29/9/09

Πάμε;

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι ομολογουμένως άριστα, αλλά το καστ υστερεί. Η τελευταία διαφήμιση του ΠαΣοΚ, με τον πρόεδρό του σε ρόλο πρωταγωνιστή, θυμίζει κάτι από εκπομπές αυτοεξευτελισμού χαμηλής ποιότητας. Όσο καλό και να είναι το τραγούδι, οι ταλαίπωροι που αδυνατούν να το υποστηρίξουν προκαλούν είτε θλίψη, είτε γέλιο.

Το σποτ κορυφώνεται με τον επίδοξο Πρωθυπουργό στη θέση του ηγέτη, του στρατηγού που θέλει να εμπνεύσει τους στρατιώτες του: "Πάμε" κραυγάζει με στόμφο και προσποιητή αποφασιστικότητα ο κ. Παπανδρέου, αλλά είναι αμφίβολο πόσοι από τους τηλεθεατές στους οποίους απευθύνεται (τους "αναποφάσιστους") έχουν το νεύρο να τον ακούσουν μέχρι το τέλος. Ούτε το ύφος, ούτε η διάπλαση, ούτε η χροιά της φωνής, τίποτα δεν μπορεί να βοηθήσει τον αρχηγό της Αντιπολίτευσης και, περισσότερο από θλίψη παρά από τη γελοιότητα του πράγματος, το ζάπινγκ είναι αναπόφευκτο...

Όλα αυτά βεβαίως τα ξέραμε καιρό τώρα. Με εξαίρεση τα γνωστά συγκροτήματα που διανύουν περίοδο παραληρηματικής ευφορίας (όσοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΠαΣοΚ ας προβληματισθούν λιγάκι για την αηδιαστική στήριξη της οποίας απολαμβάνουν οι "σοσιαλιστές" από τα επιχειρηματικά μπλοκ), για το σύνολο των τηλεθεατών είναι πασιφανές ότι ο κ. Παπανδρέου "δε γράφει". Δεν εμπνέει. Δεν πείθει. Το δημιούργημα ενός μέντορα τις προσδοκίες του οποίου έπειτα πρόδωσε (Τσίπρας) και ένας πρωτοεμφανιζόμενος εκπρόσωπος ενός θολού ιδεολογικά σχηματισμού με ανύπαρκτη απήχηση (Χρυσόγελος) πέτυχαν πολύ περισσότερα με τον λόγο τους μέσα σε ένα βράδυ από όσα ο κ. Παπανδρέου μετά από 5,5 χρόνια στην ηγεσία του ΠαΣοΚ και πόσα ακόμα σε υπουργεία και τη Βουλή.

Στο ερώτημα που θα έπρεπε να βασανίζει όλους μας, αν, δηλαδή, το ΠαΣοΚ μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, οι αμφιβολίες γίνονται ακόμα περισσότερες όχι γιατί μια διαφήμιση δε "γεμίζει το μάτι", αλλά γιατί αποκαλύπτει ότι η ηγετική ομάδα του ΠαΣοΚ δεν μπορεί καλά-καλά να διαχειριστεί μια κατάσταση στην οποία σαφώς υπερέχει. Αν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου, και φυσικά ο ίδιος, τόσον καιρό δεν έχουν ακόμα καταλάβει ποια είναι τα αδύνατα σημεία ενός ηγέτη ούτως ή άλλως περιορισμένης προοπτικής, και με ποιον τρόπο θα τον προωθήσουν ώστε, αν μη τι άλλο, να μην απωθεί ψήφους, μένει προς διερεύνηση πόσο θα τους πάρει για να αντιληφθούν τα προβλήματα της χώρας.

Πάμε λοιπόν;

Πάμε. Από τον χαρισματικό, στον αφελή. Από τον ανεπαρκή, στον επικίνδυνο. Από τον κακό, στον χειρότερο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: