27/7/09

Απαράδεκτα τα πολιτικά παιχνίδια με τους θεσμούς

Η συνέντευξη του συνταγματολόγου κ. Αλιβιζάτου στην Καθημερινή θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως. Οι κακοήθεις θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι διαπνέεται από φίλια προς το ΠαΣοΚ αισθήματα, για όλους μας ωστόσο έχει προκύψει ένα ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ο συγκεκριμένος επιστήμονας να έρχεται σε τόσο έντονη αντίθεση, όχι μόνο προς τους συναδέλφους του αλλά κυριότατα προς την κοινή λογική;

Δεν έχουμε εμείς τις γνώσεις για να κρίνουμε τις θέσεις που εξέφρασε ο κ. Αλιβιζάτος, αλλά υπάρχει τουλάχιστον μία αποστροφή του η οποία αποτελεί καινοφανή προσέγγιση της διαδικασίας ανάδειξης Προέδρου. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι "το «βέτο» της αντιπολίτευσης στην εκλογή του ανώτατου πολιτειακού φορέα είναι το μόνο θεσμικό αντίβαρο στις ακρότητες του πρωθυπουργοκεντρισμού". Αυτή είναι μία προσέγγιση αβάσιμη -και δε χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να το αντιληφθεί κανείς. Ο κ. Αλιβιζάτος ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει ότι η διαδικασία εκλογής Προέδρου έχει θεσπισθεί ούτως ώστε να αφήνεται στην Αντιπολίτευση η... ευχέρεια να διαλύει τη Βουλή!

Είναι βεβαίως παγκοίνως γνωστό ότι οι συνταγματικές ρυθμίσεις δεν προέκυψαν από συμπόνια προς την εκάστοτε Αντιπολίτευση, προκειμένου να ανασάνει από τον ασφυκτικό πρωθυπουργοκεντρισμό, αλλά από την προσπάθεια του νομοθέτη να εξασφαλίσει τη μέγιστη συναίνεση γύρω από το πρόσωπο του Προέδρου. Σε αυτήν τη λογική η διεξαγωγή εκλογών, αν η συναίνεση δεν επιτευχθεί, αυξάνει και τη νομιμοποίηση του Προέδρου, αφού ουσιαστικά έχει εκλεγεί από τον λαό. Αυτή τουλάχιστον ήταν η κρατούσα ερμηνεία, που ουδεμία σχέση έχει με όσα ο κ. Αλιβιζάτος παρατηρεί.

Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠαΣοΚ προσπαθεί να προσαρμόσει το Σύνταγμα στα μέτρα του. Αξέχαστη είναι η γκάφα με τη Φώφη το 2007. Απλή γραφή και ανάγνωση ήσαν προσόντα αρκετά για να εκτεθεί, όμως ο κ. Παπανδρέου όχι μόνο επιστράτευσε συνταγματολόγους για να βγάλουν τους πάντες τρελούς, αλλά κατήγγειλε και το Συμβούλιο της Επικρατείας που εφάρμοσε τον νόμο. "Στη χώρα μας, το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι ο μόνος θεσμός που έχει αντισταθεί στην παντοδυναμία της πλειοψηφίας, και βλέπετε πόσο το πολιτικό σύστημα έχει λυσσάξει για να το αποδυναμώσει", αποφαίνεται στην ίδια συνέντευξη ο κ. Αλιβιζάτος...

Η δε σύγκριση με τη διαδικασία του 1990 είναι γελοία. Δεν μπορεί η ΝΔ να εγκαλείται για παιχνίδια με τους θεσμούς επειδή διέλυσε μία Βουλή στην οποία πλειοψηφούσε, τη στιγμή μάλιστα που το εκλογικό έκτρωμα του ΠαΣοΚ δεν επέτρεπε την εξασφάλιση 151 εδρών με 47%. Αυτό είναι το παιχνίδι και ο ευτελισμός του πολιτεύματος. Όπως και ο εμπαιγμός του Καραμανλή το 1985. Όπως και η άρση της υποστήριξης στον Σαρτζετάκη το 1990 μετεκλογικά. Από το ΠαΣοΚ.

Πάντως ο κ. Αλιβιζάτος σε ένα έχει σίγουρα δίκιο. Το ΠαΣοΚ τύποις δεν παρανομεί. Για όποιον πάντως ενδιαφέρεται για το επίπεδο του πολιτεύματος και των θεσμών, τόσο η στάση του ΠαΣοΚ όσο (και περισσότερο) η προσπάθεια δικαιολόγησής της, εις το όνομα μάλιστα του εθνικού συμφέροντος, είναι κατακριτέες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: