12/6/09

Η ανανεωτική Αριστερά σε κρίση ταυτότητας

Ήταν Αύγουστος του 2007 όταν παρατηρούσαμε ότι το έντονο "κόκκινο" στην ιδεολογία του ΣυΡιζΑ (ο κινηματικός χαρακτήρας και ο ισοπεδωτικός λόγος που αποτέλεσαν τα κύρια χαρακτηριστικά της ηγεσίας Αλαβάνου) αποτελούσε μία επιλογή που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δίκοπο μαχαίρι: Ένα κόμμα με ασαφή ιδεολογία που στόχευε στη χαλαρή ψήφο είχε μετατραπεί σε ένα δεύτερο ΚΚΕ, πολύ πιο θορυβώδες και πολύ πιο αρτηριοσκληρωτικό, στους κόλπους του οποίου άρχισαν να βρίσκουν στέγη ακραία στοιχεία της Αριστεράς. Το ελκυστικό, μοντέρνο πρόσωπο της εποχής Κωνσταντόπουλου είχε δώσει τη θέση του σε μία πιο σκληρή γραμμή, ιδεολογικά εξίσου ασαφή, αλλά σίγουρα λιγότερο γοητευτική για τους απολιτίκ νέους, οι οποίοι στον Συνασπισμό έβλεπαν μέχρι τότε μία ασφαλή επιλογή.

Στις εκλογές του 2007 το 5% θα έμοιαζε ανεξήγητο αν δεν είχε προηγηθεί η μαύρη συγκυρία των πυρκαγιών. Η ρητορική επιμονή του κ. Αλαβάνου σε θέματα περιβάλλοντος είχε αποτέλεσμα: Ένα 6% του εκλογικού σώματος επέλεξε ΣυΡιζΑ και Πράσινους. Ο ελληνικός λαός είχε πρόσκαιρα αποκτήσει οικολογικές ευαισθησίες...

Μετά τις εκλογές ο Αλέκος Αλαβάνος επικαλούμενος λόγους υγείας (!!!) είχε παραιτηθεί από την προεδρία του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΑΚΟ), αλλά όχι και από την ηγεσία της ΚΟ του ΣυΡιζΑ. Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα θα έφερνε και πάλι τη νεολαία στον Συνασπισμό, όμως το πολιτικό καπέλωμα του προέδρου του ΣΑΚΟ από τον κ. Αλαβάνο τον μετέτρεψε σε κακόγουστη μαριονέτα: Θράσος προκλητικό, λόγος γεμάτος ασυνάρτητα αριστερίστικα κλισέ και μηδενική επαφή με την πραγματικότητα. Ενδεικτική η επίκληση του Μάο ("Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση") και ο τρόπος χειρισμού των γεγονότων του Δεκεμβρίου.

Στην πρώτη εκλογική αποτύπωση του φαινομένου Τσίπρα ο λαός υπήρξε σκληρός. Ο ΣυΡιζΑ κατάφερε να συγκεντρώσει μικρότερα ποσοστά απ' ό,τι στις βουλευτικές εκλογές, βλέποντας τους Πράσινους να τριπλασιάζουν τη δύναμή τους. Όχι μόνο δεν μπόρεσε να καρπωθεί τη συγκυρία των χαλαρών εκλογών και της κρίσης των δύο μεγάλων (την οποία τα στελέχη του διαπιστώνουν συνεχώς), αλλά βρέθηκε να αιμορραγεί εξαιτίας ενός κόμματος το οποίο βαδίζει στα χνάρια του Κωνσταντόπουλου που αγαπήσαμε: Χαλαρή ιδεολογία, πολιτικά χάπενινγκ, "αθώα" ψήφος διαμαρτυρίας...

Ο ΣυΡιζΑ παρουσιάζει σήμερα μεγάλα προβλήματα:

Η διαρχία έχει μπερδέψει τον κόσμο, ο κ. Αλαβάνος μοιάζει ερωτευμένος με τον εαυτό του και η εντιμότητά του έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση, ενώ το πατρονάρισμα του Τσίπρα (ενδεικτικός ο αποκλεισμός του από το debate) αποδεικνύει ότι οι επιφυλάξεις για τις ικανότητές του ομολογούνται τώρα ακόμα και από τον ίδιο τον σχηματισμό του οποίου υποτίθεται ότι ηγείται!

Ο ασφυκτικός έλεγχος των κομματικών οργάνων από τον Αλαβάνο έχει δημιουργήσει εντάσεις στο εσωτερικό του ΣυΡιζΑ και η προσπαθεια φίμωσης κάθε αξιόλογης φωνής δε συνάδει με τον χαρακτήρα του Συνασπισμού. Πρόσφατο παράδειγμα ο εξοβελισμός του Δημήτρη Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου (με την πρόφαση της διαδικασίας άμεσης εκλογής - επίδειξης δύναμης της πλευράς Αλαβάνου) και ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα η απαξίωση του Λεωνίδα Κύρκου. Κάθε φωνή κριτικής αγνοήθηκε και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά.

Η πιο σημαντική παράμετρος όμως, απόρροια των παραπάνω, είναι η ανευθυνότητα που ο ΣυΡιζΑ έχει επιδείξει σε όλα τα σημαντικά θέματα: Η απίστευτη αναμπουμπούλα στην Παιδεία, την οποία αγκάλιασε πολιτικά ο κ. Αλαβάνος, οδήγησε στην ταλαιπωρία χιλιάδων μαθητών και φοιτητών, ακύρωσε στην πράξη κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα στα Πανεπιστήμια. Οι οικολογικές ευαισθησίες εξαντλήθηκαν στο εμπορικό κέντρο του Βοτανικού καταδεικνύοντας με χονδροειδέστατο τρόπο υποκρισία, αφού η αξιοθαύμαστη πανίδα της περιοχής μένει ανεπηρέαστη από το γιγάντιο οικοδόμημα του γηπέδου του ΠΑΟ, προφανώς για να μη θιγούν τα αισθήματα των φιλάθλων - ψηφοφόρων. Ακόμα και σήμερα η πρόταση για ελεύθερη μετακίνηση παράνομων μεταναστών εντός της ΕΕ δείχνει τον πανηγυρτζίδικο τρόπο προσέγγισης των σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων.

Ο χαρακτήρας της εξέγερσης που δόθηκε στις καταστροφές του Δεκεμβρίου ήταν το αποκορύφωμα. Ο κ. Αλαβάνος και η παρέα του φέρουν βαριά ευθύνη για την αποθράσυνση κάθε κακοποιού στοιχείου, που στο όνομα κάποιου "αγώνα" και κάποιας "επανάστασης", χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας ή τύψεων, ρημάζει αλύπητα τον ιδρώτα του εργαζόμενου -αυτού που η Αριστερά υποτίθεται ότι σέβεται και προστατεύει. Ο κοινωνικός ιστός διερράγη, όχι γιατί 100 νεαροί αποφάσισαν να τα κάνουν λαμπόγυαλο στο όνομα ενός αδικοχαμένου παιδιού, αλλά γιατί οι πράξεις τους νομιμοποιήθηκαν από έναν κομματικό σχηματισμό, ο οποίος στην παρόξυνση της συγκυρίας έσπευσε να αποκομίσει εκλογικά οφέλη. Μιας συγκυρίας που τον έφερνε τρίτο με διψήφια ποσοστά...

Το δίδυμο Τσίπρα - Αλαβάνου συνετρίβη, όχι γιατί δε χειρίστηκε σωστά τα υψηλά ποσοστά του ("Είναι μια δοκιμή" είχε σωστά πει ο κ. Αλαβάνος το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 για το 5% των εκλογών), αλλά γιατί δεν μπόρεσαν να τα αναλύσουν σωστά. Δεν ανέπτυξαν πολιτική δυναμική, δεν κέρδισαν ψήφους με τους χειρισμούς τους -αλλά η εγωπάθειά τους δεν επέτρεψε στα φουσκωμένα από τα γκάλοπ μυαλά τους να το αντιληφθούν. Απλά υποδέχθηκαν προσωρινά έναν τεράστιο αριθμό απογοητευμένων πρώην Πασόκων (η συγκυρία της εσωκομματικής κρίσης στο ΠαΣοΚ ήταν πρωτοφανής), έναν αριθμό πολιτών με αυξημένες οικολογικές και περιβαλλοντικές ευαισθησίες (οι οποίες τονώθηκαν από την ανελέητη προπαγάνδα του συγκροτήματος Αλαφούζου), ενώ δίπλα στους αναρχο-αυτόνομους, αντιεξουσιαστές και δε συμμαζεύεται επεχείρησαν να ταιριάξουν τη χαλαρή ψήφο.

Όταν οι Πασόκοι επαναπατρίσθηκαν, όταν οι εκπομπές για τα γατόσκυλα του ΣΚΑΪ ανέδειξαν τους Πράσινους και όταν ο αηδιασμένος πολίτης αποφάσισε να μην ψηφίσει ή αξιολόγησε το κόμμα Τρεμόπουλου και τις απλοϊκές θέσεις του ως ασφαλή και ακίνδυνη απολιτίκ επιλογή, ο Τσίπρας είδε όχι μόνο να μην κερδίζει τα 18άρια των γκάλοπ, αλλά να χάνει τη δύναμη των βουλευτικών εκλογών, ένα κόμμα με ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων να ισχυροποιείται και το αντίθετο ιδεολογικά άκρο (ΛαΟΣ) να γιγαντώνεται και να φιλοδοξεί να αναβαθμισθεί, επηρεάζοντας τις εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές αποτελούν ένα τεράστιο στοίχημα για τον ΣυΡιζΑ, και ίσως να θέσουν εν αμφιβόλω την ίδια την επιβίωσή του. Οι αλλαγές πρέπει να είναι άμεσες και σαρωτικές, και πρέπει να ξεκινήσουν από την απόσυρση Αλαβάνου - Τσίπρα, αφού βαρύνονται με την κληρονομιά που έχει καταστήσει το κόμμα αντιπαθητικό, αν όχι επικίνδυνο για μεγάλη μερίδα των πολιτών.

Όμως και για τους Πράσινους οι εκλογές είναι κρίσιμες. Η οριακή επίτευξη του 3% με τη συμμετοχή στο μισό των εγγεγραμμένων δείχνουν ότι και η δική τους δυναμική και απήχηση είναι περιορισμένη. Η σκανδαλώδης προβολή τους από τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή δημιουργεί έντονα ερωτηματικά για τη σχέση τους με επιχειρηματικά συμφέροντα (το αυτό ισχύει και για τη "Δράση", ένα κόμμα - δημιούργημα της άλλοτε σοβαρής και έγκυρης εφημερίδας), ενώ δεν είναι τυχαίο ότι όσο περισσότερο γνωστές γίνονταν οι θέσεις τους για άλλα θέματα, εκτός του προνομιακού πεδίου της οικολογίας, τόσο μειωνόταν (απότομα) και η δυνητική δύναμή τους.

Αυτό το 3% δεν είναι "χρωματισμένοι" Πράσινοι. Είναι όλοι αυτοί που θέλουν να ψηφίζουν, αλλά προτιμούν μία ασφαλή επιλογή, χωρίς έντονα πολιτικά στοιχεία -με άλλα λόγια είναι οι διάδοχοι των υποστηρικτών του Νίκου Κωνσταντόπουλου. Και είναι πολύ πιθανό στις επόμενες εκλογές να θαυμάζουμε το φαινόμενο των Κυνηγών, του Λεβέντη ή όποιου άλλου κόμματος καταφέρει να προσελκύσει αυτήν τη μάζα ψήφων που αν δεν ήταν ο ΣΚΑΪ θα είχε κατά πάσα πιθανότητα πολυδιασπαρεί.

Όταν οι εκλογές αποκτήσουν νόημα, όταν μία σκληρή μάχη ΠαΣοΚ - ΝΔ φέρει την πόλωση, την ώρα που κάθε ψήφος θα μετράει, τότε θα έρθει η ώρα της δοκιμασίας για Πράσινους και ΣυΡιζΑ. Και μην ξεχνάμε ότι οι Ευρωεκλογές του 1999, με τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά για τα δύο μεγάλα κόμματα, ακολουθήθηκαν από τις βουλευτικές του 2000...

ΥΓ: Η σημερινή είναι σημαντική για μένα ημέρα. Με το κλικ στο "Δημοσίευση" οι σκέψεις μου για 100η φορά ετέθησαν στην κρίση των αναγνωστών. 98 κείμενα (συν τις 2 πρώτες, δοκιμαστικές αναρτήσεις στην αρχική διεύθυνση του blog), άλλα μικρά και άλλα περισσότερο εκτεταμένα, με σκέψεις για την κατάσταση της χώρας χωρίς παρωπίδες και κομματικά γυαλιά, με μόνο κίνητρο την αγωνία για τον δρόμο στον οποίο βαδίζει.

Δεν έχουν σημασία τα νούμερα -τα κλικ, τα σχόλια, οι τακτικοί αναγνώστες. Το ιστολόγιο θα συνεχίσει να έχει λόγο ύπαρξης όσο πολιτικοί και ΜΜΕ συνεχίσουν να αγνοούν τα αυτονόητα. Αυτά προσπαθούμε να επισημάνουμε, ίσως και με λάθη και υπέρβολες, ωστόσο σε αυτές τις 100 αναρτήσεις μπορεί κανείς να βρει πολλά που σήμερα είναι ευρέως αποδεκτά, αλλά που τον καιρό που γράφονταν προκαλούσαν αντιδράσεις.

Στόχος παραμένει ένας: Ο προβληματισμός.

Διότι σε μία εποχή κρίσιμη όσο λίγες, η αδιαφορία, ο ωχαδερφισμός και η ανευθυνότητα είναι επικίνδυνες όσο ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: