28/5/09

"Σας ρωτώ, κύριε Πρωθυπουργέ"

Η διαδικασία είναι ανόητη, δεν ευνοεί το διάλογο και τα λοιπά, και τα λοιπά στα οποία όλοι συμφωνούν, αλλά δεν τη βελτιώνουν, ούτε αρνούνται τελικά να συμμετάσχουν σε αυτήν. Τίποτα συγκλονιστικό δεν ακούσαμε, ούτε περιμέναμε να ακούσουμε, ξεκάθαρος νικητής δεν αναδείχθηκε, υπάρχει ωστόσο ένας μεγάλος ηττημένος και λίγα σημεία για σχολιασμό:


Καραμανλής: Καλύτερα διαβασμένος

Ο Πρωθυπουργός φάνηκε πολύ καλύτερα προετοιμασμένος από προηγούμενες εμφανίσεις του, χωρίς ωστόσο να διακριθεί και για τη σαφήνεια των απαντήσεών του. Δημιουργούσε την εντύπωση ότι είχε σχεδόν έτοιμο το τι θα έλεγε.

Με έξυπνο τρόπο "επέστρεψε" τη βαρβαρότητα στο ΠαΣοΚ με τα σκασμένα λάστιχα των αγροτών και τον ξυλοδαρμό των συνταξιούχων (παρά την παλαιότητα των περιστατικών). Αυτή του η αποστροφή έμοιασε περισσότερο να απευθύνεται προς το κοινό, παρά προς τον κ. Παπανδρέου -ο οποίος πάντως, αν και του ετέθη ως ερώτημα, δεν απάντησε.

Στα υπέρ του ότι αγνόησε τον Αλέκο Αλαβάνο, που επεχείρησε να αποκομίσει οφέλη από μία απευθείας σύγκρουση με τον Πρωθυπουργό.

Εκνευριστική στον αντίποδα έχει καταντήσει η υποτιθέμενη "αυτοκριτική" του. Δεν αρκεί να πιπιλάει την καραμέλα ότι δεν είναι αλάνθαστος. Ας προσδιορίσει τα σφάλματά του και ας μας εξηγήσει πώς τα διόρθωσε και γιατί δε θα τα επαναλάβει. Τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα.


Παπανδρέου: Απέφυγε το λάθος

Για τα δεδομένα του πραγματοποίησε μία μετρημένη εμφάνιση, η οποία δε γοήτευσε και δεν προσήλκυσε ψηφοφόρους, αλλά και δεν τον έβλαψε. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συνιστά επιτυχία, αφού είναι 5 χρόνια στην ηγεσία του ΠαΣοΚ και δεν τον τιμά να φεύγει απλά ανακουφισμένος επειδή δεν έκανε την γκάφα.

Παρότι δεν ήταν ο μόνος που δεν τοποθετούνταν επί της ουσίας, το ξεγλίστριμά του στην πρώτη ερώτηση (για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των μουσουλμάνων της Θράκης ως Τούρκων) ήταν άκομψο. Ο αρχηγός του ΠαΣοΚ εξετέθη ακόμη περισσότερο από τους συνεργάτες τους, οι οποίοι (διά της φωνής του Ιορδάνη Χασαπόπουλου στο MEGA) χαρακτήρισαν την ερώτηση "προνομιακή", διότι ως πρώην ΥπΕξ κατέχει το αντικείμενο. Το ότι δεν απάντησε είναι προφανώς ήσσονος σημασίας για να χαλάσει τη σαχλαμάρα που τα μεγάλα κεφάλια είχαν ετοιμάσει.

Η πράσινη ανάπτυξη ήταν η δική του καραμέλα, ενώ για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια... τουμπεκί.


Παπαρήγα: Το κόμμα υπεράνω όλων

Και των νόμων. Η θέση ότι οι κομμουνιστές είναι έντιμοι και ιδεολόγοι σήμερα βρήκε αντίλογο από την ίδια την γ.γ. του ΚΚΕ. Η αποστροφή της ότι δε θα μπει η εφορία στον Περισσό και πως κανένας δε θα ελέγξει τα οικονομικά τού κόμματος για να μη διωχθούν οι χρηματοδότες του (!!!) δείχνει τον μπαγιάτικο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται (ή μάλλον δεν αντιλαμβάνεται) τις απαιτήσεις των καιρών. Από το ΚΚΕ δεν περίμενα τέτοια υποκρισία.

Κατά τα λοιπά απήντησε όπως περιμέναμε και ο εκνευρισμός της, ειδικά για τον Γερμανό (καθώς ο Περισσός απορρίπτει κάθε διερεύνηση του θέματος ως οργανωμένη και συστηματική συκοφαντία), ήταν έκδηλος.


Αλαβάνος: Ο μεγάλος ηττημένος

Ο Αλέκος Αλαβάνος, ο νικητής του 2007 που είχε πιάσει στον αέρα τους "ταραξίες" του Πρωθυπουργού, υπέστη δεινή ήττα στο σημερινό debate.

Η εμμονή του σε συνεχείς προκλήσεις προς τον Πρωθυπουργό ("Σας ρωτώ, κύριε Πρωθυπουργέ") όχι μόνο δεν ανάγκασαν τον Καραμανλή να μπει σε διαδικασία απολογίας (όπως είχε γίνει το 2007), αλλά εμφάνισαν και έναν πολιτικό αρχηγό σχεδόν σε απόγνωση να αποζητά σανίδα σωτηρίας σε επικοινωνιακά τρικ.

Το 2007 είχε εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. Σήμερα με εμφανή εκνευρισμό, που αυξανόταν όσο ο Πρωθυπουργός (και πολύ σωστά) τον αγνοούσε αποφεύγοντας την παγίδα, έδωσε μία πολύ άσχημη εικόνα -η οποία πιθανότατα θα τον ζημιώσει.

Με τα νούμερα να μη βγαίνουν, με το κόμμα χωρισμένο στα δύο, με τον Πρόεδρο του Συνασπισμού καπελωμένο στο ρόλο του ανθρώπου που δεν ήταν εκεί, η σημερινή κάκιστη εμφάνιση του κ. Αλαβάνου θα ανεβάσει κι άλλο τα ποσοστά των Οικολόγων.


Καρατζαφέρης: Χωρίς την ατάκα

Ο επικοινωνιακός αρχηγός του ΛαΟΣ δεν έριξε καμία από τις ατάκες του, υπήρξε σύντομος, αλλά ασαφής και γενικόλογος, και εν τέλει κινήθηκε και αυτός εντός του αναμενομένου.

Αν μπορεί κανείς να διακρίνει κάτι αυτό είναι ότι έχει κουραστεί να προσπαθεί να πείσει ότι δεν εκφράζει τίποτε το ακραίο και αντιδημοκρατικό. 2 χρόνια εντός Βουλής και 5 στην Ευρωβουλή καμία υπονόμευση του πολιτεύματος δεν παρατηρήθηκε (γραφικότητες πάντως άφθονες). Η θεματολογία των ερωτήσεων που συνεχώς του γίνονται μάλλον έχει καταντήσει βαρετή.

Όπως εκνευριστική είναι και η επιμονή των ΜΜΕ στην υποψηφιότητα Τζαβέλλα. Ακόμα και το επαγγελματικό της παρελθόν ανέσυραν οι δημοσιογράφοι για να "εντοπίσουν" αναντιστοιχία της αντιαμερικανικής ρητορικής του ΛαΟΣ με το ευρωψηφοδέλτιό του!

Εγώ πάλι, ακούγοντας τις εταιρείες στις οποίες είχε εργαστεί, έχω φτάσει να εκτιμώ την κ. Τζαβέλλα πολύ περισσότερο.


Και ο νικητής;

Οι απόντες Οικολόγοι! Όσο λιγότερο εμφανίζονται τόσο πιο πιθανό είναι να κρατήσουν κάτι από τα (εξωπραγματικά) δημοσκοπικά ποσοστά τους. Άλλωστε οι εμφανίσεις Τρεμόπουλου και Καφετζόπουλου σε ορισμένες εκπομπές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας έβριθαν από πολιτικά απογυμνωμένες γενικόλογες τοποθετήσεις. Αλλά ήταν και εξαιρετικά αντιαισθητικές.

Αν τα μέλη της Διακομματικής διέθεταν ελάχιστα ψήγματα πολιτικής διορατικότητας και ευφυίας θα είχαν αντιληφθεί ότι ο καλύτερος τρόπος για να εκτεθεί κάποιος που δεν έχει να πει τίποτα είναι... το να του δοθεί ο λόγος.

27/5/09

Ένα ισχυρό σοκ

Με τη Νέα Δημοκρατία η μόνη σχέση που είχα και έχω ήταν στην κάλπη. Και στις δύο προηγούμενες Βουλευτικές εκλογές την ψήφισα, όχι λόγω κομματικής πειθαρχίας, οικογενειακής παράδοσης ή ιδεολογικού κόμπλεξ (άλλωστε ο κ. Καραμανλής είχε φροντίσει να απογυμνώσει ιδεολογικά το κόμμα) και φυσικά χωρίς να προσβλέπω σε οποιοδήποτε προσωπικό κέρδος (τουναντίον η κυβερνητική πολιτική μπορώ να υποστηρίζω ότι σε προσωπικό επίπεδο με ζημίωσε). Την ψήφισα με (θεωρητικώς) υγιή κριτήρια: Ζυγίζοντας τα δεδομένα επένδυσα στον κ. Καραμανλή τις ελπίδες μου για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν την ποιότητα ζωής στη χώρα.

Έχω λοιπόν κάθε λόγο να θεωρώ εαυτόν απαλλαγμένο από κομματικές αγκυλώσεις. Και αυτό ήταν προφανές: Από αυτό εδώ το βήμα ουκ ολίγες φορές καταφέρθηκα εναντίον άστοχων κυβερνητικών επιλογών, εξέφρασα την απογοήτευση ενός ψηφοφόρου που δεν είδε τίποτε από όσα ήλπισε και διαπίστωσα την ανυπαρξία ουσιαστικών λύσεων.

Έντονα προβληματισμένος για την κατάσταση της χώρας, έχω καταλήξει πλέον στο συμπέρασμα ότι η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ. Μια σκληρή εκλογική αποδοκιμασία, ώστε να πυροδοτηθούν εξελίξεις.

Δεν εννοώ φυσικά τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, ούτε την εσπευσμένη αντικατάσταση του κ. Καραμανλή. Οι Ευρωεκλογές δεν έχουν τη βαρύτητα των Βουλευτικών εκλογών, ώστε ακόμη και μία μεγάλη πτώση της ΝΔ να συνιστά ένδειξη δυσαρμονίας Βουλής - λαϊκής βούλησης. Παράλληλα μία άμεση αλλαγή αρχηγού θα θύμιζε το πανικόβλητο ΠαΣοΚ του 2004, που πέταξε το πρώην ισχυρό χαρτί Σημίτη σα σαβούρα.

Οι δε υποψήφιοι διάδοχοι δεν πείθουν ιδιαίτερα: Ο πιο φέρελπις είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στον παραγκωνισμό της ΝΔ από την εξουσία για 11 χρόνια! Το ίδιο ο Αβραμόπουλος, το ΚΕΠ του οποίου οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει, ενώ η αξιόλογη Μπακογιάννη μοιάζει καμένο χαρτί.

Μιλώντας για σοκ αποζητώ την ενεργοποίηση των κοιμώμενων εντός της ΝΔ δυνάμεων, που θα οδηγήσουν σε μία ριζική αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης.

Πιθανότατα αυτό να θεωρηθεί ουτοπικό. Επί πέντε χρόνια το κυβερνητικό έργο είναι μηδενικό. Το σύστημα ΠαΣοΚ, που ως Αντιπολίτευση η ΝΔ κατακεραύνωνε, συνέχισε να ζει και να βασιλεύει. Η αδιαφάνεια και η απογύμνωση του Κράτους από κάθε ίχνος αξιοκρατίας πολεμήθηκαν λόγοις και μόνο.

Όσο δύσπιστοι και αν είμαστε όλοι απέναντι στην Κυβέρνηση, οι εναλλακτικές λύσεις είναι απελπιστικές. Η μόνη στιγμή που μου πέρασε από το μυαλό να ξαναψηφίσω Νέα Δημοκρατία ήταν όταν είδα τα σποτ του ΠαΣοΚ! Βλέποντας τον Γιωργάκη Παπανδρέου να βαυκαλίζεται στην τηλεόραση ότι μετετράπη σε μεγάλο ηγέτη, μου γύρισαν τα άντερα. (Δε χρειάζομαι κανέναν επικοινωνιολόγο να προσπαθεί να με πείσει ότι η καμπάνια του ΠαΣοΚ είναι επιτυχής. Όταν ο απογοητευμένος ψηφοφόρος της ΝΔ τη βλέπει και κοντεύει να γυρίσει στο μαντρί κάτι δεν πάει καλά. Όταν βλέπει τα παπαγαλάκια και ξυπνούν μέσα του τα αισθήματα αποστροφής προς την αντικυβερνητική προπαγάνδα των ΜΜΕ, δε με πείθει ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν υποστηρίζει ότι η καμπάνια της ΝΔ γυρίζει μπούμερανγκ.)

Η ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι μπορεί σε μεγαλύτερο βαθμό να προέλθει από τη Νέα Δημοκρατία, με βάση τις παρούσες συνθήκες. Ένα ΠαΣοΚ με πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ένα κόμμα της προοδευτικής Αριστεράς με οδηγό το Φώτη Κουβέλη, μία άφθαρτη πρωτοβουλία χωρίς την αναπαλαίωση των ίδιων προσώπων (όπως συνέβη δηλαδή με τη Δράση), θα μπορούσαν να εκφράσουν γνησιότερα την ελπίδα.

Τέτοιες επιλογές δυστυχώς δεν υπάρχουν. Δεν μπορώ να δώσω στον ανεπαρκέστατο κ. Παπανδρέου το δικαίωμα να υποστηρίξει ότι ο λαός τον θεωρεί καταλληλότερο να ηγηθεί της χώρας, δεν μπορώ να δώσω το δικαίωμα στον Τσίπρα να πανηγυρίσει, δεν μπορώ με την ψήφο μου να στείλω τον Τρεμόπουλο στην Ευρωβουλή...

Αναρωτιέμαι αν παρόμοιες σκέψεις βασανίζουν και άλλους. Ο καθένας θέτει διαφορετικά ερωτήματα και δίνει διαφορετικές απαντήσεις. Για όσους ενδιαφερόμαστε για το καλό του τόπου η επιλογή είναι δύσκολη.

Δική μου γνώμη είναι ότι μόνη αξιόπιστη κυβερνητική επιλογή παραμένει ο Καραμανλής. Όμως ένας Καραμανλής πιο κινητικός, ουσιαστικός, τολμηρός και με αξιότερους συνεργάτες. Ο Καραμανλής που μας έπεισε το 2004. Ο Καραμανλής στον οποίον επενδύσαμε τις ελπίδες μας για κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο.

Αν ο Πρωθυπουργός δεν καταφέρει έστω και στο οριακό αυτό σημείο να κυβερνήσει, καλύτερα να πάει σπίτι του. Διαφορετικά θα τον στείλει εκεί ο λαός.

Και αλίμονο μας γι' αυτό που θα ακολουθήσει.

26/5/09

Απεβίωσε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Συνασπισμού και ευρωβουλευτής επί χρόνια, απεβίωσε νωρίτερα σήμερα.

Επρόκειτο για έναν άνθρωπο που διακρίθηκε για το ήθος και τη φυσική του ευγένεια, αλλά και για τις θέσεις του, οι οποίες αποτελούσαν φωτεινή εξαίρεση μέσα στη γενικευμένη αβελτηρία του κόμματός του.

Πολιτικά ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης θα λείψει σε όλους μας, ακόμα και όσους δεν είχαμε και είναι απίθανο να αποκτήσουμε στο μέλλον σχέση με τον ΣυΡιζΑ. Ήταν από τα ελάχιστα στελέχη που έχαιραν καθολικής εκτίμησης και σεβασμού, και η σκέψη του ξεχώριζε για την καθαρότητα και νηφαλιότητά της. Αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο για τον Συνασπισμό, αλλά και για κάθε πολίτη προβληματισμένο για τα κοινά.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

24/5/09

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση

Είναι από τις λίγες φορές που η Νέα Δημοκρατία έχει καλύτερη προεκλογική καμπάνια από το ΠαΣοΚ. Ακόμη και το 2000, που η προεκλογική εκστρατεία θεωρήθηκε εξαιρετικά επιτυχής και παρά λίγο να γυρίσει το αποτέλεσμα, το "Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε" δεν είχε γίνει αρχικά δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό.

Τα παπαγαλάκια είναι πρωτότυπα, εύστοχα και φανερώνουν την πρόθεση της ΝΔ για αύξηση της συσπείρωσης. Απευθύνονται στους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του κόμματος και μεταδίδουν στη σωστή αναλογία τον εκνευρισμό της ακραία υπερβολικής αντιπολιτευτικής ρητορείας του ΠαΣοΚ και των συν αυτώ ΜΜΕ με το θετικό μήνυμα προβολής του κυβερνητικού έργου.

Ανεξάρτητα από την κομματική ταυτότητα καθενός, οι κραυγές που ακούστηκαν όλο αυτό το διάστημα από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα άγγιξαν τα όρια της προπαγάνδας. Αυτό από την άλλη δε σημαίνει ότι και το κυβερνητικό έργο που ο κ. Καραμανλής έχει να επιδείξει είναι αξιόλογο. Όσο επιτυχημένα κι αν είναι τα παπαγαλάκια, αμφιβάλω αν αρκούν για να προσελκύσουν ψηφοφόρους.

Σε αυτό το σημείο το κενό καλύπτεται από την καμπάνια του ΠαΣοΚ.

Αν εξετάσουμε τα σποτάκια των μη βαρβάρων κατά το δυνατόν αντικειμενικά, θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχουν καμία πρωτοτυπία, δεν ξεχωρίζουν για την αισθητική τους, ούτε εκπέμπουν σαφές και ουσιαστικό πολιτικό μήνυμα.

Είναι τόσο αδύναμα στη σύλληψη και την εκτέλεση, που μου δημιουργείται η εντύπωση ότι εξυπηρετούν εσωκομματικές σκοπιμότητες. Η ίδια η παρουσία του κ. Παπανδρέου (που δεν είναι δα και το υπόδειγμα ηγετικής φυσιογνωμίας) δείχνει περισσότερο προσπάθεια να καρπωθεί μια νίκη, την πρώτη νίκη του ΠαΣοΚ μετά από 10 σχεδόν χρόνια. Αλλά ίσως εξελιχθεί σε μπούμερανγκ.

Αντί να προσελκύσει ψήφους το σποτ του ΠαΣοΚ εκτιμώ ότι λειτουργεί ανάποδα: Η παρουσία του κ. Παπανδρέου, η προβολή του ως νικητή και (μετέπειτα) Πρωθυπουργού, δρα συσπειρωτικά για τη Νέα Δημοκρατία. Για τους δυσαρεστημένους "βαρβάρους" η πιθανότητα ανάδειξης του Παπανδρέου στην εξουσία φαντάζει φοβερή. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον πρόεδρο ενός κόμματος που αδυνατεί να γοητεύσει, έστω να πείσει, τους ίδιους τους οπαδούς του... Παράλληλα, οι εναλλακτικές των Νεοδημοκρατών δεν είναι ούτε πολλές, ούτε "αθώες".

Αν μιλάγαμε για βουλευτικές εκλογές θα μπορούσαμε κατηγορηματικά να εκτιμήσουμε ότι η μέχρι τώρα καμπάνια θα οδηγούσε σε συσπείρωση τη Νέα Δημοκρατία. Για τις Ευρωεκλογές οι προβλέψεις είναι δύσκολες, αλλά στο επόμενο διάστημα μία προσέγγιση θα την επιχειρήσουμε.

21/5/09

Τα πράσινα παπαγαλάκια της βαρβαρότητας

Ο βερμπαλισμός των κομμάτων που διατρανώνουν την πίστη τους στα αριστερά ιδεώδη είναι γνωστός. Οι λέξεις επανάσταση, αντίσταση, πάλη και σωρεία άλλων μεγαλοστομιών χρησιμοποιούνται με τέτοια συχνότητα που, αν δεν είχαν προ πολλού χάσει τη σημασία τους, θα αναρωτιόταν κανείς για το μέγεθος του χάους που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Σήμερα, μετά την ανοησία που ο αρχηγός του ΠαΣοΚ ξεστόμισε ("Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"), αναρωτιόμαστε για το μέγεθος του χάους που επικρατεί στον εγκέφαλο των στελεχών του κόμματος.

Δε θα πάψω να υπενθυμίζω ότι ο κ. Παπανδρέου χρήστηκε πρόεδρος του ΠαΣοΚ ευαγγελιζόμενος έναν νέο πολιτικό πολιτισμό, κόσμιο ύφος αντιπαράθεσης και ουσιαστικό διάλογο για τα προβλήματα του τόπου. Εκτός των άλλων οι υψηλοί τόνοι σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν στη φυσιογνωμία και την προσωπικότητά του. Όμως είναι πλέον πασίδηλο ότι ο Παπανδρέου αντί να αντιμετωπίσει τον αμοραλισμό του κόμματός του, για τον οποίο σκληρά τιμωρήθηκε από τον λαό σε δύο εθνικές αναμετρήσεις, αντί να αλλάξει το ΠαΣοΚ, επέτρεψε στο σύστημα να αλλοιώσει τον ίδιο.

Το ατόπημα στο οποίο ο κ. Παπανδρέου υπέπεσε είναι μέγιστο. Όχι μόνο διότι δείχνει πώς η επιθυμία του για νίκη και εξουσία τον έχουν μετατρέψει στο πέρασμα του χρόνου σε διαμαρτία του εαυτού του, ούτε διότι προσέβαλε τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος (μη σοσιαλιστές δεν είναι μόνο οι δεξιοί, αλλά και οι κομμουνιστές και πλείστοι όσοι εκ των κεντροαριστερών). Όσοι ενετάχθησαν στις τάξεις των βαρβάρων υπό του κ. Παπανδρέου ελάχιστα ενδιαφέρονται για τη γνώμη του αρχηγού του ΠαΣοΚ, πολλώ δε μάλλον ήκιστα προσβεβλημένοι εκτιμώ ότι αισθάνονται. Θα είναι δε ψεύτης όποιος υποστηρίξει ότι οι προεκλογικές τακτικές του ΠαΣοΚ 30 χρόνια τώρα χαρακτηρίζονται από ηπιότητα και σεβασμό στον αντίπαλο. Ούτε καν έκπληκτος δεν μπορεί να μείνει πια κανείς.

Το ατόπημα του κ. Παπανδρέου είναι ότι με τον αφορισμό του αυτόν φαίνεται η ελάχιστη επαφή που έχει με τον λαό και την κοινωνία. Σε μία δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα ο κόσμος έχει ανάγκη από ουσιαστικό προγραμματικό λόγο. Άλλωστε το ΠαΣοΚ είναι που έχει επιδιώξει να προσδώσει στην αναμέτρηση των Ευρωεκλογών έντονα χαρακτηριστικά εθνικής αναμέτρησης, με στόχο να καταδείξει δυσαρμονία μεταξύ εκλογικού σώματος και κυβερνητικών επιλογών. Αφού δίνουν χαρακτήρα εθνικών εκλογών, καιρός είναι να μιλήσουν για τα προβλήματα του τόπου.

Αντ' αυτού ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κινείται με λογική προηγουμένων δεκαετιών. Η φιλοσοφική συζήτηση για τη σοσιαλιστική ιδεολογία ελάχιστα ενδιαφέρει τον κόσμο -άλλωστε η απάντηση του διλήμματος έχει δοθεί εδώ και χρόνια. Μεταξύ των άλλων, και σε περισσότερες από τις μισές εκλογικές αναμετρήσεις της μεταπολίτευσης...

Είναι εξαιρετικά πιθανό το ΠαΣοΚ να επαναφέρει και άλλα, πάντα επίκαιρα, συνθήματα -"Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά", "Έξω οι βάσεις του θανάτου"- και να αναπτύξει και άλλες εξ ίσου σύγχρονες θέσεις του.

Όμως το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να αντιληφθεί το κλίμα των εκλογών φαίνεται και από τα προεκλογικά σποτ του κόμματός του. Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ φιγουράρει σε όλα όσα έχω δει μέχρι στιγμής -αν δεν απατώμαι είναι και ο μόνος αρχηγός που έχει εμφανιστεί στην τηλεοπτική καμπάνια του κόμματός του, μπορεί όμως και να σφάλλω.

Από πότε ο κ. Παπανδρέου αυταπατάται ότι αποτελεί το ισχυρό χαρτί του ΠαΣοΚ και ότι, βλέποντας τον κάθε τρεις και λίγο στην τηλεόραση, ο κόσμος θα ξεσπάει σε αλαλαγμούς ενθουσιασμού αναγνωρίζοντας την υπεροχή του και τις ηγετικές του ικανότητες, δεν το γνωρίζω.

19/5/09

Καλύτερα τη Γιουροβίζιον

Η "μεγαλειώδη βραδιά πολιτισμού" (sic) σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, η χθεσινή δηλαδή ανάδειξη του Μέγιστου των Ελλήνων κατά το πρότυπο του BBC ήταν όπως την περίμενα: Εξ ίσου απογοητευτική με τις προηγούμενες φάσεις της διαδικασίας.

Είχε προηγηθεί η ανοικτή ψηφοφορία μέσω διαδικτύου, η οποία οδήγησε σε γελοία, αν όχι κατάπτυστα, αποτελέσματα. Στην 100άδα περιελήφθησαν παγκοσμίως άγνωστος αποκρυφιστής συγγραφέας, ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος (μία θέση κάτω από τον Αλέκο Παναγούλη), ο Θοδωρής Ζαγοράκης (που αμφιβάλλω αν θα περιλαμβανόταν σε μία αντικειμενική ανάδειξη έστω των 100 κορυφαίων Ελλήνων αθλητών), ακόμα και ο... Λάκης Λαζόπουλος!

Πέραν των ανωτέρω, υπάρχουν και μερικά ακόμη ερωτήματα. Είναι δυνατόν να κρίνεται μέσω μίας τέτοιας διαδικασίας ποιος υπήρξε ο μεγαλύτερος φιλόσοφος, ποιος ο μέγιστος των τραγικών και να αξιολογείται αν ήταν οι τραγικοί ή ο Αριστοφάνης που άφησαν σημαντικότερο έργο; Γνωρίζει ο κόσμος τον κ. Νανόπουλο ή τον Καραθεοδωρή και το έργο τους ή επέλεξε βάσει των αφιερωμάτων των κυριακάτικων περιοδικών;

Με πλεονάζουσα απογοήτευση για το αποτέλεσμα της πρώτης φάσης, είχα τουλάχιστον αποπειραθεί να παρακολουθήσω τα ντοκιμαντέρ της δεύτερης φάσης, για τους 10 πρώτους. Και λέω είχα αποπειραθεί διότι επρόκειτο στην πλειοψηφία τους για ταινιούλες απίστευτα φλύαρες, ανούσιες, με κείμενα εξαιρετικά κακογραμμένα, ενώ και η επιλογή των παρουσιαστών σίγουρα προκαλούσε απορίες.

Η χθεσινή "μεγαλειώδη" εκπομπή όμως ήταν το κάτι άλλο. Με όρους ιστορικής αρένας, με πλακάτ υποστήριξης των... υποψηφίων, αφίσες των οποίων με τη φράση "Ψηφίστε με" είχαν γεμίσει τους δρόμους το προηγούμενο διάστημα (σαν να υπήρχε περίπτωση να ζητήσει την ψήφο μας ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης!), μια χαβούζα σκυλιάσματος των συνηγόρων...

Δεν πίστευα στα αυτιά και τα μάτια μου με όσα γίνονταν. Προς υποστήριξη του Βενιζέλου ακούστηκε ότι ναι μεν κατέλυσε (μισή ντουζίνα φορές) τη Δημοκρατία, αλλά και ο Καραμανλής το ίδιο είχε σκεφτεί να κάνει (τάδε έφη Τατσόπουλος, στην εγκεφαλική τρικυμία του οποίου αυτό συνιστά υποστήριξη του Βενιζέλου). Ο Σμαραγδής για να μας πείσει ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο Μέγιστος κούναγε έναν χάρτη των κτήσεών του (εκτυπωμένο από υπολογιστή σε Α4!), την ώρα που η κ. Κοσιώνη ανταπαντούσε ότι η Περσική Αυτοκρατορία ήταν σε παρακμή την περίοδο που ο Αλέξανδρος ξεκινούσε την εκστρατεία του, νομίζοντας ότι υποστηρίζει τον Κολοκοτρώνη!

Όμως η εξωφρενικότερη ατάκα ήταν η ανταπάντηση του κ. Σμαραγδή: Έβαλε το δάκτυλο στον χάρτη και αναφώνησε "Εδώ είναι η Πελοπόννησος"! Σα να λέει "Ε, και τι έκανε ο Κολοκοτρώνης, μια χούφτα γης μάς έδωσε"!!! Εάν θέλαμε να αναδείξουμε πάντως τον Μέγιστο των Μπαρουφολόγων την ψήφο μου έχει ο κ. Τατσόπουλος, ο οποίος δήλωσε ότι επρόκειτο για την Αντιγιουροβίζιον και Αντισαχλαμάρα...

Θα καταντήσω κουραστικός αν συνεχίσω να εξιστορώ και άλλα αηδιαστικά στιγμιότυπα της χθεσινής ανοησίας. Νομίζω όμως ότι απαιτούνται και δυο λόγια επί της ουσίας, διότι θεωρώ εξαιρετικά αποτυχημένη τη διαδικασία του ΣΚΑΪ, και όχι μόνο για το χθεσινό ξεκατίνιασμα.

Ένα πρώτο τεράστιο λάθος ήταν η ανοικτή διαδικασία, αφού ο καθένας μπορούσε να προτείνει όποιον ήθελε, με τα γελοία αποτελέσματα που ήδη επεσήμανα.

Δεύτερο και σημαντικότερο ότι η διαδικασία έπρεπε να περιοριστεί στη σύγχρονη Ελλάδα. Σοφοκλής, Αισχύλος, Ευριπίδης... δεν είναι αντικείμενο ψηφοφορίας το ποιος υπήρξε ο κορυφαίος τραγικός. Το ίδιο ισχύει για τους φιλόσοφους. Παράλληλα οι προσωπικότητες από τον αρχαίο κόσμο ακτινοβολούν αιώνες μετά, παγκόσμια. Ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης επηρέασαν και επηρεάζουν την σκέψη ανά την υφήλιο. Είναι υποτιμητικό για τους ίδιους και το έργο τους να περιλαμβάνονται σε αυτήν την ανόητη διαδικασία. Αν πρέπει να κριθούν αυτό είναι δουλειά σοβαρών μελετητών, και όχι ηθοποιών και σκηνοθετών στο πλαίσιο μιας κτηνώδους διαδικασίας συνηγορίας - απαξίωσης του αντιπάλου!

Αποτέλεσμα: Ο Γεώργιος Παπανικολάου ήρθε δεύτερος. Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής, εικοστός! Είναι απλά εξωφρενικό ως αποτέλεσμα. Αλλά και μελαγχολικό, διότι αν τον έναν πραγματικά μεγάλο επιστήμονα που έβγαλε η χώρα τον φέρνουμε πιο ψηλά από κάθε άλλον στο πέρασμα των αιώνων, αυτό δείχνει πόσο χαμηλά κινείται η επιστημονική σκέψη στην Ελλάδα. Τι να πουν δηλαδή οι Αμερικάνοι με τις καραβιές των Νομπέλ Ιατρικής; Σε ποια θέση έπρεπε οι Άγγλοι να κατατάξουν τον Εδουάρδο Τζένερ, τον κολοσσό της Προληπτικής Ιατρικής;

Τελικά, η όλη διαδικασία εξελίχθηκε με όρους μεσημεριανής εκπομπής. Συνήγοροι και κατήγοροι με χαμηλότατο επίπεδο γνώσης του έργου των "δέκα" διαξιφίζονταν, δίνοντας στην εκπομπή χαρακτήρα ριάλιτι εξευτελιστικού επιπέδου.

Δε θα μου έκανε καμία εντύπωση το όλο θέαμα αν οι δεκάδες "επώνυμοι" δεν καμώνονταν ότι συμμετείχαν σε ένα ποιοτικό πρόγραμμα, με υψηλό επίπεδο ιστορικού διαλόγου. Υπ' αυτή την έννοια θα διαφωνήσω σφόδρα με τον κ. Τατσόπουλο: Προτιμώ τη Γιουροβίζιον. Το θέαμα είναι εξ ίσου κιτς και πληκτικό. Όμως είναι ακριβώς αυτό περιμένεις και δε σε απογοητεύει ποτέ...

15/5/09

Δε βρέχει κύριε Καραμανλή!

Δε θέλω σε καμία περίπτωση να κατηγορηθώ για εμπάθεια. Αν όχι ο,τιδήποτε άλλο, η περιπέτεια της υγείας της δεν το επιτρέπει. Όμως υπάρχουν και ορισμένα πράγματα που είναι απαράδεκτο να αγνοούμε.

Η κ. Μαριέττα Γιαννάκου, όπως όλα δείχνουν, θα αποτελέσει την επικεφαλής του ψηφοδελτίου της ΝΔ για τις Ευρωεκλογές. Εάν η φημολογία αποδειχθεί ακριβής θα πρόκειται για μία ακόμη απόδειξη της αποκοπής του κόμματος και του κ. Καραμανλή από τη λαϊκή βάση της Νέας Δημοκρατίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η θέση της Ευρωβουλεύτριας για την κ. Γιαννάκου θα έπρεπε να θεωρείται πισωγύρισμα. Εξελέγη στην Ευρωβουλή το 1984 και το 1989 (ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου, μάλιστα), και μέχρι το 1990, οπότε ανέλαβε το υπουργείο Υγείας επί Μητσοτάκη. Το 1999 είχε επιστρέψει στα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου, μέχρι το 2000 όμως, όταν και εξελέγη στην Α' Αθηνών, για δεύτερη φορά (η πρώτη το 1993). Το 2004 επενεξελέγη και έγινε υπουργός Παιδείας. Με μεγάλο κομμάτι του πολιτικού της βίου να έχει αφιερωθεί στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και προφανή την επιθυμία της για επιστροφή στην εγχώρια πολιτική σκηνή, μόνο απορία θα έπρεπε να προκαλεί το ότι φέρεται να έχει αποδεχθεί τη σχετική πρόταση του κ. Καραμανλή.

Μέχρι τις επόμενες Εθνικές εκλογές, προφανώς. Είναι κάτι παραπάνω από πιθανό η κ. Γιαννάκου να περιληφθεί εκ νέου στα ψηφοδέλτια της ΝΔ όταν η κυβερνητική θητεία ολοκληρωθεί, πρόωρα ή όχι. Με το ευρωψηφοδέλτιο να ανοίγει την πόρτα για τη μεγάλη επιστροφή, τα σημαντικά θέματα ανακύπτουν προς συζήτηση.

Η κ. Γιαννάκου αποδοκιμάστηκε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο από το εκλογικό σώμα της περιφέρειάς της. Η μη εκλογή της υπήρξε από τις μεγάλες εκπλήξεις των εκλογών του 2007. Το ξαναγράφω: Οι εκλογές έγιναν στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007! Έχουμε κάτι παραπάνω από ενάμιση χρόνο, μόλις, να μας χωρίζει από τις εκλογές, δεν έχουμε καν φτάσει στα μισά της κυβερνητικής θητείας -και όμως. Η βούληση των εκλογέων έχει προλάβει να γραφτεί στα παλαιότερα των πρωθυπουργικών υποδημάτων.

Ο Πρωθυπουργός ουδέποτε, λέει, έπαψε να εκτιμά την κ. Γιαννάκου. Οι πάντα πρόθυμες πένες την έφερναν ως υποψήφια (εξωκοινοβουλευτική) υπουργό στον πρόσφατο ανασχηματισμό. Το έργο της συνέχισε να υμνείται!

Ας μιλήσουμε και για το έργο της. Η πολυδιαφημισμένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση υπήρξε τόσο ατελής και πρόχειρη, όσο δειλή και άτολμη. Σε τίποτα δε βελτιώθηκε η παρεχόμενη εκπαίδευση, σε καμία βαθμίδα της, έστω και αν κάποιες αλλαγές κινήθηκαν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Τα ημίμετρα που επεξεργαζόταν η ομάδα των συνεργατών της επί χρόνια ήσαν γνωστά. Υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους η κ. Γιαννάκου 2 χρόνια δεν τολμούσε να τα φέρει προς ψήφιση, με το πρόσχημα του καρκινοβατούντος "διαλόγου". Εκείνα τα 2 χρόνια τα Πανεπιστήμια αφέθησαν έρμαια της αλητείας.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη αποτυχίας της εκπαιδευτικής πολιτικής της κ. Γιαννάκου από τις εκ νέου εξαγγελίες μεταρρυθμίσεων και την εκκίνηση νέων διαλόγων από τους δύο διαδόχους της. Πρόκειται για την πλέον ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας.

Κι όμως, στη χαζοχαρούμενη δημοκρατία μας αντί η κ. Γιαννάκου να αποδοκιμασθεί ως υπεύθυνη για την ολοκληρωτική διάλυση των Πανεπιστημίων, τελικά πλήρωσε περισσότερο την ανόητη και προσβλητική για κάθε ψηφοφόρο της ΝΔ στάση της με το βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, το οποίο, ως μη ώφειλε, έσπευσε να στηρίξει -αν και ανοσιούργημα του ΠαΣοΚ! Μέσα στην παραζάλη του "μεσαίου χώρου", ο συνωστισμός των παπούδων μας στην προκυμαία της Σμύρνης έπληττε βαθύτατα τα ιερά και τα όσια μιας ολόκληρης ιδεολογίας. Και η κ. Γιαννάκου πήγε σπίτι της, σε αντίθεση με άλλους αποτυχημένους υπουργούς (π.χ. Πολύδωρας).

Σήμερα, και στον βαθμό που η φημολογία αληθεύει, η επιλογή του κ. Πρωθυπουργού είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική. Ο λαός έκρινε την κ. Γιαννάκου. Η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται στο επίπεδο της προσωπικής συμπάθειας και να αγνοούνται οι ψηφοφόροι. Η κ. Γιαννάκου μόλις πριν ενάμιση χρόνο απέτυχε να εκλεγεί στη Βουλή. Δεν αδικήθηκε, ο λαός έτσι αποφάσισε. Και η πατερναλιστική προσέγγιση ότι ο Καραμανλής ξέρει καλύτερα από τον λαό δεν αληθεύει για λόγους προκλητικά εμφανείς.

Όμως τα πραγματικά ερωτήματα είναι άλλα:
Πότε ένας πολιτικός καταλαβαίνει ότι δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει;
Πότε καταλαβαίνει ότι πρέπει να αποσυρθεί;
Πότε καταλαβαίνει ότι δε βρέχει, αλλά τον φτύνουν;

12/5/09

Τα άσφαιρα πυρά του Κωστή Στεφανόπουλου

Η δημόσια τοποθέτηση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Στεφανόπουλου, παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ της χώρας με τις αναμενόμενες υπερβολές. Πυρά εξαπολύθηκαν, βόμβες έσκασαν και βαρυσήμαντες παρεμβάσεις-τομή στο πολιτικό σκηνικό βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Ο κ. Στεφανόπουλος δε μου είναι συμπαθής, όχι λόγω της πολιτικής του σταδιοδρομίας, αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίον ήσκησε τα καθήκοντα του Προέδρου. Το παράδοξο είναι ότι θεωρηθηκε από όλους εξαίρετος Πρόεδρος -ακόμη και από όσους τον χαρακτήριζαν κάποτε ακροδέξιο. Αυτό είναι το πρόβλημα: στην προσπάθειά του να είναι αρεστός, όχι μόνο υπέπεσε σε ιδεολογικές εκπτώσεις (δικαίωμά του άλλωστε), αλλά υιοθέτησε ως πρακτική του την αποστασιοποίηση από τα πολιτικά δρώμενα. Στο διάστημα 1995-2005 εδόθησαν στον κ. Στεφανόπουλο άπειρες αφορμές για δημόσιες παρεμβάσεις επί της ουσίας. Η σιωπή του, ωστόσο, υπήρξε εκκωφαντική και ο λόγος του ουδέποτε ξέφυγε από το αναμενόμενο.

Η μόνη φορά που τόλμησε ήταν ενώπιον του Κλίντον, με τους βομβαρδισμούς στη Σερβία. Επέκρινε την υπερδύναμη ξέροντας, ωστόσο, ότι εκφράζει το λαϊκό αίσθημα. Ο κ. Κλίντον χάζευε την ίδια ώρα το μενού της δεξίωσης... Από την άλλη, η υπερβολή μας γύρω από το συγκεκριμένο πρόσωπο έφτασε στο σημείο όχι απλά το κείμενο εκείνης της ομιλίας να περιληφθεί στην ύλη των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στα σχολεία, αλλά να ασκηθεί και κριτική όταν κάποια χρονιά δεν περιελήφθη στην... εξεταστέα ύλη!!! Ωσαν να επρόκειτο για το μεγαλύτερο λογοτεχνικό αριστούργημα της νεότερης ελληνικής γραμματείας...

Δε θα βάλω στο στόχαστρο σήμερα τον κ. Στεφανόπουλο. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί του ότι οι ένοχοι πρέπει να τιμωρούνται, ότι οι θεσμοί κακοποιούνται, ότι οι Κυβερνήσεις πρέπει να αγνοήσουν το πολιτικό κόστος. Το πρόβλημα είναι και πάλι ότι κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί του... Επιβάλλεται κάποια στιγμή να πάψουμε να ανακαλύπτουμε εκ νέου και να διαπιστώνουμε συνεχώς τα αυτονόητα.

Κανένας από εμάς δεν υπήρξε επί σειρά ετών βουλευτής, υπουργός, κομματάρχης και Πρόεδρος -ο κ. Στεφανόπουλος ήταν. Ακόμη και εάν δε συναισθάνεται ότι μέρος της ευθύνης για την κατάντια του πολιτικού συστήματος βαραίνει και τον ίδιο, είναι εμφανές ότι δεν έκανε και τίποτε για να την ανατρέψει.

Από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια έχουμε χορτάσει.

9/5/09

Το μοιρολόγι της φώκιας

Οι ποταμοί δακρύων που χύνονται πάνω από το μνήμα της διαφάνειας με αφήνουν αδιάφορο. Αν τη διαφάνεια στον δημόσιο βίο τη χάσαμε το βράδυ της Παρασκευής με τη λήξη της Β' Τακτικής Συνόδου τής Βουλής και δεν την είχαμε κηδέψει προ πολλού, ίσως οι εξάρσεις λυρισμού των κομμάτων της Αντιπολίτευσης να μην έμοιαζαν υποκριτικότερες των δακρύων κροκοδείλου.

Το αν η τακτική ακολουθήθηκε και στις προηγούμενες Ευρωεκλογές επίσης ελάχιστα με ενδιαφέρει. Όπως και κάθε άλλον πολίτη που νοιάζεται για την ουσία τής πολιτικής και όχι για τους θεατρινισμούς. Σε 10 και σε 20 ημέρες θα μαθαίναμε την αλήθεια για τα σκάνδαλα, που παρεγράφησαν; Τόσον καιρό πού ευρίσκονταν ο κ. Παπανδρέου και η βαρυπενθούσα συνοδεία του;

Ας αναμείνουμε μέχρι την 7η Ιουνίου. Θα έχουμε κολοσσιαίες αποκαλύψεις που θα οδηγούσαν σε διώξεις πολιτικών; Ως προς το πρώτο, τις αποκαλύψεις, Κυριακή κοντή γιορτή. Μπορεί ποινικές ευθύνες να είναι αδύνατον να αποδοθούν, λόγω παραγραφής, αλλά τις πολιτικές ευθύνες κάλλιστα δύναται να αποδόσει ο σοφός λαός, στην κάλπη. Ως προς το δεύτερο σκέλος όμως, μπορεί να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Διότι, το μόνο στο οποίο οι νομοθέτες μας υπήρξαν διαχρονικά πιστοί, συνεπείς και αποτελεσματικοί είναι η δική τους εξασφάλιση.

Από πάσης απόψεως. Θεμελιώνουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα δουλεύοντας (;) λιγότερο από οποιονδήποτε, έχουν υψηλότατες αποδοχές τις οποίες προσαρμόζουν επί τα βελτίω ευλογώντας τα γένια τους όποτε το επιθυμήσουν καθώς και πλήθος άλλων ευεργετημάτων, ακόμα και για να τους γράψει η Τροχαία χρειάζεται έγκριση της Βουλής αφού καλύπτονται από ασυλία και, εν τέλει, οι παρανομίες τους παραγράφονται σε χρόνο ρεκόρ.

Αντιστεκόμενος στον λαϊκισμό, με τον οποίο φλερτάρησα εντόνως -αν και δικαίως- στην προηγούμενη παράγραφο, θα περιοριστώ στη διατύπωση του αφελέστερου των ερωτημάτων: Η σχετική πρόβλεψη ήταν μυστική; Στο ΠαΣοΚ με το Σύνταγμα και τους νόμους δε διατηρούν και τις θερμότερες σχέσεις (βλέπε Φώφη), αλλά δε νομίζω ότι αγνοούσαν τι προβλέπεται και, πολύ περισσότερο, δε νομίζω η συγκεκριμένη ρύθμιση να ψηφίστηκε από μόνη της.

Ας μη μας κοροϊδεύουν, λοιπόν, ότι με τη λήξη της βουλευτικής περιόδου επετεύχθη η παραγραφή και ότι στο διάστημα του επομένου μήνα θα προκύψουν ως διά μαγείας τα στοιχεία που θα έστελναν υπουργούς στη φυλακή. Και η ανοησία έχει τα όρια της, γι' αυτό όποιος πιστεύει ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο αν δεν ξεκινούσαν τα θερινά τμήματα φλερτάρει με την παράνοια. Διότι το μόνο σίγουρο στη λαμπρή μας Δημοκρατία είναι ότι κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να τιμωρηθεί για τις λαδιές του.

Αν μη τι άλλο γι' αυτό έχουν εργαστεί σκληρά όλα τα κόμματα.

8/5/09

Προς τιμήν του (;)

Ο Χρήστος Βερελής παραιτήθηκε αιφνιδίως σήμερα από τη θέση του βουλευτού Αιτωλοακαρνανίας του ΠαΣοΚ. Η πράξη του αυτή έχει σχέση (σύμφωνα με δήλωση του ιδίου) με το "εικαζόμενο" σκάνδαλο ΜΑΝ. Η αγορά 90 τρόλεϊ από τον ΗΛΠΑΠ έχει συνδεθεί με "παράνομες πληρωμές" (βλ. μίζες) της θυγατρικής τής ΜΑΝ στη Γερμανία, Νεοπλάν, ωστόσο το θέμα δεν είχε τύχει ανάλογης προβολής στα ΜΜΕ.

Η παραίτηση προφανώς και δεν είχε να κάνει μόνο με την ευθιξία του πρώην υπουργού και ο καθένας μπορεί να έχει βάσιμες αμφιβολίες για το κατά πόσον ήταν αυθόρμητη ή η "ευθιξία" του κ. Βερελή ενεργοποιήθηκε από τον πρόεδρο τού κόμματός του. Σαφώς ο κ. Παπανδρέου δε θα έβλεπε με καλό μάτι την εμπλοκή ενός (ακόμα) στελέχους του σε βρώμικες συναλλαγές. Οι κακεντρεχείς μπορούν να υποστηρίξουν ακόμη ότι, με την εμπλοκή του κ. Βερελή να μη στοιχειοθετείται μέχρι τις βουλευτικές εκλογές (διότι έχουμε όλοι καταλάβει ότι οι υπουργικές εμπλοκές σε σκάνδαλα ποτέ δεν τεκμηριώνονται), διανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν για την μετά βαΐων και κλάδων επιστροφή του στα ψηφοδέλτια και τη Βουλή, αφού θα έχει πέσει θύμα των "στρατευμένων και πρόθυμων κονδυλοφόρων" της λάσπης.

Παρά τα παραπάνω, και με τον κ. Βερελή σίγουρα να μην ανάγεται σε "καταλύτη τής διαφάνειας" όπως διατείνεται, η παραίτηση είναι πράξη τόσο ασυνήθιστη για τους ιπποπόταμους τής πολιτικής, ώστε να περιποιεί τιμή, από μόνη της. Ποια ήταν, ωστόσο η εμπλοκή του μένει να φανεί.

Ή να μη φανεί.

Διότι, ας μην το ξεχνάμε, ζούμε σε μία χώρα όπου το μέγα σκάνδαλο τής Siemens εντελώς αυθαίρετα παρουσιάζεται ως διακομματικό από τους πράγματι πρόθυμους κονδυλοφόρους, οι οποίοι επιμένουν να ξεχνούν την ομολογία Τσουκάτου (ο οποίος ουδέποτε υπήρξε "διακομματικός").

Δυστυχώς τα πρόσκαιρα επιχειρηματικά συμφέροντα καθορίζουν ποιες αλήθειες (και σε ποιο βάθος) θα μάθουμε, και ποιες όχι. Η Δημοκρατία μας και η Ελευθεροτυπία της σε όλο τους το μεγαλείο...

5/5/09

Στη συνείδηση των ασυνείδητων

Η χθεσινή κοινοβουλευτική διαδικασία που οδήγησε στη μη παραπομπή της υπόθεσης Παυλίδη στη Δικαιοσύνη αποτελεί αφορμή ποικίλων σχολιασμών. Τα περισσότερα φώτα βεβαίως θα πέσουν στο αποτέλεσμα με τις απώλειες ένθεν κακείθεν, νομίζω, ωστόσο, ότι δύο συνιστώσες είναι πολύ περισσότερο ουσιαστικές από τα λευκά και τα "παρών" (αλήθεια, τι έννοια έχει το "παρών" και ποια η διαφορά του από το λευκό επί της ουσίας;).

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι το συμπέρασμα της Αντιπολίτευσης, πως οι ψήφοι υπέρ της παραπομπής ήταν περισσότερες από αυτές εναντίον της, δε στέκει καθόλου.

Η χθεσινή διαδικασία ήταν μία από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ένα σώμα (η Βουλή) το οποίο ασκεί κατά κυριότατο λόγο μία εξουσία (τη νομοθετική) έχει και αρμοδιότητες που εμπίπτουν σε άλλης μορφής εξουσία. Η Βουλή σε σχέση με το θέμα Παυλίδη ήσκησε αρμοδιότητες δικαστικού οργάνου, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Το νομοθετικό σώμα λειτούργησε ως όργανο της δικαστικής εξουσίας. Δεν είναι αυτό κάτι το καινούργιο, ακόμα και μαθητές του Λυκείου γνωρίζουν ότι οι εξουσίες βάσει του Συντάγματος διαχέονται, δεν ασκούνται κατ' αποκλειστικότητα από κάποιο όργανο -υπάρχουν δε και άλλα παραδείγματα, που δεν είναι σκόπιμο να αναφέρω. Έτσι λοιπόν λειτουργεί το πολίτευμα.

Ο λόγος για τον οποίο έκανα την παραπάνω επισήμανση είναι διότι στο δικαιικό σύστημα κάθε ευνομούμενου κράτους δεν καλείται ποτέ ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά ο κατήγορος έχει την υποχρέωση να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία εκείνα που θα τεκμηριώνουν πέραν βάσιμης αμφιβολίας την ενοχή του.

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της Βουλής, όταν ασκεί τις εκ της δικαστικής εξουσίας εκπορευόμενες αρμοδιότητές της.

Ως εκ τούτου, τα λευκά και τα "παρών" δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από ομολογία ότι τα στοιχεία που προέκυψαν δεν έπεισαν τους συγκεκριμένους βουλευτές ότι η υπόθεση Παυλίδη έχρηζε περαιτέρω ερεύνης. Σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να είχαν ψηφίσει υπέρ της παραπομπής. Ας πούμε ότι αυτοί οι βουλευτές "αμφιβάλλουν". Όπως και να 'χει η θέση του ΠαΣοΚ είναι αυθαίρετη. Όσοι επείσθησαν από τα στοιχεία που προέκυψαν ώφειλαν να ψηφίσουν υπέρ.

Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει όμως ότι ο κ. Παυλίδης έχει από χθες αποδοθεί καθαρός στην κοινωνία. Εδώ εντοπίζω τη δεύτερη ουσιαστική συνιστώσα: Κανένας από τους βουλευτές δεν έκρινε επί της ουσίας την υπόθεση. Είδαν στοιχεία, άκουσαν καταθέσεις, αλλά ψήφισαν με κριτήρια πολιτικά.

Δεν τους ενδιέφερε τόσο η αποκάλυψη της αλήθειας, όσο η εξυπηρέτηση του συμφέροντος. Και, επομένως, το αποτέλεσμα της διαδικασίας επίσης δεν μπορεί να αξιολογηθεί επί της ουσίας, αν δηλαδή ο Παυλίδης είναι ένοχος ή όχι.

Η Κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με τη συγκάλυψη, όπως κατηγορείται, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ενδιαφέρει τη ΝΔ και τον κ. Καραμανλή αν ο κ. Παυλίδης είναι αθώος ή ένοχος. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι η ζημία που υφίσταται, τόσο από τις κατηγορίες περί αδιαφάνειας, όσο και από την αλαζονική και θεατρινίστικη συμπεριφορά του βουλευτή της. Ομοίως το ΠαΣοΚ και τα λοιπά αντιπολιτευόμενα κόμματα έσπευσαν να αποκομίσουν πολιτικά και εκλογικά κέρδη.

Υπ' αυτή την έννοια, αδυνατώ να κατανοήσω και την κουβέντα περί της ψήφου "κατά συνείδηση". Οι βουλευτές δε θα έπρεπε σε μία δικαστική διαδικασία να κληθούν να κρίνουν κατά συνείδηση. Η δική τους συνείδηση μας ενδιαφέρει ελάχιστα. Θα έπρεπε να κληθούν να αξιολογήσουν αντικειμενικά τα στοιχεία, και να αποφασίσουν. Το υποκειμενικό κριτήριο της "συνείδησης", της σύγκρισης δηλαδή προς τα ατομικά μέτρα του καθενός έχει μικρή θέση σε μια τέτοια διαδικασία. Ή υπάρχουν στοιχεία για την παραπομπή ή όχι. Το συνειδησιακό σκέλος πού εμπλέκεται; Η ύπαρξη των αποδείξεων είναι φυσικά στην κρίση του καθενός εκ των εκπροσώπων μας, αλλά αυτό δεν είναι θέμα που να άπτεται της συνείδησής τους.

Η Βουλή μας όμως έκρινε κατά συνείδηση. Αυτό εκλήθη να κάνει και από την Κυβέρνηση και από την Αντιπολίτευση. Και αυτό έκανε. Γελιούνται όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο.

Μόνο που η βουλευτική συνείδηση διαφέρει από των υπολοίπων πολιτών. Σε αυτήν, τη μόνη παράμετρο αποτελεί η προσωπική πολιτική επιβίωση και παρεμπιπτόντως η αντίστοιχη κομματική, μόνο στην περίπτωση που αυτές οι δύο συμπίπτουν. Έτσι οι πολιτικοί μας ταγοί έκριναν την αθωότητα του κ. Παυλίδη με βάση π.χ. το αν τους συμφέρει ή όχι η προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Η στάση του κ. Καραμάριου ήταν πράγματι διακριτική, αλλά δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι στις κινήσεις του δε βάρυνε η επιθυμία εξόντωσης του εσωκομματικού του αντιπάλου. Ο κ. Τατούλης πάλι επείσθη ως φαίνεται ότι τα στοιχεία επαρκούσαν για την παραπομπή του κ. Παυλίδη -ή απλά έπαιζε φτηνά πολιτικά παιχνίδια (για ακόμη μια φορά); Οι διαρροές της Αντιπολίτευσης οφείλονται σε αμφιβολίες περί της ενοχής του πρώην υπουργού ή σε αμφισβήτηση του κ. Παπανδρέου; Υπάρχει βέβαια και ο παράγοντας Καρατζαφέρης, με τα γνωστά πολιτικάντικα κόλπα του.

Αν προκύπτει μία συνισταμένη από τα ανωτέρω είναι ότι ο κ. Παυλίδης, αν και απαλλαγμένος στο ποινικό σκέλος, παραμένει ηθικά και πολιτικά έκθετος.

Ας γνωρίζει κάτι ο πρώην υπουργός: Ο μόνος τρόπος για να προασπίσει την τιμή και την υπόληψή του και να αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας την αθωότητά του είναι στα δικαστήρια. Η παραπομπή δε θα σήμαινε ότι είναι ένοχος, όπως και η απαλλαγή του σε καμία περίπτωση δεν αποδεικνύει ότι είναι αθώος.

Όσο για τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, αποτελεί ακόμη ένα μελανό σημείο της ανάπηρης δημοκρατίας μας.