30/3/09

Κύριε Σπηλιωτόπουλε πρέπει να παραιτηθείτε

"Στη χώρα εφαρμόζονται οι νόμοι, αλλά πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται ανθρώπινες ψυχές".

Αυτή ήταν η τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας σχετικά με το θέμα του μαθητή από την Κέρκυρα που έπρεπε να κοπεί από απουσίες, και που σύμφωνα με απόφαση δικαστηρίου κακώς προήχθη από την Α' Λυκείου και σήμερα φοιτεί στη Γ' τάξη.

Ο υπουργός Παιδείας (αν και αναρμόδιος) έδωσε εντολή το παιδί να συνεχίσει να φοιτεί και να συμμετάσχει κανονικά στις Πανελλαδικές εξετάσεις, αγνοώντας τόσο τη δικαστική απόφαση όσο και τη νομοθεσία πάνω στην οποία αυτή στηρίχθηκε.

Η ουσία της υπόθεσης δε με ενδιαφέρει καθόλου. Τα τερατώδη ψέματα που έχουν ειπωθεί είναι πασιφανή στα μάτια οποιουδήποτε έχει την απειροελάχιστη επαφή με τα σχολεία και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Δεν πρόκειται καν για "πρωτοφανές περιστατικό", όπως κατά κόρον λέγεται. Παλαιότερα μαθητής επέστρεψε στη Β' Γυμνασίου, ενώ είχε ήδη τελειώσει το Λύκειο και είχε εγγραφεί σε ΤΕΙ! Το περιστατικό είχε γίνει στην Καβάλα και είναι παρόμοιο: Έγινε αίτηση για ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της εφαρμογής της απόφασης του συλλόγου καθηγητών περί απόρριψης λόγω απουσιών του μαθητή. Η αίτηση έγινε δεκτή, διότι κατά κανόνα το Δημόσιο δεν παρίσταται στην εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων. Μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση ο μαθητής συνέχισε να φοιτεί. Όταν τελικά τελεσιδίκησε, απλά εφαρμόστηκε ο νόμος! Αυτά είναι γνωστά στην εκπαιδευτική κοινότητα περιστατικά, και κάθε άλλο παρά πρωτοφανή για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα...

Πάντως, δεν υπάρχει κανένας σύλλογος διαδασκόντων στη χώρα που να μην κάνει τα "στραβά μάτια", και σε 5 και σε 10 και σε περισσότερες απουσίες, προκειμένου να μη χάσει ένα παιδί τη χρονιά του.

Οι αντιφάσεις, όπως είπαμε, είναι πολλές. Αρχικά ακούσαμε ότι το παιδί απουσίαζε για λόγους υγείας. Στη νομοθεσία, όμως, προβλέπονται συγκεκριμένα όρια απουσιών που δικαιολογούνται από γιατρό. Όταν το πρόβλημα υγείας είναι πολύ σοβαρό προβλέπονται συγκεκριμένες διαδικασίες (κατ' οίκον και κατ' ιδίαν διδαχθέντες) με τις οποίες διευκολύνονται οι ασθενείς μαθητές: Ούτως ή άλλως ο νόμος είναι ελαστικότερος όταν πρόκειται για λόγους υγείας. Οι κατ' οίκον διδασκόμενοι δέχονται στο σπίτι τους την καθοδήγηση των καθηγητών τους, ενώ οι κατ' ιδίαν διδασκόμενοι (ακριβώς λόγω του ό,τι πρέπει συχνά να απουσιάζουν) παρακολουθούν το σχολείο, αλλά οι απουσίες τους δε λαμβάνονται υπ' όψιν! Για τι πράγμα μιλάμε λοιπόν; Η ανθρωπιστική προσέγγιση τέτοιων ζητημάτων υπάρχει στη νομοθεσία και δε χρειάστηκε καμία παρέμβαση υπουργού σε αντίστοιχες περιπτώσεις του παρελθόντος.

Εν συνεχεία ο καημένος ο μαθητής απουσίαζε, λέει, για λόγους που προέκυπταν από τη συμμετοχή του σε σχολική εκδήλωση. Δεν υπάρχει σχολείο στη χώρα που να καταχωρεί τέτοιες απουσίες.

Τελικά ακούσαμε και το εξωφρενικότερο όλων: Για κάποιες από τις απουσίες φταίει ο Λυκειάρχης που τον απέβαλε! Διότι προφανώς ο άνθρωπος σηκώθηκε μια μέρα από το κρεβάτι του και λέει"δεν αρχίζω να μοιράζω αποβολές, έτσι χωρίς λόγο, για να το διασκεδάσω;", και πήρε η μπάλα τον κακομοίρη μας...

Χίλια δυο πράγματα μπορεί κανείς να σκεφτεί. Γιατί για παράδειγμα έχουμε τέτοιες αντιφάσεις. Ή γιατί, εκτός των απουσιών για λόγους υγείας, ο συγκεκριμένος μαθητής είχε αναδειχθεί σε δεινό κοπανατζή (διότι από πουθενά δεν προέκυψε ότι το σύνολο των απουσιών του ήταν δικαιολογημένες).

Ακόμη όμως κι αν οι αντιφάσεις οφείλονται στην παρουσίαση του θέματος από τα ΜΜΕ (δεν είναι τυχαίο ότι αναμίχθηκαν και τα blog...), την έννοια "αδικαιολόγητη" απουσία δεν την αντιλαμβάνομαι. Εκτός των λόγων υγείας, των σοβαρών οικογενειακών λόγων και όποιων τέλος πάντων άλλων λόγων μπορεί κάποιος να σκεφτεί, η δυνατότητα των άνευ σοβαρής δικαιολογίας απουσιών τη νόημα έχει; Εκτός και αν η φοίτηση εναπόκειται στην καλή προαίρεση των μαθητών, οι οποίοι μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο μάθημα ανάλογα με το αν έχουν ή όχι κάτι καλύτερο να κάνουν.

Εμένα ένα πράγμα με προσβάλει ως πολίτη της χώρας: Η παρανομία.

Διότι ο υπουργός παρανομεί. Η νομοθεσία θέτει συγκεκριμένα όρια στις απουσίες. Εφόσον αυτά παραβιάζονται ο μαθητής δεν προάγεται. Ανεξάρτητα από το ό,τι η υπόθεση βρωμάει από παντού, οι ανθρωπιστικοί λόγοι (όπως τους αντιλαμβάνεται ο κ. Σπηλιωτόπουλος) δεν υφίστανται, αφού όπως προανέφερα η νομοθεσία περιλαμβάνει σχετική πρόνοια.

Ποιος έχει δώσει στο υπουργείο τη δυνατότητα να εφαρμόζει εκλεκτικά τις δικαστικές αποφάσεις; Ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στον υπουργό και τη γενική γραμματέα να αξιολογούν τον νόμο ως προς το ανθρωπιστικό σκέλος του;

Και ένας κάκιστος αν θέλετε νόμος, πρέπει να εφαρμόζεται για όσο ισχύει. Αν δεν αρέσει στον κ. Σπηλιωτόπουλο, ας νομοθετήσει σχετικώς, ώστε να προλάβει επόμενα περιστατικά. Ας αφήσει ελεύθερη τη φοίτηση, ώστε να είναι και συνεπής στη μόνη εκπαιδευτική πολιτική που διαχρονικά εφαρμόζει το Κράτος: τη διάλυση των σχολείων.

Και εγώ ερωτώ:

Είναι απάνθρωπο να γυρίσει ο μαθητής στην Α' Λυκείου, ή ήταν παγαποντιά και απάτη το να ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της απόφασης του συλλόγου καθηγητών του σχολείου του; Ενώ μάλιστα ήξερε τι προβλέπεται από τον νόμο.

Ποιος και τι θα εμποδίσει κάθε μαθητή που κόβεται από απουσίες να κάνει το ίδιο, ώστε, μετά από δυο και τρία χρόνια που θα βγει η τελεσίδικη απόφαση, να τον δικαιώσει ένας υπουργός και να τον επιβραβεύσει για τις απουσίες του;

Ποιο σχολείο θα τολμήσει να απορρίψει μαθητή λόγω απουσιών, όταν θα ξέρει ότι μπορεί να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα και τελικά να μείνει ακάλυπτο και από το προϊστάμενο υπουργείο;

Και εν τέλει το κυριότερο: Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει ανθρωπιστικά την εφαρμογή των νόμων, αν όχι τα δικαστήρια με τα προβλεπόμενα ελαφρυντικά; Οι υπουργοί; Τα ΜΜΕ; Τα blog;

Και τον ληστή που θέλει να ταΐσει τα παιδάκια του; Να μην τον στείλουμε φυλακή, για ανθρωπιστικούς λόγους. Τον δολοφόνο; Και παιδάκια να μην έχει, θα μαραζώσει η μανούλα του, κρίμα είναι.

Ένα κράτος που δε σέβεται τον εαυτό δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να το σέβεται κανένας. Δεν μπορεί η λειτουργία της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας να καθορίζεται από τα Μέσα Ενημέρωσης και από το τι θα ανεβάσει τα νούμερα των πρωινών εκπομπών.

Και μετά κοιτάνε τους διαγωνισμούς τύπου Pisa και τους Φιλανδούς και ό,τι άλλο θέλουνε, ενώ έχουνε κάνει τα σχολεία ξέφραγα αμπέλια.

ΥΓ: Καλά θα κάνει ο κ. Σπηλιωτόπουλος και οι συνεργάτες του να ασχοληθούν με τα περισσότερα από 60 σχολεία της Θεσσαλονίκης που έχουν μείνει ξαφνικά χωρίς Διευθυντές, 40 μέρες πριν τις εξετάσεις. Για ποιο λόγο; Μα χάρη στις διασταλτικές ερμηνείες που τους αρέσει να δίνουν στους νόμους και τις δικαστικές αποφάσεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια: