3/9/09

Ο επιτυχημένος

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή. Ο επίδοξος Πρωθυπουργός της χώρας υπήρξε ο επιτυχημένος υπουργός Εξωτερικών που εξομάλυνε τις σχέσεις με την Τουρκία και ενίσχυσε τη θέση της Ελλάδας στα διεθνή φόρα. Ήταν η κοινά αποδεκτή επιτυχία του τόσο μεγάλη που ο κ. Παπανδρέου συσπείρωσε τις ελπίδες όλων των οπαδών του ΠαΣοΚ για τη μεγάλη ανατροπή, το 2004. Το κόμμα τού παραδόθηκε εν μιά νυκτί. Εν μιά νυκτί το ισχυρό χαρτί που λεγόταν Κώστας Σημίτης μετατράπηκε σε σαβούρα... Σήμερα ο κ. Καραμανλής τουλάχιστον θα χάσει ο ίδιος, όπως όλα δείχνουν, την τελευταία μάχη του.

Στη χαριτωμένη ιστορία τα κενά είναι πολλά και η τοποθέτηση ότι η ΝΔ εξανέμισε τους καρπούς της επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής του ΠαΣοΚ προσφέρεται μόνο για την κομματική αντιπαράθεση. Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Παπανδρέου κινήθηκε στα ίδια επίπεδα μετριότητας που χαρακτηρίζουν όλους τους Έλληνες πολιτικούς. Αν δεν κατηγορηθεί και για αφέλεια -το λιγότερο για αφέλεια.

Οι επιλογές του αποτέλεσαν αντικείμενο οξύτατης κριτικής. Ακόμα και αν παραβλέψουμε τις γραφικές ακρότητες που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η Τουρκία δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις της. Κατά καιρούς τακτικισμοί της εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο στρατηγικής διεθνών σχέσων στο οποίο όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις παραμένουν επί δεκαετίες αμετακίνητες. Οι χοροί και τα τραγούδια με τον μακαρίτη Τζεμ και η πολιτική των σεισμών ενίσχυσαν τις φωνές περί ενδοτισμού στο εσωτερικό της χώρας μας και τελικά υπήρξαν απλά αφορμή για εξοντωτική σάτιρα και τίποτα άλλο.

Στο θέμα των Σκοπίων, το παρελθόν των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ δημιουργεί βάσιμα την εντύπωση ότι το βέτο του Βουκουρεστίου δε θα μπορούσε ούτε καν διπλωματική απειλή στην ελληνική φαρέτρα να αποτελέσει αν το ΠαΣοΚ ήταν στην εξουσία.

Στο Κυπριακό, η άνευ όρων συγκατάθεση του κ. Παπανδρέου στη διεξαγωγή του διπλού δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, χωρίς να προαπαιτείται η έγκριση της κυπριακής ηγεσίας, έφερε τους Ελληνοκύπριους ενώπιον της θεωρίας της διεθνούς απομόνωσης. Ο κ. Παπανδρέου αναμίχθηκε ωμά και ως αρχηγός αντιπολίτευσης, στηρίζοντας το έκτρωμα.

Αλλά και αν αφήσουμε τη θητεία του στο ΥπΕξ και εξετάσουμε πρόχειρα τον γενικότερο πολιτικό του βίο, θα διαπιστώσουμε πλήθος παλινωδιών και παραφωνιών.

Υπήρξε επί χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων ΠαΣοΚ, αλλά η πληθώρα των σκανδάλων τον άφηνε αδιάφορο. Ήταν άλλα αυτά που τον απασχολούσαν -η καύση των νεκρών, τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών, οι γάμοι των ομοφυλοφίλων... Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τη σημασία αυτών των θεμάτων, τα οποία ωστόσο κάθε άλλο παρά έκαναν την κοινή γνώμη να αγωνιά για την επίλυσή τους. Στα σημαντικότερα ζητήματα ο κ. Παπανδρέου πάντα έκανε πίσω, όπως για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Έμεινε αμετακίνητος από την τριτοκοσμική αντίληψη της πολιτικής με τους ατελείωτους διαξιφισμούς και το όχι σε όλα, παρά τα όσα κατά καιρούς διατυμπάνιζε.

Κατά της κυβέρνησης Καραμανλή εύκολα μπορούμε να γράψουμε τόσα και άλλα τόσα. Όμως αν είναι το καλό του τόπου που μας ενδιαφέρει, και όχι να πανηγυρίσουμε χουλιγκανικά τη νίκη του κόμματός "μας", δύο πράγματα δε χωρούν αμφισβήτησης. Πρώτον, όπως ξαναγράψαμε, ότι η προσδοκία γεννά ψευδαισθήσεις. Και αυτές ίσως μας οδηγήσουν στο να αγνοήσουμε τη δεύτερη πικρή αλήθεια -ότι το έλλειμμα πολιτικής ποιότητας είναι γενικευμένο και διακομματικό...

Δεν υπάρχουν σχόλια: