31/8/09

Χρειάζεται ο τόπος εκλογές;

Το ερώτημα μόνο ρητορικό δεν είναι. Αν και οι περισσότεροι φαίνεται να το παραβλέπουν, δε βρισκόμαστε ούτε καν στο μέσον της τετραετίας: Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007. Επομένως, σύμφωνα με το θεμελιώδη χάρτη του πολιτεύματος που λατρεύουμε να αγνοούμε, η απάντηση είναι όχι, καθώς οι Κυβερνήσεις εκλέγονται για τετραετή θητεία και πρέπει να ολοκληρώσουν το έργο τους πριν κριθούν... Εδώ αρχίζει το γνωστό λογίδριο κατά των συνεχών πρόωρων εκλογών. Σύμφωνα με άλλη χιλιοειπωμένη θέση ο τόπος δεν αντέχει το κόστος των εκλογών. Αλλά ο ίδιος τόπος είναι που δεν αντέχει και την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο!

Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τι τελικά αντέχει και τι όχι, ας ασχοληθούμε με το τι θα ωφελήσει τους πολίτες της χώρας και την ποιότητα ζωής τους -και όχι τι συμφέρει τα κόμματα. Εδώ η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Οι πρόωρες εκλογές δε χρειάζονται, ούτε τώρα ούτε τον Μάρτιο. Όχι επειδή η Κυβέρνηση διακρίνεται για την αποτελεσματικότητά της, αλλά διότι τα προβλήματα του τόπου δεν εξαρτώνται από τα πρόσωπα, αλλά από τις πολιτικές.

Η συζήτηση έχει φουντώσει επειδή από τις επόμενες εκλογές πιθανολογείται αλλαγή της Κυβέρνησης. Όμως από πουθενά δεν προκύπτει ότι μια Κυβέρνηση του ΠαΣοΚ θα είναι καλύτερη σε οποιονδήποτε τομέα άσκησης της εξουσίας. Αντιθέτως τα δείγματα γραφής του Γιώργου Παπανδρέου σκιαγραφούν την προσωπικότητα ενός περιορισμένων ικανοτήτων άτολμου ανθρώπου, δέσμιου των εκάστοτε αντιδράσεων και πρόθυμου, προκειμένου να τις αποφύγει, να απαρνηθεί τολμηρές θέσεις που ελάμβανε με γενναιότητα στο παρελθόν. Και τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Για όσους δέχονται ότι η κατάσταση που θα προκύψει οψέποτε διεξαχθούν οι εκλογές θα είναι εξίσου απελπιστική με την τωρινή, το ερώτημα είναι αδιάφορο. Αυτό που ενδιαφέρει ελάχιστους, αν και θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους, είναι η αλλαγή της νοοτροπίας στην άσκηση της εξουσίας. Αλλαγή που δεν αποτελεί ρητορικό σχήμα, αλλά έκφραση της ανάγκης για αντιμετώπιση του κωμικοτραγικού ελλείμματος ποιότητας των ασκούντων την εξουσία.

Ας μην πλατιάζουμε. Όσο τα κόμματα αποτελούνται από ανθρώπους που αποζητούν το προσωπικό τους (πολιτικό τε και οικονομικό) κέρδος, καμία αλλαγή φρουράς στη διακυβέρνηση δε θα έχει νόημα, ούτε θα μπορεί να προκαλέσει ωφέλιμο πολιτικό αποτέλεσμα. Και κάθε φορά που η προσδοκία γεννά ψευδαίσθηση (όπως το 2004), η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι οδυνηρή.

26/8/09

Φίδι που κυνηγάει την ουρά του

Χρησιμοποιήσαμε σε προηγούμενο σχόλιο τον όρο Κράτος-γκουβερνάντα, την αντιμετώπιση δηλαδή των πολιτών από τους φορείς της εξουσίας ως "άμυαλων νηπίων" που χρήζουν προστασίας και καθοδήγησης. Η κ. Τζιαντζή μάλλον δεν είναι η εισηγήτρια του όρου, αλλά είναι ένα προ μηνός άρθρο της αυτό από το οποίο τον δανειστήκαμε. Με τίτλο "Το πρώτο άκαπνο καλοκαίρι", μπορεί να μην είναι ούτε η μόνη ούτε η πρώτη κριτική κατά του αντικαπνιστικού νόμου, μας δίνει όμως την αφορμή...

Πολλές φορές η υπεράσπιση των δικαιωμάτων ορισμένων κοινωνικών ομάδων από τους εκπροσώπους τους μας έχει βγάλει από τα ρούχα μας. Είτε πρόκειται για αμφιβόλου ποιότητας θεάματα, είτε για τις κάμερες της Τροχαίας, είτε για τη "δίκαιη" συνταξιοδότηση στα 40, τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι εκάστοτε θιγόμενοι θα διαφωνήσουν. Όμως δεν υπάρχει τίποτε εξωφρενικότερο από τα επιχειρήματα κατά της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους επειδή καταπιέζονται οι ελευθερίες των καπνιστών.

Για να μην ξεφύγουμε από το θέμα, θα αφήσουμε στην άκρη την ουσία της υπόθεσης -είναι απλά η αφορμή. Στο άρθρο της η κ. Τζιαντζή δεν αμφισβητεί ούτε ότι το κάπνισμα είναι ενοχλητικό, ούτε ότι είναι καρκινογόνο (αν και κάποιοι θα εξωθήσουν τους Πνευμονολόγους στην παράνοια υποστηρίζοντας και αυτό!). Αντιτίθεται στη νοοτροπία ενός Κράτους που επιβάλλει διά νόμου το "σωστό". Μόνο που, ειδικά στην περίπτωση του Έλληνα, κάνει λάθος.

Ας εξετάσουμε την συμπεριφορά των κατοίκων αυτής της χώρας σε ορισμένες αντίστοιχες περιπτώσεις, π.χ. στην οδική συμπεριφορά. Οι ζώνες είναι υποχρεωτικές και προστατεύουν από τις κακώσεις κατά τα ατυχήματα. Πόσοι τις φοράνε βιαστικά μόνο όταν έχει ξεπροβάλει το περιπολικό; Πόσοι από εμάς επιδίδονται σε επίδειξη μαγκιάς με το τιμόνι στα χέρια; Πόσοι δεν έχουν ποτέ παραβιάσει στοπ ή κόκκινο φανάρι, πόσοι ποτέ δεν έκαναν παράνομη προσπέραση, πόσοι ποτέ δεν το πάτησαν πάνω από το όριο; Οι απαντήσεις είναι αυτονόητες: Πολλοί, αρκετοί, κανένας.

Και τώρα το κρισιμότερο: Αν το Κράτος-παιδονόμος είχε διάσπαρτα περιπολικά κάθε 500 μέτρα, πόσοι θα συνέχιζαν να παρανομούν; Αν την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση δεν τη θεωρείτε αυτονόητη, περιμένετε μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσετε την Αστυνομία στον δρόμο. Η τήρηση του ΚΟΚ ξαφνικά θα γίνεται με ιερό σεβασμό από άπαντες τους εποχούμενους...

Πόσοι μπορούν (βλ. δεν τους βλέπει ο παιδονόμος) να κλέψουν από τους φόρους και δεν το κάνουν; Οι ίδιοι που δηλώνουν αγανακτισμένοι με τις "φοροεπιδρομές". Που είναι οι ίδιοι αγανακτισμένοι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ που κλείνουν ραντεβού για εξέταση τρεις μήνες μετά ή του ΟΠΑΔ που κάθε τρεις μήνες δεν μπορούν να γράψουν φάρμακα λόγω των χρεών του ταμείου στα φαρμακεία. Που όμως είναι οι ίδιοι που κλέβουν ό,τι μπορούν από τις εισφορές.

Τα παραδείγματα τα αφήνουμε στην άκρη, διότι είναι και παρεξηγήσιμα.

Η λειτουργία του Κράτους δικαιολογεί την αγανάκτηση. Η κακοδιαχείριση δικαιολογεί την οργή. Όμως είναι η δυσλειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών που επιτρέπει τις παρανομίες. Και αυτήν τη δυσλειτουργία στηλιτεύουμε κάθε φορά που το Κράτος διά των φόρων προσπαθεί να καλύψει τα ελλείμματα. Με άλλα λόγια, είναι η απουσία της "γκουβερνάντας" που δικαιολογημένα εκλαμβάνουμε ως ανικανότητα.

Ανικανότητα κοινά αποδεκτή. Η οποία πάντως δε μας αποτρέπει από το να τα εναποθέτουμε όλα στο Κράτος! Για τα τροχαία ατυχήματα φταίνε οι απαράδεκτοι δρόμοι -ποτέ η ταχύτητα και οι εξυπνάδες. Στις πλημμύρες τα βουλωμένα φρεάτια -τα γεμάτα με τα σκουπίδια μας. Στα χιόνια περιμένουμε κάποιον άλλον να φτιαρίσει μέχρι το πλατύσκαλο του σπιτιού μας. Για τις φωτιές φταίει η Πυροσβεστική. Όχι η απουσία του μπαμπούλα που δεν γκρεμίζει τα αυθαίρετα.

Τον μπαμπούλα μάλλον τον αποζητάμε. Μπορεί για παράδειγμα να απορρίπτουμε τον αντικαπνιστικό νόμο, ο οποίος εξασφαλίζει υγιεινό αέρα στον επαγγελματικό μας χώρο, όμως είμαστε διατεθειμένοι να αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων ακόμα και για το τελευταίο μικροσωματίδιο νέφους! Τότε το Κράτος πρέπει να νομοθετήσει για την προστασία του περιβάλλοντος -ωσάν ο αέρας του σπιτιού ή της δουλειάς να μην αποτελεί "περιβάλλον".

Ενίοτε τον επικροτούμε! Όπως στον (πρακτικά μη εφαρμόσιμο) νόμο για την ενδοοικογενειακή βία... Ο νομοθέτης, αδυνατώντας να εφεύρει τα όρια της παιδευτικής ράβδου από την κακοποίηση ανηλίκου, απαγορεύει πάσα χρήση βίας (σωματικής τε και λεκτικής) σε ανηλίκους. Είναι εξίσου αστεία η απόπειρα εφαρμογής του νόμου με την εικόνα της μητέρας που προσπαθεί να νουθετήσει διά του διαλόγου το τετράχρονο, αντί να του της βρέξει. Μόνο που όλοι θυμόμαστε το ξύλο που φάγαμε μικροί -όχι τα λογάκια. Κάποιοι ίσως θυμούνται και τη βίτσα του δασκάλου. Σήμερα αυτή η βλακώδης νομοθεσία επικροτήθηκε ως προστασία των ανηλίκων. Κανείς δεν είπε ότι ούτε πρόκειται να εφαρμοστεί, αλλά ότι και... το ξύλο που φάγαμε παιδιά μας έκανε ανθρώπους.

Αυτό που στην πραγματικότητα φταίει δεν είναι το ενοχλητικά παρεμβατικό Κράτος, αλλά η παντελής έλλειψη του αισθήματος κοινωνικής ευθύνης -της αίσθησης ότι αποτελούμε μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου για το οποίο αξίζει να θυσιάσουμε μέρος του ατομικού μας συμφέροντος. Εν ολίγοις παραμένουμε μία ανώριμη κοινωνία. Επικαλούμαστε συνεχώς δικαιώματα και αγνοούμε τις υποχρεώσεις μας, προσκυνούμε τον έναν θεό του προσωπικού κέρδους και, τελικά, προσπαθώντας να επωφεληθούμε από τη ζημία των άλλων απλά θυμίζουμε το φίδι που κυνηγάει την ουρά του: Η ανήθικη και αντικοινωνική συμπεριφορά είναι θέμα χρόνου να αποβεί σε βάρος μας.

24/8/09

Το μακάβριο τελετουργικό του Αυγούστου

Η σκηνή θα μπορούσε να αποτελεί την ξεκαρδιστική εισαγωγή σατιρικής εκπομπής αν η τραγικότητα της κατάστασης το επέτρεπε. Η γυναίκα μέσα στο λιοπύρι ανασαίνει με δυσκολία από τους καπνούς, αλλά πασχίζει με τη μάνικα του κήπου να προστατεύσει την περιουσία της από τη φωτιά. Την ίδια στιγμή ο δαιμόνιος ρεπόρτερ της χώνει κυριολεκτικά στη μούρη το μαρκούτσι για να αποσπάσει δηλώσεις...

Το ότι σε αυτήν τη χώρα δεν αλλάζει τίποτα φαίνεται από τον σχεδόν τελετουργικό τρόπο με τον οποίο οι θλιβερές καταστάσεις επαναλαμβάνονται. Αν γυρίσουμε πίσω με τον νου μας, είναι αδύνατον να θυμηθούμε Αύγουστο χωρίς φωτιές. Σε τι βαθμό φταίει το Κράτος και οι υπηρεσίες του και σε τι η κοινωνική αναισθησία δεν είναι της ώρας να συζητηθεί. Ωστόσο, όσο αδικαιολόγητη και αν είναι η ανικανότητα, όσο λανθασμένες και αν υπήρξαν κάποιες κεντρικές επιλογές, η ευθύνη βαρύνει και τους πολίτες -όλους μας. Διότι αλίμονο αν ένα πυροσβεστικό όχημα βρισκόταν σταθμευμένο έξω από κάθε κατοικία, αλίμονο αν ο κάθε γραφικός δήμαρχος είχε στη διάθεσή του και από ένα αεροσκάφος, αλίμονο αν όλοι περιμένουμε από κάποιον άλλο να κλαδέψει τα ξερόχορτα από την αυλή μας.

Οι προαναφερθέντες παραλογισμοί επίσης τελετουργικά επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, κατά τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Για την οποία ακολουθούν ορισμένες καλοπροαίρετες σκέψεις, με απόλυτο σεβασμό στους ανθρώπους που είδαν τις περιουσίες τους να χάνονται.

Επί τρεις ημέρες οι τηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν συνεχώς τα "νεότερα" από τα "πύρινα μέτωπα" (τα γλωσσικά στερεότυπα των ημερών). Μόνο που αυτά τα νεότερα περιλαμβάνουν (εκτός από τις οιμωγές) ειδήσεις μηδαμινού ενδιαφέροντος, του τύπου προς τα πού φυσάει ο άνεμος, και ανοησίες, όπως αν και πού εθεάθησαν από αέρος ρίψεις ύδατος. Όσο και αν τα ΜΜΕ καμαρώνουν για τη συνεχή ροή ειδήσεων, αυτές όχι μόνο ανύπαρκτη πρακτική αξία έχουν (διότι ουδείς εκ των άμεσα ενδιαφερομένων και εν κινδύνω συνανθρώπων μας μένει στημένος στην τηλεόραση ενώ καίγεται η αυλή του), αλλά στερούνται και του στοιχειώδους σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο. Παράλληλα γεννάται και η απορία: Ποιος διεστραμμένος θα αντέξει να βλέπει την καταστροφή όλη την ημέρα; Σε ποιον απευθύνονται αυτές οι μεταδόσεις;

Δεν πρόκειται απλά για εύκολη κάλυψη των κενών του προγράμματος, αλλά για αηδιαστικό πολιτικό μεταξύ των άλλων παιχνίδι. Διότι, όσο αναποτελεσματικοί και αν αποδεικνύονται συνεχώς οι κυβερνητικοί χειρισμοί, όταν ξεσπούν ταυτόχρονα πυρκαγιές σε είκοσι σημεία μέσα στη νύχτα ο τελευταίος που φταίει είναι η Πυροσβεστική και τα αεροπλάνα της, που γυρεύουν οι απανταχού τοπικοί κυβερνήτες. Μέσα στη στάχτη η αντιπολιτευτική διάθεση περισσεύει. Για τους κακοπροαίρετους πάλι είναι μάλλον αξιοσημείωτο ότι οι πυρκαγιές προ του 2004 δεν έτυχαν αντίστοιχης δημοσιότητας...

Στον τόπο μας η κοινωνική ευθύνη είναι έννοια άγνωστη. Ούτε καν το αίσθημα αυτοσυντήρησης δε φαίνεται να υπάρχει. Σκηνικό χαρακτηριστικό: Έτερος δαιμόνιος ρεπόρτερ μεταδίδει ότι οι κάτοικοι με χορτοκοπτικά μαζεύουν τα χορτάρια. Λοιπόν, όσο σκληρό και αν φανεί, γιατί δεν τα μάζεψαν δέκα μέρες νωρίτερα;

Για την ελληνική νοοτροπία του Κράτους-γκουβερνάντας έχουμε πολλά να πούμε, όμως, με τη (νέα) καταστροφή σε εξέλιξη, θα ήταν απρεπές να συνεχίσουμε. Το μόνο που μένει είναι να ευχηθούμε η ζημιά να περιοριστεί κατά το δυνατόν. Για όλα τα υπόλοιπα η συζήτηση μπορεί να περιμένει.

20/8/09

Έτσι, κουβέντα να γίνεται

Αν κάποιος προβληματιζόταν για την κατακόρυφη πτώση του ΣυΡιζΑ, η υπόθεση Κοροβέση αποκτά αξία αποδεικτική. Οι άνθρωποι που διεκδικούσαν το 18% και θέση στην Κυβέρνηση είναι απλά άνθρωποι τους οποίους κανείς δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά. Ανευθυνότητα, χαβαλετζίδικη προσέγγιση του δημόσιου βίου, απουσία της στοιχειώδους αντίληψης...

Ο κ. Κοροβέσης θα μπορούσε απλά να ομολογήσει ότι είπε ψέματα. Ότι θέλησε να κάνει πλάκα. Δεν ξέρουμε ποιος θα γελούσε, αλλά σίγουρα θα ήταν προτιμότερο για τον ίδιο. Ο βουλευτής του ΣυΡιζΑ σήμερα έχει εκτεθεί πολλαπλώς. Μετά τη δήλωσή του περί χρηματισμού στελεχών της Αριστεράς (πάνω από τα κεφάλια των οποίων ουδείς θαμπώνεται από τα φωτοστέφανα), θα έπρεπε τουλάχιστο να είχε προβλέψει τις αντιδράσεις. Η αναδίπλωσή του είναι πρωτοφανής. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ουσιαστικά ομολόγησε ότι διέσπειρε ανακρίβειες, σκοπίμως -αλλά με τον ιερό στόχο να "ξυπνήσει" την Αριστερά.

Μόνο στη δική του λογική η λάσπη (αφού ο ίδιος ανακάλεσε) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διατρανωθεί η εντιμότητα του θιγομένου!

Ανάμεσα στην αρχική δήλωση και τη διάψευση, είναι η δεύτερη που μοιάζει ανακριβής. Όπως και να 'χει, η γελοία προσπάθεια μαζέματος της υπόθεσης είναι ενδεικτική τόσο του χαρακτήρος, όσο και της πολιτικής οξυδέρκειας του ανδρός.

18/8/09

Το επικίνδυνο παιχνίδι του ΠαΣοΚ

Με την έκδοση Χριστοφοράκου να αναβάλλεται επί του παρόντος, η υπόθεση Siemens θα συνεχίσει να απασχολεί την κοινή γνώμη. Οι ενισχύσεις που το ΠαΣοΚ, ομολογουμένως, και η ΝΔ, φημολογουμένως, έλαβαν από τη γερμανική επιχείρηση, νόμιμες εφόσον δηλωμένες σε πολλές χώρες του κόσμου αλλά αξιόποινες αμελλητί στην Ελλάδα, αποτέλεσαν αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο εμπλεκομένων κομμάτων. Με μία λεπτομέρεια.

Η εμπλοκή του ΠαΣοΚ στην υπόθεση είναι αποδεδειγμένη, τη στιγμή που της ΝΔ φαίνεται καταπληκτικά βολική. Ο κ. Χριστοφοράκος έχει μέχρι στιγμής εμπλέξει ένα στέλεχος της ΝΔ, τον αποθανόντα κ. Βαρθολομαίο. Εάν αυτό δεν είναι βολικό, τότε τι είναι; Στο ίδιο επίπεδο, της αστήρικτης μαρτυρίας ενός υποδίκου και φυγοδίκου ταυτοχρόνα, εντάσσεται και η εμπλοκή του Κώστα Γείτονα.

Το φτηνό πολιτικό παιχνίδι και οι ανακρίσεις είναι δύο διαφορετικά πράγματα, καθώς στις δεύτερες υπάρχει απόλυτη ανάγκη απόδειξης. Το ΠαΣοΚ μπορεί να μας δείχνει όσα ραβασάκια θέλει να αποκαλεί λογιστικά βιβλία, όμως η ομολογία του κ. Τσουκάτου παραμένει, και τίθεται στην κρίση οποιουδήποτε μπορεί να δεχθεί ότι ο συνεργάτης ενός Πρωθυπουργού τα άρπαζε για την πάρτη του -και όχι για το κόμμα.

Μόνο που το ίδιο ισχύει και για τον αξιότιμο απατεώνα Χριστοφοράκο. Ίσως απλά να προσπαθεί να καλύψει τον εαυτό του.

Σε κάθε περίπτωση, η Αντιπολίτευση έχει ξεκινήσει ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Όχι μόνο διότι μοιάζει πρόθυμη να συνδιαλλαγεί με τον Χριστοφοράκο, ούτε διότι η υπόθεση ενισχύει την γενική αίσθηση ότι "όλοι τ' αρπάζουνε", ούτε καν διότι η δική της εμπλοκή είναι η μόνη στοιχειοθετημένη. Το χειρότερο όλων είναι ότι αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από τα υπαρκτά προβλήματα, για τα οποία μια ανίκανη Κυβέρνηση και ο δειλός, μοιραίος και άβουλος Πρωθυπουργός της αδιαφόρησαν.

Δεν πρόκειται απλά για την αδυναμία χάραξης αξιόπιστης στρατηγικής ενός ούτως ή άλλως ακατάλληλου ηγέτη. Με το ΠαΣοΚ να επιχειρεί να εκμεταλλευθεί πολιτικά όσα θα έπρεπε να το ντροπιάζουν, απλά πρόκειται για την αποθράσυνση ενός συστήματος που διαπιστώνει ότι επιτέλους ξαναέρχεται η ώρα του.

4/8/09

Πανδημία ηλιθιότητας

Η ανοησία με τον νέου τύπου ιό της γρίπης έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο δημοσιογραφικής ανευθυνότητας. Μιλάμε για ένα νόσημα αυτοπεριοριζόμενο ούτως ή άλλως, γι' αυτό και οι γιατροί σε κάθε γρίπη συστήνουν απλά αντιπυρετικά, καλό φαγητό και ξεκούραση. Εν προκειμένω η διαφορά δεν εντοπίζεται στη σοβαρότητα της νόσου, αλλά στην ευκολία της μετάδοσης. Θα νοσήσουν περισσότεροι, αλλά ελάχιστοι βαριά: ηλικιωμένοι, άρρωστοι, εξασθενημένοι... Εμείς όμως κλείνουμε τα σχολεία κι ας αποτελούν οι νέοι τον υγιέστερο πληθυσμό! Διότι προφανέστατα η μαθητιώσα νεολαία, όταν της προκύψουν οι απρόσμενες διακοπές, θα μείνει έγκλειστη στα σπίτια και δεν πρόκειται να κατακλύσει τις καφετέριες και τα κλαμπάκια...

Οι δημοσιογράφοι, που συνηθίζουν να ανακαλύπτουν παντού σκευωρίες, σήμερα δεν προβληματίζονται, όχι από τον πανικό των πολιτών αλλά των Κυβερνήσεων, από τον οποίο επωφελούνται μόνο οι φαρμακοβιομήχανοι. Διότι καλύτερο δώρο για τις βιομηχανίες που προωθούν τα αντιγριπικά φάρμακα και τα εμβόλια δε θα μπορούσε να υπάρξει. Ακούμε για εμβολιασμό όλου του πληθυσμού... Δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι η κλινική εμπειρία έχει ορίσει συγκεκριμένες ενδείξεις για τον αντιγριπικό εμβολιασμό. Κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους.

Καμία σημασία δεν έχει επίσης ότι οι οδηγίες του ΚεΕλΠΝο δεν ορίζουν πλέον τον προσδιορισμό του τύπου του ιού ως τον κανόνα. Κανένας δεν είπε ότι ο ιός της γρίπης ούτως ή άλλως είναι διαφορετικός κάθε χρόνο (γι' αυτό και καθένας εξ ημών μπορεί να περάσει γρίπη περισσότερες από μία φορές), ούτε ότι το εμβόλιο κατά της γρίπης είναι (ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο) διαφορετικό κάθε χρόνο. Το ότι "πανδημία" στατιστικά αναμένεται κάθε χρόνο εδώ και δύο δεκαετίες είναι ασήμαντο -όπως και ότι ολόκληρες καριέρες στηρίχθηκαν στη μελέτη αυτού του νοσήματος και πρέπει κάποτε να δικαιωθούν.

Δυστυχώς τα συμφέροντα δε μένουν μακράν ούτε της επιστήμης. Γι' αυτό και ασχολούμαστε με τη γρίπη, γι' αυτό και κάποιοι θυμήθηκαν την ανεπάρκεια σε κλίνες Εντατικής Θεραπείας. Σήμερα. Όμως οι ΜΕΘ δε θα γεμίσουν ούτε με γριπωμένους, ούτε με συναχωμένους.

Θα γεμίσουν με καρκινοπαθείς που επιμένουν να καπνίζουν γιατί είναι μαγκιά τους και γράφουν τη νομοθεσία και το Υπουργείο εκεί όπου δεν πιάνει μελάνι. Θα γεμίσουν με θύματα τροχαίων, αλλά θα φταίει το ανίκανο Κράτος που δε φτιάχνει δρόμους -ποτέ ο πανηλίθιος easy rider που δε θέλει να βαραίνει το χοντροκέφαλό του με το κράνος ή ο επίδοξος Σουμάχερ που κοντράρεται με άλλους ανόητους στη μέση του δρόμου. Εκατομμύρια ευρώ θα ξοδευτούν για περίθαλψη ασθενών με AIDS, ηπατίτιδα και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, αλλά τα σύγχρονα πρότυπα ζωής θα συνεχίσουν να ορίζουν τη συνεχή εναλλαγή ερωτικών συντρόφων ως κοινωνικό θρίαμβο.

Ασχοληθείτε με τη γρίπη. Πολεμήστε τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Βγάλτε την... μπαταρία του κινητού όταν κοιμάστε για να μην ακτινοβοληθείτε. Δεν έχει καμία σημασία από τι πεθαίνει ο κόσμος. Δεν έχει σημασία καν το γεγονός ότι πεθαίνει. Σημασία έχει τι γράφει στα κανάλια.