27/5/09

Ένα ισχυρό σοκ

Με τη Νέα Δημοκρατία η μόνη σχέση που είχα και έχω ήταν στην κάλπη. Και στις δύο προηγούμενες Βουλευτικές εκλογές την ψήφισα, όχι λόγω κομματικής πειθαρχίας, οικογενειακής παράδοσης ή ιδεολογικού κόμπλεξ (άλλωστε ο κ. Καραμανλής είχε φροντίσει να απογυμνώσει ιδεολογικά το κόμμα) και φυσικά χωρίς να προσβλέπω σε οποιοδήποτε προσωπικό κέρδος (τουναντίον η κυβερνητική πολιτική μπορώ να υποστηρίζω ότι σε προσωπικό επίπεδο με ζημίωσε). Την ψήφισα με (θεωρητικώς) υγιή κριτήρια: Ζυγίζοντας τα δεδομένα επένδυσα στον κ. Καραμανλή τις ελπίδες μου για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν την ποιότητα ζωής στη χώρα.

Έχω λοιπόν κάθε λόγο να θεωρώ εαυτόν απαλλαγμένο από κομματικές αγκυλώσεις. Και αυτό ήταν προφανές: Από αυτό εδώ το βήμα ουκ ολίγες φορές καταφέρθηκα εναντίον άστοχων κυβερνητικών επιλογών, εξέφρασα την απογοήτευση ενός ψηφοφόρου που δεν είδε τίποτε από όσα ήλπισε και διαπίστωσα την ανυπαρξία ουσιαστικών λύσεων.

Έντονα προβληματισμένος για την κατάσταση της χώρας, έχω καταλήξει πλέον στο συμπέρασμα ότι η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ. Μια σκληρή εκλογική αποδοκιμασία, ώστε να πυροδοτηθούν εξελίξεις.

Δεν εννοώ φυσικά τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, ούτε την εσπευσμένη αντικατάσταση του κ. Καραμανλή. Οι Ευρωεκλογές δεν έχουν τη βαρύτητα των Βουλευτικών εκλογών, ώστε ακόμη και μία μεγάλη πτώση της ΝΔ να συνιστά ένδειξη δυσαρμονίας Βουλής - λαϊκής βούλησης. Παράλληλα μία άμεση αλλαγή αρχηγού θα θύμιζε το πανικόβλητο ΠαΣοΚ του 2004, που πέταξε το πρώην ισχυρό χαρτί Σημίτη σα σαβούρα.

Οι δε υποψήφιοι διάδοχοι δεν πείθουν ιδιαίτερα: Ο πιο φέρελπις είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στον παραγκωνισμό της ΝΔ από την εξουσία για 11 χρόνια! Το ίδιο ο Αβραμόπουλος, το ΚΕΠ του οποίου οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει, ενώ η αξιόλογη Μπακογιάννη μοιάζει καμένο χαρτί.

Μιλώντας για σοκ αποζητώ την ενεργοποίηση των κοιμώμενων εντός της ΝΔ δυνάμεων, που θα οδηγήσουν σε μία ριζική αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης.

Πιθανότατα αυτό να θεωρηθεί ουτοπικό. Επί πέντε χρόνια το κυβερνητικό έργο είναι μηδενικό. Το σύστημα ΠαΣοΚ, που ως Αντιπολίτευση η ΝΔ κατακεραύνωνε, συνέχισε να ζει και να βασιλεύει. Η αδιαφάνεια και η απογύμνωση του Κράτους από κάθε ίχνος αξιοκρατίας πολεμήθηκαν λόγοις και μόνο.

Όσο δύσπιστοι και αν είμαστε όλοι απέναντι στην Κυβέρνηση, οι εναλλακτικές λύσεις είναι απελπιστικές. Η μόνη στιγμή που μου πέρασε από το μυαλό να ξαναψηφίσω Νέα Δημοκρατία ήταν όταν είδα τα σποτ του ΠαΣοΚ! Βλέποντας τον Γιωργάκη Παπανδρέου να βαυκαλίζεται στην τηλεόραση ότι μετετράπη σε μεγάλο ηγέτη, μου γύρισαν τα άντερα. (Δε χρειάζομαι κανέναν επικοινωνιολόγο να προσπαθεί να με πείσει ότι η καμπάνια του ΠαΣοΚ είναι επιτυχής. Όταν ο απογοητευμένος ψηφοφόρος της ΝΔ τη βλέπει και κοντεύει να γυρίσει στο μαντρί κάτι δεν πάει καλά. Όταν βλέπει τα παπαγαλάκια και ξυπνούν μέσα του τα αισθήματα αποστροφής προς την αντικυβερνητική προπαγάνδα των ΜΜΕ, δε με πείθει ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν υποστηρίζει ότι η καμπάνια της ΝΔ γυρίζει μπούμερανγκ.)

Η ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι μπορεί σε μεγαλύτερο βαθμό να προέλθει από τη Νέα Δημοκρατία, με βάση τις παρούσες συνθήκες. Ένα ΠαΣοΚ με πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ένα κόμμα της προοδευτικής Αριστεράς με οδηγό το Φώτη Κουβέλη, μία άφθαρτη πρωτοβουλία χωρίς την αναπαλαίωση των ίδιων προσώπων (όπως συνέβη δηλαδή με τη Δράση), θα μπορούσαν να εκφράσουν γνησιότερα την ελπίδα.

Τέτοιες επιλογές δυστυχώς δεν υπάρχουν. Δεν μπορώ να δώσω στον ανεπαρκέστατο κ. Παπανδρέου το δικαίωμα να υποστηρίξει ότι ο λαός τον θεωρεί καταλληλότερο να ηγηθεί της χώρας, δεν μπορώ να δώσω το δικαίωμα στον Τσίπρα να πανηγυρίσει, δεν μπορώ με την ψήφο μου να στείλω τον Τρεμόπουλο στην Ευρωβουλή...

Αναρωτιέμαι αν παρόμοιες σκέψεις βασανίζουν και άλλους. Ο καθένας θέτει διαφορετικά ερωτήματα και δίνει διαφορετικές απαντήσεις. Για όσους ενδιαφερόμαστε για το καλό του τόπου η επιλογή είναι δύσκολη.

Δική μου γνώμη είναι ότι μόνη αξιόπιστη κυβερνητική επιλογή παραμένει ο Καραμανλής. Όμως ένας Καραμανλής πιο κινητικός, ουσιαστικός, τολμηρός και με αξιότερους συνεργάτες. Ο Καραμανλής που μας έπεισε το 2004. Ο Καραμανλής στον οποίον επενδύσαμε τις ελπίδες μας για κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο.

Αν ο Πρωθυπουργός δεν καταφέρει έστω και στο οριακό αυτό σημείο να κυβερνήσει, καλύτερα να πάει σπίτι του. Διαφορετικά θα τον στείλει εκεί ο λαός.

Και αλίμονο μας γι' αυτό που θα ακολουθήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: