24/8/09

Το μακάβριο τελετουργικό του Αυγούστου

Η σκηνή θα μπορούσε να αποτελεί την ξεκαρδιστική εισαγωγή σατιρικής εκπομπής αν η τραγικότητα της κατάστασης το επέτρεπε. Η γυναίκα μέσα στο λιοπύρι ανασαίνει με δυσκολία από τους καπνούς, αλλά πασχίζει με τη μάνικα του κήπου να προστατεύσει την περιουσία της από τη φωτιά. Την ίδια στιγμή ο δαιμόνιος ρεπόρτερ της χώνει κυριολεκτικά στη μούρη το μαρκούτσι για να αποσπάσει δηλώσεις...

Το ότι σε αυτήν τη χώρα δεν αλλάζει τίποτα φαίνεται από τον σχεδόν τελετουργικό τρόπο με τον οποίο οι θλιβερές καταστάσεις επαναλαμβάνονται. Αν γυρίσουμε πίσω με τον νου μας, είναι αδύνατον να θυμηθούμε Αύγουστο χωρίς φωτιές. Σε τι βαθμό φταίει το Κράτος και οι υπηρεσίες του και σε τι η κοινωνική αναισθησία δεν είναι της ώρας να συζητηθεί. Ωστόσο, όσο αδικαιολόγητη και αν είναι η ανικανότητα, όσο λανθασμένες και αν υπήρξαν κάποιες κεντρικές επιλογές, η ευθύνη βαρύνει και τους πολίτες -όλους μας. Διότι αλίμονο αν ένα πυροσβεστικό όχημα βρισκόταν σταθμευμένο έξω από κάθε κατοικία, αλίμονο αν ο κάθε γραφικός δήμαρχος είχε στη διάθεσή του και από ένα αεροσκάφος, αλίμονο αν όλοι περιμένουμε από κάποιον άλλο να κλαδέψει τα ξερόχορτα από την αυλή μας.

Οι προαναφερθέντες παραλογισμοί επίσης τελετουργικά επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, κατά τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Για την οποία ακολουθούν ορισμένες καλοπροαίρετες σκέψεις, με απόλυτο σεβασμό στους ανθρώπους που είδαν τις περιουσίες τους να χάνονται.

Επί τρεις ημέρες οι τηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν συνεχώς τα "νεότερα" από τα "πύρινα μέτωπα" (τα γλωσσικά στερεότυπα των ημερών). Μόνο που αυτά τα νεότερα περιλαμβάνουν (εκτός από τις οιμωγές) ειδήσεις μηδαμινού ενδιαφέροντος, του τύπου προς τα πού φυσάει ο άνεμος, και ανοησίες, όπως αν και πού εθεάθησαν από αέρος ρίψεις ύδατος. Όσο και αν τα ΜΜΕ καμαρώνουν για τη συνεχή ροή ειδήσεων, αυτές όχι μόνο ανύπαρκτη πρακτική αξία έχουν (διότι ουδείς εκ των άμεσα ενδιαφερομένων και εν κινδύνω συνανθρώπων μας μένει στημένος στην τηλεόραση ενώ καίγεται η αυλή του), αλλά στερούνται και του στοιχειώδους σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο. Παράλληλα γεννάται και η απορία: Ποιος διεστραμμένος θα αντέξει να βλέπει την καταστροφή όλη την ημέρα; Σε ποιον απευθύνονται αυτές οι μεταδόσεις;

Δεν πρόκειται απλά για εύκολη κάλυψη των κενών του προγράμματος, αλλά για αηδιαστικό πολιτικό μεταξύ των άλλων παιχνίδι. Διότι, όσο αναποτελεσματικοί και αν αποδεικνύονται συνεχώς οι κυβερνητικοί χειρισμοί, όταν ξεσπούν ταυτόχρονα πυρκαγιές σε είκοσι σημεία μέσα στη νύχτα ο τελευταίος που φταίει είναι η Πυροσβεστική και τα αεροπλάνα της, που γυρεύουν οι απανταχού τοπικοί κυβερνήτες. Μέσα στη στάχτη η αντιπολιτευτική διάθεση περισσεύει. Για τους κακοπροαίρετους πάλι είναι μάλλον αξιοσημείωτο ότι οι πυρκαγιές προ του 2004 δεν έτυχαν αντίστοιχης δημοσιότητας...

Στον τόπο μας η κοινωνική ευθύνη είναι έννοια άγνωστη. Ούτε καν το αίσθημα αυτοσυντήρησης δε φαίνεται να υπάρχει. Σκηνικό χαρακτηριστικό: Έτερος δαιμόνιος ρεπόρτερ μεταδίδει ότι οι κάτοικοι με χορτοκοπτικά μαζεύουν τα χορτάρια. Λοιπόν, όσο σκληρό και αν φανεί, γιατί δεν τα μάζεψαν δέκα μέρες νωρίτερα;

Για την ελληνική νοοτροπία του Κράτους-γκουβερνάντας έχουμε πολλά να πούμε, όμως, με τη (νέα) καταστροφή σε εξέλιξη, θα ήταν απρεπές να συνεχίσουμε. Το μόνο που μένει είναι να ευχηθούμε η ζημιά να περιοριστεί κατά το δυνατόν. Για όλα τα υπόλοιπα η συζήτηση μπορεί να περιμένει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: