30/6/09

Θέμα αριθμών;

Σε μία εποχή που η δυσπιστία έναντι του πολιτικού συστήματος είναι μεγαλύτερη από ποτέ, η στάση αποχής από τα κοινά έχει χαρακτηρισθεί ως "μήνυμα" προς τους εκφραστές του. Έχουμε επισημάνει ότι η αδιαφορία δε συνιστά ούτε αποδυνάμωση ούτε αμφισβήτηση, αντιθέτως αφήνει το πεδίο ελεύθερο. Όμως αν αυτή η αδιαφορία για την πολιτική απαλλαχθεί από το ιδεολογικό περιεχόμενο που ορισμένοι επιχειρούν να της αποδώσουν, τα πράγματα αλλάζουν.

Είναι πανθομολογούμενο ότι οι πολίτες ασχολούνται ολοένα και λιγότερο με τα δημόσια πράγματα. Οι πολιτικές εφημερίδες περνούν κρίση πρωτοφανή, τα βιβλία πολιτικού προβληματισμού κάθε άλλο παρά δημοφιλή είναι στις τάξεις της νεολαίας, ο πολιτικός διάλογος ξεκινά με ανακύκλωση τσιτάτων για να καταλήξει σε κραυγές. Οι πολίτες εμφανίζονται απαθείς, και αυτό αποδίδεται στην αναξιοπιστία, την αποτυχία των πολιτικών. Είναι όμως αυτός ο μόνος λόγος;

Εάν ανατρέξουμε στο παρελθόν της πολιτικής στη χώρα μας, δεν πρόκειται σε καμία ιστορική περίοδο να ανακαλύψουμε ούτε καθαρούς πολιτικούς, ούτε αδιάβλητες διαδικασίες, ούτε αποτελεσματικές στρατηγικές. Αντιθέτως, διανύουμε την ομαλότερη δημοκρατική περίοδο και, έστω με ρυθμούς βραδύτερους των επιθυμητών, η χώρα έχει συνολικά προοδεύσει.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η βασικότερη αιτία για το μειωμένο ενδιαφέρον των πολιτών για την πολιτική. Η χώρα δε βιώνει καμία απειλή, η σταθερότητά της φαντάζει αδιασάλευτη και το σύστημα αισθάνεται πολύ λιγότερους κλυδωνισμούς από όσους θα ήλπιζαν ορισμένοι. Η όξυνση του παρελθόντος με τα χρωματισμένα καφενεία και τους διαπληκτισμούς των οπαδών έχει εξαφανισθεί. Είναι συνολικά η κοινωνία που έχει αλλάξει.

Η μεγάλη αποχή στις Ευρωεκλογές ερμηνεύθηκε ως νόσος και οι πολιτικοί αναζητούν... θεραπεία. Ψάχνουν δηλαδή τρόπους να πλασάρουν ένα ελκυστικότερο προϊόν -αγνοώντας έτσι τα ουσιαστικά κενά του τρόπου με τον οποίο ασκούν τα καθήκοντά τους. Η αδιαφορία όμως δεν είναι πρόβλημα που χρειάζεται αντιμετώπιση. Κυβερνήσεις θα εκλέγονται ούτως ή άλλως. Σε δεκάδες χώρες η συμμετοχή στις εκλογές είναι προαιρετική.

Όσο κι αν συμφωνήσουμε ότι η μη συμμετοχή στη μόνη διαδικασία που δίνει φωνή στον λαό είναι βλακώδης, αυτή αποτελεί μία επιλογή που είναι άσκοπο να νοηματοδοτείται με επιπόλαιο τρόπο. Κατέρρευσε το πολίτευμα από τη μειωμένη συμμετοχή; Κάθε άλλο. Από την άλλη είναι βάσιμες οι υποψίες ότι όσοι διά της αποχής επεδίωκαν να "στείλουν μηνύματα" επέτυχαν ελάχιστα αποτελέσματα.

Είναι πολύ σημαντικότερο για τη Δημοκρατία το πολιτικό επίπεδο των ψηφοφόρων, παρά ο αριθμός τους. Σήμερα τα κόμματα προσπαθούν να προσεγγίσουν τους νέους, οι οποίοι σηκώνουν το λάβαρο της αδιαφορίας. Ορισμένοι βιάζονται να προτείνουν μείωση του ηλικιακού ορίου του δικαιώματος του εκλέγειν. Μερικές σκέψεις...

Το Star υποστηρίζει ότι το δελτίο ειδήσεων που προβάλλει σημειώνει μεγάλη επιτυχία στη νεολαία. Το εξευτελιστικό για τη νοημοσύνη δελτίο καιρού της ανεκδιήγητης Πετρούλας σάρωσε στις φετινές τηλεθεάσεις. Για τη νεολαία τα ιστολόγια θεωρούνται ασφαλέστερη πηγή πληροφόρησης από τους επαγγελματίες αναλυτές και δημοσιογράφους. Με μία κουβέντα η ποιότητα της ενημέρωσής τους είναι υπό διερεύνηση, για να το θέσουμε κομψά. Για τα πρόσωπα και τις πρακτικές που φαντάζουν γοητευτικές στα μάτια τους, ασ μη μιλήσουμε καλύτερα.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με δεκάδες επισημάνσεις παρομοίου ύφους, όμως διαπιστώσεις του τύπου "τέτοιους πολίτες δε θέλουμε" είναι επικίνδυνες. Πολύ εύκολα στην ίδια λογική και με μία αναγωγή σε όλες τις ηλικιακές τάξεις θα οδηγούμασταν σε αμφισβήτηση της καθολικότητας της ψήφου. Όμως είναι το λιγότερο υποκριτικό να αντιδρούμε στην εικόνα του υπερήλικα συνταξιούχου που σύρεται στην κάλπη και να υποστηρίζουμε το δικαίωμα ψήφου στα 16χρονα παιδιά.

Δεν είναι λοιπόν θέμα αριθμών, αλλά ουσίας. Είναι ενδεικτικό ότι έχουμε ασχοληθεί περισσότερο με όσους απείχαν, απ' ό,τι με όσους ψήφισαν! Αυτοί αξίζουν μεγαλύτερης προσοχής, διότι αυτοί διαμορφώνουν το πολιτικό γίγνεσθαι. Σε τι ελπίζουν, τι προσδοκούν, ποιον νιώθουν ότι μπορούν να εμπιστευθούν, τι και ποιος τους εμπνέει;

Κατακριτέα ή όχι, η αδιαφορία για την πολιτική αποτελεί μία επιλογή που πρέπει να γίνεται απολύτως σεβαστή. Δεν κρύβει κανένα πολιτικό μήνυμα η επιλογή της παραλίας από την κάλπη. Και μόνο η ύπαρξη ενός τέτοιου διλήμματος αυτό αποδεικνύει.

24/6/09

Προσπαθεί να μαζέψει τα λάθη του

Για τους τακτικούς αναγνώστες μας η σιωπή σχετικά με τις διεργασίες εντός του ΣυΡιζΑ το προηγούμενο διάστημα και τη φασόν παραίτηση Αλαβάνου πρέπει να φαίνεται παράδοξη. Όμως επειδή, εκτός της ικανότητάς του να "αιφνιδιάζει", ο κ. Αλαβάνος έχει το συνήθειο να αυτοαναιρείται, η σιωπή απεδείχθη χρυσή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ελάχιστοι πήραν στα σοβαρά την "παραίτηση", με αποτέλεσμα την επόμενη ημέρα όλες οι αναλύσεις να περιλαμβάνουν όρους όπως ελιγμοί και εκβιασμός. Γεγονός ενδεικτικό της τρώσης της αξιοπιστίας του προέδρου του ΣυΡιζΑ.

Το βασικό όμως ερώτημα δεν είναι ούτε αν ο κ. Αλαβάνος επιδεικνύει αρχομανία, ούτε αν επεχείρησε και επέτυχε επίδειξη εσωκομματικής δύναμης. Το ερώτημα έχει να κάνει με τη σκοπιμότητα του εκβιασμού του.

Και επειδή (όσο κακεντρεχής και αν είναι κανείς) πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Αλέκος Αλαβάνος ξέρει πώς να υπηρετεί το κόμμα του και να επιδιώκει το καλό του και όχι την έναρξη μιας αυτοκαταστροφικής διαδικασίας που πιθανόν να οδηγούσε σε διάλυση, οι κινήσεις του δείχνουν προς μία κατεύθυνση: την αναγνώριση ως εσφαλμένης της επιλογής Τσίπρα για την ηγεσία του ΣΑΚΟ.

Αν διαβάσει κανείς ακόμα και τη δήλωση του κ. Αλαβάνου, αφού προσπεράσει τα λουδοβίκεια κομμάτια της (τύπου "έλαβα το σκληρό μήνυμα" ότι όλοι με παρακαλάνε να μείνω γιατί χωρίς εμένα δεν μπορούν), η γενική ιδέα είναι ξεκάθαρη. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας είναι μία συνιστώσα που δεν πρέπει να καπελώνει τις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣυΡιζΑ. Με άλλα λόγια, τα φώτα να σταματήσουν να πέφτουν στον Αλέξη Τσίπρα.

Όμως οι υπόλοιπες συνιστώσες, όχι μόνον συνεισφέρουν εκλογική δύναμη επιπέδου δεύτερου δεκαδικού, αλλά εκτός του ΣυΡιζΑ θα είναι και εξαιρετικά δύσκολο να διατηρήσουν και την προηγούμενη (μικρή) δύναμή τους. Ο ΣΑΚΟ είναι ο ΣυΡιζΑ, αυτό είναι εμφανές. Και αν συνυπολογίσει κανείς ότι η θέση του κ. Αλαβάνου ισχυροποιήθηκε με τα παρακάλια των συνιστωσών, αφού όλοι οι συγκλονισμένοι σύντροφοι τον εκλιπαρούσαν και τον έπεισαν (δεν ήταν και δύσκολο) να μείνει, όλη η μανούβρα του προέδρου της ΚΟ του ΣυΡιζΑ κινείται στο πλαίσιο μιας ξεκάθαρης στρατηγικής: την ενίσχυση του ΣυΡιζΑ και την εγκαθίδρυση εντονότερων κομματικών δομών, σε βάρος της πολυφωνικής και πολυκομματικής συμμαχίας. Και σε βάρος του Τσίπρα.

Ο κ. Αλαβάνος είναι ικανός πολιτικός. Όμως έχει κάνει λάθη τραγικά. Ένα εξ αυτών ήταν η lifestyle επιλογή προέδρου πριν μερικούς μήνες. Τότε πιθανώς εκτιμούσε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έφερνε τις φρέσκες ιδέες, την αλλαγή που θα μετέτρεπε τον Συν σε αξιόπιστο πολιτικό πόλο. Σήμερα η αποτυχία του κ. Τσίπρα ομολογείται σχεδόν από όλους. Όταν καταλάγιασε ο ενθουσιασμός οι ελλείψεις και ανεπάρκειες φάνηκαν.

Όμως το κυριότερο λάθος του ήταν η ακραία και αλαζονική συχνά τακτική του, που έφερε τη συσχέτιση του ΣυΡιζΑ στη συνείδηση του κόσμου με κάθε δραστηριότητα που διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη, στο όνομα αφηρημένα ενός "αγώνα".

Ο Αλέκος Αλαβάνος στο προσεχές διάστημα θα επιχειρήσει να "μαζέψει" τα λάθη του. Και, με δεδομένο ότι ελέγχει αναμφίβολα το κόμμα, αν τα καταφέρει και στη συνεχεία αποσυρθεί, οριστικά αυτήν τη φορά, ώστε να επιτρέψει στους πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους που έχουν παραγκωνισθεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο να ανακτήσουν τη φωνή τους, τότε ίσως η κατάσταση να αλλάξει.

Οι πιθανότητες αυτό να συμβεί είναι ωστόσο ελάχιστες. Ενδεικτικά σας προτείνω να διαβάσετε άρθρο του κ. Ξυδάκη. Γράφτηκε πριν την παραίτηση Αλαβάνου και έχει πλέον αποκτήσει συλλεκτική αξία, γι' αυτό και δεν επιχειρώ τον παραμικρό σχολιασμό του. Το ότι παρόμοιου τύπου τοποθετήσεις θυμίζουν εντόνως τη λαϊκή ρήση "τους φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει" είναι ένα θέμα. Το ότι αυτή είναι η παθολογία όλου του πολιτικού συστήματος είναι το σημαντικό θέμα.

17/6/09

Καρτέλ ή ανικανότητα;

Η αποτυχία των δημοσκοπήσεων στην πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος αποτέλεσε αιτία αυστηρής κριτικής από ορισμένους δημοσιογράφους. Μάλιστα εταιρεία του χώρου εξέδωσε και ανακοίνωση - απάντηση σε άρθρο του κ. Πρετεντέρη!

Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί αν ήταν ή όχι πετυχημένες οι προβλέψεις, τόσο των προεκλογικών γκάλοπ όσο και των έξιτ πολ. Οι περισσότεροι επιμένουν στη διαφορά που είχε εκτιμηθεί σε επίπεδα διπλάσια από τα αληθή, αυτό όμως είναι το λιγότερο. Καμία πρόβλεψη δεν ήταν σωστή. Τα ποσοστά του ΠαΣοΚ υπερτιμήθηκαν, της ΝΔ το αντίθετο. Του ΣυΡιζΑ είχαν υπερτιμηθεί πάρα πολύ, με αποτέλεσμα οι εταιρείες να μην προβλέψουν ούτε καν σωστά την κατάταξη των κομμάτων. Ένα έξιτ πολ αντί για το ποσοστό των Οικολόγων, έδινε αθροιστικά ένα 10% σε όλα τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, μη διευκρινίζοντας αν οι Πράσινοι θα πιάσουν το 3%! Κανείς δεν πρόβλεψε την άνοδο του ΛαΟΣ, ενώ μόνο οι αριθμοί για το ΚΚΕ ήταν σωστοί, με τη διαφορά ότι όλοι οι δημοσκόποι έσπευδαν να εξασφαλισθούν, προεξοφλώντας ότι το ΚΚΕ έχει υποεκτιμηθεί. Κρατάγαν δηλαδή "πισινή" για τη μόνη σωστή τους πρόβλεψη!

Στα γκάλοπ πριν τις εκλογές οι Πράσινοι και ο ΣυΡιζΑ αλώνιζαν, αφήνοντας το ΚΚΕ 4ο ή 5ο, ενώ ο ΛαΟΣ εκινείτο στα όρια της εκλογικής επιβίωσης. Οι δε δύο μεγάλοι θεωρητικά πέρναγαν κρίση, αλλά στην κάλπη έπιασαν αθροιστικά ποσοστά κοντά στα συνήθη.

Ας μην κρυβόμαστε: Τα γκάλοπ και τα έξιτ πολ απέτυχαν στην πρόβλεψη του αποτελέσματος. Δεν ωφελεί να το αρνούνται οι εταιρείες, διαφορετικά υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών. Όμως οι καταγγελίες για "καρτέλ" δημοσκόπων πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά περιστατικά. Και εδώ χρειάζεται μόνο κοινή λογική.

Με τα 18άρια του ΣυΡιζΑ προ μηνών ο κ. Τσίπρας κατέστη αντιπαθής στην κοινή γνώμη. Ωφελήθηκε από τα υψηλά ποσοστά των γκάλοπ (αν υποθέσουμε ότι επρόκειτο για γραμμή του καρτέλ); Προφανώς όχι. Με τα φουσκωμένα νούμερα των Πράσινων το κόμμα του κ. Τρεμόπουλου μπήκε στο στόχαστρο των υπολοίπων και επλήγη. Η βέβαιη επικράτηση του ΠαΣοΚ έφερε επανάπαυση σε κάποιους ίσως εκ των ψηφοφόρων του. Από την άλλη η πρόβλεψη για 3% του ΛαΟΣ εκ των πραγμάτων δεν έβλαψε τον κ. Καρατζαφέρη, ενώ η εκτίμηση της διαφοράς στο 7% άμβλυνε τις δυσμενείς εντυπώσεις της ηττημένης ΝΔ, όταν τελικά αποδείχθηκε το πραγματικό μέγεθός της.

Εν ολίγοις, αν οι δημοσκόποι ήθελαν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, ή επέλεξαν τον απολύτως εσφαλμένο τρόπο ή είναι τόσο σατανικοί που προέβλεψαν την αντίδραση του εκλογικού σώματος στα νούμερα που έδιναν.

Πολλά παιχνίδια παίζονται και πολλές βρώμικες πιέσεις ασκούνται. Αν όμως θέλουμε να κατακρίνουμε τις δημοσκοπήσεις, ίσως πρέπει να επικεντρωθούμε στην κατάρτιση των επιστημόνων που ασχολούνται με αυτές και τις μεθόδους που αυτοί χρησιμοποιούν. Διότι, και ας χαρακτηρισθώ αφελής, εγώ δε βλέπω το υποτιθέμενο καρτέλ να έχει πετύχει τον στόχο του.

Αντιθέτως, στα ΜΜΕ είναι πολλοί εκείνοι που τους φτύνουν και επιχειρηματολογούν για τον βροχερό καιρό, μόνο και μόνο για να καταλήξουν στα λογικοφανή συμπεράσματα της προτίμησής τους. Και αυτοί είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από πέντε νούμερα που, στο κάτω-κάτω, όποιος έχει στοιχειώδη λογική μπορεί να αντιληφθεί αν ανταποκρίνονται ή όχι στην πραγματικότητα.

14/6/09

Κλωσώντας το... αυγό του φιδιού

Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη συνέπεσε με τη θεαματική αύξηση των ποσοστών του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού στην Ελλάδα. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αναλυτές έσπευσαν να συνδέσουν τα δύο γεγονότα, εντάσσοντας και τον ΛαΟΣ στην οικογένεια των ακροδεξιών σχηματισμών.

Η πρώτη ένσταση είναι ότι οι "αναλυτές" έχουν αδύναμη μνήμη. Διότι είναι το λιγότερο παράδοξο μέχρι την Κυριακή να εκτιμούν ότι οι Ευρωεκλογές διεξάγονται με όρους εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας, και μετά τα αποτελέσματα να βάζουν όλες τις χώρες στο ίδιο "σακί", παραβλέποντας τις ιδιαίτερες συνθήκες που καθόρισαν την ψήφο των Ευρωπαίων.

Η δεύτερη ένσταση έχει να κάνει με την πολιτική ορολογία. Όπως σε κάθε επιστήμη, έτσι και στην Πολιτική Επιστήμη και την Κοινωνιολογία, οι όροι που χρησιμοποιούνται έχουν αυστηρά καθορισμένο περιεχόμενο. Χωρίς να διαθέτει κανείς τις ειδικές γνώσεις, είναι δύσκολο να συμπεράνει αν το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη πληροί τις προϋποθέσεις και εμφανίζει τα χαρακτηριστικά που να δικαιολογούν τη χρήση του όρου "ακροδεξιό".

Εκείνο όμως για το οποίο δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις, είναι ότι ο ελληνικός ΛαΟΣ δεν έχει καμία σχέση με τα ακροδεξιά κόμματα που ψηφίσθηκαν στις υπόλοιπες χώρες. Σε σύγκριση με αυτά, ο συγχωρεμένος Χάιντερ και ο (πρόεδρος της ιταλικής Βουλής!) Φίνι φαντάζουν κεντροαριστεροί... Για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα πολιτικών με μεγάλη απήχηση στις χώρες τους, που είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον και των Ελλήνων πολιτικών σχολιαστών.

Ο ΛαΟΣ φιλοξενεί διαφόρων ειδών στελέχη, πολλά εκ των οποίων έχουν εκφράσει ακραίες θέσεις. Όμως η επίσημη γραμμή τού κόμματος ποτέ δεν περιέλαβε π.χ. αμφισβήτηση των διωγμών των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία (αν και αντισιωνιστικές κορώνες εμπλουτίζουν τη ρητορική τού κ. Καρατζαφέρη), ουδέποτε οργάνωσε ξυλοδαρμούς αλλοδαπών, ούτε συναθροίσεις κοντοκουρεμένων νεοναζί. Και μη σκεφτεί κανείς "αλίμονο, να φτάναμε σε τέτοιο σημείο", διότι τα προαναφερθέντα παραδείγματα αποτελούν ένα απειροελάχιστο κλάσμα της δραστηριότητας των κομμάτων της αλλοδαπής, δίπλα στα οποία τοποθετείται σήμερα ο ΛαΟΣ.

Για αυτήν την ιδεολογική σύγχυση βαριά είναι η ευθύνη τής Νέας Δημοκρατίας, που πέφτοντας στην παγίδα των αντιπάλων της, όχι μόνο αποξενώθηκε από το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων της, αλλά απαρνήθηκε την ίδια την ιδεολογική της ταυτότητα. Η κενολογία τού "μεσαίου χώρου" (ο μεσαίος χώρος είναι μη-ιδεολογία, γιατί εκφράζει κοινωνικά πολίτες όλου του φάσματος) άφησε τη ΝΔ ευάλωτη στις διαρροές προς τα δεξιά.

Υπάρχει λοιπόν αύξηση της απήχησης των ακροδεξιών ιδεών στην Ελλάδα;

Η συζήτηση στα ΜΜΕ έχει ξεκινήσει από λάθος βάση: το 7% του ΛαΟΣ στις Ευρωεκλογές. Ό,τι ισχύει για την επίδοση των υπολοίπων κομμάτων πρέπει να ληφθεί υπόψιν και για την ερμηνεία αυτού του ποσοστού (κυβερνητική κρίση, ψήφος διαμαρτυρίας, ανομοιογενής αποχή, εσωτερική πολιτική επικαιρότητα).

Πιθανή άνοδος της Ακροδεξιάς δε θα αποτελούσε μονοσήμαντο πολιτικό γεγονός, αλλά κοινωνικό φαινόμενο με πολλές προεκτάσεις. Υπό αυτήν την έννοια, είναι απολύτως εσφαλμένο ένα (ευρω)εκλογικό αποτέλεσμα να πυροδοτεί μια τέτοια συζήτηση. Ενδείξεις ακροδεξιάς στροφής τής κοινωνίας με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις θα έπρεπε να έχουν εμφανισθεί, επισημανθεί και συζητηθεί πολύ νωρίτερα. Με άλλα λόγια, αν η ελληνική κοινωνία ήταν πράγματι "ακροδεξιά" ή, εν πάση περιπτώσει, περισσότερο δεξιά από ό,τι πριν τις εκλογές, θα έπρεπε να μας είχε δώσει τα σημάδια της πολύ καιρό πριν.

Και σε αυτό το σημείο αρχίζουν ορισμένοι να απαριθμούν πραγματικά μεν περιστατικά (την Κούνεβα, ξυλοδαρμούς μεταναστών, κρούσματα ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας), που όμως δεν είναι απολύτως ενδεικτικά της κοινωνικής συγκυρίας στην Ελλάδα.

Στη χώρα μας δεν είναι οι εκφάνσεις τής Ακροδεξιάς που απαντώνται συχνότερα, αλλά της "ακτιβιστικής" Αριστεράς. Δεν ήταν οι κοντοκουρεμένοι Χρυσαυγίτες που έκαιγαν επί 15 ημέρες την Αθήνα, ο κ. Καρατζαφέρης (παρά την έντονη ρητορική του) ουδέποτε έχτισε καθηγητές Πανεπιστημίου μέσα στα γραφεία τους, ποτέ δεν παρακίνησε σε "αντάρτικο πόλεων", δεν είναι τα στελέχη του ΛαΟΣ που καταλαμβάνουν δημόσια περιουσία απλά επειδή μπορούν και το θέλουν, ούτε "αλλοτριώνουν" Τράπεζες για τις ανάγκες του αγώνα (!) και σίγουρα το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο για κάψιμο είναι του Άδωνι Γεωργιάδη και όχι του Παρατηρητή.

Για να μη χάνουμε λοιπόν τον μπούσουλα, αυτοί που έχουν προκαλέσει το κοινό αίσθημα δεν είναι οι "ακροδεξιοί", αλλά οι "ακροαριστεροί". Και εδώ την προσοχή σας: το αρνητικά φορτισμένο πρόθεμα "ακρο-" πηγαίνει μόνο ασορτί με τη Δεξιά, ποτέ με την Αριστερά. Ο ουδέτερος όρος "αριστεριστές" ή ο σχεδόν θετικός "αντιεξουσιαστές" συνοδεύει τις έκνομες ενέργειες που εξυπηρετούν τις ανάγκες του αγώνα -ενός αγώνα που δεν είναι ποτέ ακραίος, δεν είναι ποτέ αντιδημοκρατικός, και αυτό επειδή πολεμά καθε μορφή κρατικής καταπίεσης (βλ. δημοκρατικής νομιμότητας).

Οι "νοικοκυραίοι" λοιπόν νιώθουν αποστροφή τόσο για τους νεοναζί που χαιρετούν στρατιωτικά ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο, όσο και για τους αξύριστους και άπλυτους μαλλιάδες με τα αμπέχονα. Οι δεύτεροι όμως είναι πολύ πιο δραστήριοι και προκλητικοί από τους πρώτους. Ενώ όλοι μιλούσαν για διψήφια ποσοστά του ΣυΡιζΑ, και άρα για ενίσχυση της Αριστεράς (μόλις πριν έναν χρόνο!), οι αναρχικοί έκαναν τις αλήστου μνήμης καταδρομικές επιχειρήσεις -ανενόχλητοι. Ενώ μιλούσαν για εξέγερση των μαθητών, χωρίς ποτέ να μας εξηγήσουν τι τους εξήγειρε και τι αιτούνταν, οι "αντιεξουσιαστές" κατέστρεφαν μετά μανίας -ανενόχλητοι. Πόσο πιθανό ήταν ο φιλήσυχος πολίτης να μην αγανακτήσει, και με τις αριστερίστικες ανοησίες που προσέφεραν πολιτική κάλυψη και με την κυβερνητική ανικανότητα;

Αν μας αρέσουν τα καθαρά λόγια, η ενίσχυση του ΛαΟΣ οφείλεται σε τέσσερις παράγοντες, σχετιζόμενους με την ασωτερική ατζέντα αποκλειστικά:
1) Η αποθράσυνση των ακραίων στοιχείων της Αριστεράς, σε συνάρτηση με την αδυναμία προάσπισης της δημόσιας τάξης,
2) Η ιδεολογική σύγχυση της Νέας Δημοκρατίας, που διευκόλυνε τη στροφή προς τον αυθεντικότερα "δεξιό" ΛαΟΣ,
3) Η κυβερνητική αποτυχία, που κατηύθυνε ψήφο διαμαρτυρίας και προς το κόμμα Καρατζαφέρη και
4) Η αδιαφορία των υπολοίπων κομμάτων για τα θέματα που αποτελούν τον πυρήνα της δεξιάς σκέψης και που στην παρούσα συγκυρία έχουν βαρύνουσα σημασία, καθώς επηρεάζουν τη ζωή τού Έλληνα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας (μετανάστευση, δημόσια τάξη και εγκληματικότητα, εθνικά θέματα κ.λπ.).

Στο τελευταίο ο Καρατζαφέρης εντόπισε πεδίο δόξης λαμπρόν. Πολλές αρνητικές κρίσεις για τον ΛαΟΣ έχουμε διαβάσει τις τελευταίες ημέρες. Ο Καρατζαφέρης σύμφωνα με αυτές είναι δημιούργημα των ΜΜΕ, λαϊκιστής, καιροσκόπος, τυχοδιώκτης... Όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό αληθεύουν. Όπως αληθεύει και η κρίση ότι οι θέσεις του στα θέματα που θίγει δεν είναι ούτε σαφείς, ούτε ουσιαστικές.

Όμως δεν είναι και ακραίες. Ο ΛαΟΣ δε μίλησε για απομάκρυνση όλων των μεταναστών, δεν υποστήριξε την ανωτερότητα της ελληνικής φυλής, δεν υποκίνησε καμία βίαιη ενέργεια εναντίον των αλλοδαπών. Σε αυτό υπάρχει τεράστια σύγχυση -αριστερής προέλευσης. Η προσέγγιση έξω οι ξένοι για να μη μιάνουν την καθαρή ελληνική φυλή, είναι ρατσιστική. Το ίδιο και η θέση ότι γενικώς και αορίστως οι Αλβανοί αυξάνουν την εγκληματικότητα.

Όμως όταν ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν αντέχει τόσους μετανάστες μιλάει πολιτικά.

Τα ελληνικά σχολεία μέχρι πριν λίγα χρόνια λειτουργούσαν σε διπλοβάρδιες -μόνο για την εκπαίδευση των ντόπιων. Σήμερα καλούνται να υποστηρίξουν και αμέτρητους αλλοδαπούς, που το σύστημα αδυνατεί να ενσωματώσει.

Τα νοσοκομεία δυσλειτουργούν, γιατί και το επιπλέον βάρος τής περίθαλψης των μεταναστών είναι δυσβάσταχτο. Και ενώ όλοι κακίζουμε (και δικαίως) την (κάθε) Κυβέρνηση που δεν μπορεί να λάβει μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται φορολογικά μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι λαθρομετανάστες, που ούτε φόρους, ούτε εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία πληρώνουν, πρέπει να περιθάλπονται σε βάρος των υπολοίπων, και όποιος επιχειρηματολογήσει για το αντίθετο είναι ρατσιστής και απάνθρωπος!

Δεν μπορεί αβασάνιστα να κατηγορείται για ρατσισμό μία κοινωνία που μέσα σε μία δεκαετία, από εκεί που τροφοδοτούσε με μετανάστες (μέσω καθαρών, συμπεφωνημένων και οργανωμένων διακρατικών συμφωνιών) τις άλλες χώρες, βρέθηκε τελείως ανοργάνωτη και απροετοίμαστη να φιλοξενεί ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Τα κόμματα εξουσίας είχαν αφήσει προκλητικό κενό με τις, το ξαναγράφω, χαζοχαρούμενες τοποθετήσεις τους στα προβλήματα που ανέδειξε (με τον γραφικό του τρόπο) ο ΛαΟΣ. Στη δημόσια τάξη π.χ., ενώ η ΝΔ επέβαλε την "παθητική" στάση της Αστυνομίας εξοργίζοντας τους πολίτες, το ΠαΣοΚ σε κάθε ευκαιρία τρομοκρατεί τους επιρρεπείς σε τέτοιες ανοησίες με την "ανασύσταση του κράτους της Δεξιάς" -για να αναφέρω μόνο δύο από τις δεκάδες επιπόλαιες επιλογές των μεγάλων κομμάτων, προκειμένου να αποφύγουν τη διαχείριση δύσκολων θεμάτων. Έτσι αγνόησαν τις επιταγές τής κοινωνίας και σήμερα, υπό την πίεση της εκλογικής επιτυχίας του Καρατζαφέρη, διαγκωνίζονται για την ανάδειξη του δεξιότερου των δεξιών!

Με την αποστροφή του περί "μηδενικής λαθρομετανάστευσης", ο κ. Παπανδρέου ήρθε σε προκλητική αντίθεση και με την πολιτική του και (το χειρότερο) με τις απόψεις του περί ανοικτής κοινωνίας. Ασυγχώρητη όμως είναι η προχειρότητα και της Κυβέρνησης. Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται για βιαστικές εξαγγελίες, αλλά απαιτεί οργανωμένο και αποτελεσματικό σχέδιο.

Αν λοιπόν Κυβέρνηση και μείζων Αντιπολίτευση συνεχίσουν να εξαντλούνται σε ρητορικά σχήματα για να ερεθίσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά τής κοινωνίας, αποσκοπώντας σε εκλογικά κέρδη και όχι σε αποτελέσματα, ο ψηφοφόρος μοιραία θα στραφεί ακόμη πιο έντονα στους αυθεντικούς εκφραστές της Δεξιάς.

Και ο κ. Καρατζαφέρης θα βρεθεί να ανταγωνίζεται το ΚΚΕ για την τρίτη θέση στις επόμενες εκλογές.

13/6/09

Κατοστάρα

Έγραφα χθες ότι σε αυτό το ιστολόγιο επισημαίνουμε τα αυτονόητα που οι υπόλοιποι επιλέγουν να αγνοήσουν. Τις περισσότερες φορές όμως η ανταπόκριση που βρίσκουμε είναι απογοητευτική και οι αντιδράσεις από αρνητικές εώς προσβλητικές. Δε μου αρέσουν οι απολογισμοί, αλλά είναι φρόνιμο να γίνονται κατά διαστήματα για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε. Τι γράψαμε λοιπόν σε αυτά τα σχεδόν δύο χρόνια;

Υπήρξαμε σκληροί με την Κυβέρνηση, την ώρα που κάθε μέτρηση την έφερνε πρώτη. Τότε κάποιοι νόμιζαν ότι ο λαός θα ψηφίζει εις τους αιώνας των αιώνων Καραμανλή κι ας μην έχει δικαιωθεί ούτε στο ελάχιστο για την επιλογή του.

Επισημάναμε την καταστροφική επιλογή Παπανδρέου για το ΠαΣοΚ και τη λάθος ρώτα στην οποία το κόμμα αρμένιζε. Η πτώση των ποσοστών και η απώλεια ψήφων μας δικαίωσε.

Επικρίναμε τα "φεστιβάλ Δημοκρατίας" της άμεσης εκλογής αρχηγού. Χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος για να συνέλθει το ΠαΣοΚ από το εσωκομματικό αλληλομαχαίρωμα -αν συνήλθε ποτέ.

Πριν από όλους (και ενώ τα γκάλοπ έπεφταν έξω φέρνοντάς τον μετά βίας στο 3%) είχαμε προβλέψει την εκλογική άνοδο του ΛαΟΣ.

Εν μέσω της ενθουσιώδους υποδοχής του φαινομένου Τσίπρα υπήρξαμε αυστηρότατοι. Σήμερα ας έρθει κάποιος να μας χαρακτηρίσει άδικους.

Όταν όλοι προέβλεπαν το τέλος του δικομματισμού εδώ επιχειρηματολογούσαμε με ψυχραιμία. Η αθροιστική πτώση ΠαΣοΚ - ΝΔ στις Ευρωεκλογές υπήρξε... 1% (σε σχέση με το προηγούμενο αρνητικό τους ρεκόρ), ενώ η κρίση του πολιτικού συστήματος κάθε άλλο παρά αλώβητους άφησε τους μικρούς.

Δε θα συνεχίσω. Όσοι μας τιμούν με την προσοχή τους ξέρουν καλά ότι είναι πολλές οι φορές που επισημάναμε όσα οι ειδικοί πολιτικοί αναλυτές και δημοσκόποι είδαν κατόπιν εορτής.

Σε αυτές τις 100 αναρτήσεις υπάρχει εκτός των παραπάνω πλήθος προτάσεων και προβληματισμών για τα κοινωνικά θέματα, τα εξωτερικά, τον τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας και άπειρες αφορμές για συζήτηση.

Η ανταπόκριση ήταν αρνητική, διότι κατά κανόνα δε διστάζουμε να τα βάλουμε με δημοφιλή πρόσωπα και ιδέες. Αν αρχίσω την απαρίθμηση των περιπτώσεων που εισέπραξα προσβλητικά σχόλια δε θα έχω τελειωμό. Κανένας δεν αρέσκεται στο να ακούει αυτά που δεν του αρέσουν, γι' αυτόν τον λόγο και καταλαβαίνω τις αντιδράσεις.

Κλείνοντας θέλω να πω ένα: Όποιος ενδιαφέρεται για να διαβάσει κείμενα όμορφα, όπου ο γράφων ξεδιπλώνει με μαεστρία τις λογοτεχνικές του δεξιότητες, όποιος θέλει χιουμοριστική κριτική, όποιος ψάχνει για τυφλή κομματική υποστήριξη, όποιος θέλει να συνεχίσει να ακούει τα ίδια και τα ίδια, δε θα βρει τίποτα εδώ. Όποιος όμως ενδιαφέρεται και ανησυχεί πραγματικά για τα προβλήματα του τόπου θα βρει πολλά, που όλοι οι υπόλοιποι θα διαπιστώνουν μερικούς μήνες μετά, αλλά και κάτι σημαντικότερο: την ευκαιρία για νηφάλιο και ουσιαστικό διάλογο.

Σε όσους αυτά τα δύο χρόνια μας στηρίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ.

12/6/09

Ο γρίφος των μικρών

Ολοκληρώνοντας τον σχολιασμό των Ευρωεκλογών θα ρίξουμε μια ματιά και στα μικρά κόμματα, τα οποία έλαβαν σχεδόν 7,4% των ψήφων (10,9%, μαζί με το 3,5% των Πράσινων).

Έβδομο τερμάτισε το Μακεδονικό Μέτωπο Παπαθεμελή - Ζουράρι. Σε σχέση με την Δημ. Αναγέννηση το 2007 έχει αύξηση 8.000 ψήφων, γεγονός το οποίο αποτυπώνει την απήχηση του παλαιού πολιτικού σε ποσοστά κοντά στο 1% (1,27% φέτος). Η προσθήκη του γνωστού και από τις συχνές και δυναμικές τηλεοπτικές παρεμβάσεις του κ. Ζουράρι εξηγεί και αυτήν τη μικρή αύξηση.

Ελάχιστα πίσω από το ΠαΜαΜε ήρθαν οι... Κυνηγοί (1,26%). Η επίδοσή τους σε απόλυτο αριθμό ψήφων είναι αξιοσημείωτα σταθερή σε σχέση με το 1999, που είχαν λάβει 1% με 64.194 ψήφους. Την Κυριακή προσήλκυσαν 64.782! Ούτε και εδώ έχουμε λοιπόν αξιοσημείωτη μεταβολή 10 χρόνια μετά.

Ο κ. Μάνος σίγουρα θυμάται με νοσταλγία τις εποχές που τα ΜΜΕ προέβαλλαν τη δραστηριότητά του με τους Ταύρους (τότε αλίευε ψήφους από τη ΝΔ...). Φέτος κινήθηκε και δικαστικά για να εξασφαλίσει τον τηλεοπτικό χρόνο που έκρινε ότι αξίζει.

Εγώ πάλι τόσο τον ίδιο, όσο και άλλα στελέχη του κόμματός του είδα περισσότερες φορές από τα στελέχη του ΠαΜαΜΕ, ενώ εκπροσώπους των Κυνηγών δεν είδα πουθενά. Αυτό δεν βοήθησε τον έμπειρο πολιτικό να αποφύγει επιδόσεις κατώτερες των δύο αυτών κομμάτων, τα οποία μάλιστα έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι είναι μονοθεματικά! Σε σχέση με τους Φιλελεύθερους το 1999 το κοινό του κ. Μάνου περιορίσθηκε κατά 65.000 ψήφους, ήτοι υποτριπλασιάστηκε.

Παράλληλα οι διαμαρτυρίες της Δράσης καταντούν προκλητικές σε σχέση με τη φωνή που (δεν) είχαν άλλα κόμματα. Το ψηφοδέλτιο του κ. Μάνου έμοιαζε με προσκλητήριο αρθρογράφων της Καθημερινής, ενώ ο ίδιος εμφανιζόταν συχνότατα στον ΣΚΑΪ και πολύ πριν τις εκλογές, έχοντας έτσι την ευκαιρία να αναπτύξει τις θέσεις του. Μάλλον λοιπόν τα δάκρυά του για την απουσία πολυφωνίας στα ΜΜΕ σχετίζονται περισσότερο με τα εκλογικά κέρδη τα οποία προσδοκά, παρά με το ενδιαφέρον του για την ισηγορία...

Άλλες φιλόδοξες παρατάξεις σημείωσαν απογοητευτικές επιδόσεις. Για παράδειγμα η Φιλελεύθερη Συμμαχία με 4.500 ψήφους, έχασε και 3.000 σε σχέση με το 2007! Ένα κόμμα που βασιζόταν όσο κανένα στο Ίντερνετ και τα μπλογκ -το 2007 μία διαδικτυακή βόλτα έμοιαζε με είσοδο σε εικονική πραγματικότητα, καθώς η απήχηση του κ. Περλικού και των συνεργατών του εμφανιζόταν δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με την απήχηση στην κάλπη- για να καταρρεύσει για ακόμα μία φορά η θεωρία του "κινήματος των μπλόγκερ". Φέτος όμως ο ΣΚΑΪ άφησε στην άκρη τα μπλογκ του 2007 και μάζευε λουλούδια...

Περίπου 8.000 ψήφους πήρε η Κοινωνία.

Συνολικά στις τελευταίες Ευρωεκλογές τα κόμματα κάτω του 2% έλαβαν:
2009: 7,38% και 388.264
2004: 5,20% και 326.749
1999: 8,13% και 545.749, χωρίς τους Ταύρους: 6,51% και 441.779.

Βλέπουμε λοιπόν ότι σε σημαντικό βαθμό είναι η μεγάλη αποχή που έχει ανεβάσει τα ποσοστά των μικρών, αφού το 1999 οι ψήφοι ήταν περισσότερες.

Για να είμαστε όμως και δίκαιοι πρέπει να προσθέσουμε και τους Οικολόγους - Πράσινους, με τον απόλυτο αριθμό ψήφων να φτάνει έτσι το 567.228, ποσοστό παρόμοιο του 1999 (χωρίς να προσθέτουμε και το 2,28% της ΠολΑν του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο θεωρητικά επέστρεψε στη ΝΔ -διαφορετικά η απήχηση των μικρών έχει πέσει θεαματικά, σε αντίθεση με την άποψη των αναλυτών).

Αν θέλουμε λοιπόν να προσδιορίσουμε την "εξωσυστημική" ψήφο των Ευρωεκλογών σε απόλυτους αριθμούς βλέπουμε ότι υπάρχει πάνω - κάτω σταθερότητα την τελευταία δεκαετία. Ειδικά σε σχέση με το 1999 οι μικροί έχουν σχεδόν ίδιες ψήφους και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Οι Ευρωεκλογές του 1999 είναι παρόμοιες με τις φετινές σε πολιτική συγκυρία, με μία Κυβέρνηση σε πτώση, σκάνδαλα, δυσαρέσκεια, ψήφο διαμαρτυρίας.

Ενώ όμως δικαιολογείται κανείς να υποστηρίξει ότι με κάτι λιγότερο από 600.000 ψήφους οι μικροί βρίσκουν "ταβάνι", θα είναι παράβλεψη να αγνοήσουμε και το γεγονός ότι με την αποχή στα ύψη αυτά τα κόμματα κράτησαν τη δύναμή τους και το κοινό τους ήρθε στην κάλπη και ψήφισε. Για τους μικρούς λοιπόν, που δεν έχουν αυστηρή δομή και δεν αριθμούν πολλά μέλη, οι εκλογικές επιδόσεις, τα ποσοστά, εξαρτώνται από τη συνολική συμμετοχή.

Σε αυτήν την "εξωσυστημική" ψήφο θεωρώ ότι ανήκουν και οι Πράσινοι και ακριβώς επειδή αυτό το όριο των 600.000 είναι δύσκολο να επιτευχθεί σε βουλευτικές εκλογές, η εκλογική επιβίωση του κόμματος του κ. Τρεμόπουλου θα εξαρτηθεί από δύο παράγοντες: Το μέγεθος της αποχής (που ευνοεί τα μικρότερα κόμματα) και την επίδοση του ΣυΡιζΑ (αφού η δεξαμενή ψηφοφόρων είναι κοινή).

Πάντως οι υπερβολές των ΜΜΕ για την ψήφο προς τα μικρά κόμματα και για το "πρωτοφανές" 7% που συγκέντρωσαν δε μοιάζουν δικαιολογημένες και πρόκειται μάλλον για ένα κοινό που στις χαλαρές ψηφοφορίες πιο εύκολα "φεύγει" προς Οικολόγους, Κυνηγούς κ.λπ. για να επιστρέψει στους "μεγάλους" εξίσου εύκολα, καθώς και για το κοινό παλαιών πολιτικών (Μάνος, Παπαθεμελής).

Συμπερασματικά, αυτό το 7% ενώ οφείλεται στον μικρό παρονομαστή λόγω μεγάλης αποχής και ενώ δεν αντικατοπτρίζει πραγματική αύξηση ποσοστών, κινητοποιεί σταθερά ένα κομμάτι συμπολιτών μας. Δεν πρέπει λοιπόν να αποδίδουμε βιαστικά σε αυτούς τους ανθρώπους την ταμπέλα της ευκαιριακής "ψήφου διαμαρτυρίας". Σε κάποιο βαθμό αυτό ισχύει, όμως πολλοί από όσους στράφηκαν στα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα δεν το έκαναν σπασμωδικά.

Η ανανεωτική Αριστερά σε κρίση ταυτότητας

Ήταν Αύγουστος του 2007 όταν παρατηρούσαμε ότι το έντονο "κόκκινο" στην ιδεολογία του ΣυΡιζΑ (ο κινηματικός χαρακτήρας και ο ισοπεδωτικός λόγος που αποτέλεσαν τα κύρια χαρακτηριστικά της ηγεσίας Αλαβάνου) αποτελούσε μία επιλογή που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δίκοπο μαχαίρι: Ένα κόμμα με ασαφή ιδεολογία που στόχευε στη χαλαρή ψήφο είχε μετατραπεί σε ένα δεύτερο ΚΚΕ, πολύ πιο θορυβώδες και πολύ πιο αρτηριοσκληρωτικό, στους κόλπους του οποίου άρχισαν να βρίσκουν στέγη ακραία στοιχεία της Αριστεράς. Το ελκυστικό, μοντέρνο πρόσωπο της εποχής Κωνσταντόπουλου είχε δώσει τη θέση του σε μία πιο σκληρή γραμμή, ιδεολογικά εξίσου ασαφή, αλλά σίγουρα λιγότερο γοητευτική για τους απολιτίκ νέους, οι οποίοι στον Συνασπισμό έβλεπαν μέχρι τότε μία ασφαλή επιλογή.

Στις εκλογές του 2007 το 5% θα έμοιαζε ανεξήγητο αν δεν είχε προηγηθεί η μαύρη συγκυρία των πυρκαγιών. Η ρητορική επιμονή του κ. Αλαβάνου σε θέματα περιβάλλοντος είχε αποτέλεσμα: Ένα 6% του εκλογικού σώματος επέλεξε ΣυΡιζΑ και Πράσινους. Ο ελληνικός λαός είχε πρόσκαιρα αποκτήσει οικολογικές ευαισθησίες...

Μετά τις εκλογές ο Αλέκος Αλαβάνος επικαλούμενος λόγους υγείας (!!!) είχε παραιτηθεί από την προεδρία του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΑΚΟ), αλλά όχι και από την ηγεσία της ΚΟ του ΣυΡιζΑ. Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα θα έφερνε και πάλι τη νεολαία στον Συνασπισμό, όμως το πολιτικό καπέλωμα του προέδρου του ΣΑΚΟ από τον κ. Αλαβάνο τον μετέτρεψε σε κακόγουστη μαριονέτα: Θράσος προκλητικό, λόγος γεμάτος ασυνάρτητα αριστερίστικα κλισέ και μηδενική επαφή με την πραγματικότητα. Ενδεικτική η επίκληση του Μάο ("Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση") και ο τρόπος χειρισμού των γεγονότων του Δεκεμβρίου.

Στην πρώτη εκλογική αποτύπωση του φαινομένου Τσίπρα ο λαός υπήρξε σκληρός. Ο ΣυΡιζΑ κατάφερε να συγκεντρώσει μικρότερα ποσοστά απ' ό,τι στις βουλευτικές εκλογές, βλέποντας τους Πράσινους να τριπλασιάζουν τη δύναμή τους. Όχι μόνο δεν μπόρεσε να καρπωθεί τη συγκυρία των χαλαρών εκλογών και της κρίσης των δύο μεγάλων (την οποία τα στελέχη του διαπιστώνουν συνεχώς), αλλά βρέθηκε να αιμορραγεί εξαιτίας ενός κόμματος το οποίο βαδίζει στα χνάρια του Κωνσταντόπουλου που αγαπήσαμε: Χαλαρή ιδεολογία, πολιτικά χάπενινγκ, "αθώα" ψήφος διαμαρτυρίας...

Ο ΣυΡιζΑ παρουσιάζει σήμερα μεγάλα προβλήματα:

Η διαρχία έχει μπερδέψει τον κόσμο, ο κ. Αλαβάνος μοιάζει ερωτευμένος με τον εαυτό του και η εντιμότητά του έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση, ενώ το πατρονάρισμα του Τσίπρα (ενδεικτικός ο αποκλεισμός του από το debate) αποδεικνύει ότι οι επιφυλάξεις για τις ικανότητές του ομολογούνται τώρα ακόμα και από τον ίδιο τον σχηματισμό του οποίου υποτίθεται ότι ηγείται!

Ο ασφυκτικός έλεγχος των κομματικών οργάνων από τον Αλαβάνο έχει δημιουργήσει εντάσεις στο εσωτερικό του ΣυΡιζΑ και η προσπαθεια φίμωσης κάθε αξιόλογης φωνής δε συνάδει με τον χαρακτήρα του Συνασπισμού. Πρόσφατο παράδειγμα ο εξοβελισμός του Δημήτρη Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου (με την πρόφαση της διαδικασίας άμεσης εκλογής - επίδειξης δύναμης της πλευράς Αλαβάνου) και ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα η απαξίωση του Λεωνίδα Κύρκου. Κάθε φωνή κριτικής αγνοήθηκε και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά.

Η πιο σημαντική παράμετρος όμως, απόρροια των παραπάνω, είναι η ανευθυνότητα που ο ΣυΡιζΑ έχει επιδείξει σε όλα τα σημαντικά θέματα: Η απίστευτη αναμπουμπούλα στην Παιδεία, την οποία αγκάλιασε πολιτικά ο κ. Αλαβάνος, οδήγησε στην ταλαιπωρία χιλιάδων μαθητών και φοιτητών, ακύρωσε στην πράξη κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα στα Πανεπιστήμια. Οι οικολογικές ευαισθησίες εξαντλήθηκαν στο εμπορικό κέντρο του Βοτανικού καταδεικνύοντας με χονδροειδέστατο τρόπο υποκρισία, αφού η αξιοθαύμαστη πανίδα της περιοχής μένει ανεπηρέαστη από το γιγάντιο οικοδόμημα του γηπέδου του ΠΑΟ, προφανώς για να μη θιγούν τα αισθήματα των φιλάθλων - ψηφοφόρων. Ακόμα και σήμερα η πρόταση για ελεύθερη μετακίνηση παράνομων μεταναστών εντός της ΕΕ δείχνει τον πανηγυρτζίδικο τρόπο προσέγγισης των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων.

Ο χαρακτήρας της εξέγερσης που δόθηκε στις καταστροφές του Δεκεμβρίου ήταν το αποκορύφωμα. Ο κ. Αλαβάνος και η παρέα του φέρουν βαριά ευθύνη για την αποθράσυνση κάθε κακοποιού στοιχείου, που στο όνομα κάποιου "αγώνα" και κάποιας "επανάστασης", χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας ή τύψεων, ρημάζει αλύπητα τον ιδρώτα του εργαζόμενου -αυτού που η Αριστερά υποτίθεται ότι σέβεται και προστατεύει. Ο κοινωνικός ιστός διερράγη, όχι γιατί 100 νεαροί αποφάσισαν να τα κάνουν λαμπόγυαλο στο όνομα ενός αδικοχαμένου παιδιού, αλλά γιατί οι πράξεις τους νομιμοποιήθηκαν από έναν κομματικό σχηματισμό, ο οποίος στην παρόξυνση της συγκυρίας έσπευσε να αποκομίσει εκλογικά οφέλη. Μιας συγκυρίας που τον έφερνε τρίτο με διψήφια ποσοστά...

Το δίδυμο Τσίπρα - Αλαβάνου συνετρίβη, όχι γιατί δε χειρίστηκε σωστά τα υψηλά ποσοστά του ("Είναι μια δοκιμή" είχε σωστά πει ο κ. Αλαβάνος το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 για το 5% των εκλογών), αλλά γιατί δεν μπόρεσαν να τα αναλύσουν σωστά. Δεν ανέπτυξαν πολιτική δυναμική, δεν κέρδισαν ψήφους με τους χειρισμούς τους -αλλά η εγωπάθειά τους δεν επέτρεψε στα φουσκωμένα από τα γκάλοπ μυαλά τους να το αντιληφθούν. Απλά υποδέχθηκαν προσωρινά έναν τεράστιο αριθμό απογοητευμένων πρώην Πασόκων (η συγκυρία της εσωκομματικής κρίσης στο ΠαΣοΚ ήταν πρωτοφανής), έναν αριθμό πολιτών με αυξημένες οικολογικές και περιβαλλοντικές ευαισθησίες (οι οποίες τονώθηκαν από την ανελέητη προπαγάνδα του συγκροτήματος Αλαφούζου), ενώ δίπλα στους αναρχο-αυτόνομους, αντιεξουσιαστές και δε συμμαζεύεται επεχείρησαν να ταιριάξουν τη χαλαρή ψήφο.

Όταν οι Πασόκοι επαναπατρίσθηκαν, όταν οι εκπομπές για τα γατόσκυλα του ΣΚΑΪ ανέδειξαν τους Πράσινους και όταν ο αηδιασμένος πολίτης αποφάσισε να μην ψηφίσει ή αξιολόγησε το κόμμα Τρεμόπουλου και τις απλοϊκές θέσεις του ως ασφαλή και ακίνδυνη απολιτίκ επιλογή, ο Τσίπρας είδε όχι μόνο να μην κερδίζει τα 18άρια των γκάλοπ, αλλά να χάνει τη δύναμη των βουλευτικών εκλογών, ένα κόμμα με ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων να ισχυροποιείται και το αντίθετο ιδεολογικά άκρο (ΛαΟΣ) να γιγαντώνεται και να φιλοδοξεί να αναβαθμισθεί, επηρεάζοντας τις εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές αποτελούν ένα τεράστιο στοίχημα για τον ΣυΡιζΑ, και ίσως να θέσουν εν αμφιβόλω την ίδια την επιβίωσή του. Οι αλλαγές πρέπει να είναι άμεσες και σαρωτικές, και πρέπει να ξεκινήσουν από την απόσυρση Αλαβάνου - Τσίπρα, αφού βαρύνονται με την κληρονομιά που έχει καταστήσει το κόμμα αντιπαθητικό, αν όχι επικίνδυνο για μεγάλη μερίδα των πολιτών.

Όμως και για τους Πράσινους οι εκλογές είναι κρίσιμες. Η οριακή επίτευξη του 3% με τη συμμετοχή στο μισό των εγγεγραμμένων δείχνουν ότι και η δική τους δυναμική και απήχηση είναι περιορισμένη. Η σκανδαλώδης προβολή τους από τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή δημιουργεί έντονα ερωτηματικά για τη σχέση τους με επιχειρηματικά συμφέροντα (το αυτό ισχύει και για τη "Δράση", ένα κόμμα - δημιούργημα της άλλοτε σοβαρής και έγκυρης εφημερίδας), ενώ δεν είναι τυχαίο ότι όσο περισσότερο γνωστές γίνονταν οι θέσεις τους για άλλα θέματα, εκτός του προνομιακού πεδίου της οικολογίας, τόσο μειωνόταν (απότομα) και η δυνητική δύναμή τους.

Αυτό το 3% δεν είναι "χρωματισμένοι" Πράσινοι. Είναι όλοι αυτοί που θέλουν να ψηφίζουν, αλλά προτιμούν μία ασφαλή επιλογή, χωρίς έντονα πολιτικά στοιχεία -με άλλα λόγια είναι οι διάδοχοι των υποστηρικτών του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Και είναι πολύ πιθανό στις επόμενες εκλογές να θαυμάζουμε το φαινόμενο των Κυνηγών, του Λεβέντη ή όποιου άλλου κόμματος καταφέρει να προσελκύσει αυτήν τη μάζα ψήφων που αν δεν ήταν ο ΣΚΑΪ θα είχε κατά πάσα πιθανότητα πολυδιασπαρεί.

Όταν οι εκλογές αποκτήσουν νόημα, όταν μία σκληρή μάχη ΠαΣοΚ - ΝΔ φέρει την πόλωση, την ώρα που κάθε ψήφος θα μετράει, τότε θα έρθει η ώρα της δοκιμασίας για Πράσινους και ΣυΡιζΑ. Και μην ξεχνάμε ότι οι Ευρωεκλογές του 1999, με τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά για τα δύο μεγάλα κόμματα, ακολουθήθηκαν από τις βουλευτικές του 2000...

ΥΓ: Η σημερινή είναι σημαντική για μένα ημέρα. Με το κλικ στο "Δημοσίευση" οι σκέψεις μου για 100η φορά ετέθησαν στην κρίση των αναγνωστών. 98 κείμενα (συν τις 2 πρώτες, δοκιμαστικές αναρτήσεις στην αρχική διεύθυνση του blog), άλλα μικρά και άλλα περισσότερο εκτεταμένα, με σκέψεις για την κατάσταση της χώρας χωρίς παρωπίδες και κομματικά γυαλιά, με μόνο κίνητρο την αγωνία για τον δρόμο στον οποίο βαδίζει.

Δεν έχουν σημασία τα νούμερα -τα κλικ, τα σχόλια, οι τακτικοί αναγνώστες. Το ιστολόγιο θα συνεχίσει να έχει λόγο ύπαρξης όσο πολιτικοί και ΜΜΕ συνεχίσουν να αγνοούν τα αυτονόητα. Αυτά προσπαθούμε να επισημάνουμε, ίσως και με λάθη και υπέρβολες, ωστόσο σε αυτές τις 100 αναρτήσεις μπορεί κανείς να βρει πολλά που σήμερα είναι ευρέως αποδεκτά, αλλά που τον καιρό που γράφονταν προκαλούσαν αντιδράσεις.

Στόχος παραμένει ένας: Ο προβληματισμός.

Διότι σε μία εποχή κρίσιμη όσο λίγες, η αδιαφορία, ο ωχαδερφισμός και η ανευθυνότητα είναι επικίνδυνες όσο ποτέ.

10/6/09

Αλλαγή νοοτροπίας

Η μείωση της στρατιωτικής θητείας είναι μία ακόμη απόδειξη της ανευθυνότητας και της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίζει η Κυβέρνηση τα προβλήματα του τόπου. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που πριν μερικά χρόνια δήλωναν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν φτάσει στα όριά τους και ότι δεν αντέχουν την παραπάνω μείωση του προσωπικού τους που θα προέκυπτε από την ελάττωση της θητείας.

Σήμερα, και χωρίς να έχουν γίνει τα απαιτούμενα βήματα, ακούμε για μείωση θητείας, ακούμε ότι όλοι θα υπηρετούν στην περιφέρεια, ακούμε ότι θα κοπούν οι μετατάξεις. Και ο πλέον καλόπιστος οφείλει να αναρωτηθεί: Μειώθηκαν οι ανάγκες των ΕΔ; Έγιναν δηλαδή οι απαραίτητες συγχωνεύσεις, καταργήσεις και μετακινήσεις μονάδων; Τοποθετήθηκαν τα συστήματα ασφαλείας που θα εξασφαλίζουν τις εγκαταστάσεις; Όλοι θα υπηρετούν στην περιφέρεια ή στην παραμεθόριο; Και σε ποια παραμεθόριο, διότι άλλο είναι το κέντρο της Ξάνθης και της Κομοτηνής και άλλο ο Λαγός, τα Ρύζια και η Καβύλη. Ο υπουργός καμαρώνει διότι περιόρισε τις μετατάξεις από τον Στρατό σε Ναυτικό και Αεροπορία. Με ποια σοβαρά κριτήρια επί των ημερών του επιλέγονταν οι ναύτες και σμηνίτες; Με ποια σοβαρά κριτήρια επί των ημερών του καθορίζονταν οι μεταθέσεις των οπλιτών;

Η μείωση της θητείας πέραν όλων των παραπάνω πρέπει να βασιστεί σε μία ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Οι κληρωτοί σήμερα αντί να εκπαιδεύονται για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας έχουν δύο και μόνο υποχρεώσεις: Να φυλάνε και να καθαρίζουνε. Με το πλήθος των αγράμματων αποτυχημένων της ζωής που προσλαμβάνονται ως "επαγγελματίες" οπλίτες για να παρασιτούν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου με τα λεφτά των φορολογουμένων, υπάρχουν πια οι συνθήκες ώστε οι νέοι να εκπαιδεύονται ουσιαστικά στα ζητήματα άμυνας και επιβίωσης.

Εάν ο κ. Μεϊμαράκης έχει πράγματι αποφασίσει να κλείσει τα άχρηστα στρατόπεδα στα οποία αργομισθούν αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και λουφάζουν οι έχοντες μέσον οπλίτες, εάν πράγματι θα μαζέψει και άλλους ΕπΟπ , καλό θα είναι να ξεκινήσει αξιολογώντας τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και των ΕΔ, αγνοώντας τα ρουσφέτια στα οποία όλοι οι πολιτικοί επιδίδονται.

Προσωπικές σκέψεις: Θητεία έξι μηνών, χωρίς σκοπιές και αγγαρείες (οι ΕπΟπ για ποια υψηλή υπηρεσία που προσφέρουν πληρώνονται;), με έντονο πρόγραμμα ασκήσεων και εκπαίδευσης, και υποχρεωτική στράτευση μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο, με τροποποιήσεις στο πρόγραμμα των σχολείων, ΑΕΙ και ΤΕΙ από το υπουργείο Παιδείας, χωρίς εξαιρέσεις, αναβολές και απαλλαγές. Όποιος δε θέλει ή δεν μπορεί, εναλλακτική προσφορά στην Πυροσβεστική για τις ανάγκες της δασοπυρόσβεσης, ώστε να μη διαμαρτύρονται και οι γελοίοι αντιρρησίες συνείδησης.

Ο καθένας μπορεί να προτείνει πολλά και να αναφέρει και πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν. Για παράδειγμα ο αντίλογος της υποχρεωτικής στράτευσης στα 18 περιλαμβάνει ενστάσεις για το εκπαιδευμένο προσωπικό ορισμένων ειδικοτήτων, π.χ. γιατρών. Οι οποίες είναι ψεύτικες, διότι οι στρατιωτικοί ιατροί πέραν των απίστευτων ευεργετημάτων των οποίων απολαμβάνουν υποαπασχολούνται με τρόπο προκλητικό.

Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με τα μέτρα του υπουργείου, είναι ξεκάθαρο ότι κινούνται σε λογικές αναχρονιστικές και ψηφοθηρικές. Αλλά και η κ. Βάσω Παπανδρέου πρέπει να αντιληφθεί ότι η εθνική άμυνα κινδυνεύει από την ανυπαρξία εκπαίδευσης και να περιορίσει τις υστερικές αντιπολιτευτικές κορώνες. Όταν ο νέος καλείται να υπηρετήσει κάνοντας σκοπιές και μαζεύοντας γόπες είναι απολύτως λογικό ότι αντί για τη φιλοπατρία καλλιεργούνται τα αντίθετα αισθήματα.

Σήμερα που, έστω και αδέξια, έχει ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για το θέμα δίνεται η ευκαιρία για ουσιαστικές επιλογές που θα εξυπηρετήσουν το συμφέρον της χώρας.

9/6/09

Η έκπληξη

ΚΚΕ και ΛαΟΣ χωρίζει ένα ιδεολογικό χάος, εμφανίζουν όμως παρόμοια χαρακτηριστικά. Εκφράζουν τα άκρα του πολιτικού συστήματος, ο λόγος τους θεωρείται άκαμπτος και παρωχημένος και κάθε ψήφος προς αυτά τα δύο κόμματα έχει μεγάλο ιδεολογικό βάρος και έντονο χρώμα. Παρά λοιπόν το γεγονός ότι το να προσελκύσουν κανιούργιο κοινό είναι δύσκολο, βλέπουμε ότι το μεν ΚΚΕ διατηρεί μία αξιοσημείωτη σταθερότητα, ενώ ο ΛαΟΣ εμφανίζει θεαματική άνοδο.

Ειδικά για το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη το ενδιαφέρον είναι ακόμα μεγαλύτερο, καθώς πρόκειται για έναν σχηματισμό που έχει αντιμετωπισθεί σχεδόν ως απόβλητος του πολιτικού συστήματος. Καθόλου ευκαιριακά δεν πρέπει να ερμηνεύεται το ότι ο ΛαΟΣ είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που όχι μόνο ανέβασε τα ποσοστά του, αλλά και τον απόλυτο αριθμό ψήφων -με τη συμμετοχή μειωμένη και με συσπείρωση που δε θα ξεπερνούσε το 60% σύμφωνα με τα (συνήθως αναξιόπιστα) γκάλοπ.

Τι συνέβη λοιπόν; Το μήνυμα που περνά ο κ. Καρατζαφέρης έχει απήχηση στον κόσμο; Ας μην ξεχνούμε ότι εδώ και χρόνια ο πρώην βουλευτής της ΝΔ έχει θεωρηθεί κάτι σαν τον Εωσφόρο της πολιτικής: Ρατσιστή τον ανέβαζαν, φασίστα τον κατέβαζαν, όλοι αποτάσσονταν τον Σατανά και τη συνεργασία "με τα άκρα" -παρόλ' αυτά ο ΛαΟΣ ενισχύθηκε. Είναι το 7% των Ελλήνων ακροδεξιοί;

Για το τι είναι ακραίο και τι όχι είχα πάντα τις ενστάσεις μου. Για παράδειγμα η συμπεριφορά Τσίπρα - Αλαβάνου σε πλήθος θεμάτων ήταν όχι μόνο ακραία, αλλά και αντιδημοκρατική -κι ας υποτίθεται ότι εκφράζουν την προοδευτική Αριστερά. Ας μην πλατιάζουμε: Δεν υπάρχουν ακραίες απόψεις και ιδέες σε μία Δημοκρατία. Υπάρχουν όμως και ακραίες και παράνομες και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές.

Υπ' αυτήν την έννοια τίποτε το ακραίο δεν υπάρχει σε σχέση με τον ΛαΟΣ, απλά το κόμμα απευθύνεται στο κομμάτι εκείνο του εκλογικού σώματος που η ιδεολογία του έχει σχεδόν ποινικοποιηθεί. Όπως επί 50 χρόνια φοβόμασταν τους κομμουνιστές, σήμερα φοβόμαστε τους "δεξιούς" -ούτε καν τους ακροδεξιούς, αλλά συλλήβδην τη συντηρητική μερίδα του λαού. Και την ίδια στιγμή θεωρείται αυτονόητη η ύπαρξη του αντίθετου άκρου, ακόμα και στην πλέον προκλητικές του εκφάνσεις.

Η άνοδος Καρατζαφέρη οφείλεται εν μέρει σε διαμαρτυρία Νεοδημοκρατών, όμως αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ αμφίβολο αν θα επιστρέψουν στο μαντρί. Ο αρχηγός του ΛαΟΣ δεν ασκεί καμία ιδιαίτερη γοητεία, είναι όμως ένας ευφυέστατος άνθρωπος που θα καταντούσε γραφικός αν δεν είχε δύο καθαρά πλεονεκτήματα:

1) Δεν ντρέπεται για την ιδεολογία του.

Με τον Καραμανλή να προσβάλλει συνεχώς με ευφυολογήματα περί "μεσαίου χώρου" τον δεξιό ψηφοφόρο (στον οποίον πρωτίστως απευθυνόταν), ο Καρατζαφέρης όσο απορρίπτει την ταμπέλα του ακραίου, άλλο τόσο δεν κρύβει τις δεξιές πεποιθήσεις του. Αυτό από μόνο του αρκεί για να ξεχάσει κανείς και την ιδιάζουσα συμπεριφορά του και την προπαγάνδα εναντίον του.

Δεν ήταν τυχαία η απάντηση της Νίκης Τζαβέλλα στη γνωστή ερώτηση γιατί έφυγε από τη ΝΔ. Με ευφυή τρόπο δήλωσε ότι είναι δεξιά και δεν έχει ούτε τύψεις ούτε κόμπλεξ γι' αυτό! Μία κουβέντα που μιλά στην ψυχή πολλών ανθρώπων, οι οποίοι κάθε άλλο παρά κολακεύονται όταν διαπιστώνουν ότι οι ίδιοι άνθρωποι που επιδιώκουν την ψήφο τους ξορκίζουν σε κάθε ευκαιρία την ιδεολογία μίας παράταξης που έχει προσφέρει πάρα πολλά στον τόπο.

2) Τολμά να θέσει προς συζήτηση ζητήματα που για τους περισσότερους πολιτικούς "καίνε",

και γι' αυτό είτε τα αποφεύγουν είτε τα αντιμετωπίζουν με χαζοχαρούμενο τρόπο, όπως οι Συριζικοί και ο Γιωργάκης.

Όταν σείεται ο τόπος από την απουσία και ανικανότητα των δυνάμεων της τάξης δεν μπορεί κάποιος να μιλά για επιστροφή του κράτους της Δεξιάς. Όταν οι κοινωνικές δομές δοκιμάζονται από τη μετανάστευση δεν υπάρχει τίποτε το ακραίο στη συζήτηση για τον έλεγχό της. Όταν η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει πληγώσει τον Έλληνα δεν μπορεί να επιμένουμε σε κενολογίες φιλίας και συνεργασίας με κράτη που δεν έχουν επιδείξει καμία διάθεση να ανταποκριθούν. Όταν το άσυλο έχει μετατρέψει τα Πανεπιστήμια σε ξέφραγα αμπέλια είναι μάταιο να συζητάμε για βιβλιοθήκες και πολλαπλά εγχειρίδια.

Τα παραπάνω αρκούν για να δικαιολογήσουν την ταμπέλα του ακραίου. Όμως ο ελληνικός λαός αγωνιά και γι' αυτά τα θέματα, πολύ περισσότερο από τις ανοησίες που κυριάρχησαν στην προεκλογική περίοδο. Το πολιτικό σύστημα επιλέγοντας να αγνοήσει τον Καρατζαφέρη, αγνόησε και αυτά τα φλέγοντα προβλήματα. Η ταμπέλα μπήκε για να διαλυθούν οι ενοχές. Όμως όσο περισσότερο κάνουμε ότι δε βλέπουμε, τόσο περισσότερο θα απορούμε για την ενίσχυση της "ακροδεξιάς" στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα... μόνο για όσο τα αποτελέσματα των εκλογών συμφωνούν με τις προοδευτικές φαντασιώσεις.

Το μήνυμα

Στα υψηλά ποσοστά αποχής έχουν ήδη δοθεί πολλές ερμηνείες, με δύο επικρατέστερες:

Σύμφωνα με τη μία οι απογοητευμένοι Νεοδημοκράτες, αντί να αποδοκιμάσουν την Κυβέρνηση ψηφίζοντας άλλο κόμμα, επέλεξαν να μην προσέλθουν. Αυτό το ενδεχόμενο, ότι δηλαδή δεν τους "πήγαινε η καρδιά" να ψηφίσουν κάτι άλλο, είναι το εξαιρετικά ευνοϊκό και άρα βολικό για την Κυβέρνηση. Αφού δεν τους άφηνε η ψυχούλα τους να αλλαξοπιστήσουν στις Ευρωεκλογές, έστω και με μισή καρδιά θα ψηφίσουν ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές, προκειμένου να αισθανθούν συνεπείς στα ιδεολογικά τους καθήκοντα και αποτρέποντας έτσι την εκλογή Παπανδρέου.

Αυτή η πρώτη ερμηνεία έχει σαφώς υπερπροβληθεί, αλλά στηρίζεται σε μία λογική βάση και, πιθανότατα, ισχύει σε κάποιον έστω βαθμό. Σε αντίθεση με τη δημοφιλέστερη εκδοχή των ΜΜΕ, που κατά τη γνώμη μου είναι βλακώδης.

Σύμφωνα με αυτήν ο λαός διά της αποχής του έστειλε βροντερό μήνυμα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του. Επειδή δε βλέπω καμία συγκλονιστική εξέλιξη στα πολιτικά δρώμενα, καλόν θα ήταν οι ακτιβιστές αυτοί της κάλπης να επιλέξουν την επόμενη φορά κάποια μέθοδο περισσότερο τελεσφόρο για να περάσουν τη διαμαρτυρία τους.

Η αποχή ισοδυναμεί με εκχώρηση του δικαιώματος συμμετοχής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Είναι το λιγότερο οξύμωρο να καταγγέλλονται συνεχώς τα κέντρα εξουσίας για την αδιαφορία που επιδεικνύουν απέναντι στη λαϊκή βούληση και ταυτόχρονα να προβάλλεται η αποχή ως ένδειξη αποδοκιμασίας και πολιτική στάση. Μια στάση που συνοψίζεται στο μήνυμα "αφήνω τους άλλους να αποφασίσουν για μένα".

Κάθε φορά που έρχεται ο καθένας από εμάς αντιμέτωπος με μία από τις πολλές σκοτεινές πτυχές του κρατικού μηχανισμού, στο κλασικό "πού είναι το Κράτος;" έχει κάτι να προσθέσει. Ο φιλοκυβερνητικός "εγώ δε σας ψήφισα για να κάνετε τα ίδια", ο Πασόκος "ο Καραμανλής έχει διαλύσει τα πάντα", ο Κομμουνιστής ότι "το καπιταλιστικό σύστημα έχει διαβρώσει την κοινωνία" και ούτω καθεξής. Εκείνος όμως που έστελνε μηνύματα ή απλά απολάμβανε τον ήλιο και τη θάλασσα την κρίσιμη ώρα απλά δεν ήταν εκεί. Γι' αυτόν ποιο πολιτικό σύστημα ευθύνεται; Αυτό στο οποίο αρνήθηκε να συμμετάσχει; Αυτό για τη βελτίωση του οποίου δεν έπραξε τίποτε;

Πρέπει δε να διαχωρισθεί η συνειδητή αποδοκιμασία προς την πολιτική συνολικά, από την αδιαφορία. Η πολιτική στάση της αποχής (όσο και αν όπως είπα τη θεωρώ ανόητη) δε σχετίζεται με εορταστικά τριήμερα και υψηλές θερμοκρασίες. Και μέσα στο φθινόπωρο θα έρπεπε να είναι η ίδια. Και στις βουλευτικές εκλογές θα έπρεπε να είναι η ίδια. Όσοι ωστόσο επέλεξαν τη θάλασσα δεν το έψαξαν και τόσο πολύ το θέμα μέσα τους. Κανένα μήνυμα δεν έστειλαν, απλά δεν αξιολόγησαν την ψήφο τους στις συγκεκριμένες εκλογές και υπό τις δεδομένες πολιτικές συνθήκες ως σημαντική. Το αν έχουν δίκιο ή όχι παραμένει αδιευκρίνιστο, αλλά είναι ανόητο να αποδίδουμε βαθύτερα κίνητρα στην επιλογή τους. Εν τέλει, αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική και δεν παρακολουθεί όσα διαδραματίζονται καθημερινά, καλύτερα να μην ψηφίσει. Αυτό είναι πιο υπεύθυνο.

Με βάση τα παραπάνω θεωρώ την αποχή ίσως όχι αναμενόμενη, αλλά έυκολα ερμηνεύσιμη. Η ευκαιρία για απόδραση, το γεγονός ότι οι Ευρωεκλογές δεν έχουν εμφανή σημασία (με την έννοια των άμεσα ορατών πολιτικών αποτελεσμάτων), το γεγονός ότι ένα 25% ούτως ή άλλως δεν ψηφίζει, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για την αποχή έχει ξοδευτεί άσκοπα πολύ σάλιο. Αν συνυπολογίσουμε και ότι η σημερινή κατάσταση των κομμάτων και η εικόνα των αρχηγών τους κάθε άλλο παρά γοητευτική είναι, αυτή η αύξηση σε σχέση με το 2004 δεν είναι δα και εξωφρενική. Αν επαναληφθεί και στις βουλευτικές εκλογές το πράγμα θα αλλάξει.

Υπό αυτό το πρίσμα, ερχόμαστε στο μήνυμα που έχει αποδέκτη την Κυβέρνηση. Και γι' αυτό εδόθησαν αντικρουόμενες ερμηνείες. Το ΠαΣοΚ μιλά για χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής, όμως στη ΝΔ μιλούν για ανάγκη επιτάχυνσης των ρυθμών. Ποιος έχει δίκιο;

Όπως επισημάναμε το ΠαΣοΚ δεν ενισχύθηκε καθόλου. Το μήνυμά του δεν πέρασε στον κόσμο. Κέρδισε διότι η ΝΔ αποδοκιμάσθηκε, και αποδοκιμάσθηκε όχι από όσους δεν την ψήφισαν και ούτως ή άλλως δε θα την ψηφίσουν, αλλά από αυτούς που την εμπιστεύθηκαν. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να το έχει καταλάβει ο Καραμανλής. Η επισήμανση ότι ο Νεοδημοκράτης αποδοκίμασε διά της αποχής, αλλά δεν προσχώρησε σε άλλον κομματικό χώρο, αν και ορθή σε μεγάλο βαθμό, είναι η μία όψη. Η άλλη είναι ότι η αποχή είναι το πρώτο βήμα απομάκρυνσης...

Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν για τη ΝΔ είναι ο επαναπατρισμός αυτού του εκλογικού κεφαλαίου, που είναι και το πλέον κρίσιμο κοινωνικό κεφάλαιο: Όλοι όσοι επένδυσαν στον Καραμανλή το 2004 τις ελπίδες τους για πάταξη της διαφθοράς, αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας, εκσυγχρονισμό των κρατικών μηχανισμών, σφιχτή διαχείριση των οικονομικών και περιορισμό των κρατικών δαπανών. Αυτό το ακομμάτιστο τμήμα του εκλογικού σώματος απαίτησε μία καλύτερη Ελλάδα. Και προδόθηκε.

Τα αποτελέσματα είναι ευκρινή. Η ΝΔ κατάφερε να ηττηθεί παίζοντας χωρίς αντίπαλο. Σήμερα πέρα από μεγαλοστομίες πρέπει να ξυπνήσει. Εάν ο Καραμανλής αποφασίσει επιτέλους να κυβερνήσει, τότε η ΝΔ θα ξανακερδίσει τις εκλογές. Προαπαιτούμενο όμως αποτελεί η τοποθέτηση της εκλογικής νίκης στην πραγματική της θέση, αυτήν όχι του αυτοσκοπού, αλλά του μέσου για την επίτευξη της νίκης απέναντι στα προβλήματα που σωρεύονται υπό τον φόβο του εκλογικού κόστους.

8/6/09

Η πρώτη νίκη του ΠαΣοΚ

Το ΠαΣοΚ επικράτησε στις χθεσινές Ευρωεκλογές με διαφορά 4,4% της ΝΔ. Η πρώτη νίκη επί ηγεσίας Παπανδρέου, ήτοι η πρώτη από το εκλογικό θρίλερ της 9ης Απριλίου του 2000, δικαίως έχει προκαλέσει αισθήματα ευφορίας στο στρατόπεδο της μείζονος Αντιπολίτευσης. Βεβαίως η αρχική εκτίμηση μιλούσε για διαφορά 7% και η μη δικαίωση της πρόβλεψης έφερε αμηχανία.

Έχει έρθει ο καιρός να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων (τόσο για τους δεσμούς τους με επιχειρηματικά και κομματικά συμφέροντα, όσο και για τις επιστημονικές μεθόδους που χρησιμοποιούν), ωστόσο η φετινή αστοχία των exit poll ευνόησε ψυχολογικά τη Νέα Δημοκρατία. Συνεπώς η καταγγελία του "καρτέλ" των δημοσκόπων, ακόμα και αν θεωρηθεί δικαιολογημένη επί της ουσίας (καθώς είχαμε συνολική αποτυχία των προβλέψεων όλων ανεξαιρέτως των εταιρειών), είναι το λιγότερο άκαιρη από μεριάς Κυβέρνησης.

Με απλή αριθμητική μπορεί κανείς να διαπιστώσει την ορθότητα της κριτικής που ασκείται στον Γιώργο Παπανδρέου και να καταλήξει στην προφανή εκτίμηση ότι είναι η Νέα Δημοκρατία που έχασε και όχι το ΠαΣοΚ που ενισχύθηκε. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το ΠαΣοΚ έχασε σε σχέση με το 2004 (τρεις μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές με το κόμμα σε κατάρρευση) 204.468 ψήφους (παρότι λόγω αποχής ως ποσοστό έχει ανέβει) και σε σχέση με το πιο ενδεικτικό 2007 έχει απώλειες 848.420 ψηφοφόρων!!!

Αρκούσε μόνο οι μισοί εξ αυτών να ψήφιζαν χθες το ΠαΣοΚ, και τα ποσοστά του κόμματος θα είχαν ανέλθει σε 36,94% και 40,51% αντιστοίχως. Ποσοστά που όχι μόνο θα έφερναν τη διαφορά από τη ΝΔ στα δυσθεώρητα ύψη του 6,07% και 11,39% (η ΝΔ αν υποθέσουμε ότι είχαμε αύξηση του εκλογικού σώματος καθαρά και μόνο από προσέλκυση αυτών των ψηφοφόρων από το ΠαΣοΚ θα έπιανε αντιστοίχως ποσοστά 30,87% και 29,12%!!!), αλλά που -ειδικά στο δεύτερο ενδεχόμενο- θα καθιστούσαν εφικτή την αυτοδυναμία. Και υπενθυμίζω ότι λόγω χαλαρότητας Ευρωεκλογών υπολόγισα μόνο τους μισούς από όσους είχαν ψηφίσει στις δύο προηγούμενες εκλογές το ΠαΣοΚ...

Προλαβαίνω την κριτική ότι δεν πρέπει να μειωθεί η νίκη του ΠαΣοΚ με τη στατιστική, όμως η καθαρή του νίκη πρέπει να λάβει τις πραγματικές της διαστάσεις. Και φυσικά, αν τα νούμερα δε βγαίνουν για το ΠαΣοΚ, τι πρέπει να ειπωθεί για τη Νέα Δημοκρατία;

Από τα παραπάνω λοιπόν συνάγεται και με μαθηματικά στοιχεία η διαπίστωση στην οποία έχουμε προβεί εδώ και μήνες, ότι δηλαδή η πρωτιά του ΠαΣοΚ οφείλεται στην απότομη εκλογική φθορά της ΝΔ. Αυτή η φθορά δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε παροδική. Όμως δεν αρκεί στο ΠαΣοΚ για να κυβερνήσει.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας συμπαθέστατος άνθρωπος. Όμως κρίνεται ως πολιτικός και όχι για τον χαρακτήρα του, ο οποίος μπορεί να είναι ο καλύτερος στον κόσμο -αυτό δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει. Ως πολιτικός άνδρας λοιπόν έχει αποτύχει παταγωδώς.

Επεδίωξε να δώσει χαρακτήρα δημοψηφίσματος στις Ευρωεκλογές -οι μισοί ψηφοφόροι τον αγνόησαν. Αν η Κυβέρνηση ήταν τόσο κακή και ανίκανη, το εκλογικό σώμα θα είχε προστρέξει μαζικά στις κάλπες για να την αποδοκιμάσει. Για το ΠαΣοΚ η μεγάλη αποχή σημαίνει ότι οι πολίτες της χώρας δε μοιράζονται την άποψη των επιτελών του κόμματος περί επικίνδυνης Κυβέρνησης.

Επιπροσθέτως, και αυτό είναι το χειρότερο, ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να πείσει τους ίδιους τους ψηφοφόρους του! Δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα, αφού προέκυψε από τους αριθμούς που παραθέσαμε παραπάνω. Δυσκολεύομαι να βρεθώ στη θέση ενός ψηφοφόρου του ΠαΣοΚ, ο οποίος πήγε στην κάλπη και το ψήφισε το 2004 με το κόμμα σε αποσύνθεση, αλλά χθες το αγνόησε με τις συνθήκες ριζικά διαφοροποιημένες και τον Παπανδρέου προ των πυλών του Μαξίμου!

Η ανεπάρκεια του προέδρου που εξελέγη από τα... μιλιούνια της λαϊκής βάσης το 2004 είναι παροιμιώδης. Δε διαθέτει κανένα χάρισμα, ούτε πολιτικό ούτε επικοινωνιακό, οι περισσότερες των επιλογών του ήσαν το λιγότερο αμφιλεγόμενες και αποτελεί μία απελπιστική εναλλακτική πρόταση. Μπορεί και ο Καραμανλής να απεδείχθη λίγος, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να βαδίσουμε από το κακό στο χειρότερο, τη στιγμή που στο ΠαΣοΚ υπάρχουν αξιόλογοι και ικανοί να ηγηθούν άνθρωποι!

Μέσα σε όλα αυτά η Αντιπολίτευση δεν μπορεί ούτε καν να καρπωθεί την αρνητική ψήφο κατά της Κυβέρνησης. Το ΠαΣοΚ αδυνατεί να αρθρώσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο, δε διαθέτει ρεαλιστικές προτάσεις και σε καμία περίπτωση δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος. Και ενώ καταγγέλλει την κυβερνητική ανεπάρκεια και μιλά για τη χειρότερη μεταπολιτευτική Κυβέρνηση, αντί να ελκύσει ψήφους δίνει υπόσταση σε γελοίες φιγούρες, όπως ο Τρεμόπουλος, ο Τσίπρας και ο Βεργής! Ο κόσμος δεν αφουγκράζεται καθόλου τη ρητορική της Αντιπολίτευσης και προτιμά να στραφεί σε εξευτελιστικές κομματικές επιλογές.

Επανέρχομαι στα νούμερα: ΠαΣοΚ 40,51%, ΝΔ 29,12%. Πώς θα μπορούσε να σταθεί ο Καραμανλής; Για ποιο μήνυμα θα τολμούσε να μιλήσει; Το μόνο που χρειαζόταν ο Παπανδρέου ήταν οι μισοί από αυτούς που τον επέλεξαν πριν ενάμιση χρόνο και τον αγνόησαν σήμερα.

Ας χαρεί το ΠαΣοΚ για τη δίκαιη νίκη του. Το να προβληματισθεί για το έλλειμμα πολιτικής και ηγεσίας που το ταλανίζει εδώ και πέντε χρόνια είναι υπερβολική απαίτηση...

Ευρωεκλογές 2009: Τα πρώτα σχόλια

Η νίκη του ΠαΣοΚ με περίπου 4% είναι σημαντική. Η προσπάθεια να απαξιωθεί δεν επιτρέπεται. Ωστόσο πρέπει να τεθεί στο πραγματικό της πλαίσιο υπό το πρίσμα των πολιτικών δεδομένων.

Δεν είναι σαρωτική, όχι γιατί είναι πολύ κατώτερη των αρχικών εκτιμήσεων του 7%, αλλά γιατί συνοδεύεται από πολύ χαμηλό ποσοστό και μεγάλη αποχή. Με το μισό εκλογικό σώμα να αρνείται του δικαιώματος ψήφου είναι λογικό ποσοστά χαμηλά να εμφανίζονται μεγαλύτερα και παραμένει προς εκτίμηση το αν όσοι απείχαν θα ψηφίσουν στις βουλευτικές εκλογές και τι.

Είναι όμως αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά από 5 χρόνια στην Αντιπολίτευση, με μία Κυβέρνηση υποτίθεται να καταρρέει, το ΠαΣοΚ όχι μόνο πέφτει σε απόλυτο αριθμό ψήφων (πράγμα αναμενόμενο λόγω μεγάλης αποχής), αλλά πέφτει και σε σχέση με τα ποσοστά του το 2007. Επιλέγω ως μέτρο σύγκρισης τις βουλευτικές εκλογές γιατί είναι πιο πρόσφατες και τα δεδομένα πιο κοντά στα σημερινά από ό,τι το 2004. Αλλά και με τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε το 2004, η σημερινή επίδοση είναι συγκρίσιμη: η άνοδος είναι μικρή (2,5% περίπου), το δε όριο βουλευτικής αυτοδυναμίας απλησίαστο.

Σήμερα το ΠαΣοΚ πανηγυρίζει και κάποιοι επιχειρούν να χρεώσουν τη νίκη στον Παπανδρέου. Από αύριο όμως καλό θα είναι να αντιληφθούν ότι το μήνυμά τους κάθε άλλο παρά ανταπόκριση βρίσκει στο λαό. Με την Κυβέρνηση να πλήττεται σε επίπεδο πολιτικό και παραπολιτικό και την Αντιπολίτευση να καλεί σε πανστρατιά αποδοκιμασίας και δημοψήφισμα κατά του Καραμανλή, το να συγκεντρώνει ποσοστά χαμηλότερα της συντριβής του 2007 πρέπει επίσης να αποδοθεί στον κ. Παπανδρέου και την προφανή αδυναμία του να πείσει και να εμπνεύσει.

Εάν αυτά ισχύουν μία φορά για το ΠαΣοΚ, ισχύουν πολλαπλασίως για τη ΝΔ. Κάθε σύγκριση με εκλογικές επιδόσεις την τελευταία δεκαετία είναι απογοητευτική, ίσως εξίσου απογοητευτική με την κυβερνητική της θητεία. Το γεγονός ότι η ψήφος αποδοκιμασίας φαίνεται κυρίως να εκφράζεται μέσω της αποχής δείχνει απλά ότι το χέρι κάποιων εκ των Νεοδημοκρατών "δεν πάει" σε ΛαΟΣ, ΠαΣοΚ ή Οικολόγους. Και ενώ είναι εύκολο να εκτιμήσει κανείς ότι πολλοί ψηφοφόροι θα επαναπατρισθούν σε μελλοντική αναμέτρηση (βλέποντας την απελπιστική εναλλακτική Παπανδρέου), είναι πολύ αμφίβολο αν αυτό θα αρκεί για ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος -για αυτοδυναμία, ούτε λόγος να γίνεται.

Το ΚΚΕ δεν ενισχύθηκε, αλλά και η τρίτη θέση μοιάζει καλή επίδοση, έτσι όπως είχε διαμορφωθεί τελευταία η κατάσταση με Πράσινους και ΣυΡιζΑ.

Ο ΛαΟΣ αντιθέτως θριάμβευσε. Ωστόσο το 7% που συγκέντρωσε το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη δύσκολα θα κεφαλαιοποιηθεί στις βουλευτικές εκλογές. Η ενίσχυση είναι υπαρκτή, αλλά το θεαματικό αυτό νούμερο προκύπτει από το συνδυασμό της αποχής και της ψήφου διαμαρτυρίας Νεοδημοκρατών -οι οποίοι πιθανότατα θα επιστρέψουν στο μαντρί υπό το φόβο επιστροφής στην εξουσία του ΠαΣοΚ. Συνεπώς, με την επιτυχία του ΛαΟΣ να μη μειώνεται ούτε κατ' ελάχιστο, οι προσδοκίες πρέπει να κρατηθούν χαμηλά και (το κυριότερο) η διαχείριση του εντυπωσιακού ποσοστού να είναι συνετή ώστε το κόμμα να αποκτήσει πιστό και όχι ευκαιριακό κοινό.

Ακόμα σημαντικότερη πολιτικά είναι η τέταρτη θέση (μάλιστα ο ΛαΟΣ είναι πιο κοντά στο τρίτο ΚΚΕ από τον πέμπτο ΣυΡιζΑ!), που ενισχύει ουσιαστικότατα τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον μετατρέπει από τον ακραίο ηγέτη ενός ασήμαντου κόμματος σε κρίσιμο παράγοντα της πολιτικής σκηνής.

Τη νίλα του ΣυΡιζΑ την έχουμε προαναγγείλει εδώ και ενάμιση χρόνο. Πρόκειται για συντριβή του γελοίου δίδυμου Τσίπρα - Αλαβάνου, που στις πιο ευνοϊκές εκλογές για ψήφο στην Αριστερά εμφάνισαν πτώση σε σχέση με το 2007 και βρέθηκαν στην πέμπτη θέση, πίσω από τον ΛαΟΣ που απαξίωναν συστηματικά.

Με τα μυαλά να παίρνουν αέρα από τα δημοσκοπικά 18άρια τούς προσγείωσε ανώμαλα ο ελληνικός λαός, που αποδοκίμασε βροντερά τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Καλά να πάθουν, αφού έχουν φιμώσει κάθε αξιόλογη φωνή της παράταξης και βγάζουν το πλέον αποκρουστικό πρόσωπο της Αριστεράς.

Όσο για τους Οικολόγους η οριακή εκλογή Ευρωβουλευτή δείχνει ότι είχαν δυναμική, αλλά ούτε τόσο μεγάλη, ούτε τόσο παγιωμένη. Εκλογή εκπροσώπου τους στο ελληνικό Κοινοβούλιο φαντάζει απίθανη με τα σημερινά δεδομένα.

Για την αποδοκιμασία του δικομματισμού: ΠαΣοΚ και ΝΔ έπιασαν όπως πάντα κοντά στο 70%. Από το 2007 οι αξιόπιστες πένες έχουνε κηδέψει, κλάψει και θάψει εκατοντάδες φορές το δικομματισμό. Σήμερα δικαιωνόμαστε όταν μιλάγαμε για τις ισχυρές βάσεις στήριξης των δύο μεγάλων κομμάτων. Σε καμία περίπτωση ωστόσο τα δύο μεγάλα κόμματα δεν πρέπει να αγνοήσουν τα πολύ χαμηλά απόλυτα νούμερα ψήφων που έλαβαν -όπως ήδη έχουν αρχίσει να κάνουν.

Ας δούμε τα μηνύματα της κάλπης για τα μικρά κόμματα: Με τον δικομματισμό σε κρίση και τις Ευρωεκλογές παραδοσιακά χαλαρές είχαν τη μεγάλη τους ευκαιρία. Τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣυΡιζΑ έπεσαν σε σχέση με το 2007. Βέβαια ΛαοΣ και Οικολόγοι σημείωσαν θεματική άνοδο, ωστόσο υπήρξε και ένα 7,2% που επέλεξε την εξωκοινοβουλευτική ψήφο -πάνω από 10,5% αν υπολογίσουμε και τους Οικολόγους!

Αυτή η παράδοξη επιλογή των ψηφοφόρων δείχνει μεγάλη αποδοκιμασία της παραδοσιακής Αριστεράς και λιγότερο (ακρο)δεξιά στροφή του εκλογικού σώματος, καθώς η ενίσχυση του ΛαΟΣ μένει να φανεί αν αποτελεί επιλογή διαμαρτυρίας ή μετατόπιση ιδεολόγικης τοποθέτησης.

Συνολικά η μεγάλη αποχή αλλά και η επιλογή τραγελαφικών κομμάτων (Κυνηγοί, Βεργής κ.λπ.) δείχνει σαφέστατη αποστροφή μερίδας ψηφοφόρων προς το πολιτικό σύστημα. Αν όμως συνυπολογίσουμε τη συγκυρία καλοκαιρίας και τριημέρου, την απουσία χειροπιαστών πολιτικών αποτελεσμάτων από τις Ευρωεκλογές, την προβολή της αποχής ως πολιτικής στάσης από τα ΜΜΕ το προηγούμενο διάστημα και τη γενικότερη πολιτική συγκυρία, η αποχή σίγουρα είναι μεγάλη, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι και δικαιολογημένη και δεν προκύπτει ότι στις βουλευτικές εκλογές θα κινηθεί σε αντίστοιχα επίπεδα.

Όσοι διά της αποχής νομίζουν πάντως ότι έστειλαν πολιτικό μήνυμα, το μόνο που κατάφεραν είναι να διπλασιάσουν τη δύναμη της ψήφου των υπολοίπων. Φρόνιμο δε είναι η συζήτηση περί αποχής να περιορισθεί στα λογικά πλαίσια, διότι πολύ αμφιβάλλω για το κατά πόσον το 55% συμμετοχής κλυδωνίζει το πολιτικό σύστημα...

Η ώρα της κρίσεως

Από την πρώτη στιγμή λειτουργίας του ιστολογίου αυτού έχουμε κάνει πολλές εκτιμήσεις και προβλέψεις. Για να δούμε τι ψάρια πιάσαμε σήμερα:

Για τη Νέα Δημοκρατία τις διαφορές του 6% και 7% που είχαν κυκλοφορήσει είχαμε χαρακτηρίσει απίθανες. Το μέγεθος της νίκης του ΠαΣοΚ είχαμε τοποθετήσει στο 3%, συνδεδεμένη όμως με τη συμμετοχή. Με το σημερινό μεγάλο εύρος της αποχής, η διαφορά του 3% από το κάτι παραπάνω από 4% που προέκυψε στην κάλπη δικαιολογείται.

Ωστόσο το μέγεθος της αποχής και κυρίως η επιλογή της από τους Νεοδημοκράτες (όπως φαίνεται από τα πρώτα στοιχεία) ως μέσο αποδοκιμασίας της Κυβέρνησης ξέφυγε.

Η άνοδος του ΛαΟΣ ήταν εντός του αναμενομένου, αλλά το εύρος της κατάτι είχε υποτιμηθεί.

Οσο για τα ποσοστά του ΣυΡιζΑ οι αναγνώστες του μπλογκ θα θυμούνται ότι εδώ και ενάμιση χρόνο τα τοποθετήσαμε στα επίπεδα του 2007 και κάτω, και είχαμε αποδώσει τα 18άρια στην τότε συγκυρία.

Με την πρόβλεψη ότι Πράσινοι και Συνασπισμός αθροιστικά θα κινηθούν στο 8% πετύχαμε κέντρο με εξωφρενική ακρίβεια, την ώρα που τα γκάλοπ έδιναν αυτό το ποσοστό στο κόμμα Τρεμόπουλου μόνο του συν άλλο ένα 5% στους Αλαβάνο - Τσίπρα!!!

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να "καμαρώσω" για την επιτυχία των εκτιμήσεων, αλλά απλά για να επισημάνω ότι πολλές φορές οι προβλέψεις των γκάλοπ έρχονται σε τόσο μεγάλη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα και τον κοινό νου που δε χρειάζεται και ιδιαίτερες γνώσεις για να εντοπίσει κανείς τις προκλητικές ανακρίβειες και να εκτιμήσει περισσότερο εύστοχα από τους "ειδικούς" τα αποτελέσματα, χρησιμοποιώντας τη λογική ως μόνο όπλο.

Μετά ας αναρωτηθούν πώς και γιατί το 7% της διαφοράς, τα 18άρια του ΣυΡιζΑ και τα 10άρια των Πράσινων δεν προέκυψαν από την κάλπη.

4/6/09

Ενδιαφέρουσες μεταβλητές

Στις Ευρωεκλογές, και ειδικά τις φετινές, δε χωρούν προβλέψεις. Η ρευστή πολιτική κατάσταση, το ανύπαρκτο διακύβευμα και η εκτροπή του πολιτικού διαλόγου πιθανόν να ενισχύσουν τις τάσεις αποχής ή στήριξης μικρών κομμάτων. Το μόνο βέβαιο είναι ότι την Κυριακή το βράδυ όλοι θα είναι νικητές. Όλοι θα βρουν μια δικαιολογία για να πανηγυρίσουν.

Το ΠαΣοΚ φαίνεται να προηγείται, ωστόσο τα νούμερα μάλλον δε βγαίνουν όπως θα τα ήθελαν οι επιτελείς του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η μεταστροφή της προεκλογικής εκστρατείας και η όξυνση των τόνων με εμφανέστατα αρνητική διαφήμιση από τηλεοράσεως. Και η μεν Νέα Δημοκρατία με τους παπαγάλους στόχευε στη συσπείρωση των ψηφοφόρων της, το ΠαΣοΚ (αφού υποτίθεται ότι κερδίζει με 3% τουλάχιστον) σε τι στοχεύει;

Για τη ΝΔ το πεδίο είναι ομιχλώδες. Με μία "νορμάλ" ωστόσο συμμετοχή, γύρω στο 75%, θεωρώ αδύνατον να ηττηθεί με τις διαφορές των γκάλοπ. Κάτι μεταξύ 2-3% θα δώσει αφορμή για τη γνωστή μπαρούφα "Το μήνυμα ελήφθη, συνεχίζουμε υπεύθυνα, αποφασιστικά" κ.λπ. και business as usual.

Εάν το ΠαΣοΚ ηττηθεί ο Παπανδρέου είναι τελειωμένος. Αλλά και για τη ΝΔ, αν η διαφορά ξεφύγει, η κατάσταση δε θα είναι εύκολα διαχειρίσιμη.

Το ΚΚΕ επανήλθε σταθερά στην τρίτη θέση -αυτό και μόνο συνιστά επιτυχία, ενώ ο ΛαΟΣ θα ενισχύσει έστω και λίγο τα νούμερά του.

Το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον έχουν Οικολόγοι και Συνασπισμός. Το αθροιστικό ποσοστό τους θα δώσει μια καλή αίσθηση για την ψήφο διαμαρτυρίας (πόσο πάνω από 6% θα πάρουν και οι δύο μαζί), με δεδομένο ότι προς τους Οικολόγους φεύγουν πολλοί νεοδημοκράτες και ότι μεταξύ των δύο αυτών μικρών σχηματισμών υπάρχει απρόβλεπτη μετακίνηση ψήφων. Ο ΣυΡιζΑ πάντως δε θα έχει κανέναν λόγο να δηλώνει νικητής. Το εκλογικό 5% του 2007 μετά βίας θα διατηρηθεί, αν διατηρηθεί -για το δημοσκοπικό 15% ούτε λόγος. Η ίδια υπεραισιοδοξία των Οικολόγων πιθανώς να πλήξει και αυτό το κόμμα, όπως έπληξε τον Συνασπισμό.

Θεωρώ απίθανο Οικολόγοι και Συνασπισμός να ξεπεράσουν το 7-8%, με κανονική αποχή. Στις δημοσκοπήσεις είναι πολύ εύκολο για τον Έλληνα να δηλώσει Οικολόγος, αλλά η κάλπη είναι άλλη ιστορία. Άλλωστε η πιθανότητα αποχής για τους επίδοξους υποστηρικτές του κ. Τρεμόπουλου προκύπτει από τις ίδιες τις δημοσκοπήσεις μεγάλη.

Επί της ουσίας καμία σημαντική αλλαγή δε θα μας βρει με το ξημέρωμα της Δευτέρας, όμως η πρώτη αποτύπωση της δυναμικής του Τσίπρα μετά τα εύκολα 15άρια των γκάλοπ, η εκλογή ή μη των Οικολόγων, η πρώτη ήττα της ΝΔ από το 2000 και το μέγεθος της διαφοράς από το ΠαΣοΚ είναι μεταβλητές με μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον που ίσως πυροδοτήσουν εξελίξεις.

1/6/09

Αιωνόβιος τρόμος

Με την προεκλογική περίοδο στην τελική ευθεία μία απορία βασανίζει τη σκέψη μου: Θέλει πράγματι το ΠαΣοΚ να κερδίσει τις Ευρωεκλογές;

Το ερώτημα θα μπορούσε να είναι ρητορικό ή απλά ειρωνικό. Είναι όμως απολύτως εύλογο. Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε ο κ. Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα ήταν ο χειρότερος δυνατός.

Το βλακώδες δίλημμα "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" έγινε μπούμερανγκ, και αυτό αποτυπώθηκε και στις σχετικές δημοσκοπήσεις. Τα τηλεοπτικά σποτ ήταν άνευρα, ενώ ο ίδιος ο αρχηγός του ΠαΣοΚ κάθε άλλο παρά εντυπωσίασε (και πώς άλλωστε;) στο debate των πολιτικών αρχηγών. Μάλιστα επανέλαβε το σύνθημα "Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" που ενεπνεύσθη και μας παρουσίασε στη διακαναλική του συνέντευξη -ένα σύνθημα με ποιότητα συγκρίσιμη αυτής κοριτσίστικων λευκωμάτων, μπροστά στο οποίο τα ποιήματα που χαράζουν οι φαντάροι με τις ξιφολόγχες στις σκοπιές μοιάζουν με αριστουργήματα του Καβάφη.

Το χειρότερο είναι πως το βλακώδες της τακτικής τους αδυνατούν να το καταλάβουν. Τη βαρβαρότητα ο κ. Παπανδρέου την επαναλάμβανε επί 15 ημέρες. Η σαχλαμάρα με τα βουλιάγματα θα μας συνοδεύσει μέχρι τις εκλογές! Θεωρούν στην Ιπποκράτους ότι με το συγκεκριμένο σύνθημα εμπνέεται το εκλογικό σώμα;

Η κορύφωση όμως ήρθε χθες με το δημοσίευμα για τη Mayo. Μία υπόθεση για την οποία ο Λαλιώτης έχει καταδικασθεί και έχει κλαψουρίσει ότι... ο Μητσοτάκης τού κλέβει το σπίτι (!!!) επανέρχεται στην επικαιρότητα, σε χρονική συγκυρία προφανούς σκοπιμότητας.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διέψευσε το δημοσίευμα, για να ακολουθήσει μία από τις πιο εξωφρενικές στιγμές στην ιστορία της δημοσιογραφίας: Η εφημερίδα τον κάλεσε να αποδείξει την αθωότητά του, ζητώντας μάλιστα να αποδείξει όχι ότι η ΝΔ δεν πήρε λεφτά από τη Siemens, αλλά ότι δεν πήρε ούτε η Mayo! Όποιος είχε την απαίτηση να προσκομίσει αποδείξεις για όσα γράφει η φυλλάδα, μάλλον ζει σε άλλη χώρα. Στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι μπορούν να γράφουν ό,τι θέλουν και ο κατηγορηθείς οφείλει να αποδείξει ότι είναι ψέματα. Μέχρι τότε το νερό κυλάει ανέμελα στο μύλο του ΠαΣοΚ.

Ή έτσι νομίζουν. Διότι πρέπει να είναι κανείς ορκισμένος πασόκος για να πιστέψει μια ξαναζεσταμένη ιστορία, για την οποία στέλεχος του κόμματος, επί χρόνια βουλευτής και υπουργός, έχει οριστικά καταδικασθεί επειδή έλεγε συνειδητά ψέματα.

Όταν ο κ. Παπανδρέου ξανακληθεί να απολογηθεί για σκάνδαλα της διακυβέρνησης ΠαΣοΚ δε δικαιούται να βγάλει την ουρά του απ'έξω: Αφού ο ίδιος επιχειρεί να εκμεταλλευθεί πολιτικά μία κατασκευασμένη ιστορία που γυρίζει 20 χρόνια πίσω, πώς θα αρνηθεί τις ευθύνες του για τα πεπραγμένα Κυβερνήσεων στις οποίες συμμετείχε και που είναι και πολύ πιο πρόσφατες; Οι κραυγές για το κλείσιμο της Βουλής τάχα αποσκοπούσαν στη διαφάνεια. Και το ΠαΣοΚ επιστρέφει στη λάσπη άλλων εποχών. Με άλλα λόγια δεν κατάφεραν να βρουν τίποτε πιο φρέσκο...

Πάντως είναι αξιοπερίεργος ο τρόμος που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προκαλεί στο ΠαΣοΚ. Ένας άνθρωπος 100 χρονών σχεδόν, 16 χρόνια εκτός εξουσίας και τους έχει γίνει έμμονη ιδέα.

Από την άλλη ο χειρισμός της υπόθεσης Siemens είναι το λιγότερο ατυχής. Όμως το να καταγγέλεις την Κυβέρνηση για παρεμβάσεις στο έργο τής Δικαιοσύνης, να απαιτείς την ανεξαρτησία των λειτουργών της και εν συνεχεία να ζητείς την παραίτηση του υπουργού (επειδή δεν παρενέβη;) μου φαίνεται οξύμωρο.