27/7/09

Απαράδεκτα τα πολιτικά παιχνίδια με τους θεσμούς

Η συνέντευξη του συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου στην Καθημερινή θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως. Οι κακοήθεις θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι διαπνέεται από φίλια προς το ΠαΣοΚ αισθήματα, για όλους μας ωστόσο έχει προκύψει ένα ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ο συγκεκριμένος επιστήμονας να έρχεται σε τόσο έντονη αντίθεση, όχι μόνο προς τους συναδέλφους του αλλά κυριότατα προς την κοινή λογική;

Δεν έχουμε εμείς τις γνώσεις για να κρίνουμε τις θέσεις που εξέφρασε ο κ. Αλιβιζάτος, αλλά υπάρχει τουλάχιστον μία αποστροφή του η οποία αποτελεί καινοφανή προσέγγιση της διαδικασίας ανάδειξης Προέδρου. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι "το «βέτο» της αντιπολίτευσης στην εκλογή του ανώτατου πολιτειακού φορέα είναι το μόνο θεσμικό αντίβαρο στις ακρότητες του πρωθυπουργοκεντρισμού". Αυτή είναι μία προσέγγιση αβάσιμη -και δε χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να το αντιληφθεί κανείς. Ο κ. Αλιβιζάτος ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει ότι η διαδικασία εκλογής Προέδρου έχει θεσπισθεί ούτως ώστε να αφήνεται στην Αντιπολίτευση η... ευχέρεια να διαλύει τη Βουλή!

Είναι βεβαίως παγκοίνως γνωστό ότι οι συνταγματικές ρυθμίσεις δεν προέκυψαν από συμπόνια προς την εκάστοτε Αντιπολίτευση, προκειμένου να ανασάνει από τον ασφυκτικό πρωθυπουργοκεντρισμό, αλλά από την προσπάθεια του νομοθέτη να εξασφαλίσει τη μέγιστη συναίνεση γύρω από το πρόσωπο του Προέδρου. Σε αυτήν τη λογική η διεξαγωγή εκλογών, αν η συναίνεση δεν επιτευχθεί, αυξάνει και τη νομιμοποίηση του Προέδρου, αφού ουσιαστικά έχει εκλεγεί από τον λαό. Αυτή τουλάχιστον ήταν η κρατούσα ερμηνεία, που ουδεμία σχέση έχει με όσα ο κ. Αλιβιζάτος παρατηρεί.

Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠαΣοΚ προσπαθεί να προσαρμόσει το Σύνταγμα στα μέτρα του. Αξέχαστη είναι η γκάφα με τη Φώφη το 2007. Απλή γραφή και ανάγνωση ήσαν προσόντα αρκετά για να εκτεθεί, όμως ο κ. Παπανδρέου όχι μόνο επιστράτευσε συνταγματολόγους για να βγάλουν τους πάντες τρελούς, αλλά κατήγγειλε και το Συμβούλιο της Επικρατείας που εφάρμοσε τον νόμο. "Στη χώρα μας, το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι ο μόνος θεσμός που έχει αντισταθεί στην παντοδυναμία της πλειοψηφίας, και βλέπετε πόσο το πολιτικό σύστημα έχει λυσσάξει για να το αποδυναμώσει", αποφαίνεται στην ίδια συνέντευξη ο κ. Αλιβιζάτος...

Η δε σύγκριση με τη διαδικασία του 1990 είναι γελοία. Δεν μπορεί η ΝΔ να εγκαλείται για παιχνίδια με τους θεσμούς επειδή διέλυσε μία Βουλή στην οποία πλειοψηφούσε, τη στιγμή μάλιστα που το εκλογικό έκτρωμα του ΠαΣοΚ δεν επέτρεπε την εξασφάλιση 151 εδρών με 47%. Αυτό είναι το παιχνίδι και ο ευτελισμός του πολιτεύματος. Όπως και ο εμπαιγμός του Καραμανλή το 1985. Όπως και η άρση της υποστήριξης στον Σαρτζετάκη το 1990 μετεκλογικά. Από το ΠαΣοΚ.

Πάντως ο κ. Αλιβιζάτος σε ένα έχει σίγουρα δίκιο. Το ΠαΣοΚ τύποις δεν παρανομεί. Για όποιον πάντως ενδιαφέρεται για το επίπεδο του πολιτεύματος και των θεσμών, τόσο η στάση του ΠαΣοΚ όσο (και περισσότερο) η προσπάθεια δικαιολόγησής της, εις το όνομα μάλιστα του εθνικού συμφέροντος, είναι κατακριτέες.

19/7/09

Εκτροπή

Η παρέμβαση του συνταγματολόγου κ. Τσάτσου σχετικά με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας αποτελεί μία από τις σπανιότατες περιπτώσεις όπου πολιτευτές διαφοροποιούνται από τη γραμμή του κόμματός τους, χωρίς όφελος και χωρίς χολή (φαινόμενο Τατούλη). Ο κ. Τσάτσος μίλησε για γελοιοποίηση ουσιαστικά του Συντάγματος με τα τερτίπια του κ. Παπανδρέου, αλλά και για εκτροπή.

Φυσικά η Αντιπολίτευση δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι "παρανομεί" με τη στενή έννοια, όμως η σχετική πρόνοια του Συντάγματος δεν έχει τεθεί για να προσφέρει την ευχέρεια ανατροπής των εκλεγμένων Κυβερνήσεων, αλλά για να ενθαρρύνει τη διακομματική συναίνεση για το πρόσωπο που θα καταλάβει το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Είναι σαφές ότι πρακτικά πρόκειται για παραβίαση του πνεύματος του συντακτικού νομοθέτη.

Τα πράγματα γίνονται λίγο χειρότερα όταν το εμπλεκόμενο πρόσωπο, ο Κάρολος Παπούλιας, παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά που το καθιστούν απολύτως κατάλληλο για την εξασφάλιση της συναίνεσης. Οι χειρισμοί του κ. Παπανδρέου προσβάλλουν όχι μόνο το Σύνταγμα ή το αξίωμα του Προέδρου, αλλά ακόμα περισσότερο προσβάλλουν τον ίδιο τον κύριο Παπούλια, και αποτελεί ζητούμενο αν ο ίδιος θα συνεχίσει να ανέχεται αυτήν τη συμπεριφορά.

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα αλλά και παραπλανητικά, καθώς κρύβουν τον πραγματικά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της στάσης του ΠαΣοΚ, η οποία συνοψίζεται στο ότι το κόμμα δικαιολογείται να καταφύγει σε κάθε μέσο προκειμένου να απαλλάξει τη χώρα από την επικίνδυνα ανίκανη Κυβέρνηση του κ. Καραμανλή.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς ως προς την αξιολόγηση των κυβερνητικών πεπραγμένων, ο παραπάνω αφορισμός είναι πέρα για πέρα αυθαίρετος. Στη χώρα μας δε βρίσκεται σε εξέλιξη καμία επανάσταση με τα αγανακτισμένα πλήθη να αποδοκιμάζουν την Κυβέρνηση και να αξιώνουν την παραίτησή της. Οι κατά καιρούς διαδηλώσεις αφορούν κυρίως συντεχνιακού τύπου αιτήματα. Ο δε κ. Παπανδρέου έλεγε τα ίδια και πριν από 2 χρόνια -και φυσικά ηττήθηκε στις εκλογές. Όσο απογοητευτικές και αν είναι οι επιδόσεις της ΝΔ ο λαός την εξέλεξε για τέσσερα χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως ούτε ότι της έδωσε το ελεύθερο να ενεργεί ανεξέλεγκτα.

Το επιχείρημα του ΠαΣοΚ βασίζεται κυρίως στην αίσθηση που αφήνουν οι δημοσκοπήσεις (των τελευταίων 9 μηνών, μόλις!), η οποία ενισχύθηκε από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Ό,τι ισχύει με την εικόνα της Κυβέρνησης ισχύει και για αυτήν του ΠαΣοΚ και είναι θέμα του καθενός να εκτιμήσει αν ο κ. Παπανδρέου θα κερδίσει ή όχι τις Εκλογές. Όμως δεν μπορεί κανένας να αρνηθεί ότι η στάση του στο όλο θέμα υποκρύπτει μια βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία τα πάντα πρέπει να εξυπηρετούν το κομματικό συμφέρον, στο όνομα μάλιστα του γενικότερου συμφέροντος.

Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που πιστεύει ότι η κατάσταση στη χώρα θα διαφοροποιηθεί ριζικά και επί τα βελτίω με τη διεξαγωγή εκλογών; Υπάρχουν πάντως αρκετοί που υποστηρίζουν το αντίθετο και ακόμα περισσότεροι που θα απαιτούσαν από το ΠαΣοΚ υπεύθυνη και συναινετική στάση όχι μόνο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά για πολύ σημαντικότερα και ουσιαστικά θέματα.

Η συζήτηση αυτή έχει χάσει το νόημά της. Οι θεσμοί και οι νόμοι ερμηνεύονται κατά το δοκούν με γνώμονα τη δίψα για εξουσία. Το έχουμε γράψει πολλές φορές και θα συνεχίσουμε: Ας θυμηθούμε τι έλεγε για τη συναίνεση και τον νέο πολιτικό πολιτισμό ο κ. Παπανδρέου το 2004. Σήμερα εξευτελίζει το Σύνταγμα, αλλά και ένα ιστορικό στέλεχος του ΠαΣοΚ και στενό συνεργάτη και φίλο του πατέρα του, μόνο και μόνο για να επιταχύνει την ανέλιξή του στην εξουσία.