14/6/09

Κλωσώντας το... αυγό του φιδιού

Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη συνέπεσε με τη θεαματική αύξηση των ποσοστών του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού στην Ελλάδα. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αναλυτές έσπευσαν να συνδέσουν τα δύο γεγονότα, εντάσσοντας και τον ΛαΟΣ στην οικογένεια των ακροδεξιών σχηματισμών.

Η πρώτη ένσταση είναι ότι οι "αναλυτές" έχουν αδύναμη μνήμη. Διότι είναι το λιγότερο παράδοξο μέχρι την Κυριακή να εκτιμούν ότι οι Ευρωεκλογές διεξάγονται με όρους εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας, και μετά τα αποτελέσματα να βάζουν όλες τις χώρες στο ίδιο "σακί", παραβλέποντας τις ιδιαίτερες συνθήκες που καθόρισαν την ψήφο των Ευρωπαίων.

Η δεύτερη ένσταση έχει να κάνει με την πολιτική ορολογία. Όπως σε κάθε επιστήμη, έτσι και στην Πολιτική Επιστήμη και την Κοινωνιολογία, οι όροι που χρησιμοποιούνται έχουν αυστηρά καθορισμένο περιεχόμενο. Χωρίς να διαθέτει κανείς τις ειδικές γνώσεις, είναι δύσκολο να συμπεράνει αν το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη πληροί τις προϋποθέσεις και εμφανίζει τα χαρακτηριστικά που να δικαιολογούν τη χρήση του όρου "ακροδεξιό".

Εκείνο όμως για το οποίο δεν απαιτούνται ειδικές γνώσεις, είναι ότι ο ελληνικός ΛαΟΣ δεν έχει καμία σχέση με τα ακροδεξιά κόμματα που ψηφίσθηκαν στις υπόλοιπες χώρες. Σε σύγκριση με αυτά, ο συγχωρεμένος Χάιντερ και ο (πρόεδρος της ιταλικής Βουλής!) Φίνι φαντάζουν κεντροαριστεροί... Για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα πολιτικών με μεγάλη απήχηση στις χώρες τους, που είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον και των Ελλήνων πολιτικών σχολιαστών.

Ο ΛαΟΣ φιλοξενεί διαφόρων ειδών στελέχη, πολλά εκ των οποίων έχουν εκφράσει ακραίες θέσεις. Όμως η επίσημη γραμμή τού κόμματος ποτέ δεν περιέλαβε π.χ. αμφισβήτηση των διωγμών των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία (αν και αντισιωνιστικές κορώνες εμπλουτίζουν τη ρητορική τού κ. Καρατζαφέρη), ουδέποτε οργάνωσε ξυλοδαρμούς αλλοδαπών, ούτε συναθροίσεις κοντοκουρεμένων νεοναζί. Και μη σκεφτεί κανείς "αλίμονο, να φτάναμε σε τέτοιο σημείο", διότι τα προαναφερθέντα παραδείγματα αποτελούν ένα απειροελάχιστο κλάσμα της δραστηριότητας των κομμάτων της αλλοδαπής, δίπλα στα οποία τοποθετείται σήμερα ο ΛαΟΣ.

Για αυτήν την ιδεολογική σύγχυση βαριά είναι η ευθύνη τής Νέας Δημοκρατίας, που πέφτοντας στην παγίδα των αντιπάλων της, όχι μόνο αποξενώθηκε από το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων της, αλλά απαρνήθηκε την ίδια την ιδεολογική της ταυτότητα. Η κενολογία τού "μεσαίου χώρου" (ο μεσαίος χώρος είναι μη-ιδεολογία, γιατί εκφράζει κοινωνικά πολίτες όλου του φάσματος) άφησε τη ΝΔ ευάλωτη στις διαρροές προς τα δεξιά.

Υπάρχει λοιπόν αύξηση της απήχησης των ακροδεξιών ιδεών στην Ελλάδα;

Η συζήτηση στα ΜΜΕ έχει ξεκινήσει από λάθος βάση: το 7% του ΛαΟΣ στις Ευρωεκλογές. Ό,τι ισχύει για την επίδοση των υπολοίπων κομμάτων πρέπει να ληφθεί υπόψιν και για την ερμηνεία αυτού του ποσοστού (κυβερνητική κρίση, ψήφος διαμαρτυρίας, ανομοιογενής αποχή, εσωτερική πολιτική επικαιρότητα).

Πιθανή άνοδος της Ακροδεξιάς δε θα αποτελούσε μονοσήμαντο πολιτικό γεγονός, αλλά κοινωνικό φαινόμενο με πολλές προεκτάσεις. Υπό αυτήν την έννοια, είναι απολύτως εσφαλμένο ένα (ευρω)εκλογικό αποτέλεσμα να πυροδοτεί μια τέτοια συζήτηση. Ενδείξεις ακροδεξιάς στροφής τής κοινωνίας με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις θα έπρεπε να έχουν εμφανισθεί, επισημανθεί και συζητηθεί πολύ νωρίτερα. Με άλλα λόγια, αν η ελληνική κοινωνία ήταν πράγματι "ακροδεξιά" ή, εν πάση περιπτώσει, περισσότερο δεξιά από ό,τι πριν τις εκλογές, θα έπρεπε να μας είχε δώσει τα σημάδια της πολύ καιρό πριν.

Και σε αυτό το σημείο αρχίζουν ορισμένοι να απαριθμούν πραγματικά μεν περιστατικά (την Κούνεβα, ξυλοδαρμούς μεταναστών, κρούσματα ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας), που όμως δεν είναι απολύτως ενδεικτικά της κοινωνικής συγκυρίας στην Ελλάδα.

Στη χώρα μας δεν είναι οι εκφάνσεις τής Ακροδεξιάς που απαντώνται συχνότερα, αλλά της "ακτιβιστικής" Αριστεράς. Δεν ήταν οι κοντοκουρεμένοι Χρυσαυγίτες που έκαιγαν επί 15 ημέρες την Αθήνα, ο κ. Καρατζαφέρης (παρά την έντονη ρητορική του) ουδέποτε έχτισε καθηγητές Πανεπιστημίου μέσα στα γραφεία τους, ποτέ δεν παρακίνησε σε "αντάρτικο πόλεων", δεν είναι τα στελέχη του ΛαΟΣ που καταλαμβάνουν δημόσια περιουσία απλά επειδή μπορούν και το θέλουν, ούτε "αλλοτριώνουν" Τράπεζες για τις ανάγκες του αγώνα (!) και σίγουρα το πιο δημοφιλές βιβλιοπωλείο για κάψιμο είναι του Άδωνι Γεωργιάδη και όχι του Παρατηρητή.

Για να μη χάνουμε λοιπόν τον μπούσουλα, αυτοί που έχουν προκαλέσει το κοινό αίσθημα δεν είναι οι "ακροδεξιοί", αλλά οι "ακροαριστεροί". Και εδώ την προσοχή σας: το αρνητικά φορτισμένο πρόθεμα "ακρο-" πηγαίνει μόνο ασορτί με τη Δεξιά, ποτέ με την Αριστερά. Ο ουδέτερος όρος "αριστεριστές" ή ο σχεδόν θετικός "αντιεξουσιαστές" συνοδεύει τις έκνομες ενέργειες που εξυπηρετούν τις ανάγκες του αγώνα -ενός αγώνα που δεν είναι ποτέ ακραίος, δεν είναι ποτέ αντιδημοκρατικός, και αυτό επειδή πολεμά καθε μορφή κρατικής καταπίεσης (βλ. δημοκρατικής νομιμότητας).

Οι "νοικοκυραίοι" λοιπόν νιώθουν αποστροφή τόσο για τους νεοναζί που χαιρετούν στρατιωτικά ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο, όσο και για τους αξύριστους και άπλυτους μαλλιάδες με τα αμπέχονα. Οι δεύτεροι όμως είναι πολύ πιο δραστήριοι και προκλητικοί από τους πρώτους. Ενώ όλοι μιλούσαν για διψήφια ποσοστά του ΣυΡιζΑ, και άρα για ενίσχυση της Αριστεράς (μόλις πριν έναν χρόνο!), οι αναρχικοί έκαναν τις αλήστου μνήμης καταδρομικές επιχειρήσεις -ανενόχλητοι. Ενώ μιλούσαν για εξέγερση των μαθητών, χωρίς ποτέ να μας εξηγήσουν τι τους εξήγειρε και τι αιτούνταν, οι "αντιεξουσιαστές" κατέστρεφαν μετά μανίας -ανενόχλητοι. Πόσο πιθανό ήταν ο φιλήσυχος πολίτης να μην αγανακτήσει, και με τις αριστερίστικες ανοησίες που προσέφεραν πολιτική κάλυψη και με την κυβερνητική ανικανότητα;

Αν μας αρέσουν τα καθαρά λόγια, η ενίσχυση του ΛαΟΣ οφείλεται σε τέσσερις παράγοντες, σχετιζόμενους με την ασωτερική ατζέντα αποκλειστικά:
1) Η αποθράσυνση των ακραίων στοιχείων της Αριστεράς, σε συνάρτηση με την αδυναμία προάσπισης της δημόσιας τάξης,
2) Η ιδεολογική σύγχυση της Νέας Δημοκρατίας, που διευκόλυνε τη στροφή προς τον αυθεντικότερα "δεξιό" ΛαΟΣ,
3) Η κυβερνητική αποτυχία, που κατηύθυνε ψήφο διαμαρτυρίας και προς το κόμμα Καρατζαφέρη και
4) Η αδιαφορία των υπολοίπων κομμάτων για τα θέματα που αποτελούν τον πυρήνα της δεξιάς σκέψης και που στην παρούσα συγκυρία έχουν βαρύνουσα σημασία, καθώς επηρεάζουν τη ζωή τού Έλληνα, ανεξαρτήτως ιδεολογίας (μετανάστευση, δημόσια τάξη και εγκληματικότητα, εθνικά θέματα κ.λπ.).

Στο τελευταίο ο Καρατζαφέρης εντόπισε πεδίο δόξης λαμπρόν. Πολλές αρνητικές κρίσεις για τον ΛαΟΣ έχουμε διαβάσει τις τελευταίες ημέρες. Ο Καρατζαφέρης σύμφωνα με αυτές είναι δημιούργημα των ΜΜΕ, λαϊκιστής, καιροσκόπος, τυχοδιώκτης... Όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό αληθεύουν. Όπως αληθεύει και η κρίση ότι οι θέσεις του στα θέματα που θίγει δεν είναι ούτε σαφείς, ούτε ουσιαστικές.

Όμως δεν είναι και ακραίες. Ο ΛαΟΣ δε μίλησε για απομάκρυνση όλων των μεταναστών, δεν υποστήριξε την ανωτερότητα της ελληνικής φυλής, δεν υποκίνησε καμία βίαιη ενέργεια εναντίον των αλλοδαπών. Σε αυτό υπάρχει τεράστια σύγχυση -αριστερής προέλευσης. Η προσέγγιση έξω οι ξένοι για να μη μιάνουν την καθαρή ελληνική φυλή, είναι ρατσιστική. Το ίδιο και η θέση ότι γενικώς και αορίστως οι Αλβανοί αυξάνουν την εγκληματικότητα.

Όμως όταν ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν αντέχει τόσους μετανάστες μιλάει πολιτικά.

Τα ελληνικά σχολεία μέχρι πριν λίγα χρόνια λειτουργούσαν σε διπλοβάρδιες -μόνο για την εκπαίδευση των ντόπιων. Σήμερα καλούνται να υποστηρίξουν και αμέτρητους αλλοδαπούς, που το σύστημα αδυνατεί να ενσωματώσει.

Τα νοσοκομεία δυσλειτουργούν, γιατί και το επιπλέον βάρος τής περίθαλψης των μεταναστών είναι δυσβάσταχτο. Και ενώ όλοι κακίζουμε (και δικαίως) την (κάθε) Κυβέρνηση που δεν μπορεί να λάβει μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται φορολογικά μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι λαθρομετανάστες, που ούτε φόρους, ούτε εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία πληρώνουν, πρέπει να περιθάλπονται σε βάρος των υπολοίπων, και όποιος επιχειρηματολογήσει για το αντίθετο είναι ρατσιστής και απάνθρωπος!

Δεν μπορεί αβασάνιστα να κατηγορείται για ρατσισμό μία κοινωνία που μέσα σε μία δεκαετία, από εκεί που τροφοδοτούσε με μετανάστες (μέσω καθαρών, συμπεφωνημένων και οργανωμένων διακρατικών συμφωνιών) τις άλλες χώρες, βρέθηκε τελείως ανοργάνωτη και απροετοίμαστη να φιλοξενεί ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Τα κόμματα εξουσίας είχαν αφήσει προκλητικό κενό με τις, το ξαναγράφω, χαζοχαρούμενες τοποθετήσεις τους στα προβλήματα που ανέδειξε (με τον γραφικό του τρόπο) ο ΛαΟΣ. Στη δημόσια τάξη π.χ., ενώ η ΝΔ επέβαλε την "παθητική" στάση της Αστυνομίας εξοργίζοντας τους πολίτες, το ΠαΣοΚ σε κάθε ευκαιρία τρομοκρατεί τους επιρρεπείς σε τέτοιες ανοησίες με την "ανασύσταση του κράτους της Δεξιάς" -για να αναφέρω μόνο δύο από τις δεκάδες επιπόλαιες επιλογές των μεγάλων κομμάτων, προκειμένου να αποφύγουν τη διαχείριση δύσκολων θεμάτων. Έτσι αγνόησαν τις επιταγές τής κοινωνίας και σήμερα, υπό την πίεση της εκλογικής επιτυχίας του Καρατζαφέρη, διαγκωνίζονται για την ανάδειξη του δεξιότερου των δεξιών!

Με την αποστροφή του περί "μηδενικής λαθρομετανάστευσης", ο κ. Παπανδρέου ήρθε σε προκλητική αντίθεση και με την πολιτική του και (το χειρότερο) με τις απόψεις του περί ανοικτής κοινωνίας. Ασυγχώρητη όμως είναι η προχειρότητα και της Κυβέρνησης. Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται για βιαστικές εξαγγελίες, αλλά απαιτεί οργανωμένο και αποτελεσματικό σχέδιο.

Αν λοιπόν Κυβέρνηση και μείζων Αντιπολίτευση συνεχίσουν να εξαντλούνται σε ρητορικά σχήματα για να ερεθίσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά τής κοινωνίας, αποσκοπώντας σε εκλογικά κέρδη και όχι σε αποτελέσματα, ο ψηφοφόρος μοιραία θα στραφεί ακόμη πιο έντονα στους αυθεντικούς εκφραστές της Δεξιάς.

Και ο κ. Καρατζαφέρης θα βρεθεί να ανταγωνίζεται το ΚΚΕ για την τρίτη θέση στις επόμενες εκλογές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: