30/9/09

Προεκλογικοί χρησμοί

Η ιστορία με τις κρυφές δημοσκοπήσεις και τις διαρροές έχει καταντήσει βλακώδης. Κανείς από τους πολίτες δεν έχει χάσει τον ύπνο του από την αγωνία για την έκβαση των εκλογών και εν πάση περιπτώσει η πρόβλεψη του αποτελέσματος φαίνεται μάλλον εύκολη, με δεδομένα και τα απανωτά αυτογκόλ της ΝΔ. Στο πνεύμα, πάντως, των ημερών, και χωρίς καμία εκ των έσω γνώση των γκάλοπ, θα δώσουμε τις δικές μας προβλέψεις για την Κυριακή.

Ξεκινώντας από τα εύκολα, ΚΚΕ και ΛαΟΣ θα κινηθούν κοντά σε 7% και 5% αντίστοιχα. Το ΚΚΕ δεν απειλείται στην τρίτη θέση, ενώ το κόμμα Καρατζαφέρη εδραιώνεται στην τέταρτη.

Ο Συνασπισμός θα μπει στη Βουλή, αλλά ακόμα και το 4% μοιάζει δύσκολο. Η πρόβλεψη για τους Πράσινους είναι δύσκολη, αλλά μάλλον δε θα επιτύχουν το 3%. Πάντως πριν 20 ημέρες η συμμετοχή τους στη Βουλή συγκέντρωνε μηδαμινές πιθανότητες και το γεγονός ότι θα το "παλέψουν" οφείλεται στην εξαιρετική παρουσία του κ. Χρυσόγελου από το debate και έπειτα. Και μια λεπτομερέστερη πρόβλεψη: Αν το άθροισμα ΣυΡιζΑ-Πράσινων υπερβαίνει το 6,5% θα βρεθούμε ενώπιον εκπλήξεως -που θα σημαίνει και αντίστοιχες απώλειες για το ΠαΣοΚ.

Άλλη μία πρόβλεψη την οποία θα κάνουμε (αγνοώντας και τον κίνδυνο να εκτεθούμε!) είναι ότι η διαφορά ΠαΣοΚ-ΝΔ δεν πρόκειται να υπερβεί τις 5 μονάδες. Για την ακρίβεια την εκτιμούμε στο 3-4%.

Με τα παραπάνω δεδομένα, και με την παρατήρηση ότι (απουσία ισχυρού εξωκοινοβουλευτικού πόλου, όπως το ΔηΚΚι ή ο ΛαΟΣ το 2004) οι μικροί ουδέποτε ξεπέρασαν το 2-2,5%, οι δικές μας εκτιμήσεις συνοψίζονται ως εξής:

ΠαΣοΚ: 41-43%
ΝΔ: 37-39%
ΚΚΕ: 6-7%
ΛαΟΣ: 4-5%
ΣυΡιζΑ: 3-4% (συμμετοχή στη Βουλή)
Πράσινοι: 2,5-3% (κοντά στο 3%, με μεγαλύτερη πιθανότητα να μείνουν εκτός)
Λοιποί: 2-2,5%

Αντίστοιχα εκτιμούμε για τα ποσοστά των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων:

ΣυΡιζΑ-Πράσινοι εντός Βουλής: 2%, αυτοδυναμία στο 41,85%
ΣυΡιζΑ-Πράσινοι εκτός Βουλής: 7,5%, αυτοδυναμία στο 39,50%
Πράσινοι εκτός, ΣυΡιζΑ εντός: 4,5%, αυτοδυναμία στο 40,80% (το πιο πιθανό)

Έτσι, με εξαίρεση το ακραία ευνοϊκό για τη ΝΔ σενάριο στο οποίο οι Πράσινοι εκλέγουν βουλευτές, το ΠαΣοΚ κινείται προς τα ελάχιστα και η ΝΔ στα μέγιστα, θεωρούμε την αυτοδυναμία ως βέβαιη.

Οι παραπάνω προβλέψεις δεν έχουν καμία σχέση με μυστικές δημοσκοπήσεις, αλλά βασίζονται στις δημοσκοπήσεις των προηγουμένων (προ απαγόρευσης) ημερών, στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων από το 1996 και μετά, καθώς και στην κοινή λογική. Όπως είναι αυτονόητο, αν το κλίμα που έχει διαμορφωθεί από τα ΜΜΕ είναι στρεβλωμένο έχουμε μια υπόθεση βασισμένη σε εσφαλμένα δεδομένα -και εσφαλμένο επομένως συμπέρασμα. Νομίζω όμως ότι μόνο ακραία σενάρια μπορούν να διαφοροποιήσουν ουσιαστικά την υπάρχουσα εικόνα (π.χ. πολύ υψηλά ποσοστά του ΛαΟΣ θα ρίξουν τη ΝΔ και θα μεγαλώσουν τη διαφορά ή, αντίθετα, μη είσοδός του στη Βουλή μαζί με υψηλά ποσοστά της εναλλακτικής Αριστεράς θα δώσουν την επανεκλογή στον κ. Καραμανλή).

Σε κάθε περίπτωση την Κυριακή το βράδυ θα ξέρουμε ποιοι κάναν λάθος και ποιοι όχι.

29/9/09

Πάμε;

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι ομολογουμένως άριστα, αλλά το καστ υστερεί. Η τελευταία διαφήμιση του ΠαΣοΚ, με τον πρόεδρό του σε ρόλο πρωταγωνιστή, θυμίζει κάτι από εκπομπές αυτοεξευτελισμού χαμηλής ποιότητας. Όσο καλό και να είναι το τραγούδι, οι ταλαίπωροι που αδυνατούν να το υποστηρίξουν προκαλούν είτε θλίψη, είτε γέλιο.

Το σποτ κορυφώνεται με τον επίδοξο Πρωθυπουργό στη θέση του ηγέτη, του στρατηγού που θέλει να εμπνεύσει τους στρατιώτες του: "Πάμε" κραυγάζει με στόμφο και προσποιητή αποφασιστικότητα ο κ. Παπανδρέου, αλλά είναι αμφίβολο πόσοι από τους τηλεθεατές στους οποίους απευθύνεται (τους "αναποφάσιστους") έχουν το νεύρο να τον ακούσουν μέχρι το τέλος. Ούτε το ύφος, ούτε η διάπλαση, ούτε η χροιά της φωνής, τίποτα δεν μπορεί να βοηθήσει τον αρχηγό της Αντιπολίτευσης και, περισσότερο από θλίψη παρά από τη γελοιότητα του πράγματος, το ζάπινγκ είναι αναπόφευκτο...

Όλα αυτά βεβαίως τα ξέραμε καιρό τώρα. Με εξαίρεση τα γνωστά συγκροτήματα που διανύουν περίοδο παραληρηματικής ευφορίας (όσοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΠαΣοΚ ας προβληματισθούν λιγάκι για την αηδιαστική στήριξη της οποίας απολαμβάνουν οι "σοσιαλιστές" από τα επιχειρηματικά μπλοκ), για το σύνολο των τηλεθεατών είναι πασιφανές ότι ο κ. Παπανδρέου "δε γράφει". Δεν εμπνέει. Δεν πείθει. Το δημιούργημα ενός μέντορα τις προσδοκίες του οποίου έπειτα πρόδωσε (Τσίπρας) και ένας πρωτοεμφανιζόμενος εκπρόσωπος ενός θολού ιδεολογικά σχηματισμού με ανύπαρκτη απήχηση (Χρυσόγελος) πέτυχαν πολύ περισσότερα με τον λόγο τους μέσα σε ένα βράδυ από όσα ο κ. Παπανδρέου μετά από 5,5 χρόνια στην ηγεσία του ΠαΣοΚ και πόσα ακόμα σε υπουργεία και τη Βουλή.

Στο ερώτημα που θα έπρεπε να βασανίζει όλους μας, αν, δηλαδή, το ΠαΣοΚ μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, οι αμφιβολίες γίνονται ακόμα περισσότερες όχι γιατί μια διαφήμιση δε "γεμίζει το μάτι", αλλά γιατί αποκαλύπτει ότι η ηγετική ομάδα του ΠαΣοΚ δεν μπορεί καλά-καλά να διαχειριστεί μια κατάσταση στην οποία σαφώς υπερέχει. Αν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου, και φυσικά ο ίδιος, τόσον καιρό δεν έχουν ακόμα καταλάβει ποια είναι τα αδύνατα σημεία ενός ηγέτη ούτως ή άλλως περιορισμένης προοπτικής, και με ποιον τρόπο θα τον προωθήσουν ώστε, αν μη τι άλλο, να μην απωθεί ψήφους, μένει προς διερεύνηση πόσο θα τους πάρει για να αντιληφθούν τα προβλήματα της χώρας.

Πάμε λοιπόν;

Πάμε. Από τον χαρισματικό, στον αφελή. Από τον ανεπαρκή, στον επικίνδυνο. Από τον κακό, στον χειρότερο.

23/9/09

Η βαρώνη λύνει τη σιωπή της

Ο Έβερτ, ο Σιούφας και ο Σουφλιάς είναι στελέχη με τεράστια προσφορά στη ΝΔ. Παρόλ' αυτά έχουν τεθεί στο στόχαστρο ουκ ολίγες φορές, είναι οι "βαρώνοι", οι δεινόσαυροι που δε λένε να εξαφανιστούν. Υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτές τις υπερβολές, οι οποίες εκπορεύονται από την απόδοση σεβασμού σε ανθρώπους με τέτοια συνεισφορά στο κόμμα. Ο σεβασμός είναι επιβεβλημένος και η απουσία του (όπως συνέβη με τον Σημίτη στο ΠαΣοΚ) κατακριτέα.

Η αληθινή βαρώνη, όμως, είναι άλλη. Η πιο αποτυχημένη υπουργός της Κυβέρνησης, η γυναίκα που απέτυχε να εκλεγεί βουλεύτρια το 2007, η πολιτικός που εκμεταλλεύθηκε τη συμπάθεια του κόσμου για το προσωπικό της δράμα και τη σχέση της με τον Πρωθυπουργό για να αναστηθεί πολιτικά. Κυρίες και κύριοι, η Μαριέττα Γιαννάκου μίλησε.

Η κ. Γιαννάκου είναι η επιτομή όλων όσα κατέστησαν την Κυβέρνηση αντιπαθή. Βρήκε μια κοινωνία πιο ώριμη από ποτέ, έτοιμη να δεχτεί γενναίες αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και κατάφερε να ετοιμάζει επί τρία χρόνια έναν νόμο που και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει ανεπαρκή.

Οι παλαιοί αναγνώστες μας θυμούνται την έντονη κριτική που είχαμε ασκήσει στην Κυβέρνηση για τη ατολμία της στο θέμα. Θυμούνται ότι είχαμε επισημάνει τις αδυναμίες του νόμου που τον καθιστούσαν ανεφάρμοστο. Ο Πρωθυπουργός, ο περιστοιχιζόμενος από στρατιές συμβούλων και ειδικών, σήμερα μόλις αντελήφθη ότι και οι πρυτάνεις "άνθρωποι είναι" και θα φοβηθούν να ζητήσουν αστυνομική παρέμβαση -σήμερα αντελήφθη όσα οι απλοί πολίτες γνώριζαν, βασισμένοι όχι στους συμβουλάτορες αλλά στην άμεση γνώση του αντικειμένου.

Η υπουργός όμως διατήρησε το θέμα ανοικτό για ατελείωτους μήνες. Το αποτέλεσμα ήταν καταλήψεις και εβδομαδιαία "πανεκπαιδευτικά" συλλαλητήρια, που οδήγησαν όχι απλά σε χαοτική κατάσταση εντός των Πανεπιστημίων, αλλά και σε πρωτοφανή κοινωνική αναστάτωση.

Τελικά το έργο της κ. Γιαννάκου κορυφώθηκε πέρυσι τον Δεκέμβριο. Το πανεπιστημιακό άσυλο συνέχισε να αποτελεί ασπίδα προστασίας κάθε περιθωριακού στοιχείου, οι χώροι κατάρτισης των επιστημόνων μετετράπησαν σε φροντιστήρια αλητείας και οι κατά Καραμανλή "ταραξίες" αποθρασύνθηκαν. Πρώτα ήταν οι πορείες, ακολούθησαν οι καταδρομικές επιθέσεις και η βαθιά εμπεδωμένη κοινωνική αίσθηση αταξίας οδήγησε στα γεγονότα που ακολούθησαν τον άδικο θάνατο ενός παιδιού, αλλά που δεν είχαν καμία σχέση με αυτόν.

Η συσχέτιση της αναστάτωσης στην Παιδεία λόγω των χειρισμών Γιαννάκου με τα επεισόδια μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι υπαρκτή. Οι κουκουλοφόροι, οι αναρχικοί, όσοι πετάνε τις μολότωφ και τα γκαζάκια έχουν ένα κοινό: Το ακαδημαϊκό άσυλο, που η κ. Γιαννάκου δεν τόλμησε να καταργήσει.

Η πρώην υπουργός όμως, δεν επέδειξε ούτε καν στοιχειώδη αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης. Προσέβαλε βαθύτατα τα ιερά και όσια των ψηφοφόρων στους οποίους απευθυνόταν με το έκτρωμα του βιβλίου Ιστορίας, ένα πασοκικό δημιούργημα το οποίο κατάφερε να της χρεωθεί εξ ολοκλήρου.

Δεν υπάρχει προηγούμενο τόσο αποτυχημένου πολιτικού γύρω από το όνομα του οποίου να έχει δημιουργηθεί τέτοιος μύθος. Η Μαριέττα δε λείπει από καμία συζήτηση για ψηφοδέλτια και ο κ. Καραμανλής μοιάζει προσκολλημένος σε αυτήν, εξαρτημένος άγνωστο γιατί.

Η κ. Γιαννάκου σήμερα δηλώνει ότι το ψηφοδέλτιο Επικρατείας είναι για όσους δεν μπορούν να εκλεγούν. Εκείνη, λέει, μπορεί να εκλεγεί όπου θέλει! Μόλις πριν από δύο χρόνια δεν μπορούσε να μπει στη Βουλή. Μόλις πριν από δύο χρόνια έκλαιγε αφήνοντας το ΥπΕΠΘ.

Η τυφλή εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού στη Μαριέττα Γιαννάκου τον έχει εκθέσει. Από το 2007 δεν έχει αλλάξει τίποτα: Η πρώην υπουργός εμμένει στην ορθότητα όλων των χειρισμών της! Και ο κ. Καραμανλής, ενώ ομολογεί ότι η θητεία της ήταν αποτυχημένη, φαίνεται σχεδόν να την παρακαλάει...

Οι δυσκολίες που η κ. Γιαννάκου αντιμετωπίζει με την υγεία της προκάλεσαν συγκίνηση. Όμως δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική. Είναι, δε, σαφές ότι η σχέση της με τον κ. Καραμανλή την έχει αποθρασύνει. Ο λαός ξεχνά εύκολα. Δεν μπορεί όμως να ξεχάσει τόσα και τόσο σοβαρά λάθη.

Ας μην ψαχνεί λοιπόν η κ. Γιαννάκου σε ποια περιφέρεια θα πρωτοκατέβει. Καλύτερα να καθόταν σπίτι της. Η βαρώνη της ΝΔ δε λείπει σε κανέναν.

And the winner is...

Η λογική απουσιάζει σχεδόν πάντα από τον πολιτικό λόγο και οι συλλογισμοί-παραλογισμοί έχουν πάρει τη θέση των αντικειμενικών αναλύσεων. Όμως και η διαστρέβλωση, ακόμη, της πραγματικότητας πρέπει να γίνεται με κάποιο μέτρο.

Ας παρακολουθήσουμε την επιχειρηματολογία: Ο κ. Καραμανλής έπρεπε να κατατροπώσει, να βουλιάξει τον αντίπαλό του για να ανατρέψει τη διαφορά. Το κατάφερε; Όχι. Από την άλλη, ο κ. Παπανδρέου, ως φαβορί, ώφειλε απλά να αποφύγει τη μεγάλη γκάφα. Το πέτυχε, είναι η αλήθεια. Συμπέρασμα: Νικητής του debate ο Παπανδρέου!!!

Το ότι το παραπάνω συμπέρασμα είναι παντελώς αυθαίρετο είναι καταφανές, αλλά αποδεικνύεται και από την ίδια τη στόχευση του αρχηγού της Αντιπολίτευσης, ο οποίος αναγνώρισε στη διαδικασία περισσότερο κίνδυνο παρά την ευκαιρία να προσελκύσει ψηφοφόρους. Και μιλάμε πάντα για μια συζήτηση που παρακολούθησαν 6 εκατομμύρια άνθρωποι ζωντανά, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι σε θέση στοιχειωδώς να καταλάβουν τι βλέπουν.

Σε σχέση με τα εξώφυλλα των "σοβαρών" εφημερίδων πάντως ο προαναφερθείς συλλογισμός διεκδικεί βραβείο επιχειρηματολογίας. Εκεί επικρατεί μια εικονική πραγματικότητα προσβλητική για τη νοημοσύνη των αναγνωστών (μάλλον πρόκειται για αμφίδρομη σχέση...) που συνάδει προς την αξιοπιστία όσων κρύωσαν από την... ψύχρα στη συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν. Αυτή που δεν είχε γίνει ποτέ.

Το πλέον εξωφρενικό με τους στρατευμένους σχολιαστές είναι η ευκολία με την οποία αντιφάσκουν. Για παράδειγμα, κανείς το 2004 δε μας είχε μιλήσει για ρητορική ανεπάρκεια του προέδρου του ΠαΣοΚ, αντιθέτως καλλιεργούσαν κλίμα ανατροπής. Με αφορμή το debate του 2007 όλοι στάθηκαν στην πολύ βελτιωμένη εικόνα του και μόλις φέτος ακούσαμε για πρώτη φορά ότι το ΠαΣοΚ έχασε μετά από εκείνη την τηλεμαχία. Αλλά, για να μην πηγαίνουμε και μακριά, τα σαρδάμ και το άγχος του κ. Παπανδρέου στην πρώτη εκπομπή των έξι τα ανακαλύψαμε σήμερα, για να στηρίξουμε τη θέση ότι ο αρχηγός της Αντιπολίτευσης βελτιώθηκε θεαματικά μέσα σε είκοσι ώρες!

Η ανοησία αγγίζει δυσθεώρητα ύψη όταν όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Παπανδρέου κερδίζει επειδή βελτιώνεται συνεχώς (παρότι παραμένει κάκιστος), ενώ ο Καραμανλής όχι επειδή είναι σταθερά καλός και επικοινωνιακός! Δεν ξέρω πόσο βελτιώθηκε ο κ. Παπανδρέου, αλλά εξακολουθεί να υστερεί, έστω κι αν αυτό δεν αρκεί στον αντίπαλό του για να τον κερδίσει.

Κανένας πολιτικός αρχηγός δεν επρόκειτο να μάς διαφωτίσει, ούτε να αλλάξει θεαματικά ρώτα σε σχέση με τη στρατηγική της προεκλογικής περιόδου, ούτε φυσικά να είναι σαφής και συγκεκριμένος. Έτσι τα δύο debate είχαν εξ αρχής χαρακτήρα εντυπώσεων. Αυτές τις κέρδισε ο Πρωθυπουργός.

Στα λόγια, άλλωστε, ήταν πάντοτε καλός.

22/9/09

Νίκη χωρίς αντίκρυσμα

Ο κ. Παπανδρέου ηττήθηκε. Νικητής του debate είναι ξεκάθαρα ο Πρωθυπουργός. Τα απαράδεκτα ακόμα και για μαθητή της πρώτης Δημοτικού συντακτικά και εκφραστικά λάθη του αρχηγού της Αντιπολίτευσης είναι αρκετά για να αντιληφθεί κανείς πόσο στριμωγμένος πρέπει να ένιωσε. Ό,τι κι αν γράφει αύριο η Ελευθεροτυπία, ήταν ο κ. Παπανδρέου που βρέθηκε απολογούμενος. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από το pressing του αντιπάλου του -ενδεικτικά αναφέρουμε το θέμα της εκτροπής του Αχελώου, όταν και υποχρεώθηκε να απαντήσει σε άσχετη θεματική ενότητα.

Αν ο ελληνικός λαός επιθυμεί να τον καθοδηγήσει ένας άνθρωπος που μεταφράζει από τα αγγλικά στα ελληνικά ("για το συμφέρον του ελληνικού εργαζομένου - greek employee", π.χ.!) ας ψηφίσει ΠαΣοΚ και ας εκλέξει τον κ. Παπανδρέου. Ο κ. Καραμανλής δεν υπήρξε επιτυχημένος ως Πρωθυπουργός της χώρας, παρόλ' αυτά εξακολουθεί να υπερτερεί ξεκάθαρα στην ενώπιος ενωπίω αντιπαράθεση.

Μόνο που όλα αυτά δεν αρκούν. Ακόμα και αν οι εκλογές διεξάγονταν αύριο, είναι αμφίβολο αν η διαφορά θα μειωνόταν έστω και ελάχιστα. Προέκυψε, ωστόσο, ξεκάθαρα ότι ο κ. Παπανδρέου υστερεί. Και λοιπόν;

Δυστυχώς η απογοήτευση των Νεοδημοκρατών είναι τόσο έντονη που ο δρόμος προς την πρωθυπουργία είναι ορθάνοικτος για τον κ. Παπανδρέου. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ΝΔ περίμενε πολλά από αυτήν την άμεση αντιπαράθεση -δεν πρόκειται να εισπράξει αντίστοιχα, ακόμα και αν ο πλέον φιλοπασόκος ψηφοφόρος είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει τον νεφελώδη χαρακτήρα των εξαγγελιών του κ. Παπανδρέου.

Η περίοδος που ακολουθεί είναι πολύ δύσκολη. Είναι δυστύχημα για τη χώρα το γεγονός ότι ο κ. Καραμανλής υπήρξε τόσο προκλητικά ανίκανος, με αποτέλεσμα ένας καταφανώς ανεπαρκής άνθρωπος, όπως ο George, να βρεθεί στην ηγεσία της.

Μάρτυρες κακών, ίσως: Ο Θεός να μάς βοηθήσει με αυτόν ως Πρωθυπουργό...

Το debate των έξι

... δεν έκρυβε εκπλήξεις.

Ο Κώστας Καραμανλής εμφανίστηκε για πολλοστή φορά άνετος. Οι πρασινοφυλλάδες τον παρουσίασαν σήμερα ως ηττημένο και απολογούμενο. Μακάρι να εμφανιζόταν απολογούμενος! Αυτό θα σήμαινε ότι είχε προηγηθεί ουσιαστική αξιολόγηση των πεπραγμένων της Κυβέρνησής του, και όχι η θεωρητική αυτοκριτική που συνεχώς επικαλείται.

Όπως και να' χει, είναι πολύ αμφίβολο αν η ΝΔ θα αποκομίσει εκλογικά οφέλη από την πρωθυπουργική εμφάνιση. Είναι σαφές ότι η σημερινή αναμέτρηση είναι η τελευταία ευκαιρία της κυβερνώσας παράταξης. Παρότι είναι αναμενόμενο ότι ο κ. Παπανδρέου θα υστερήσει και απόψε, οι ελπίδες των γαλάζιων είναι υπερβολικές.

Για τον κ. Παπανδρέου τα λόγια περιττεύουν. Πραγματοποίησε μία αξιοπρεπή εμφάνιση (αλίμονο!), κανέναν δεν έπεισε, αλλά και καμία ψήφο δεν πρόκειται να χάσει. Η αδυναμία του να ολοκληρώσει την ερώτησή του προς τον Καραμανλή (ήταν η μόνη σημαντική γκάφα της βραδιάς) σίγουρα αποτέλεσε χαμένη ευκαιρία και η γενική εικόνα του, αν και βελτιωμένη, δεν έκρυψε τις αδυναμίες του.

Η κ. Παπαρήγα κινήθηκε εντός του αναμενομένου (και πάλι), ο κ. Τσίπρας ήταν καλύτερος από ό,τι τον περιμέναμε, ενώ ο κ. Καρατζαφέρης ξεχώρισε για τον ωμό τρόπο με τον οποίο επιτέθηκε στον κ. Παπανδρέου -η προσπάθεια ενεργοποίησης των δεξιών αντανακλαστικών όσων ακροατών αμφιταλαντεύονταν μεταξύ ΝΔ και ΛαΟΣ ήταν εμφανής.

Η μόνη ενδιαφέρουσα παράμετρος ήταν η παρουσία του κ. Χρυσόγελου, που αποτελούσε και το ερωτηματικό του debate. Οι απαντήσεις του ήταν για τα πράσινα άλογα, κάθως οι οικολογικές περικοκλάδες ήταν το συμπέρασμα σε κάθε ερώτηση και ανεξάρτητα από την ερώτηση, αλλά η εμφάνισή του ήταν αρκετά καλύτερη του αναμενομένου. Η επιλογή των Πρασίνων να εκπροσωπηθούν από έναν άνθρωπο χωρίς το βαρύ όνομα, αλλά απαλλαγμένο και από το βαρύ παρελθόν αποδείχθηκε σοφή. Παράλληλα, ο κ. Χρυσόγελος αποστασιοποιήθηκε με τρόπο από τις ανοησίες που έχει ξεστομίσει κατά καιρούς ο κ. Τρεμόπουλος.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε (μετά τις εκλογές) τι κέρδισαν οι Πράσινοι, σε ψήφους και εντυπώσεις, από τη χθεσινή παρουσία τους στην τηλεμαχία, καθώς η ρευστή κατάσταση στον χώρο της προοδευτικής Αριστεράς καθιστά πιθανή μετακίνηση ψήφων από τον ΣυΡιζΑ στους Πράσινους καταστροφική για το κόμμα του κ. Τσίπρα. Η επίδραση, ωστόσο, αυτών των εκπομπών στην εκλογική συμπεριφορά των τηλεθεατών είναι μάλλον υπερτιμημένη.

Το ίδιο ισχύει και για τη σημερινή αναμέτρηση, στην οποία η ΝΔ έχει επενδύσει εξωπραγματικές ελπίδες. Όσο και αν υστερεί σε ρητορική δεινότητα ο κ. Παπανδρέου του κ. Καραμανλή, πρέπει να του ξεφύγει απίστευτη γκάφα ώστε να δώσει την εικόνα του ανεπαρκούς για την πρωθυπουργία. Και πάλι η μεταστροφή του εκλογικού σώματος θα παραμείνει εξαιρετικά δύσκολη.

Μετά και την αποψινή αναμέτρηση θα γνωρίζουμε πλέον ξεκάθαρα τα βασικά δεδομένα με τα οποία θα πορευθούμε ως τις εκλογές.

16/9/09

Εν πάση περιπτώσει

Είναι μάλλον απίστευτο, αλλά η ΝΔ πριν από ακριβώς δύο χρόνια κέρδιζε τις εκλογές και βύθιζε το ΠαΣοΚ σε πρωτοφανή εσωκομματική κρίση. Απίστευτο είναι και ότι μέχρι πριν από έναν χρόνο ο κ. Καραμανλής εμφανιζόταν ως ο βέβαιος νικητής των εκλογών, όποτε και αν διεξάγονταν, λόγω της ξεκάθαρης υπεροχής του κόμματός του στις δημοσκοπήσεις.

Εξίσου απίστευτα είναι και τα αποτελέσματα των σημερινών δημοσκοπήσεων. Μόνο που είναι απίστευτα κυριολεκτικά: Είναι αδύνατον μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η μεταστροφή της κοινής γνώμης να είναι τόσο θεαματική, ώστε να προκύψει διαφορά στα όρια του 10%. Ας θυμηθούμε ότι το 2004, και ενώ οι δημοσκοπήσεις έφερναν τη ΝΔ μπροστά αμέσως μετά την ήττα του 2000, με το ΠαΣοΚ να βαραίνουν αμαρτίες 11 ετών στην εξουσία, η διαφορά κατέληξε κάτω του 5% και κατά την προεκλογική περίοδο κανείς δεν τολμούσε να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα με τη βεβαιότητα που αυτό συμβαίνει σήμερα. Το ίδιο και το 2007, όταν οι δημοσκόποι προέβλεπαν ντέρμπυ. Που δεν είδαμε ποτέ.

Η σημερινή εικόνα με την κατάσταση να εμφανίζεται μη αναστρέψιμη δημιουργεί ερωτηματικά. Ανεξάρτητα όμως από την τελική διαφορά, ήττα της ΝΔ έστω και για μία ψήφο θα συνιστά πανωλεθρία. Αυτό προκύπτει ακριβώς από την απότομη πτώση των ποσοστών της, που, εφόσον επιβεβαιωθεί, θα αποτελεί την πιο ραγδαία μεταστροφή του εκλογικού σώματος στην μεταπολιτευτική ιστορία. Και φυσικά από την ιλαρότητα του αντιπάλου...

Στο ΠαΣοΚ όμως έχουμε αναφερθεί εκτενώς, με αυστηρότητα και ενδεχομένως με υπερβολή, τη στιγμή που κύρια αιτία για την πτώση της ΝΔ είναι η ανικανότητά της και μόνο. Δε θα ξανααναφερθούμε στις χαμένες ευκαιρίες του 2004, αλλά στο σήμερα.

Σήμερα, που ο Πρωθυπουργός μάς διδάσκει πώς γίνεται η αυτοκριτική: Δίνουμε μία συνέντευξη τύπου, ομολογούμε ότι έχουμε υποπέσει σε σφάλματα και, με την επισήμανση ότι κανείς δεν είναι αλάνθαστος, δηλώνουμε ότι κάνουμε την αυτοκριτική μας. Αυτό αρκεί ώστε σε κάθε μελλοντική συνέντευξη να επαναλαμβάνουμε κουραστικά ότι... κάναμε την αυτοκριτική μας και, εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν είναι αλάνθαστος! Οι ακροατές όμως δεν είναι ηλίθιοι. Μπορούν να ξεχωρίσουν την αυτοκριτική από την αποφυγή των δύσκολων απαντήσεων.

Ο κ. Καραμανλής, πιεσθείς, έφερε ως παράδειγμα λανθασμένου χειρισμού την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Είναι ευχάριστο ότι το κατάλαβε. Μόνο που η προσβολή προς τον ψηφοφόρο είναι κολοσσιαία, όταν η αντικειμενικά υπεύθυνη υπουργός φέρεται ως πιθανή υποψήφια στο Επικρατείας. Ο Πρωθυπουργός ομολόγησε συγκεκριμένα ένα λάθος του. Σε αυτό ήταν η κ. Γιαννάκου που συνέβαλε. Είναι το μόνο ομολογημένο λάθος της Κυβέρνησης και ο κ. Καραμανλής ετοιμάζεται να επιβραβεύσει την κ. Γιαννάκου για το εσφαλμένο των χειρισμών της! Δύο χρόνια μετά την αποδοκιμασία της από τον λαό των Αθηνών. 4 μήνες μετά την άνευ σταυροδοσίας επανεμφάνισή της.

Η αυτοκριτική καταντά αυτογελοιοποίηση όταν ο Πρωθυπουργός παρακαλά όσους μετέτρεψαν την Κυβέρνησή του σε ανέκδοτο να... αυτοεξαιρεθούν από τα ψηφοδέλτια. Το αναψυκτήριο και οι αλλοδαποί φιλοξενούμενοι Μαγγίνα, οι αποταμιεύσεις του κ. Βουλγαράκη (για να έχει κάτι νόμιμο άρα και ηθικό στην άκρη για μια ώρα ανάγκης των παιδιών του), ο Παυλίδης και η αγέλη των 5.000 ψήφων που θα στείλει στο ΠαΣοΚ, μάς αποκαλύπτουν έναν Πρωθυπουργό όχι απλά δέσμιο εσφαλμένων επιλογών, αλλά και απρόθυμο να λάβει τις απαιτούμενες σκληρές αποφάσεις. Άβουλο και δειλό, δηλαδή συνεπέστατο στη στρατηγική του, 5,5 χρόνια τώρα. Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι ακριβώς η κάλυψη που προσέφερε στους εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα υπουργούς του αυτή που σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του κ. Καραμανλή, στη ΔΕΘ πριν έναν χρόνο.

Στις Ευρωεκλογές ο Νεοδημοκράτης διά της αποχής ή του ΛαΟΣ έστειλε μηνύματα. Η αντίδραση του Πρωθυπουργού ήταν να διαλύσει τη Βουλή, ακριβώς τη στιγμή που έληγε η νεκρή πολιτικά περίοδος του θέρους και ερχόταν η ώρα να γίνει ουσιαστικός. Ακόμα και μέτρα με απήχηση που εξαγγέλθηκαν χρειάστηκαν πράξη νομοθετικού περιεχομένου για να ισχύσουν, δίνοντας εικόνα διάλυσης και αδυναμίας στοιχειώδους συντονισμού.

Από τον Ιούνιο ώς σήμερα, ο κ. Καραμανλής δεν έκανε απολύτως τίποτα για να επαναπατρίσει το διασκορπισθέν εκλογικό κεφάλαιο. Οι εν δυνάμει ψηφοφόροι της ΝΔ έχουν πολύ πιο πολιτικά κριτήρια και πολύ μικρότερη κομματική συνείδηση από αυτούς του ΠαΣοΚ. Δεν είναι όλοι τυφλοί για να επιβραβεύουν διά της ψήφου τους ανίκανους ανθρώπους (όπως π.χ. αυτοί που επανεξέλεξαν τον Παπανδρέου το 2007).

Και αν την επαύριο των εκλογών διαπιστώσουν ότι διά της αποχής τους ή της ψήφου στον κ. Καρατζαφέρη κατέστησαν συνυπεύθυνοι στην πρωθυπουργοποίηση μιας πολιτικής καρικατούρας, κανένα πρόβλημα και, εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν είναι αλάνθαστος.

Μπορούν και αυτοί να κάνουν την αυτοκριτική τους
.

14/9/09

Επίδειξη αδυναμίας

Ο κ. Παπανδρέου είναι μία προσωπικότητα που προκαλεί αισθήματα συμπάθειας, επειδή προκαλεί αισθήματα οίκτου. Είναι τόσο εμφανής η ανεπάρκειά του, τόσο εξώφθαλμο ότι τού φόρεσαν κοστούμι πολύ μεγαλύτερο από τα μέτρα του, που σε εξωθεί να συμμεριστείς την αγωνία και την απελπισία της προσπαθείας του.

Επί 6 χρόνια αδυνατεί να κουμαντάρει το κόμμα του. Παραμένει αρχηγός λόγω της τραγελαφικής εκλογής από τη "βάση", στην οποία προσέφυγε επειδή η προκλητική έλλειψη ηγετικού χαρίσματος και πολιτικής αντίληψης θα τον καθιστούσαν εύκολα θύμα των ορθόδοξων εσωκομματικών διεργασιών. Με δεδομένη την ανικανότητα της ΝΔ να κυβερνήσει, ήταν επίσης δεδομένο ότι η υπομονή του κόσμου θα εξαντλείτο. Και η μοίρα κατά τρόπο ειρωνικό φέρνει αυτόν τον άνθρωπο, τον εγκληματικά ανεπαρκή, προ της πρωθυπουργίας. Μόνο και μόνο επειδή τον επέλεξε η "βάση", μέσα από διαδικασίες αδιαφανείς και νοθευμένες...

Η παρέα των συμφερόντων πασχίζει να ενισχύσει το ηγετικό προφίλ του κ. Παπανδρέου. Έτσι η μη υποψηφιότητα Σημίτη εμφανίστηκε ως εκδήλωση πυγμής και αποφασιστικότητας. Ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα του κ. Παπανδρέου, που μιλούσε με τον πρώην Πρωθυπουργό με μεσάζοντες και παζάρευε επί μέρες! Η πυγμή του δεν τον εμπόδισε από το να κρατήσει ανοικτές θέσεις στην Α' Αθηνών και Α' Πειραιώς. Αυτή ήταν η εκτίμηση των σοβαρών αναλυτών. Όπως και ότι το ΠαΣοΚ δε θα ζημιωθεί από την οριστικοποίηση της ρήξης μεταξύ των δύο.

Φυσικά οι ίδιοι άνθρωποι εκθείαζαν τον Σημίτη και επεσήμαναν τη διεισδυτικότητά του σε χώρους εκτός του ΠαΣοΚ. Μιλούσαν για τον ηγέτη του μεσαίου χώρου. Για τον άνθρωπο που έφερε στο κόμμα ψηφοφόρους που καμία σχέση δεν είχαν με το παπανδρεϊκό ΠαΣοΚ.

Ο ίδιος ο Σημίτης ένιωθε αποστροφή προς το "βαθύ" κόμμα. Αλλά αναγκάστηκε σε συμβιβασμό. Με το κόμμα που τον θεωρούσε αλλότριο, με τα συμφέροντα, όταν έψαχνε στήριξη, με τον λαϊκισμό, όταν τολμούσε τις μεταρρυθμίσεις. Οι συμβιβασμοί χαρακτήρισαν τη δεύτερη τετραετία του, όπως και λανθασμένες ρήξεις (π.χ. με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο), και αμαύρωσαν την υστεροφημία του.

Δεν είναι η θλιβερή ύπαρξη του κ. Παπανδρέου που βγήκε κερδισμένη, αλλά η παρεξηγημένη του Κώστα Σημίτη. Στην εποχή που η προσκόλληση στην καρέκλα εκθέτει υπέργηρους πολιτικάντηδες, ο πρώην Πρωθυπουργός βλέπει ολόκληρη την εικόνα. Βλέπει την επόμενη μέρα. Και σε αυτήν ο ανήμπορος Γιώργος δεν έχει καμία θέση, όσα χρόνια κι αν ταλαιπωρήσει τη χώρα με τις γκάφες του ως Πρωθυπουργός-μαριονέτα.

(Ενδεικτική η αποστροφή του για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Ας μην τα βάζει κανείς με τον Καρατζαφέρη και όλους όσοι εκφράζουν ανησυχία για την επιρροή που οι ΗΠΑ ασκούν στον εν αναμονή...)

8/9/09

Αντίο ΣυΡιζΑ (;)

Οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ετεροβαρούς συμμαχικού σχήματος της προοδευτικής (θεωρητικά) Αριστεράς από πολλούς χαρακτηρίστηκαν ραγδαίες και συνταρακτικές. Για τους αναγνώστες, ωστόσο, του ιστολογίου ήταν απλά αναμενόμενες. Τους λόγους της δημοσκοπικής ανόδου του ΣυΡιζΑ τούς είχαμε αναλύσει προ μηνών, όπως και εκείνους για τους οποίους το κόμμα θα επέστρεφε τελικά στα συνήθη ποσοστά του. Σήμερα φέρεται να μάχεται για το 3% και την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, ο αρχηγός του δε θα είναι υποψήφιος (μέχρι αυτήν τη στιγμή δεν έχει αλλάξει γνώμη), διάδοχός του είναι αδύνατον να επιλεγεί (ο κ. Τσίπρας έχει κριθεί ανεπαρκής), πολλές από τις "συνιστώσες" είναι πιθανό να αποχωρήσουν από το σχήμα, ενώ οι "Ανανεωτικοί" συζητούν το ενδεχόμενο μη συμμετοχής των στελεχών τους στα ψηφοδέλτια!

Η δημοσκοπική άνοδος ως και 18% έφερνε τον ΣυΡιζΑ μπροστά σε μια μοναδική ευκαιρία. Τρίτο και ισχυρό κόμμα, είχε τη δυνατότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Η σημερινή κατάσταση τον φέρνει μπροστά στην καταστροφή: Ο δικομματισμός τελικά καταπίνει το κόμμα που υποτίθεται ότι μπορούσε να τον ανατρέψει... Είναι όμως πράγματι έτσι;

Κατ' αρχήν, και παρά τις αυτοκαταστροφικές εσωκομματικές διεργασίες, ο ΣυΡιζΑ εμφανίζεται από τα μέχρι τώρα δεδομένα πιο κοντά στην είσοδό του στη Βουλή παρά εκτός αυτής. Και ξεκινάμε από αυτό το 3% διότι η μη κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση θα αποτελέσει τεράστια αποτυχία, ειδικά σε μία εκλογική συγκυρία όπου δεν πιέζεται ιδιαίτερα. Λόγω της μεγάλης διαφοράς ΠαΣοΚ - ΝΔ η πόλωση δεν είναι έντονη και το περιθώριο άντλησης χαλαρής κεντροαριστερής ψήφου παραμένει μεγάλο -αν η μάχη γίνει αμφισβητούμενη και το παιχνίδι ανοίξει ο ΣυΡιζΑ θα μείνει σίγουρα εκτός Βουλής, αλλά το ενδεχόμενο φαντάζει μακρινό.

Παράλληλα οι Οικολόγοι - Πράσινοι μοιάζουν με εκλογική φούσκα έτοιμη να σπάσει (σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις τούς φέρνουν αρκετά κάτω από το εκλογικό όριο). Η ανάγκη εκπροσώπησης της προοδευτικής μερίδας των αριστερών ψηφοφόρων, αλλά και γενικότερα η χρησιμότητα μιας τέτοιας φωνής για όλο το πολιτικό φάσμα και τις κοινωνικές ζυμώσεις, καθιστούν την απουσία ενός κόμματος αυτής της ιδεολογικής τοποθέτησης αφύσικη. Οι Πράσινοι δε μοιάζουν και δεν είναι έτοιμοι να διαδεχθούν σε αυτόν τον ρόλο τον ΣυΡιζΑ, όσο χαμηλά και αν πέσει στις εκλογές.

Έγιναν λάθη τεράστια. Η τοποθέτηση Τσίπρα στην προεδρία του Συνασπισμού ήταν ένα από αυτά. Οι ιδέες μεγαλείου λόγω των γκάλοπ φούσκωσαν τα μυαλά της ηγετικής ομάδας, ενώ αγνοήθηκαν οι ψύχραιμες προσεγγίσεις άλλων μελών του ΣυΡιζΑ. Το μεγαλύτερο όμως σφάλμα ήταν αυτό που απείλησε την ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος και έβλαψε την κοινωνική συνοχή: Η στρατηγική της επαναστατικής Αριστεράς δεν αποξένωσε απλά το κόμμα από τη βάση που θα έπρεπε να εκπροσωπεί, αλλά οδήγησε σε κοινωνικές ταραχές πρωτοφανείς για τα δημοκρατικά δεδομένα, με κορυφώσεις τα εβδομαδιαία "εκπαιδευτικά" συλλαλητήρια και τις καταλήψεις και τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Η κυβερνητική αβουλία και απουσία στρατηγικής σε τίποτε δε μειώνει την ευθύνη των ηγετών του ΣυΡιζΑ, οι οποίοι παρεξήγησαν το δικαίωμα διαμαρτυρίας με τις καταστροφές και τη δημοκρατική νομιμότητα με τη, φασιστικής νοοτροπίας, επιβολή των απόψεων μιας δυναμικής μειοψηφίας, η οποία όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να εκφράσει τους προβληματισμούς και τις ανάγκες κανενός, αλλά περιέλαβε ανεύθυνα στους κόλπους της κάθε περιθωριακό στοιχείο, προσφέροντάς του πολιτική κάλυψη.

Η προοδευτική σκέψη είναι αναγκαία στη σύγχρονη κοινωνία. Πιθανή διάλυση του σχήματος, που την έχει αναμίξει με κάθε παλαιοαριστερό απολειφάδι και έχει οδηγήσει στα τραγελαφικά σημερινά αποτελέσματα, ίσως αποτελέσει το σημείο επανεκκίνησης για μια παράταξη που επί των ημερών Αλαβάνου - Τσίπρα έχει να επιδείξει μόνο τη ζημιά που προκάλεσε στον τόπο.

7/9/09

Εσφαλμένες εκτιμήσεις

Ορισμένες φορές η πολιτική ανάλυση αγγίζει τα όρια του γελοίου. Είναι όλες εκείνες οι περιπτώσεις που η εκτίμηση της πραγματικότητας αλλοιώνεται από επιθυμίες και εμμονές. Όταν, όμως, αυτές οι εκτιμήσεις γίνονται από συμβούλους των πολιτικών και καθορίζουν τη στρατηγική τους, η αποτυχία είναι θέμα χρόνου.

Για παράδειγμα τα υψηλά ποσοστά του ΣυΡιζΑ ερμηνεύτηκαν ως επαναστατική στροφή του εκλογικού σώματος. Οι ταραχές στην Παιδεία φαινόταν να ενισχύουν την άποψη. Μέχρι τη στιγμή που η αποθράσυνση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων πριν από 9 μήνες οδήγησε στην καθολική εμπέδωση αισθήματος ανασφάλειας στους πολίτες, ανεξαρτήτως χρώματος. Η αριστερή στροφή περιορίστηκε στη θεωρία -στην πραγματικότητα προέκυψαν η απόγνωση των φιλήσυχων νοικοκυραίων, η κατάρρευση των ποσοστών του ΣυΡιζΑ και η αλματώδης αύξηση αυτών του ΛαΟΣ.

Πριν από μερικούς μήνες οι κ.κ. Αλαβάνος και Τσίπρας συζητούσαν το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με το ΠαΣοΚ. Σήμερα αδυνατούν να συνυπάρξουν, με τον πρώτο να δηλώνει ότι δε θα είναι υποψήφιος (να δούμε αυτή τη φορά πόσες ώρες θα περάσουν πριν αναθεωρήσει), ενώ οι συριζαίοι αποφάσισαν να κατέλθουν χωρίς αρχηγό στις εκλογές!

Αντίστοιχα επιτυχημένες εκτιμήσεις είχαμε όμως και από το περιβάλλον του Πρωθυπουργού. Αλήστου μνήμης η πρόβλεψη ότι μια κοινοβουλευτική ομάδα 151 βουλευτών θα ήταν πιο... σφιχτή και αποτελεσματική από τους 165 βουλευτές της πρώτης τετραετίας. Αυτή η σφιχτή ομάδα θα στήριζε τις δύσκολες κυβερνητικές επιλογές. Πολλά ακόμα παραδείγματα μάς έδωσε και από το βήμα της ΔΕΘ. Μάς θύμισε τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία που καρκινοβατούσε επί μήνες ενώ τα Πανεπιστήμια είχαν παραλύσει, μάς θύμισε τη χαλαρότητα στις μεταρρυθμίσεις, μάς θύμισε τη διάλυση των σωμάτων δημοσίας τάξεως...

Ο Κώστας Καραμανλής χρειάστηκε 5,5 χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας για να καταλάβει ότι δε ζει σε μία χώρα που φοβάται αφηρημένα μια "Δεξιά", αλλά σε μία χώρα με προβλήματα. Αντί να κυβερνήσει με αποφασιστικότητα και πυγμή εξαντλήθηκε στην προσπάθεια να ξορκίσει το κακό της μίας εκλογικής νίκης.

Σήμερα φέρεται αποφασισμένος να πράξει όσα δεν έπραξε μετά τις δύο νίκες του. Αν θα τον πιστέψουμε ή όχι είναι η κρίσιμη ερώτηση της 4ης Οκτωβρίου.

3/9/09

Ο επιτυχημένος

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή. Ο επίδοξος Πρωθυπουργός της χώρας υπήρξε ο επιτυχημένος υπουργός Εξωτερικών που εξομάλυνε τις σχέσεις με την Τουρκία και ενίσχυσε τη θέση της Ελλάδας στα διεθνή φόρα. Ήταν η κοινά αποδεκτή επιτυχία του τόσο μεγάλη που ο κ. Παπανδρέου συσπείρωσε τις ελπίδες όλων των οπαδών του ΠαΣοΚ για τη μεγάλη ανατροπή, το 2004. Το κόμμα τού παραδόθηκε εν μιά νυκτί. Εν μιά νυκτί το ισχυρό χαρτί που λεγόταν Κώστας Σημίτης μετατράπηκε σε σαβούρα... Σήμερα ο κ. Καραμανλής τουλάχιστον θα χάσει ο ίδιος, όπως όλα δείχνουν, την τελευταία μάχη του.

Στη χαριτωμένη ιστορία τα κενά είναι πολλά και η τοποθέτηση ότι η ΝΔ εξανέμισε τους καρπούς της επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής του ΠαΣοΚ προσφέρεται μόνο για την κομματική αντιπαράθεση. Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Παπανδρέου κινήθηκε στα ίδια επίπεδα μετριότητας που χαρακτηρίζουν όλους τους Έλληνες πολιτικούς. Αν δεν κατηγορηθεί και για αφέλεια -το λιγότερο για αφέλεια.

Οι επιλογές του αποτέλεσαν αντικείμενο οξύτατης κριτικής. Ακόμα και αν παραβλέψουμε τις γραφικές ακρότητες που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η Τουρκία δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις της. Κατά καιρούς τακτικισμοί της εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο στρατηγικής διεθνών σχέσων στο οποίο όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις παραμένουν επί δεκαετίες αμετακίνητες. Οι χοροί και τα τραγούδια με τον μακαρίτη Τζεμ και η πολιτική των σεισμών ενίσχυσαν τις φωνές περί ενδοτισμού στο εσωτερικό της χώρας μας και τελικά υπήρξαν απλά αφορμή για εξοντωτική σάτιρα και τίποτα άλλο.

Στο θέμα των Σκοπίων, το παρελθόν των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ δημιουργεί βάσιμα την εντύπωση ότι το βέτο του Βουκουρεστίου δε θα μπορούσε ούτε καν διπλωματική απειλή στην ελληνική φαρέτρα να αποτελέσει αν το ΠαΣοΚ ήταν στην εξουσία.

Στο Κυπριακό, η άνευ όρων συγκατάθεση του κ. Παπανδρέου στη διεξαγωγή του διπλού δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, χωρίς να προαπαιτείται η έγκριση της κυπριακής ηγεσίας, έφερε τους Ελληνοκύπριους ενώπιον της θεωρίας της διεθνούς απομόνωσης. Ο κ. Παπανδρέου αναμίχθηκε ωμά και ως αρχηγός αντιπολίτευσης, στηρίζοντας το έκτρωμα.

Αλλά και αν αφήσουμε τη θητεία του στο ΥπΕξ και εξετάσουμε πρόχειρα τον γενικότερο πολιτικό του βίο, θα διαπιστώσουμε πλήθος παλινωδιών και παραφωνιών.

Υπήρξε επί χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, αλλά η πληθώρα των σκανδάλων τον άφηνε αδιάφορο. Ήταν άλλα αυτά που τον απασχολούσαν -η καύση των νεκρών, τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών, οι γάμοι των ομοφυλοφίλων... Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τη σημασία αυτών των θεμάτων, τα οποία ωστόσο κάθε άλλο παρά έκαναν την κοινή γνώμη να αγωνιά για την επίλυσή τους. Στα σημαντικότερα ζητήματα ο κ. Παπανδρέου πάντα έκανε πίσω, όπως για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Έμεινε αμετακίνητος από την τριτοκοσμική αντίληψη της πολιτικής με τους ατελείωτους διαξιφισμούς και το όχι σε όλα, παρά τα όσα κατά καιρούς διατυμπάνιζε.

Κατά της κυβέρνησης Καραμανλή εύκολα μπορούμε να γράψουμε τόσα και άλλα τόσα. Όμως αν είναι το καλό του τόπου που μας ενδιαφέρει, και όχι να πανηγυρίσουμε χουλιγκανικά τη νίκη του κόμματός "μας", δύο πράγματα δε χωρούν αμφισβήτησης. Πρώτον, όπως ξαναγράψαμε, ότι η προσδοκία γεννά ψευδαισθήσεις. Και αυτές ίσως μας οδηγήσουν στο να αγνοήσουμε τη δεύτερη πικρή αλήθεια -ότι το έλλειμμα πολιτικής ποιότητας είναι γενικευμένο και διακομματικό...

2/9/09

Καμία δικαιολογία

Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών δεν εξυπηρετεί κανέναν εκτός από το ΠαΣοΚ. Οι βουλευτές της ΝΔ δεν τις επιθυμούσαν, καθώς οι περισσότεροι από τους μισούς δε θα επανεκλεγούν. Για τους "βαμμένους" Νεοδημοκράτες αποτελούν, στην παρούσα συγκυρία, παράδοση της εξουσίας στον Γιώργο Παπανδρέου. Αλλά και για τους μη χρωματισμένους η επαναλαμβανόμενη ιστορία με την άνευ λόγου και αιτίας διάλυση της Βουλής στερείται νοήματος.

Για το ΠαΣοΚ όμως η κατάσταση είναι ιδανική. Οι εκλογές το βρίσκουν να προηγείται, ενώ οι φιλόδοξες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς τελούν υπό ελεύθερη πτώση και ο ΛαΟΣ συνεχίζει να ανεβαίνει, στερώντας δυνάμεις από το αντίπαλον δέος.

Ταυτόχρονα ο Πρωθυπουργός έριξε ασυλλόγιστα νερό στον πασοκικό μύλο. Όχι μόνο έδωσε στον Παπανδρέου το δικαίωμα να υποστηρίξει ότι επέβαλε τις εκλογές, αλλά ουσιαστικά ομολόγησε την παταγώδη αποτυχία του: Νωπή εντολή για περιορισμό των δαπανών, πόλεμο κατά της φοροδιαφυγής και διαρθρωτικές αλλαγές! Όλα όσα είχε εξαγγείλει το 2004 και το 2007... Η μνήμη του λαού θεωρείται ασθενής, αλλά ορισμένες φορές τα όρια του εμπαιγμού ξεπερνούνται.

Η διάλυση της Βουλής γίνεται χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία -ούτε καν λόγοι πολιτικής σκοπιμότητας δεν μπορούν να την εξηγήσουν, αφού όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα ηττηθεί. Αν δε προβληθεί ως εξηγήση ότι τον Μάρτιο θα είχαμε μεγαλύτερη συντριβή της, θα πρόκειται για την πλέον ξεκάθαρη ομολογία κυβερνητικής ανικανότητας.

Αλλά και η αποστροφή του κ. Καραμανλή ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος θα έβλαπτε την οικονομία και τον τόπο ήταν εξίσου ξεκάθαρη. Είναι η ακυβερνησία που γεννά την εκλογολογία, όχι το αντίστροφο. Μία αποφασιστική Κυβέρνηση με σαφή στρατηγική και αποτελέσματα δε θα άφηνε το περιθώριο σε κανέναν να την αμφισβητήσει.

Στις 4 Οκτωβρίου φαίνεται ότι η εξουσία θα περάσει στα χέρια ενός ανθρώπου που καλά-καλά δεν έχει καταφέρει 5 χρόνια τώρα να ελέγξει το κόμμα του. Σε ένα δημιούργημα των ΜΜΕ, που έχουν καταφέρει να πείσουν τον λαό ότι υπήρξε επιτυχημένος υπουργός!

Πόσο απογοητευτική, αλήθεια, υπήρξε η διακυβέρνηση Καραμανλή, ώστε ο άνθρωπος αυτός να φαντάζει σήμερα αξιόπιστη εναλλακτική λύση...