακόμα που κινούνται στο ίδιο ή και σε χαμηλότερα επίπεδα, δε μου μένει παρά η απορία: Όσοι θέλουν να καταφέρουν το συμβολικό και ουσιαστικό χτύπημα ενάντια στο πολιτικό σύστημα και τους κλασικούς σχηματισμούς ποιον αξίζει να εμπιστευθούν;

Είναι στα μάτια μου ξεκάθαρο ότι κανένα από τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δε συνιστά όχι αξιόπιστη, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς σοβαρή επιλογή. Τουλάχιστον για όσους αξιολογούν την ψήφο τους ως σημαντική.

4 σχόλια:

Μανώλης Β. Βολουδάκης είπε...

Το Πιστεύω είναι η εγγύηση που ΠΡΕΠΕΙ και ΟΦΕΙΛΕΙ να καταβάλλει ο πολιτικός, πριν να ζητήσει την ψήφο του Ελληνικού λαού.

Το άρθρο σας περνάει πολύ «επιδερμικά» την προσπάθειά μας, εξομοιώνοντάς την με άλλες που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αναμάσημα αποτυχημένων πρακτικών και προσώπων. Αυτό που πρεσβεύει η Παράταξή μας, αλλά δεν φαίνεται στο δημοσίευμά σας, είναι πως οι λύσεις ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Έχουμε ήδη δημοσιοποιήσει κάποιες από αυτές και δεν είδα κανέναν να έχει αντεπιχείρημα όταν γράφαμε με ποιο απλό τρόπο θα εξασφαλίζαμε τις συντάξεις για τα επόμενα 3,5 χρόνια ΧΩΡΙΣ ΝΕΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ, απλά περικόπτοντας μισθούς ΥΠΟΥΡΓΩΝ!

Για να υλοποιηθούν αυτά, χρειάζονται αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια τα οποία για να επιδείξει κανείς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, πρέπει να έχει στήριγμα και αναφορά του την ιδεολογία μας.

Είναι μεγάλο το θέμα και σαφώς δεν μπορεί κάποιος να το εξαντλήσει σε μία πρόταση ενός άρθρου ή σε ένα σχόλιο σαν το δικό μου. Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πάντα και κυρίως να παίρνουμε την ζωή μας αψήφιστα! Αυτό έχει οδηγήσει τον τόπο μας στο σημερινό του κατάντημα!

Ας σκεφτούμε λίγο σοβαρά ο καθένας μας και ας κάνουμε μία συζήτηση ψύχραιμη και νηφάλια με μόνο σκοπό τη σωτηρία του Έθνους μας. Το χρωστάμε στις γενιές που σήμερα είναι μικρά παιδιά και σε αυτές που δεν γεννήθηκαν ακόμα! Εμείς βρήκαμε πατρίδα και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές! Δεν είναι προαιρετικό μας δικαίωμα, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ μας! Δεν πέθαναν οι πατέρες μας για να είμαστε εμείς ελεύθεροι να διαλύσουμε τα πάντα! Δεν μας έδωσε κανείς αυτό το δικαίωμα!

Μανώλης Β. Βολουδάκης

dimane είπε...

Επειδή θεωρώ σημαντική την παρέμβασή σας, απαντώ σε σχετική ανάρτηση.

abelofilosofos είπε...

Δυο σκέψεις με αφορμή το άρθρο σας:
1. Η άρση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων δεν θα οδηγήσει σε αξιοκρατία και περισσότερο αποδοτικούς υπάλληλους, αλλά στην αύξηση των πελατιακών σχέσεων υποψηφίων υπαλλήλων και βουλευτών-υπουργών κτλ, όπως αυτό συνέβαινε στα τέλη του 19ου αιώνα στη χώρα μας. Οι σημερινοί πολιτικοί αντλούν το πελατολόγιό τους, γιατι για τούτο πρόκειται και ας ξεχάσουμε τις ιδέες περί αντιπροσώπευση του κυρίαρχου λαού και άλλα τέτοια γλυκανάλατα, από δύο βασικές πηγές: τον διορισμό των δημοσίων υπαλλήλων (άμεσος διορισμός, πριμοδότηση με μόρια,μονιμοποίηση συμβάσεων εργασίας, διευκόλυνση σε εξετάσεις κα) και τις διευκολύνσεις κατά την εκτέλεση της στρατιωτικής θητείας. Από αυτό το γεγονός καταλαβαίνουμε όλοι τι θα σημαίνει η άρση της μονιμοποίησης των ΔΥ.
2. Ο στρατός αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή από την οποία αντλούν τους πελάτες τους οι αντιπρόσωποι του λαού. Ο τρόπος διαπαιδαγώγησης (μαλθακά και αποξενωμένα παιδιά, ευαισθησίες, καλοπέραση, συναισθηματικά ευάλωτα άτομα), η κοινωνική προπαγάνδα του οικείου περιβάλλοντος (θητεία=χαμένος χρόνος), η αβεβαιότητα των σχέσεων (χωρισμοί, σχέσεις αδύνατες στην απόσταση) και η εχθρική διάθεση απέναντι σε παραδοσιακές αξίες που ισοπέδωσε η περίοδος της χούντας (πατρίδα, Έθνος, τιμή κλπ) καθιστούν απόλυτα δυσβάσταχτους τους 9 ή 12 μήνες της στρατιωτικής θητείας για τον νέο της εποχής μας. Σε αυτό το κλίμα αποφυγής έχουν γίνει αρκετές αξιόλογες προτάσεις από σοβαρά στελέχη του στρατεύματος για μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 4 με 6 μήνες, ώστε οι στρατιώτες να ασχολούνται αποκλειστικά με την εκπαίδευσή τους, αυτήν την ελάχιστα απαραίτητη για την υπεράσπιση της χώρας (για αυτούς που 'ζουν' σε μια άλλη Ελλάδα να τους ενημερώσω πως το ισχύον Στρατιωτικό Δόγμα της Ελλάδος είναι 'αποτρεπτικό' που σημαίνει ότι βασίζεται στην αποτροπή του εχθρού για επίθεση από το γεγονός ότι σε γενικές γραμμές όλοι οι άντρες άνω των 20 ετών γνωρίζουν τον χειρισμό πολεμικού όπλου). Στις προτάσεις αυτές ακόμη συμπεριλαμβάνεται η ιδέα οι νέοι στρατιώτες να υπηρετούν την θητεία τους καταταγμένοι σε δύο εξάμηνα από την αποφοίτησή τους από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι μια άποψη αποδοτική για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας και ταυτόχρονα βολική για τους νέους που θα την υπηρατήσουν. Το μόνο πρόβλημα όμως είναι η πελατιακή πολιτική των βουλευτών-υπουργών-γραμματέων-πολιτικάντηδων κλπ. εάν ο νέος υπηρετεί μόνο 6 μήνες (χρόνος επαναλαμβάνω αρκετός για την εκπαίδευσή του) τότε θα περνάει 2 μήνες στο κέντρο εκπαίδευσης (δηλαδή για το 80% κοντά στον τόπο καταγωγής τους) και ενάμιση περίπου μήνα σε άδεια. Για τους υπόλοιπους δυόμιση περίπου μήνες είναι γενικά αποδεκτό ότι ο νέος στρατιώτης θα άντεχε σε μια μονάδα της παραμεθορίου (και λέω δυόμιση με την προϋπόθεση ότι δεν θα περάσει τον τελευταίο μήνα πλησίον του τόπου καταγωγής του που είναι πολύ πιθανό) και δεν θα ανάγκαζε τον γονέα του να καταφύγει στην λακεδίστικη τακτική της προσέγγισης κάποιου πολιτικού προσώπου. Αυτομάτως λοιπόν οι πολιτικοί θα έχαναν ένα μεγάλο μέρος του πελατειολογίου τους, κάτι που φυσικά δεν τους συμφέρει. Η συνέχιση λοιπόν της στρατιωτικής θητείας στον χρόνο και με τον τρόπο που ισχύει σήμερα είναι καθαρά ένα κατεστημένο που βοηθάει το σάπιο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Για την εμπλοκή των πολιτικών στην θητεία του κάθε στρατιώτη μάθετε αυτό:τηλεφωνήματα από πολιτικούς δέχονται οι Διοικητές των Μονάδων και περισσότερο οι Διοικητές των λόχων για το 90 % των στρατιωτών τους. Οι συνάδελφοι που έχουν κάποιο τέτοιο πόστο θα γνωρίζουν πολύ καλά τί λέω.

dimane είπε...

Θα συμφωνήσω σε όλα όσα γράφετε. Όλα ξεκινάνε από το χαμηλότατο επίπεδο των πολιτικών μας. Διότι κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με ουσιαστική αξιολόγηση (άρα απόλυση των μη παραγωγικών υπαλλήλων) είναι ο ποθητός, πλην ανέφικτος στόχος. Όλοι ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει στο άμεσο μέλλον.

Η μονιμότητα υποτίθεται ότι προστατεύει τους εργαζομένους από άδικες (κομματικές) απολύσεις. Αυτό δεν αποτρέπει τις άχρηστες προσλήψεις (το Δημόσιο έχει γεμίσει αργόμισθους), ούτε τις απατεωνιές με τους συμβασιούχους-πολιτικούς ομήρους, αποτελεί, δε, αντικίνητρο αποδοτικότητας. Αλλά έχετε δίκιο ότι όσο "θεωρητικά" σωστή και να φαίνεται, η κατάργηση της μονιμότητας των δ.υ. πρακτικά, με τους πολιτικούς που διαθέτουμε, θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Όσο για τη θητεία, το θέμα επίσης προσφέρεται για λαϊκισμό αισχίστου είδους. Και εδώ συγκλίνουμε σε πάρα πολλά σημεία. Όπως έγραφα και στην αρχική ανάρτηση είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθω αναλυτικά. Ένας άνθρωπος όπως εγώ που έκανε τη μισή θητεία του στα σύνορα και την άλλη μισή στα ΛΟΚ, δεν μπορεί παρά να αισθάνεται και επιπλέον αηδία για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι ΕΔ. Και μακάρι το μόνο πρόβλημα να ήταν οι μεταθέσεις των οπλιτών.