21/4/09

Άλυτα κόμπλεξ

Η μεγαλύτερη ζημιά της Χούντας του '67 στην πολιτική ζωή του τόπου (αφήνοντας στην άκρη δηλαδή το Κυπριακό, τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων, τα εγκλήματα κατά της ζωής και των ελευθεριών των πολιτών) ήταν η καταδίκη στη συνείδηση των Ελλήνων μιας ολόκληρης ιδεολογίας. Η "Δεξιά" ως όρος και ως περιεχόμενο δαιμονοποιήθηκε όσο τίποτε άλλο στη σύγχρονη πολιτική γλώσσα. Και τονίζω το επίθετο σύγχρονη, διότι προμεταπολιτευτικά ο μπαμπούλας ήταν ο κομμουνισμός. Αν κάτι πέτυχε η Χούντα, ήταν το άκρως αντίθετο από ό,τι προσδοκούσε.

Δεν έχει σημασία, για παράδειγμα, ότι ένας "δεξιός" είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε τη σταθερότερη πολιτικά περίοδο που βίωσε ο τόπος μας. Ούτε ότι το Ιδιώνυμο ήταν βενιζελικής εμπνεύσεως -ιστορική αλήθεια από αυτές που λατρεύουμε να ξεχνάμε. Σήμερα θα ακούσουμε για τα εγκλήματα της Δεξιάς, ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, ενώ ο χαρακτηρισμός κάποιου ως δεξιού μόνο υβριστικά μπορεί να αποδοθεί.

Προφανώς η γη δεν άνοιξε για να καταπιεί το ήμισυ του πολιτικού φάσματος, ούτε καν αυτό το ένα τρίτο που στο Δημοψήφισμα του '74 ψήφισε υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Όμως και οι ίδιοι οι εκφραστές του συγκεκριμένου ιδεολογικού χώρου προτιμούν όρους λιγότερο "φορτωμένους": Ο κ. Καραμανλής ήταν ο μεσαίος χώρος για παράδειγμα. Ακόμα και ο κ. Καρατζαφέρης, ο κατ' εξοχήν ακροδεξιός υποτίθεται, μας έχει πει ότι ιδεολογικά ξεπερνά κάθε φραγμό -μέχρι και στο ΚΚΕ φθάνει η χάρη του.

Βαρύς ο όρος. Ωστόσο, και χωρίς ουδεμία επιθυμία αναζωπύρωσης παλαιών παθών, νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα για έναν νηφάλιο προβληματισμό.

Το να χρεώνεται συνολικά στον συντηρητικό χώρο η Χούντα και (πολύ περισσότερο) τα εγκλήματά της είναι το λιγότερο γελοίο. Δημοκρατικοί άνθρωποι υπήρχαν και υπάρχουν σε όλους τους χώρους. Όπως και όσοι δεν έχουν ηθικούς δισταγμούς προκειμένου να ωφεληθούν.

Ποια ήταν τα κίνητρα των Απριλιανών δεν είναι εύκολο να το αποδείξουμε, αλλά μια καλή ιδέα έχουμε όλοι. Ο ξένος δάκτυλος διαδραμάτισε προφανή ρόλο. Ήταν αυτονόητο ότι στη συνέχεια θα αναζητούσαν πατήματα μέσα στον λαό για να μείνουν στην εξουσία. Πολιτικά το τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Πρόκειται για τρεις βασικότατους κοινωνικούς άξονες, και της σύγχρονης ακόμα Ελλάδας. Αν κάτι κατάφεραν οι χουντικοί ήταν να ευτελίσουν τους συγκεκριμένους όρους. Τίποτε περισσότερο. Απαραίτητος και ένας κατά φαντασίαν εχθρός, από τον οποίο θα μας προστάτευαν. Οι συνθήκες ήταν απλά ευνοϊκές για να στοχοποιηθεί η Αριστερά -που φρόντιζε με τη ρητορική και τη δράση της να δίνει και την αφορμή νομιμοποίησης του αντικομμουνισμού.

Όσο γελοίος ακούγεται ο κομμουνιστικός κίνδυνος, τόσο επικίνδυνο είναι και το επαναστατικό κάλεσμα των κομμάτων της Αριστεράς. Μέχρι και σήμερα το ΚΚΕ μιλά για αντίσταση στο "αστικό" σύστημα, ενώ ο κ. Αλαβάνος σιγοντάρει κάθε προσπάθεια αναστάτωσης της χώρας. Όροι όπως επανάσταση, εξέγερση, αντίσταση και αντάρτικο πόλεων, πλην της ακραίας ρητορικής υπερβολής, δεν έχουν καμία θέση σε μία σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. Μέχρι όμως το σημείο να μιλήσουμε για απειλή του πολιτεύματος και των κοινωνικών δομών η απόσταση είναι τεράστια, διότι οι δυνάμεις που σε αυτό αποσκοπούν είναι ελάχιστες.

Η παθογένεια του πολιτικού συστήματος έχει πολλές αιτίες. Η βασικότερη όμως είναι ότι ως Έθνος δεν κλείσαμε ποτέ τους ανοιχτούς ιστορικούς λογαριασμούς.

Δεν εξετάσαμε ψύχραιμα τον Εμφύλιο, τα έργα και τις ημέρες της τότε Αριστεράς, που μπορεί να μη συνιστούσαν πραγματικό "κομμουνιστικό κίνδυνο", ήταν όμως αναμφίβολα επιζήμια. Αντιθέτως τα ηρωοποιήσαμε.

Δαιμονοποίησαμε τον "αποστάτη" Μητσοτάκη, φτάσαμε στο σημείο να του αποδίδουμε και μερίδιο ευθύνης για την ίδια τη Δικτατορία! Ουδέποτε όμως προβληματιστήκαμε για τις υπερβολές του Γεωργίου Παπανδρέου που αποσταθεροποίησαν έτι περαιτέρω ένα ετοιμόρροπο πολιτικό σύστημα. Του απονείμαμε και τον τίτλο του Γέρου της Δημοκρατίας, για τη βία και τη νοθεία που κατήγγειλε αλλά δεν κατάφερε ποτέ να αποδείξει.

Εν τέλει βολευτήκαμε με τον όρο "σταγονίδια" για τους υποστηρικτές της Δικτατορίας και τους πετάξαμε στην άκρη...

Συνεχίζουμε την ιστορική μας πορεία ανέμελα ψάχνοντας καινούργιους φανταστικούς εχθρούς, εντός και εκτός συνόρων, χωρίς να έχουμε αξιολογήσει αντικειμενικά το παρελθόν μας, χωρίς να έχουμε συμφιλιωθεί μαζί του.

Τα άλυτα εθνικά μας κόμπλεξ θα συνεχίσουμε να τα βρίσκουμε μπροστά μας όσο προστατεύουμε τον εαυτό μας από την αλήθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: