29/10/09

Η βία φέρνει...

"Η βία φέρνει βία". Το τσιτάτο της Αριστεράς είναι μία από τις πιο συχνές και πιο παραπλανητικές διαπιστώσεις που μπορεί κανείς να συναντήσει στο πλαίσιο του κοινωνικού διαλόγου. Η κρατική καταστολή γεννά τη βία στη βία της εξουσίας...

Όσο καλόηχο και αν είναι ένα δίστιχο δε συνιστά και πολιτικό επιχείρημα, πολύ περισσότερο όταν ο αριστερίστικος λόγος βρίθει βερμπαλισμών και ανούσιων ρητορικών εξάρσεων. Η κρατική εξουσία δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να γίνει αντιληπτή ως βία, διότι εξ ορισμού είναι καταπιεστική. Στην πραγματικότητα κάθε έκφανση του κρατικού μηχανισμού μπορεί να γίνει αντιληπτή ως εκδήλωση βίας και "παραβίαση" δικαιωμάτων. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά, ξεκινήστε π.χ. από την είσπραξη των φόρων!

Η κοινωνική συμβίωση και γαλήνη βασίζεται στη μερική παραίτηση και εντός πλαισίου (νόμων) άσκηση των δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην επιβίωση υπήρχε και ησκείτο και κατά την προϊστορική περίοδο -πρόκειται άλλωστε για ένα εκ των πλέον αρχεγόνων ενστίκτων. Μόνο που τότε μπορούσε να εξυπηρετηθεί και από τη φυσική εξόντωση κάθε αντιπάλου στη διεκδίκηση π.χ. της τροφής. Το αυτό ίσχυε και με την εύρεση ερωτικού συντρόφου, καταφυγίου και γενικά ο πρωτόγονος νόμος της επιβίωσης του ισχυρότερου ήταν που καθόριζε το πλαίσιο της (μη) συμβίωσης.

Η συγκρότηση κοινωνιών απετέλεσε τη βάση του πολιτισμού. Τα δικαιώματα ασκούνται λοιπόν υπό την αίρεση προκαθορισμένων περιορισμών, για να εξασφαλιστεί η αρμονική συνύπαρξη και δραστηριότητα. Σήμερα κανείς δε νομιμοποιείται να καταλάβει ένα ξένο σπίτι όπως θα συνέβαινε με μία παλαιολιθική σπηλιά.

Στην ίδια λογική είναι το κοινωνικό σύνολο που δημιουργεί το σύστημα διακυβέρνησης και, στο πλαίσιο αυτορρύθμισης, τού εκχωρεί εξουσία. "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους" σύμφωνα με το Σύνταγμα, και δεν πρόκειται για μια κοινωνιολογική κενολογία, αλλά για τον θεμέλιο λίθο εγκαθίδρυσης και άσκησης της κρατικής εξουσίας. Είναι ο λαός που έχει εκχωρήσει στα κρατικά όργανα της δυνατότητα άσκησης ακόμα και βίας, ακριβώς διότι αναγνωρίζεται η ανάγκη της υπό όρους καταπιεστικής επιβολής των νόμων. Ανάγκη που ισοδυναμεί με αναγνώριση του ενδεχομένου εκτροπής από αυτούς.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για κρατική βία -κάθε λειτουργία του Κράτους εμπεριέχει στοιχεία εξαναγκασμού. Και ακριβώς επειδή η εξουσία πρέπει να ασκείται "υπέρ του λαού" η κατάχρηση αυτής της εξουσίας προκαλεί αποτροπιασμό μεγαλύτερο ακόμα και από αυτόν που προκαλείται όταν υπάρχει αντίστοιχη ενέργεια από πολίτες.

Πάρτε για παράδειγμα τις δολοφονίες αστυνομικών. Ποτέ δεν είδαμε να καίγεται η Αθήνα επί 10 μέρες, όπως έγινε με τη δολοφονία του 16χρονου τον Δεκέμβριο. Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ούτε ότι οι αστυνομικοί "καταπιέζουν", ούτε ότι επρόκειτο για παιδί. Μια ματιά στις ειδήσεις, με την εικόνα των 19χρονων δόκιμων αστυνομικών να χαζολογούν στο φόντο της τηλεοπτικής λήψης σα να βρίσκονταν στο προαύλιο του Λυκείου τους, είναι αρκετή και για τον πλέον κακοπροαίρετο. Και αυτοί παιδιά είναι, που βρέθηκαν με στολή αναζητώντας μεροκάματο. Μόνο που για τις 99 σφαίρες δεν πρόκειται να προκληθεί η κατακραυγή μιας ζαρντινιέρας.

Στο μακάβριο ζύγι του ποια ζωή αξίζει περισσότερο δε θα μπούμε. Αλλά είναι σαφές ότι το λαϊκό αίσθημα αντιδρά με δυο μέτρα και σταθμά. Και ανεξάρτητα από τις ιδεοληψίες του καθενός, αυτό είναι αναμενόμενο. Το Κράτος νομιμοποιείται μόνο εφόσον τηρεί το "υπέρ του λαού" που προαναφέραμε.

Για να επανέλθουμε, η πολυθρύλητη βία της εξουσίας είναι η κατάχρηση εξουσίας. Και η διαφορά είναι τεράστια: Στη μία περίπτωση η εξουσία είναι υπαρκτή, στην άλλη όχι. Ο αστυνομικός δικαιούται να πυροβολήσει, όχι για κάποιον θεόσταλτο λόγο, αλλά γιατί η ίδια η κοινωνία τον εμπιστεύεται προς τούτο (στο θέμα της εκπαίδευσής του ας μην μπούμε καλύτερα).

Όμως η εξίσωση του κοινού εγκληματία με την επιβολή του νόμου είναι ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Το "η βία φέρνει βία" αποτελεί νόμο της ζούγκλας και δεν επιτρέπεται να αποτελεί επιχείρημα στα χείλη κανενός.

Φυσικά η εγκληματική ωμότητα πάντα πρέπει να ενδυθεί τον μανδύα της μεγάλης ιδέας. Σήμερα οι διάφοροι "πυρήνες" και "αγώνες" με τα βαρύγδουπα ονόματα δίνουν την αντιεξουσιαστική και αντιφασιστική μάχη τους. Όπως το 1967 κάποιοι θέλαν να σώσουν την Πατρίδα και 30 χρόνια νωρίτερα κάποιοι άλλοι ήθελαν να μείνουν αμόλυντοι από εβραϊκά μιάσματα... Όλες οι μορφές καταπίεσης έχουν τα ίδια μελανά χαρακτηριστικά και ένα ιδεολογικό προπέτασμα.

Η διαφορά είναι στην κυρίαρχη ιδεολογία. Η Ελλάδα εμφορείται από αριστερομανία και έτσι τα "παιδιά" βρίσκουν δυστυχώς ακόμα και σιωπηρούς υποστηρικτές. Φανταστείτε 5 χρυσαυγίτες να γαζώναν με 99 σφαίρες Αλβανούς μετανάστες... Οι αντιδράσεις δε θα ήταν το ίδιο ψύχραιμες.

Πίσω από τη χλιαρή και με αστερίσκους αποδοκιμασία του περιστατικού στο αστυνομικό τμήμα κρύβεται μια νοσηρή αντίληψη της λειτουργίας της κοινωνίας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσο διαδεδομένη είναι. Ωστόσο ας έχουμε όλοι υπ' όψιν ότι η βία δε φέρνει βία, αλλά περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων. Πριν φτάσουμε στον εξοπλισμένο σαν αστακό αστυνομικό που πυροβολεί κάθε περίεργο τύπο με καμπαρντίνα μέσα στο Μετρό (όπως στο Λονδίνο, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα) και σε ελληνικά υπουργεία of Homeland Security που θα βασανίζουν απροκάλυπτα, ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι το Κράτος θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιβιώνει.

Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο η ποιότητα της δικής μας επιβίωσης.

28/10/09

Για έναν σύγχρονο πατριωτισμό

Ο πατριωτισμός είναι μία έννοια παρεξηγημένη όσο λίγες -και εν πολλοίς όχι άδικα. Όσοι προσπάθησαν να τον καπηλευθούν, ανεξαρτήτως συνθηκών και ιδεολογίας, συνέβαλαν ώστε για τον σύγχρονο Έλληνα ο πατριωτικός λόγος να κινείται μεταξύ ακρότητας και γραφικότητας (αν τοποθετήσουμε στο πλάνο τους σύγχρονους πολιτικούς που διαγκωνίζονται για την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων κινούμαστε μάλλον προς το δεύτερο).

Σαφέστατα δεν υπάρχει τίποτε το ακραίο στη φιλοπατρία και στην απόδοση τιμής και σεβασμού στο Έθνος και την ιστορία του. Με τη διαφορά ότι οι έννοιες αυτές δεν περιορίζονται σε κανέναν πολιτικό χώρο, και αυτός είναι ακριβώς και ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα καμίας ιδεολογίας. Είναι άλλωστε πολύ σημαντικές για να ενταχθούν στη χαμηλού επιπέδου πολιτική αντιπαράθεση.

Ο πατριωτισμός είναι το συστατικό στοιχείο του Έθνους. Είναι η συνειδητοποίηση της ετερότητας, της διαφορετικότητας. Και είναι μάταια η προσπάθεια να χαρακτηρισθεί μισαλλοδοξία το αυτονόητο: Κάθε λαός πιστεύει ότι υπερέχει έναντι των άλλων. Και δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε αυτό, στον βαθμό που δεν οδηγεί σε προσβλητική συμπεριφορά έναντι των αλλοεθνών, αλλά ούτε και σε προσπάθεια διάδοσης των αξιών του (κάπως έτσι οι Αμερικανοί μοιράζουν... ελευθερία και δημοκρατία ανά τον κόσμο).

Δε μιλάμε για τίποτε διαφορετικό από τον πολιτισμό. Εάν το διακύβευμα μιας απειλής είναι απλά το σύστημα εξουσίας και η εθνικότητα των φορέων της, δε θα βρεθεί κανένας πρόθυμος να τής αντισταθεί. Εάν όμως οι αμυνόμενοι αντιληφθούν εαυτούς ως φορείς των αξιών και ιδεωδών, του πολιτισμού που επί αιώνες έχει επιβιώσει, έστω και αν έχουν συμβάλει ελάχιστα σε αυτόν, αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα και την αιτία για την οποία αξίζει να συνεχίσουν να υπάρχουν ως κάτι το ξεχωριστό.

Είναι πολύ πιθανό τα παραπάνω να περηξηγηθούν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ούτως ή άλλως οι αξίες, η κοινωνική συνείδηση, ο πολιτισμός σε αυτήν τη χώρα αποτελούν έννοιες άγνωστες, ξένες. Το ατομικό συμφέρον και η ιδεολογικοποιημένη αντίσταση σε οποιαδήποτε μορφή οργανωμένης εξουσίας, που γίνεται αντιληπτή ως καταπίεση και όχι ως το κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξης, έχουν εδώ και 30 χρόνια επικρατήσει.

Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί ειρηνικός τρόπος να αναγνωρίσουμε όσα μάς ενώνουν, όσα μάς κάνουν Έλληνες, και να γίνουν κοινό κτήμα και συνείδηση.

Τιμή και δόξα σε όσους αγωνίστηκαν για την ύπαρξη και την ευημερία αυτής της χώρας. Τιμή και δόξα σε όσους, σε πείσμα πολλών, θα συνεχίσουν να αγωνίζονται.

27/10/09

Ανοίγοντας το κόμμα στη βάση

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το κόμμα στην κοινωνία... Να συμμετάσχουν στην εκλογή όσο το δυνατόν περισσότεροι...

Δυστυχώς στη ΝΔ ακόμα συζητούν επί της διαδικασίας, αποφεύγουν την αντιπαράθεση με πολιτικούς όρους και από τα πολλά "ξανοίγματα" στη λαϊκή βάση θα αποξενώσουν και τον πλέον φανατικό νεοδημοκράτη. Την ίδια στιγμή δημιουργούνται οι συνθήκες για κωμικές σκηνές Πακιστανών και Αλβανών να στήνονται στην ουρά, όπως με το ΠαΣοΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι η Singular Logic, διόλου διακριτικά, αρνήθηκε να συνδεθεί με τη διαβλητότατη διαδικασία.

Επί 2 χρόνια επιχειρηματολογούμε εναντίον αυτών των θεατρινισμών. Σήμερα ποιος σοβαρά μπορεί να υποστηρίξει την αξιοπιστία της εκλογής από μέλη και "φίλους"; Ποιος βλέπει τη διαδικασία ικανή να παραγάγει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα; Ποιος πιστεύει ότι υπηρετεί την ενότητα;

Ιδεολογικά - θεωρητικά διαφωνούμε με τη λογική του "ανοίγματος". Ούτε η μαζική συμμετοχή ούτε ο αριθμός των μελών υποδηλώνουν ποιότητα. Και, βεβαίως, καθόλου δεν αυξάνουν τη νομιμοποίηση του νικητή -τουναντίον, στην περίπτωση της οριακής εκλογής (που είναι η πλέον πιθανή) θα έχουμε υπονόμευση της εξουσίας του από την πρώτη στιγμή. Κουραστικά θα επαναλαμβάνουμε ότι η δημοκρατία είναι πολλά παραπάνω από το στήσιμο μιας κάλπης. Και, ναι, δεν είναι οι περαστικοί το κατάλληλο σώμα για να επιλέξουν τον αρχηγό ενός κόμματος!

Το να εγγραφούν μέλη ήταν η μοναδική κρησσάρα που θα διαχώριζε στοιχειωδώς όσους πονάνε το κόμμα από όσους ήθελαν να σπάσουνε πλάκα. Ο κ. Αβραμόπουλος στο πλαίσιο των ελιγμών του (ήτοι δε βγαίνουν τα νούμερα...) ζητά να συμμετάσχουν και οι "φίλοι", και απλά να εγγράφονται σε έναν κατάλογο για να μη διπλοψηφίσουν. Τώρα πόσοι παραπάνω θα προσέλθουν στην κάλπη, επειδή δε θα εγγραφούν μέλη αλλά απλά φίλοι, εναπόκειται στην κρίση του καθενός. Με μια τεράστια ένσταση...

Ο πολίτης που επιθυμεί να συμμετάσχει σε μία αυστηρά εσωκομματική διαδικασία, και μάλιστα κολοσσιαίας σημασίας αφού πρόκειται για την εκλογή του αρχηγού του, ανεξάρτητα από το αν είναι προσκείμενος ιδεολογικά ή απλά διασκεδάζει ένα κυριακάτικο πρωινό, δε νομιμοποιείται σε καμία περίπτωση να διεκδικεί το δικαίωμα να εκλέξει Πρόεδρο χωρίς την παραμικρή "θυσία" εκ μέρους του. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν Πρόεδρο, αλλά τούς αποτρέπει η εγγραφή στα κομματικά μητρώα; Να είμαστε και λίγο σοβαροί.

Μιλώντας για σοβαρότητα, ο πολιτικός που ποτέ δε διακρίθηκε γι' αυτήν είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Αν ο πρώην υπουργός (Παιδείας, Κύριε ελέησον!) με το μυαλό του νομίζει ότι αποτελεί ισχυρό εσωκομματικό πόλο, ας βρει τα κότσια να διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο -ένα 2% το πολύ. Κριτή των πάντων, πάνσοφο "τοποτηρητή" ή ό,τι άλλο δεν τον έχει χρήσει κανένας. Το αυτό ισχύει και για τον κ. Μεϊμαράκη, που όσα δίκια και να έχει (σε αντίθεση με τον δούλο του μικροφώνου και της κάμερας Άρη) πρέπει να περιορίσει τις εκρήξεις του.

Είναι πολύ ωραία τα λόγια που "γράφουν" στα ΜΜΕ, αλλά τα κόμματα δεν ανοίγονται στην κοινωνία με τις γελοιότητες που διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες. Ανοίγονται με τις πολιτικές τους. Με τις θέσεις τους. Με τις προτάσεις τους. Αλλά αυτό δεν έχει μάλλον καμία σημασία.

ΥΓ: Η νέα Κυβέρνηση μόλις 25 μέρες μετά την εκλογή της έχει ήδη αποδειχθεί επικίνδυνη. Το αλαλούμ των αρμοδιοτήτων με τα υπουργεία, με το Συμβούλιο Επικρατείας να εντοπίζει απίστευτα κενά και ασάφειες στο διοικητικό σχέδιο Παπανδρέου, και τους γραμματείς να αγνοούνται ακόμα μεταξύ Διαδικτύου και ορδών πρασινοφρουρών αποτελούν την καλύτερη απόδειξη. Επί ΝΔ κυβερνούσαν οι ανίκανοι. Σήμερα δεν κυβερνά κανένας...

20/10/09

Η μάχη των ιδεολογιών

Η συζήτηση για τον επανακαθορισμό των αρχών και θέσεων της ΝΔ ήταν μαθηματικά βέβαιη από τη στιγμή της παραίτησης Καραμανλή. Πρόκειται για ένα ζήτημα που ανά δεκαετία, αν όχι συχνότερα, επανέρχεται στο προσκήνιο και συνοδεύεται από την τελείως άχρηστη διαμάχη γύρω από το όνομα και το έμβλημα του κόμματος.

Ακούμε λοιπόν για ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, σύγχρονη Κεντροδεξιά, φιλολαϊκή Κεντροδεξιά... Η (μέχρι στιγμής) εξαφάνιση του μεσαίου χώρου από τη ρητορική των υποψηφίων Προέδρων έχει σημειολογικά την αξία της, όπως και η επαναχρησιμοποίηση της "Δεξιάς", έστω και με πολλές περικοκλάδες. Και είναι ακριβώς η ανάγκη χρησιμοποίησης εξωραϊστικών πολύπλοκων προσδιορισμών που μαρτυρά την κρίση ταυτότητας της ΝΔ από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα.

Στην Ελλάδα οι ιδεολογικοί χαρακτηρισμοί είναι πολύ παρεξηγημένοι. Πάρτε για παράδειγμα την Αριστερά. Σε αυτήν λογαριάζει τον εαυτό του και το ΠαΣοΚ το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ και τον (σημερινό) ΣυΡιζΑ. Έτσι φτάνουμε σε αναλογία Αριστεράς-Δεξιάς 60-40, παρατήρηση που με όρους εμφυλίου (εκεί άλλωστε ανάγονται όλες οι ιδεολογικές συγκρούσεις) είναι παράλογη. Μπορεί μεν να μην έχει δίκιο η κ. Παπαρήγα, στα μάτια της οποίας τα δύο μεγάλα κόμματα δεν εμφανίζουν καμία διαφορά, αλλά οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει να καγχάσει ακούγοντας τον Κώστα Σημίτη ή τον Γιώργο Παπανδρέου να φέρονται ως εκφραστές των ιδεωδών της Αριστεράς.

Ο "παπανδρεϊσμός" της δεκαετίας του 90', ένα κράμα αφόρητα ανεύθυνου λαϊκισμού και αριστερίστικης ρητορικής, επέτρεψε στο ΠαΣοΚ να εδραιωθεί στην Κεντροαριστερά. Τις δυνάμεις του όμως τις κατοχύρωσε με την άλωση του κρατικού μηχανισμού. Από κει κι έπειτα ο κομματικός στρατός εξασφάλιζε υποστήριξη ανεξάρτητα από την πραγματική πολιτική που οι Κυβερνήσεις ΠαΣοΚ ακολουθούσαν. Παραμένει απίστευτα θλιβερό ακόμα και στις μέρες μας πολιτικοί που παριστάνουν τους σύγχρονους να ορκίζονται πίστη στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Από την άλλη, για τη ΝΔ κυρίαρχη ιδεολογία είναι η μη-ιδεολογία. Το κόμμα δεν έχασε ποτέ τη μάχη των ιδεών, πολύ απλά γιατί δεν την έδωσε ποτέ. Ίσως η αφέλεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή ότι ο λαός θα του χρωστά αιωνίως ευγνωμοσύνη επέτρεψε στους αντιπάλους της ΝΔ να της χρεώσουν (και κατ' επέκτασιν συλλήβδην στη Δεξιά) όλα ανεξαιρέτως τα δεινά της χώρας! Μέχρι και σήμερα ακούμε π.χ. ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά (!!!) και οι πολιτευτές της ΝΔ απολογούνται ακόμα και για τη χούντα.

Πριν από όλα το κόμμα της Κεντροδεξιάς οφείλει να συμφιλιωθεί με τις ιδέες και το παρελθόν του -όχι να τις ωραιοποιήσει με ευφυολογήματα τύπου "μεσαίου χώρου". Δεν αρκεί μια απλή απαρίθμηση της προσφοράς της ΝΔ στη χώρα, ούτως ή άλλως αυτή τοποθετείται στο παλαιοκαραμανλικό παρελθόν. Είναι όμως ενδεικτικός, για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο η ΝΔ αποποιείται της τριετίας 90-93. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική Μητσοτάκη ακολουθήθηκε κατά γράμμα από τους εκσυγχρονιστές του κ. Σημίτη και πάντως αποτελεί απόδειξη ότι δεν είναι ο αριθμός των βουλευτών που εμποδίζει την προώθηση σκληρών μέτρων όταν υπάρχει η πολιτική βούληση.



Όσο πάντως η ΝΔ αναζητά τη νέα της ταυτότητα, το ΠαΣοΚ παραμένει αμετακίνητο στη δική του ιδεολογία: τον λαϊκισμό. Ενδεικτικός είναι ο χειρισμός της υπόθεσης των κρατικών αυτοκινήτων.

Αρχικά παρουσιάστηκε το σύνολο του κρατικού στόλου. Δεκάδες χιλιάδες οχήματα υποτίθεται ότι επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μόνο που σε αυτά περιελήφθησαν περιπολικά, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, ακόμα και τα οχήματα των ενόπλων δυνάμεων! Όταν φτάσαμε σε όσα πράγματι σκανδαλίζουν, πρώτα ακούστηκαν αυτά των Μητροπολιτών! Το ΠαΣοΚ νομίζει ότι μπορεί να πολιτευθεί σε σχέση με την Εκκλησία με τη λογική δήμευσης του 1981. Όταν φυσικά ο Αρχιεπίσκοπος έβαλε άκομψα τον υπουργό Εσωτερικών στη θέση του, μπήκαμε στην ουσία του θέματος. Για αυτήν τα ερωτήματα είναι πολλά.

Κατ' αρχήν αποκλείεται η αντικατάσταση των παλαιών οχημάτων με νέα, και μάλιστα υβριδικά, να συμφέρει οικονομικά το Κράτος. Φτάνουμε πάλι σε προμήθεια νέων οχημάτων. Αφού τα παλιά έχουν ήδη αγοραστεί, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν για το εύλογο διάστημα π.χ. των 15 χρόνων που καθένας από μας κρατά το δικό του αυτοκίνητο; Η επίκληση της συντήρησης είναι απλά γελοία. Δε μιλάμε για σαράβαλα που κάθε βδομάδα θέλουν συνεργείο!

Δεύτερον, δεν είναι μόνο ο αριθμός των οχημάτων που κοστίζει, αλλά κυρίως οι άσκοπες μετακινήσεις. Η εξοικονόμηση των χρημάτων έπρεπε από εκεί να ξεκίνησει.

Για να φτάσουμε στο κυριότερο: Με τον περιορισμό κατά... 80 των αξιωματούχων που θα μετακινούνται με κρατικά οχήματα, με πώληση του υπάρχοντος στόλου και αγορά με leasing του νέου, πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν;

Κερασάκι στην τούρτα του λαϊκισμού, η σουρεάλ εικόνα του υπουργικού συμβουλίου να περιφέρεται με λεωφορείο...

Να συνεχίσουμε με τον συνδυασμό της τερατολογίας ότι τα ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις και δώρα με την κατάργηση των ρυθμίσεων Πετραλιά επί το ευνοϊκότερον για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις; Με τη δαιμονοποίηση των STAGE; Με τον περιορισμό κατά... 150 των αστυνομικών που αργομισθούν στη φύλαξη ανύπαρκτων "στόχων"; Με τη γελοία διαδικτυακή κατάθεση βιογραφικών για την κάλυψη κρατικών θέσεων, όπου κάθε πικραμένος μπορεί να σπάσει πλάκα προτείνοντας φίλους του για γραμματείς υπουργείων; Υποτίθεται ότι έτσι υπηρετείται η διαφάνεια. Μόνο που ούτε οι επιλογές θα γίνουν αυτόματα από υπερυπολογιστές, ούτε καν θα μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει τις χιλιάδες υποψηφιότητες. Θα ήθελε εβδομάδες...

Η ΝΔ χαζολογάει με τις ανοικτές διαδικασίες -και για Αντιπολίτευση ούτε λόγος. Ή, ορθότερα, ούτε καν δευτερολογία.

14/10/09

Στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ

Με την αλλαγή στάσης της Ντόρας Μπακογιάννη, αφού ως τέτοια ερμηνεύθηκε η αποστροφή της ότι θα είναι υποψήφια όποια διαδικασία και αν επιλεγεί, ένα ακόμα αστείο επιχείρημα των εσωκομματικών της αντιπάλων (και δεν εννοώ απαραίτητα τους κ.κ. Αβραμόπουλο και Σαμαρά) καταρρίφθηκε. Υποτίθεται λοιπόν ότι η Ντόρα φοβόταν την άμεση εκλογή!

Πρόκειται για ανοησία ολκής που αποκαλύπτει τον πανικό της καραμανλικής πλειοψηφίας. Η σύνθεση του εκτάκτου συνεδρίου καθορίστηκε 2 χρόνια πριν, με τον Καραμανλή πανίσχυρο και αναμφισβήτητο αρχηγό. Οι εσωκομματικές ισορροπίες σίγουρα δεν ήταν υπέρ των μητσοτακικών. Επομένως, αν μία από τις δύο διαδικασίες πρέπει να "φοβίζει" την κ. Μπακογιάννη, είναι το συνέδριο με μέλη επιλεγμένα από τον απερχόμενο αρχηγό που δεν την ευνοεί!

Φυσικά και η ίδια η ουσία του επιχειρήματος είναι αβάσιμη, μια που δεν προκύπτει από πουθενά ότι η κ. Μπακογιάννη θα ηττηθεί αν στηθούν κάλπες. Μέχρι στιγμής το αντίθετο φαίνεται ότι θα συμβεί, και δε χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να το αντιληφθεί κανείς. Η Ντόρα αποτελεί την πιο ισχυρή προσωπικότητα και δείχνει σαφώς πιο έτοιμη να αντιπαρατεθεί στο ΠαΣοΚ. Μοιάζει δηλαδή η πιο κατάλληλη για να κερδίσει -και αυτό μετράει. Παράλληλα δε βαρύνεται με διασπάσεις, όπως οι δύο σημαντικότεροι ανθυποψήφιοί της.

Στο ιδεολογικό πεδίο επίσης πλεονεκτεί. Δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να υποστηρίξει ότι η υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη δε θα συγκεντρώσει τις ψήφους των "δεξιών" νεοδημοκρατών. Ήταν η ίδια βάση που αποθέωνε μέχρι τις 4 Οκτώβρη τον άνθρωπο που αντιμετώπιζε τη λέξη "Δεξιά" σα διάβολο και μιλούσε για μεσαίο χώρο. Όταν η κ. Μπακογιάννη χάραζε την εξωτερική ποιλιτική της χώρας ήταν και πάλι η ίδια βάση που ξαναψήφιζε Καραμανλή, επομένως κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για ενδοτισμό και υποχωρήσεις. Αλλά και στο μητσοτακικό λαμπρό πεδίο δόξης, την οικονομία, ήταν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που στήριζαν τον πρώην Πρωθυπουργό όταν εξήγγειλε (με 5,5 χρόνια καθυστέρηση) τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Πώς λοιπόν θα υποθέσουμε ότι η βάση δε θα επιλέξει την Ντόρα, ενώ έδειχνε (και δείχνει!) τυφλή εμπιστοσύνη σε έναν αρχηγό που συνέκλινε τόσο πολύ στον νεοφιλελευθερισμό;

Κι όμως, έχουμε ήδη ένα προηγούμενο που αποδεικνύει πόσο στρεβλές είναι αυτές οι διαδικασίες. Η άμεση εκλογή στο ΠαΣοΚ πριν δύο χρόνια έδωσε στον κ. Παπανδρέου την επανεκλογή του, παρόλο που πολιτικά δεν υπήρχε κανένας λόγος! Μόνο πλεονέκτημά του το όνομά του και η πέραση που συνέχιζε να έχει στους ηλικιωμένους ψηφοφόρους της βάσης. Το ίδιο κάποιοι ελπίζουν να συμβεί με τους παραδοσιακούς καραμανλικούς.

Ναι, η βάση δεν απαρτίζεται από θεότητες, ούτε αποτελεί την κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οποία θα πετύχουν άφεση αμαρτιών πολιτικοί με μεγάλα λάθη στην καριέρα τους (παρεμπιπτόντως, πενήντα χρόνια μετά μόνο ο Μητσοτάκης παραμένει "αποστάτης"). Και σίγουρα μια δημοκρατική διαδικασία δεν αποτελεί πάντα και νίκη της δημοκρατίας -καμιά φορά συμβαίνει το αντίθετο. Μην ξεχνάμε ότι αυτή η βάση ήταν που σε πολύ μεγάλο βαθμό άργησε να αναγνωρίσει την αποτυχία του κ. Καραμανλή, αν την αναγνώρισε. Διαφορετικά η απήχηση που διατηρεί στις τάξεις των νεοδημοκρατών ο καταρρακωμένος πρώην Πρωθυπουργός ανήκει απλά στη σφαίρα του παραλόγου.

"Δεν μπορεί το κόμμα να μένει πίσω ενώ οι άλλοι τραβάνε μπροστά", είναι η άλλη σαχλαμάρα που ακούγεται συνεχώς, "είναι και επικοινωνιακό το θέμα"! Ευτυχώς που επί τόσα χρόνια η ΝΔ είχε καλή επικοινωνιακή τακτική και πετυχημένους συμβούλους. Ίσως κάποιος εξ αυτών αντιληφθεί ότι το κόμμα κινδυνεύει να γίνει ουρά του ΠαΣοΚ, σε μια διαδικασία ούτως ή άλλως επικίνδυνη.

Διότι αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η ανόητη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία είναι άλμα προς τα μπρος. Πρόκειται για διαστρεβλωμένη αντίληψη των δημοκρατικών διαδικασιών, με την ίδια λογική που και οι ψηφοφορίες για το αν θα γίνει ή όχι κατάληψη σε μια σχολή δε μειώνουν σε τίποτα την αντιδημοκρατικότητά της. Το παράδειγμα είναι υπερβολικό, αλλά μία εξόχως πολιτική διαδικασία δεν επιτρέπεται να μετατραπεί σε τηλεοπτικό ριάλιτι.

Δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι οι ανοικτές διαδικασίες στα πρότυπα του ΠαΣοΚ είναι παραπλανητικές και επώδυνες. Αν επιλεγεί η διεύρυνση του εκλογικού σώματος, είναι σαφώς προτιμότερη η εκλογή από τα μέλη του κόμματος. Στο κάτω-κάτω, αφού πρόκειται για εσωτερική διαδικασία μιας οργάνωσης είναι και το πιο λογικό: Δεν μπορεί να ψηφίζουν οι περαστικοί, κάποιοι που μόνο θεωρητικά τάσσονται στο πλευρό του κόμματος αλλά επέλεξαν να μην είναι χρωματισμένοι και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με την παράταξη.

Αλλά ας θυμηθούμε το ένδοξο ΠαΣοΚ του 2007: Οι επί 3 μήνες αψιμαχίες ήταν απίστευτες και οδήγησαν σε βαθύτατο εσωκομματικό ρήγμα το οποίο παραμένει ανοικτό. Το κόμμα ήταν επί έναν χρόνο υπό διάλυση και στις δημοσκοπήσεις συναγωνιζόταν με τον ΣυΡιζΑ για τη δεύτερη θέση. Ίσως έχει ξεχαστεί η εικόνα του Κώστα Σημίτη με τα χέρια στο παντελόνι, να μεθοδεύει την εξόντωση του Γιωργάκη...
-"Και αν παραιτηθεί (σ.σ. από την ηγεσία της ΚΟ);"
-"Θα βγάλουμε αύριο άλλον"!!!

Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ότι τελικά το ΠαΣοΚ βγήκε κερδισμένο: Επί 5,5 χρόνια ο κ. Παπανδρέου δεν έχει κερδίσει παρά ελάχιστες ψήφους. Ήταν η ΝΔ που κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να επαναπατρισθούν οι πράσινοι ψηφοφόροι.

Το χειρότερο είναι ότι σε αυτό το διάστημα η ΝΔ αφέθηκε ανενόχλητη, και τις συνέπειες τις γνωρίζουμε όλοι. Αυτό ας το θυμούνται τα μέλη της ΝΔ που συνεχίζουν να ομφαλοσκοπούν ενόσω η νέα Κυβέρνηση έχει ήδη υποπέσει στις απολύτως αναμενόμενες αναδιπλώσεις και παλινωδίες της: Αίφνης πρέπει οι υπογραφές με την Κόσκο να γίνουν σεβαστές, η κατάσταση της οικονομίας είναι δύσκολη και απαιτείται νέος δανεισμός (στον οποίο ήδη προχώρησε με την έκδοση ομολόγων) και ας μη συνεχίσουμε, καθώς ούτως ή άλλως η Αντιπολίτευση έχει άλλα προβλήματα...

Για το τέλος έχουμε αφήσει και το πιο χιουμοριστικό επιχείρημα από όλα: Ότι με την εκλογή από τη βάση ο νέος αρχηγός θα απολαμβάνει μεγαλύτερης νομιμοποίησης. Της ίδιας που απήλαυσε προφανώς ο κ. Παπανδρέου το 2004, όταν 1.000.000 (λέμε τώρα) μέλη και φίλοι του ΠαΣοΚ επικύρωσαν τον διορισμό του στην ηγεσία του. Πού, δηλαδή, και να μην ήταν ο μόνος υποψήφιος!

Όλα αυτά μήπως και καταλάβουμε ότι πέρα από τις διαδικασίες και τις ατελείωτες συζητήσεις υπάρχει μια επόμενη μέρα. Μια μέρα που όποιος και όπως κι αν εκλεγεί θα πρέπει να παραλάβει ένα κόμμα ενωμένο και βιώσιμο. Τότε θα φανεί και η νομιμοποίηση του νέου αρχηγού, όχι από τους σταυρούς που έλαβε, αλλά από την πολιτική και τις ικανότητές του.

Φιλολογική παρένθεση

Ας συγχωρεθεί αυτό το άσχετο σημείωμα που παρεμβάλλουμε, αλλά ορισμένα πράγματα κάνουν τα αυτιά μας να πονούν.

Οι βουλευτές του ΣυΡιζΑ απείχαν της σημερινής ορκωμοσίας της Βουλής. Εικάζω ότι όταν προσκαλούνται σε γάμους και βαφτίσια εμφανίζονται μόνο στη δεξίωση. Η παρουσία τους θεσμικά ήταν επιβεβλημένη, ακόμα και αν δεν ορκίζονταν. Στην παρούσα ζωή δεν πρόκειται να κριθούν για την έλλειψη πίστης στον Θεό, αλλά η απιστία στη γλώσσα είναι σίγουρα κολάσιμη.

Το δικαίωμα τους να μην ορκιστούν είναι αποδεκτό επειδή δε θρησκεύουν, και όχι επειδή δε θρησκεύονται εκτός αν κατά βάθος νιώθουν... θεοί. Το ρήμα θρησκεύω σημαίνει λατρεύω και άρα ο Θεός θρησκεύεται από τον λαό και οι πιστοί θρησκεύουν τον Θεό. Συνεπώς δεν έχουμε θρησκευόμενους και μη, αλλά θρησκεύοντες και μη βουλευτές.

Αν με τη συμπεριφορά τους νομίζουν ότι πλήττουν τη διαδικασία και ότι κάτι καταφέρνουν, τουλάχιστον ας διορθώσουν το απαράδεκτο λάθος στο οποίο υποπίπτουν συνεχώς στις δηλώσεις τους.

13/10/09

Μετά την κάλπη: Μικρά κόμματα

Για τα κόμματα που δε διεκδικούσαν την εξουσία (ή τη διεκδικούσαν εν μέρει, στο πλαίσιο κυβερνητικής συνεργασίας!) η 4η Οκτωβρίου δεν έκρυβε ιδιαίτερες εκπλήξεις:

ΚΚΕ

Με 7,5% το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν κατήγαγε ιδιαίτερο θρίαμβο, συγκράτησε ωστόσο τις δυνάμεις του. Αν και οι ψήφοι αυξήθηκαν σε σχέση με τον Ιούνιο, υπήρξε μείωση συγκριτικά με το 2007 -σύγκριση μάλλον άδικη καθώς οι τότε πολιτικές συνθήκες ήσαν φυγόκεντρες για τους οπαδούς του ΠαΣοΚ. Κάτι παραπάνω από μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι μάλλον αποτελούν την πραγματική δύναμη του ΚΚΕ και, όπως είναι ευνόητο, δεν πρόκειται εύκολα να αλλαξοπιστήσουν.

Η τάση στήριξης του ΠαΣοΚ στον χώρο της Αριστεράς, ο "επαναπατρισμός", θα λέγαμε, πολλών σε έναν γνώριμο πολιτικό χώρο, καθιστά τη μείωση άνευ πολιτικής σημασίας.

ΛαΟΣ

Είναι αξιοσημείωτο ότι το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη συνεχίζει αυξητικά. Μπορεί το ποσοστό σε σχέση με τις Ευρωεκλογές να εμφανίζει μείωση, αλλά ήταν η μικρή συμμετοχή του Ιουνίου που το είχε πλασματικά ανεβάσει. Ο ΛαΟΣ εμφάνισε αύξηση σε απόλυτους αριθμούς ακόμα και σε σχέση με 4 μήνες μήνες πριν, που σημαίνει ότι η χαλαρή ψήφος δεν επέστρεψε στη ΝΔ.

Δε θα συμφωνήσουμε με τους αναλυτές ότι ο κ. Καρατζαφέρης υπήρξε ο δεύτερος νικητής των εκλογών, ή, τουλάχιστον, το κέρδος του δεν ήταν το αναμενόμενο. Παραδόξως, έγιναν πολλά λάθη προεκλογικά τα οποία έδωσαν την αίσθηση ότι ο κ. Καρατζαφέρης έχασε την επαφή με το κοινό στο οποίο απευθυνόταν. Είναι για παράδειγμα το λιγότερο οξύμωρο να διεκδικεί την ψήφο της πατριωτικής Δεξιάς ο κ. Ψινάκης... Με τη ΝΔ υπό διάλυση ο κ. Καρατζαφέρης δεν εισέπραξε τα αναμενόμενα.

Σε αυτό το σημείο ίσως εντοπίζεται η πραγματική νίκη του ΛαΟΣ: Μπορεί να μην κέρδισε την ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά φαίνεται να αποκτά σταθερό κοινό. Ο σκληρός πυρήνας των 162.000 του 2004 έχει σίγουρα διευρυνθεί και η μάχη του 3% μοιάζει κερδισμένη και για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, καθώς δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί χειρότερες πολιτικές συνθήκες από αυτές προ 5,5 ετών: Η μεγαλύτερη στην ιστορία συμμετοχή (που ανεβάζει το όριο εισόδου στη Βουλή), απίστευτη συσπείρωση υπέρ της ΝΔ και ένα κόμμα-πρωτάρης.

Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη κατοχυρώνει λοιπόν τις δυνάμεις του και σίγουρα η τέταρτη θέση αποτελεί μεγάλη επιτυχία. Με τις εσωκομματικές διεργασίες στη ΝΔ σε εξέλιξη δημοσκοπικά θα ανέβει. Πάντως ο κ. Καρατζαφέρης καλύτερα να κρατά μικρό καλάθι: Ας θυμηθεί τα 18άρια του ΣυΡιζΑ.

ΣυΡιζΑ

Το κόμμα έχασε 45.000 ψήφους σε σχέση με το 2007 και κάποιοι μιλάνε για νίκη του Τσίπρα! Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Η προεκλογική καταστροφολογία ήταν αδικαιολόγητη, και το είχαμε επισημάνει. Ένα κόμμα με πολυετή παρουσία στη Βουλή και παράδοση στον χώρο της προοδευτικής Αριστεράς έχει και αυτό σταθερό κοινό που αρκεί για την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση. Άρα δεν μπορεί η απότομη ταπείνωση των προσδοκιών να εμφανίζεται ως επίτευξη των στόχων.

Επί 2 έτη ο ΣυΡιζΑ κινήθηκε με την προοπτική του διψήφιου ποσοστού, ακόμη και της συμμετοχής σε Κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠαΣοΚ. Από το διαδικτυακό μας βήμα φωνάζαμε ότι η εικόνα των δημοσκοπήσεων ήταν απατηλή και οφειλόταν στην αποσυσπείρωση του ΠαΣοΚ, λόγω της διασπαστικής εσωτερικής διαμάχης (αυτό ας το θυμηθούν όσοι γαλάζιοι ονειρεύονται εκλογές από τη "βάση"). Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου το ΠαΣοΚ σταθεροποιήθηκε στην πρώτη θέση: Οι διεργασίες στον χώρο της Αριστεράς είχαν ως αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να αντιληφθούν ότι ακόμα και στο πλαίσιο της δημοκρατικής νομιμότητας λειτουργούν και δραστηριοποιούνται σχηματισμοί που δε διστάζουν να την υπονομεύσουν. Το ελκυστικό και απολιτίκ μόρφωμα του Νίκου Κωνσταντόπουλου είχε αλωθεί από το αμπέχωνο. Και τα 18άρια γυρίσαν στο ΠαΣοΚ.

Ο ΣυΡιζΑ δεν πέθανε στα χέρια του κ. Τσίπρα, που φαίνεται πως προσωπικά βγήκε κερδισμένος και ελέγχει κάπως τις εσωκομματικές διεργασίες. Όμως από την επιβίωση ώς τον θρίαμβο υπάρχει τεράστια απόσταση.

Οικολόγοι - Πράσινοι

Έχει μάλλον περάσει απαρατήρητο ότι οι Πράσινοι έχασαν μόλις 5.500 ψήφους σε σχέση με τις χαλαρές Ευρωεκλογές, και ενώ οι προεκλογικές συνθήκες δεν ευνοούσαν κανένα κόμμα της Αριστεράς. Δε γνωρίζουμε αν ήρθαν για να μείνουν, ωστόσο αυτές οι 173.500 ψήφοι καταγράφονται για... μελλοντική αναφορά. Άραγε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δεύτερο ΛαΟΣ του 2004;

Ο ελιγμός του Παπανδρέου με την (υποτιθέμενη;) πρόθεσή του να αναθέσει στον κ. Χρυσόγελο το υπουργείο Περιβάλλοντος ήταν τόσο έξυπνος, που αποκλείεται να τον σκέφτηκε μόνος του. Ένα "Ναι" θα έφερνε τους θεωρητικούς της Οικολογίας ενώπιον της σκληρής πραγματικότητας, το "Όχι" τούς κάνει να μοιάζουν υποκριτές... Είναι αμφίβολο αν στις επόμενες εκλογές θα καταγραφεί παρόμοια επίδοση -ειδικά αν δραστηριοποιηθεί ο αποκρουστικότατος κ. Τρεμόπουλος.

Παπαθεμελής

7η δύναμη η Δημοκρατική Αναγέννηση, σε ελεύθερη πτώση. Από τις 57.000 του 2007, στις 31.000 φέτος, που τον Ιούνιο (μαζί με τον κ. Ζουράρι) ήταν 65.000... Ένας αξιόλογος και εντιμότατος πολιτικός ήρθε η ώρα να αντιληφθεί ότι έδωσε όσα είχε να δώσει.

Λοιποί

Η ΑντΑρΣυΑ σημείωσε αξιόλογη επίδοση, μεγαλύτερη του Ιουνίου, με 25.000 ψήφους. Δύσκολα η ενίσχυση τέτοιων σχηματισμών μπορεί να ερμηνευθεί ως θετική για το επίπεδο της Δημοκρατίας.

Απ' την άλλη, οι 20.000 ψήφοι υπέρ του κ. Βεργή μαρτυρούν αυξημένη αίσθηση του χιούμορ ή (το πιθανότερο) μειωμένη αντίληψη από πλευράς των ψηφοφόρων, που τον μπέρδεψαν με τους Πράσινους! Διαφορετικά έχουμε... υπερδεκαπλασιασμό της δύναμής του σε σχέση με το 2007, εκτός της μείωσης από τις 30.000 του Ιουνίου.

Αγνοούνται - Αναζητούνται

Το 2007 είχαμε γελάσει πάρα πολύ με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία που θριάμβευε στα μπλογκ. Ίσως κάποιος από τους υπερδραστήριους διαδικτυακά (μόνο) οπαδούς της να έχει την καλοσύνη να μάς εξηγήσει τι απέγιναν.

Όπως και η Δράση!!!

12/10/09

Στη μάχη της διαδοχής

Το θέμα των ημερών είναι η εκλογή του διαδόχου του Κώστα Καραμανλή. Ας ρίξουμε μια ματιά στους πιθανούς υποψηφίους:

Ντόρα Μπακογιάννη

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα πλέον αξιόλογα στελέχη του κόμματος. Επί μακρόν, ωστόσο, εθεωρείτο η επόμενη αρχηγός, με αποτέλεσμα να φθαρεί στη συνείδηση του κόσμου. Προφανώς στο πρόσωπό της συσπειρώνεται η μητσοτακική-φιλελεύθερη ισχυρή εσωκομματική μειοψηφία. Μόνο που για τη ΝΔ ο Μητσοτάκης και οι επίγονοί του αντιμετωπίζονταν και συνεχίζουν ώς σήμερα να αντιμετωπίζονται ως ξένα σώματα (κάτι αντίστοιχο με τους "εκσυγχρονιστές" του ΠαΣοΚ).

Πραγματικά, η στάση ορισμένων στελεχών του κόμματος εν όψει της ήττας, όχι μόνο δεν εξυπηρετούσε το συμφέρον του, αλλά αντίθετα αποκάλυπτε την αγωνία τους μην τυχόν και η ΝΔ πέσει στα χέρια της Ντόρας. Η αντίληψη αυτή δεν είναι απλά άδικη, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν ο Κώστας Καραμανλής που απαρνήθηκε τον ίδιο τον όρο "δεξιά", προέβη στα υποτιθέμενα κεντρώα ανοίγματα και τελικά εισηγήθηκε την πιο σκληρά μητσοτακική οικονομική πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά καταντά εξωφρενική, όταν υποστηρίζεται ότι η κ. Μπακογιάννη υπονόμευσε τον απερχόμενο αρχηγό εισηγούμενη πρόωρες εκλογές, πράγμα τόσο αμφίβολο όσο και προσβλητικό για το πρώην "ισχυρό χαρτί" της ΝΔ, που ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζεται ως άβουλο ανήλικο που άγεται και φέρεται από Ντόρα και Σουφλιά.

Η αλήθεια είναι ότι η κ. Μπακογιάννη θα αποτελούσε τη συνεπέστερη ιδεολογικά επιλογή. Και επειδή η προσωπικότητά της διεισδύει σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, ίσως θα ήταν και εκλογικά επωφελής. Βεβαίως οι φωνές του κ. Καρατζαφέρη με Πρωθυπουργό Γιωργάκη και Αντιπολίτευση Ντόρα θα είναι εκκωφαντικές. Ωστόσο, για τις απώλειες εκ δεξιών που ίσως παρατηρηθούν, ένα μόνο σχόλιο: Αποκλείεται να είναι περισσότεροι αυτοί που θα βρουν την Ντόρα ενδοτική στα εθνικά θέματα από όσους πίστευαν το ίδιο για τον Καραμανλή -τον άνθρωπο που τής είχε αναθέσει το υπουργείο Εξωτερικών!

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Όταν η φιλοδοξία τυφλώνει, οι προοπτικές ψαλιδίζονται. Το εγχείρημα ΚΕΠ βαραίνει τον πρώην υπουργό, έστω κι αν πρόλαβε να επιστρέψει. Κάποιοι ακόμη τού αποδίδουν την ήττα του 2000 και θυμούνται εκείνο το άκαρπο τετ-α-τετ με τον Κώστα Καραμανλή.

Ίσως αδικαιολόγητα, αλλά η υποψηφιότητά του δεν εμφανίζει δυναμική. Η επιμονή του στην παρωδία της εκλογής από τη βάση αποτελεί το σχέδιο εξόδου του από μια μάχη που δε φαίνεται να μπορεί να κερδίσει. Κρίμα.

Αντώνης Σαμαράς

Για να συνεχίσουμε την επίκληση στη λαϊκή σοφία, στη δική του περίπτωση δύο φράσεις ταιριάζουν: "Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες" και "Αυτός με το μυαλό του μπαϊράμια φτιάνει"! Πώς προέκυψε ως αξιόμαχος διεκδικητής της προεδρίας ο κ. Σαμαράς ανάγεται στη σφαίρα του μυστηρίου. Μέχρι πρότινος δεν είχε εκλεγεί καν πρώτος στη Μεσσηνία.

Πέρα από τα χιουμοριστικά, αν υπάρχει πράγματι κίνδυνος διάσπασης με την εκλογή ενός εκ των τριών, αυτός είναι μέγιστος στην περίπτωση εκλογής Σαμαρά. Οι "μητσοτακικοί" ψηφοφόροι θα τραβήξουν γι' αλλού χωρίς καμία αμφιβολία και κανέναν δισταγμό.

Ο κ. Σαμαράς αποτελεί, καθώς φαίνεται, την ύστατη ελπίδα των καραμανλικών να σώσουν το κόμμα από έναν κίνδυνο που μόνο αυτοί αναγνωρίζουν. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση του ΠαΣοΚ στην εξουσία και που το 2004 φερόταν πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Γιώργο Παπανδρέου (την περίοδο των μετεγγραφών Μάνου, Ανδριανόπουλου, Ανδρουλάκη κ.λπ. -αλήθεια, μόνο εγώ τα θυμάμαι αυτά;) είναι ο ιδανικός Πρόεδρος... για το ΠαΣοΚ, που θα αλωνίσει ανενόχλητα στα χωράφια του κέντρου.

Παναγιώτης Ψωμιάδης

Με κάθε σεβασμό σε έναν πιστό αγωνιστή της ΝΔ, η υποψηφιότητά του δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή από καμία άποψη.

Προκειμένου να μην κερδίσει η Ντόρα, οι καραμανλικοί αναζητούν εναλλακτικές στα πρότυπα του 1997, με τον αέρα της φρεσκάδας:

Άρης Σπηλιωτόπουλος

Αν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης εκλεγόταν Πρόεδρος της ΝΔ θα είχε καλύτερη πιθανότητα νίκης από τον Σπηλιωτόπουλο, ένα δημιούργημα των ΜΜΕ που επί χρόνια φιλοτεχνεί το προφίλ του μοντέρνου πολιτικού. Στην πραγματικότητα η πολιτική του πορεία συνοψίζεται ως εξής: Μηδέν εις το "πηλήκιον" (που θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός μας). Είναι ντροπή ακόμη και να φέρεται ως υποψήφιος.

Κωστής Χατζηδάκης

Εδώ κι αν δεν έχουμε έρωτα των ΜΜΕ. Μία από τα ίδια.

Ευριπίδης Στυλιανίδης

Ένα πρόσωπο που για τους μυημένους δεν αποτελεί έκπληξη. Ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις ενστάσεις για τις ικανότητές του (υπήρξε πάντως πολύ πιο αποτελεσματικός και ουσιαστικός από τους άλλους δύο) δεν παύει να είναι λίγος. Άρα αποτελεί ιδανική επιλογή για τους νέους λοχαγούς...

Κλείνοντας, δύο λόγια ακόμη. Ο Κώστας Καραμανλής συμπεριφέρθηκε πολύ άδικα στον Κυριάκο Μητσοτάκη τα έτη της πρωθυπουργίας του. Θεωρώ ότι μία παραίτηση της Ντόρας υπέρ του αδερφού της θα συγκέντρωνε μόνο πλεονεκτήματα. Κάτι τέτοιο ήδη είναι αδύνατο.

Κατά τη γνώμη μου, πάντως, πρότυπο πολιτικού αποτελεί ο κ. Νίκος Δένδιας. Όμως, στην εποχή της light πολιτικής και των γελοίων δημοκρατικών τάχα πανηγυριών, ο ουσιαστικός και εύστοχος λόγος του, η νηφαλιότητα και η παρρησία του, το ήθος που επιδεικνύει, το πάθος με το οποίο υπερασπίστηκε την παράταξη στις δύσκολες στιγμές όπου ξεμύτισε ο κάθε πικραμένος για να μάς πει τον πόνο του δε φαίνεται να έχουν καμία θέση.

Σε ένα σύστημα όπου η πολιτική ουσία θα κυριαρχούσε, ο κ. Δένδιας θα είχε ήδη αναδειχθεί ως ικανότερος. Τώρα που μετράει ποιος γράφει στην κάμερα, μάς ενδιαφέρουν οι κάλπες του Αβραμόπουλου και του Γιωργάκη Παπανδρέου...

11/10/09

Μετά την κάλπη: Νέα Δημοκρατία

Για την κεντροδεξιά παράταξη και για τους υποστηρικτές της το αποτέλεσμα αποτέλεσε κόλαφο. Επρόκειτο στην πραγματικότητα, βεβαίως, για μια κατάσταση αναμενόμενη και ήταν το μέγεθός της που εξέπληξε. Με την ασφάλεια της γνώσης των γεγονότων (δηλαδή του εκλογικού αποτελέσματος), θα επιχειρήσουμε την ανάλυσή τους.

Ο Κώστας Καραμανλής επελέγη από μία ομάδα βουλευτών πριν 12 χρόνια για να συσπειρώσει την καραμανλική εσωκομματική πλειοψηφία. Η εκλογή του ακολουθήθηκε από μία τριετία δυσπιστίας και επιφυλακτικότητας, όχι μόνο του νεοδημοκρατικού κατεστημένου αλλά και του εκλογικού σώματος (όπως αυτό προέκυπτε από τις δημοσκοπήσεις). Η αλήθεια (που έχει ξεχαστεί) είναι ότι ο Καραμανλής κατάφερε να ελέγξει το κόμμα του μόνο μετά την οριακή ήττα του 2000.

Σήμερα, που μετά την αποχώρησή του βγήκαν τα μαχαίρια, ειπώθηκε πια αυτό που πολυάριθμες φορές έχουμε επισημάνει τα τελευταία δύο χρόνια: Ότι ο Καραμανλής, όσο καλός αρχηγός υπήρξε, άλλο τόσο απέτυχε ως Πρωθυπουργός. Υπό αυτό το πρίσμα η ήττα του 2000 υπήρξε ευλογία για τον ίδιο και την παράταξη, καθώς όχι μόνο εγκαθίδρυσε την υπεροχή του στη Νέα Δημοκρατία και με τον θαυμάσιο προεκλογικό αγώνα ενίσχυσε το ηγετικό του προφίλ, διαψεύδοντας τις φωνές που τον έκριναν "λίγο", αλλά βρέθηκε να ασκεί αντιπολίτευση σε μια Κυβέρνηση που ολοένα και περισσότερο έτεινε προς το κατεστημένο (μετά από εκείνο το βράδυ της 9ης Απριλίου του 2000 δεν ήταν λίγοι οι αλαζόνες πασόκοι που παρομοίαζαν την Ελλάδα με το Μεξικό, αναφορικά προς τη μακρόχρονη ηγεμονία των σοσιαλεπώνυμων κομμάτων) και μέρα με τη μέρα φθειρόταν ολοένα και περισσότερο.

Ο εναγκαλισμός του Κώστα Σημίτη με τα ΜΜΕ και τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα τού είχε εξασφαλίσει ευμενή μεταχείριση και μακροημέρευση στην εξουσία. Όμως, μαζί με την απροθυμία του να έρθει σε ρήξη με το "βαθύ ΠαΣοΚ" που τόσο απεχθανόταν, αδίκησαν την προσπάθεια και το έργο του πρώην Πρωθυπουργού. Η τετραετία 2000-2004 ήταν χαμένος χρόνος για τη χώρα και η Κυβέρνηση κατέρρεε μέρα με τη μέρα. Η ΝΔ εισέπραξε το 2004 όχι μόνο τη δυσφορία των πολιτών για μια κακή τετραετία, αλλά και τη γενικευμένη αγανάκτηση για τη διαφθορά. Αν οι εκλογές του 2000 είχαν κερδηθεί, εναπόκειται στη φαντασία του καθενός να εκτιμήσει τη διάρκεια μιας Κυβέρνησης Καραμανλή υπό τις πολιτικές συνθήκες της εποχής, όμως είναι πολύ αμφίβολο αν οι φωνές κριτικής απέναντι στους νεωτερισμούς της κομματικής ηγεσίας θα είχαν σιγήσει για τόσο μεγάλο διάστημα. Και τέτοιοι υπήρξαν πολλοί.

Αν γυρίσουμε πίσω στο 1997, θα έχουμε να κάνουμε με πολλές, αν μη τι άλλο, αμφιλεγόμενες επιλογές του τότε αρχηγού της Αντιπολίτευσης. Ξεκινώντας από τη συζήτηση για το έμβλημα και το όνομα του κόμματος, συνεχίζοντας με τους αμφιβόλων περγαμηνών συνεργάτες και συμβούλους, φτάνοντας στις "μοντέρνες" πολιτικές τοποθετήσεις. Δε θα επεκταθούμε, αλλά ο Κώστας Καραμανλής επί 12 έτη υπέπεσε σε πολυάριθμα λάθη. Για παράδειγμα, με πρόσωπα που δίχασαν ή αποξένωσαν το κοινό της ΝΔ, όπως οι Σπηλιωτόπουλος, Λούλης, Τζανετάκος, αγνοώντας πιστά στελέχη του κόμματος που φέρονταν να επιθυμούσαν να πολιτευτούν, όπως π.χ. ο Γιώργος Κύρτσος, και τελικά βρέθηκαν απέναντί του, αλλά και με διαγραφές που ζημίωσαν, όπως των Σουφλιά και Μάνου (ο ίδιος αναγνώρισε το λάθος του, δεχόμενός τους πίσω) ή του Καρατζαφέρη.

Ειδικά η περίπτωση του ιδρυτή του ΛαΟΣ αποτέλεσε πολιτικό σφάλμα ολκής. Μπορεί να χαιρετίστηκε από τους θιασώτες του κ. Λούλη και άλλους παρεμφερών ιδεοληψιών αναλυτές ως αποτίναξη του δεξιού παρελθόντος της ΝΔ, συνόλικα ωστόσο ζημίωσε τις εκλογικές επιδόσεις της και ισχυροποίησε τη λαϊκιστική ακοροδεξιά, που τεμαχισμένη και πολιτικά αποδυναμωμένη βρήκε στο πρόσωπο ενός πιστού στρατιώτη της παράταξης τη φωνή που της έλειπε.

Αν όσοι εισηγήθηκαν τη μη καταστατική αποπομπή Καρατζαφέρη ήθελαν να προσφέρουν υπηρεσίες στην κοινωνία απομονώνοντας τα "ακροδεξιά" ιδεώδη, απέτυχαν. Οι δυνάμεις αυτού του χώρου εμφανίζονται πιο ενωμένες και αξιόμαχες από ποτέ. Αν πίστευαν ότι ωφελούν την παράταξη, πλανήθηκαν και πάλι. Η ΝΔ δεν κέρδισε ψήφους επειδή απέκοψε, τάχα, τη Δεξιά (αλήθεια, ρωτήθηκαν ποτέ οι ψηφοφόροι της ΝΔ μήπως τελικά αισθάνονται δεξιοί, χωρίς ενοχές και συμπλέγματα;). Αντίθετα, βρέθηκε να χάνει σταθερά και με αυξητικές τάσεις την απήχηση σε αυτό το κοινό. Αν δεν είναι το 5,5% του 2009, είναι σίγουρα ένα σταθεροποιημένο 3% (ακόμα και το 2004, που η ΝΔ θριάμβευε, ξεπέρασε το 2%!!!).

Τι καταφέραν, τελικά, οι πεφωτισμένοι σύμβουλοι; Να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σε όσους οι ίδιοι χαρακτήριζαν ακραίους, αλλά και μία φιλόξενη αγκάλη για τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της (κεκαθαρμένης τάχα από τα βαρίδια) ΝΔ...

Αιτία και αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω ήταν μία: η τραγικά εσφαλμένη αντίληψη περί του εκλογικού σώματος. Η μη-ιδεολογία του "μεσαίου χώρου" θα αποτελέσει μελλοντικά αντικείμενο μελέτης της πολιτικής επιστήμης. Ο Καραμανλής (και οι παρακοιμώμενοι του Βασιλέως συμβουλάτορες) πίστεψε στον μεσαίο χώρο και αποφάσισε να μετακινήσει τη ΝΔ προς το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα φοβήθηκε τις συνέπειες, τόσο τις εκ δεξιών απώλειες και μια μεγάλη διάσπαση, όσο και τον κίνδυνο η ΝΔ πραγματικά να μη διαφέρει σε τίποτα από το ΠαΣοΚ. Η συνισταμένη ήταν η τραγελαφική εικόνα ενός κόμματος να απολογείται για την ιστορία του, να προσπαθεί να ξαναβαφτίσει τους ψηφοφόρους του και να πορεύεται συνειδητά χωρίς ιδεολογία. Όταν το 2004 το ΠαΣοΚ νομοτελειακά έπεφτε, ηθική και διαφάνεια, "σεμνότητα και ταπεινότητα" πήραν τη θέση των ιδεών και των αρχών.

Το λάθος στο οποίο αναφερόμαστε έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη του μεσαίου χώρου. Οι πολίτες που υποτίθεται ότι τον απαρτίζουν δεν είναι απαραίτητα κεντρώοι ώστε να φοβούνται τη δεξιά και το υποτιθέμενο μαύρο παρελθόν της, και αντίστοιχα δεν αναρριγούν από συγκίνηση (μάλλον ανατριχιάζουν από αηδία) φέρνοντας στον νου τους τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις Κυβερνήσεις του. Ο "μεσαίος" χώρος δεν είναι μεσαίος, αλλά διατρέχει οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Είμαστε όλοι εμείς που δεν ενδιαφερόμαστε για το χρώμα της "φανέλας", αλλά για τις επιδόσεις της ομάδας.

Σε αυτόν λοιπόν τον χώρο ο Καραμανλής πίστεψε πως πέτυχε ιδεολογικό ματ. Μόνο που οι ψηφοφόροι που τον απαρτίζουν είναι σκληροί και ευμετάβλητοι, ακριβώς επειδή δεν έχουν ενιαία ιδεολογία. Είναι και δεξιοί, και σοσιαλιστές, και εκσυγχρονιστές, είναι όσοι προτίθενται να κρίνουν κάθε Κυβέρνηση από τα αποτελέσματα της πολιτικής της.

Η έκπληξη της διαφοράς του 10,4% την προηγούμενη Κυριακή βρίσκεται ακριβώς εδώ: Οι κομματικοί στρατοί φθίνουν και ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος δεν ψηφίζει τη φανέλα (για να επιστρέψουμε στην μεϊμαράκειο ορολογία), αλλά αποζητά αποτελέσματα.

Με αυτά τα δεδομένα η συντριβή ήταν προδιαγεγραμμένη. Η ΝΔ δεν έπεσε από το Βατοπέδι -εκεί απλά έχασε οριστικά το ηθικό της πλεονέκτημα, το οποίο όμως ούτως ή άλλως δεν ήταν πια αρκετό για να ξανακερδίσει. Η ΝΔ κατέρρεε μέρα με τη μέρα επειδή φοβήθηκε όταν συνειδητοποίησε το βάρος των ευθυνών που ανέλαβε. Φοβήθηκε να κυβερνήσει επειδή δεν ήταν διατεθειμένη να δικαιώσει τις ελπίδες και τις προσδοκίες που το 2004 είχαν επενδυθεί σε αυτήν.
*****
Η τελευταία εβδομάδα έδωσε την ευκαιρία για πλήθος πολιτικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Για μένα υπήρξε και μία εβδομάδα αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα ελληνικά κόμματα.

Σε κουβέντα με "βολεμένο" μεσαιόβαθμο υπάλληλο υπουργείου, συνειδητοποίησα την ύπαρξη μιας άλλης Ελλάδας, που, βέβαια, υποψιαζόμουν, αλλά που και η κυνικότητά της εκπλήσσει. Ο εν λόγω, εκ γενετής deep blue, εξέθετε με απίστευτη άνεση το όραμά του για μια ΝΔ υποταγμένη στα συμφέροντα, ονειρευόταν το κόμμα που θα φύτευε τους ομοϊδεάτες του αφισοκολλητές σε κάθε δημόσια θέση, το κόμμα που θα είχε τα δικά του κανάλια και τις δικές του φυλλάδες. Γαλάζια Mega και Νέα και, γιατί όχι, τον γαλάζιο Λαλιώτη...

Είναι σοκαριστικό πραγματικά, αλλά δίπλα σε όσους από εμάς ψηφίζουμε με κριτήριο το καλό του του τόπου υπάρχουν δέκα φορές περισσότεροι που κοιτάζουν όχι "να βολευτούν", αλλά που αντιμετωπίζουν την πολιτική με ποδοσφαιρικούς όρους. Να είναι οι δικοί μας στην εξουσία, έτσι απλά για να είμαστε από πάνω! Το χειρότερο όλων είναι ότι οι συγκεκριμένης αντίληψης αγωνιστές της (όποιας) παράταξης του σήμερα αποτελούν αυτούς που αύριο θα πουλάνε οράματα στον κόσμο.

Ας μιλήσουμε λοιπόν ανοικτά. Θεωρώ ότι η εκλογή Παπανδρέου θέτει σε κίνδυνο τα εθνικά θέματα και ότι δεν πρόκειται σε τίποτα να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής στη χώρα. Αυτή δεν είναι μια αυθαίρετη τοποθέτηση. Το ΠαΣοΚ το ξέρουμε. Οι άνθρωποί του δεν άλλαξαν. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι σε υψηλό επίπεδο όσοι μάς σκανδάλισαν στο παρελθόν εξαφανίστηκαν, η περίφημη "βάση" είναι η ίδια. Αυτοί που δίνουν τον παλμό είναι οι ίδιοι με αυτούς πριν το 2004. Ακόμα και οι νέοι τάχα υπουργοί υπήρξαν οι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου κατά την πλέον ενδοτική περίοδο στην ιστορία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Αν όμως η Κυβέρνηση διαψεύσει τη δική μου απαισιοδοξία και λύσει με τρόπο αποφασιστικό έστω και ένα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο, ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία: Θα ψηφίσω ΠαΣοΚ με δέκα χέρια. Διότι από καθίκια (σαν τον παραπάνω) που προτιμούν τη συγκυβέρνηση με τα συμφέροντα, έχουμε χορτάσει. Ανθρώπους πρόθυμους να φθαρούν για το δημόσιο συμφέρον δεν είδαμε ποτέ στην εξουσία.

Διόλου τυχαία, τα ΜΜΕ βρίθουν από ύμνους στην νέα Κυβέρνηση. Ας είναι. Τα μάτια μας παραμένουν ανοικτά. Όμως αφού ο λαός αποφάσισε με τόσο ηχηρό τρόπο να φέρει αυτούς στην εξουσία, οφείλουμε όλοι μας να αναρωτηθούμε μήπως υπήρξαμε άδικοι και να αναμείνουμε αποτελέσματα.

Αν αυτά δεν έρθουν, αν οι πρασινοφρουροί αλώσουν και πάλι το δημόσιο, αν η διαφθορά δεν καταπολεμηθεί, ο κ. Παπανδρέου πρέπει να έχει ήδη αντιληφθεί τι πρόκειται να ακολουθήσει

8/10/09

Όχι στα πανηγυράκια

Απ' ό,τι φαίνεται το δικαίωμα στη βλακεία είναι και καθολικό και αδιαπραγμάτευτο. Γοητευμένοι οι υποψήφιοι υποψήφιοι Πρόεδροι της ΝΔ από το μοντέλο που ακολουθήθηκε από το ΠαΣοΚ πριν από δύο χρόνια, με εκλογή από τη "βάση", ζήλεψαν την πιο διασπαστική, αποπροσανατολιστική και εσωστρεφή εσωκομματική διαδικασία.

Έχουμε εκθέσει τα επιχειρήματά μας το 2007, και κατακριθήκαμε. Απλά ας σημειωθεί ότι το ΠαΣοΚ συνήλθε από εκείνη την ιστορία έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα -διάστημα στο οποίο η ΝΔ συνέχισε ανενόχλητη να (μην) κυβερνά ενόσω η Αντιπολίτευση ανάρρωνε από τη διευθέτηση των του οίκου της...

Όσοι ενδιαφέρονται για την ενότητα της ΝΔ πρέπει να αντιληφθούν ότι η ταχύτατη διευθέτηση της διαδοχής είναι επιβεβλημένη. Από την άλλη, η διεξαγωγή ευρέος συνεδρίου αρχών και θέσεων επίσης πρέπει να δρομολογηθεί. Όμως στην παρούσα φάση το κόμμα συμφέρει η απεμπλοκή από τις εσωτερικές έριδες. Η συζήτηση για το ιδεολογικό στίγμα που η ΝΔ θα εκπέμπει και για τον μέχρι τώρα απολογισμό πρέπει να ανοίξει από τη νέα ηγεσία.

Αυτό είναι προς το συμφέρον της Αντιπολίτευσης και της χώρας, και όχι τα αμφιλεγόμενα πανηγυράκια.

7/10/09

Μετά την κάλπη: ΠαΣοΚ

Το ΠαΣοΚ κέρδισε τις εκλογές επιτυγχάνοντας την ίδια επίδοση με το 2004, όταν και συνετρίβη! Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο, αλλά επί αρχηγίας Γ. Παπανδρέου το μόνο εκλογικό όφελος είναι 9.000 ψήφοι και κάτι ψιλά (το ΠαΣοΚ αποδοκιμάστηκε το 2004 λαμβάνοντας 3.003.275 ψήφους και θριάμβευσε φέτος με 3.012.373). Έτσι η τοποθέτηση ότι η ΝΔ έχασε "παίζοντας μόνη της" είναι απολύτως βάσιμη, με τις δικές της απώλειες να ξεπερνούν το 1.000.000 στο αντίστοιχο διάστημα. Η αλήθεια όμως διαφέρει αρκετά.

Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η κύρια αιτία της ήττας της ΝΔ έχει να κάνει με τον ισχνό κυβερνητικό απολογισμό της. Όχι με τα "σκάνδαλα", που τα μονίμως εχθρικά ΜΜΕ συνεχίζουν να επικαλούνται. Για τη ΝΔ το πρόβλημα ήταν βαθύτερο και ουσιαστικότερο, συνοψίζεται δε σε μία λέξη: ανικανότητα.

Ο κ. Καραμανλής βρέθηκε πίσω στις δημοσκοπήσεις μόλις πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Και μπορεί ο χειρισμός της υπόθεσης Βατοπεδίου να τον έφθειρε προσωπικά, αλλά τις εκλογές τις έχασε τον Δεκέμβριο. Τότε η πρωτοφανής αποδιοργάνωση του Κράτους δεν πλήγωσε απλά τους "δεξιούς" ψηφοφόρους, αλλά θα λέγαμε ότι ξύπνησε το σύνολο του εκλογικού σώματος. Μέσα σε ένα βράδυ φάνηκε η γύμνια του κυβερνητικού μηχανισμού, φάνηκε ότι η ατολμία και η διαχειριστική ανεπάρκεια, που επί σειρά μηνών παρατηρούνταν, είχαν συνέπειες ολέθριες. Πρώτη γεύση υπήρχε από το 2007 με τις πυρκαγιές, όμως οι ευθύνες που οι πολίτες απέδωσαν στην Κυβέρνηση αποδείχθηκαν πολύ λιγότερες από αυτές που απέδωσε το Mega.

Δεν περιποιεί τιμή για τον νέο Πρωθυπουργό το γεγονός ότι η αποτυχημένη Κυβέρνηση μέχρι πριν 13 μήνες ήταν προτιμότερη από τη δική του πρόταση στα μάτια των ψηφοφόρων. Πραγματικά, αν η ΝΔ προχωρούσε σε εκλογές πέρυσι τον Σεπτέμβριο, με σκληρή στάση απέναντι στους εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα, σήμερα ο Καραμανλής θα παρέμενε στο Μαξίμου, ενώ ο Παπανδρέου σπίτι του. Αυτό για όσους αρχίσουν την υμνολογία προς τον νέο Πρωθυπουργό, ο οποίος μπορεί (αν και αμφιβάλλω) να εξελιχθεί εξαιρετικά, όμως δεν έπαψε να είναι ο άνθρωπος που επί 5,5 χρόνια δεν μπόρεσε να ελέγξει το κόμμα του, που για να νομιμοποιηθεί στην ηγεσία του προσέφυγε στην ψήφο των περήφανων συνταξιούχων που αναρριγούν στο άκουσμα του επωνύμου του και που έχει προσελκύσει λιγότερες από 10.000 ψήφους απέναντι στον εσμό των αποτυχημένων που ο ίδιος κατήγγειλε.

Δίπλα όμως στην αρνητική ψήφο της γαλάζιας αποδοκιμασίας έρχονται δειλά-δειλά να προστεθούν και όσοι επενδύουν στο ΠαΣοΚ ελπίδες. Δε χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να το καταλάβουμε. Η διαφορά των 10,5 μονάδων μπορεί να μη συνοδεύεται από μεγάλο ποσοστό ή από μεγάλο απόλυτο αριθμό ψήφων, αλλά αποκαλύπτει μια σειρά από πραγματικότητες οι οποίες έχουν αμφισβητηθεί πολλάκις:

Πρώτον, ότι στη συνείδηση του κόσμου ο δικομματισμός παραμένει ισχυρός. Όχι γιατί το άθροισμα των δύο παραμένει κοντά στο 80%, αλλά γιατί για τη μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος ο ένας από τους δύο θα κληθεί να κυβερνήσει. Εναλλακτικές δεν υπάρχουν και οι συνεργασίες δε μοιάζουν δημοφιλείς. Έτσι παρατηρούμε καθαρή μετακίνηση ψήφων μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, η οποία δε σχετίζεται με τις καταγγελλόμενες από την Αριστερά ομοιότητες στις πολιτικές, αλλά με τη λογική της "δοκιμής" των άλλων, εφόσον οι τωρινοί απέτυχαν. Για αυτό το μετακινούμενο εκλογικό σώμα τόσο ο μπαμπούλας της Δεξιάς, όσο και οι αμαρτίες του βαθέος ΠαΣοΚ δεν παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο. Είναι αυτοί οι ψηφοφόροι που ορισμένοι ανεύθυνα κατατάσσουν στον ασαφή μεσαίο χώρο (τη μεγαλύτερη λούλειο μπαρούφα), ενώ πρόκειται καθαρά για τους απαλλαγμένους από τις κομματικές παρωπίδες.

Δεύτερον, ο κόσμος θέλει ισχυρές Κυβερνήσεις. Η συζήτηση περί μη αυτοδυναμίας έστρεψε κόσμο στο ΠαΣοΚ προκειμένου η χώρα να απεμπλακεί από την παγίδα της ακυβερνησίας. Να θυμήσουμε ότι αυτό είναι το πάγιο αίτημα των "προοδευτικών" δυνάμεων...

Τρίτον, και το πλέον σημαντικό, τα χαρακτηριστικά της ψήφου στο ΠαΣοΚ δημιουργούν την αίσθηση ότι, ανεξάρτητα από το τι περιμένει ο κόσμος και πόσο ικανή θα αποδειχθεί η Κυβέρνηση που σήμερα ορκίστηκε, ο Γιώργος Παπανδρέου θα απολαμβάνει για πολύ μεγάλο διάστημα (πέραν της μίας τετραετίας) της ανοχής του κόσμου. Το αν θα καταρρεύσει μέσα σε έναν χρόνο, όπως ο προκάτοχός του, επαφίεται αποκλειστικά στην τόλμη και την αποφασιστικότητα που πρέπει να επιδείξει.

Κλείνοντας, μια ματιά στο παρελθόν: Το 2004 η Κυβέρνηση Σημίτη κατέρρεε και πανικόβλητα τα εγχώρια συμφέροντα αγκάλιασαν τον κ. Παπανδρέου και τον επέβαλαν στην αρχηγία του ΠαΣοΚ. Επρόκειτο για μία Κυβέρνηση που επί 4 χρόνια ήταν πίσω στις δημοσκοπήσεις, ακόμα και με 8%, ενώ το ΠαΣοΚ συμπλήρωνε 11 χρόνια εξουσίας γεμάτα σκάνδαλα και κοινωνικές ταραχές. Οι πράσινοι έχασαν συντεταγμένα, με μεγάλη αλλά αξιοπρεπή ποσοστιαία διαφορά και διατηρώντας τις δυνάμεις τους σε απόλυτα νούμερα! Αν η συμμετοχή το 2004 δεν ήταν η υψηλότερη των τελευταίων ετών (με την προσδοκία της αλλαγής να ωφελεί δυσανάλογα τη ΝΔ σε σχέση με το ΠαΣοΚ), θα είχε επαναληφθεί το θρίλερ του 2000.

Τα παραπάνω σε αντιδιαστολή προς την Κυβέρνηση που γκρεμίστηκε από το +3% στο -10% μέσα σε δύο χρόνια. Και επειδή ο κ. Παπανδρέου δεν είναι ο άνθρωπος που κερδίζει εκλογές μόνος του (αν και δεν αμφιβάλλω ότι σε μερικούς μήνες ο άλαλος και άχρωμος Πρωθυπουργός θα αναχθεί σε ισχυρό χαρτί του ΠαΣοΚ), ας προβληματιστούμε για την παρεξηγημένη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τους εκσυγχρονιστές και για την απήχηση που είχε το έργο της, δικαίως ή αδίκως.

5/10/09

Αυτός που αξίζουμε

Με το αποτέλεσμα να είναι 44-34 και τον Καραμανλή να έχει παραιτηθεί, ο πρώτος σχολιασμός ίσως δε θα έπρεπε να εστιάζεται στη σύγκριση με τις προβλέψεις μας, αλλά θα ξεκινήσουμε από εκεί.

Οι προβλέψεις δεν ήταν επιτυχημένες, παρότι στα βασικά σημεία πέσαμε μέσα. Υποτιμήσαμε τα μικρά κόμματα κατά 0,5% και το ΠαΣοΚ κατά 1%, οι Πράσινοι έμειναν πράγματι εκτός και το ΠαΣοΚ είναι αυτοδύναμο. Το μεγάλο σφάλμα, ακόμα και των δημοσκόπων, ήταν στα ποσοστά της ΝΔ και τη διαφορά. Εκεί μάς προέκυψε τριπλάσια!

Το σφάλμα έχει να κάνει με τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων. Για τους περισσότερους το ζήτημα εντοπίστηκε στον επαναπατρισμό ή μη των Νεοδημοκρατών. Η αλήθεια όμως είναι ότι σήμερα παρατηρήθηκε ριζική στροφή του εκλογικού σώματος, μεταβολή δομική και καθοριστική και για τις επόμενες εκλογές.

Η ΝΔ θα μπορούσε να χάσει με μεγάλες διαφορές λόγω αποχής ή λόγω Καρατζαφέρη. Χάνει με τεράστια διαφορά, παρότι ούτε η αποχή ήταν σημαντική, ούτε ο ΛαΟΣ ξεπέρασε τα αναμενόμενα. Οι ψηφοφόροι που την είχαν εμπιστευθεί στράφηκαν προς το ΠαΣοΚ.

Αυτό δεν αποτελεί παρατήρηση αυτονόητη. Σηματοδοτεί μάλιστα όχι μόνο αποδοκιμασία των κυβερνητικών πεπραγμένων, αλλά (το κυριότερο) επένδυση θετικής ψήφου προς το ΠαΣοΚ. Η ΝΔ έπαιζε χωρίς αντίπαλο επί 5,5 χρόνια και χάνει ολοσδιόλου μόνη της. Όμως οι (πρώην) ψηφοφόροι της δεν επιλέγουν ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά ψήφο στον κ. Παπανδρέου. Το εκλογικό σώμα προσδοκά από την επόμενη Κυβέρνηση και δεν απαλλάσσεται απλά από την απερχόμενη.

Το γεγονός είναι εξαιρετικά ανησυχητικό -και ας μην παρανοηθεί ότι το σχόλιο οφείλεται σε ιδεολογική πικρία. Ο κ. Παπανδρέου δεν υπήρξε συγκεκριμένος, δεν υπήρξε πειστικός, δεν επέδειξε καμία αρετή. Ήταν σαφές ότι δεν έχει κανένα πρόγραμμα, καμία απάντηση στα προβλήματα του τόπου. Κρύφτηκε. Η γενικευμένη εντύπωση ότι ακόμα και η γραφή και η ανάγνωση τον δυσκολεύουν ενισχύθηκε. Παρόλ' αυτά ο ελληνικός λαός δεν επέλεξε απλά να ξεφορτωθεί έναν ανίκανο Καραμανλή. Επέλεξε τον Παπανδρέου ως ηγέτη του.

Η καθοριστική αυτή μεταστροφή δημιουργεί συνθήκες μακροημέρευσης του ΠαΣοΚ στην εξουσία. Σε συνδυασμό με τη βεβαιότητα ότι ο κ. Παπανδρέου είναι ανεπαρκής για το πόστο που αναλαμβάνει πρόκειται για γεγονός που πρέπει να προξενεί προβληματισμό.

Όπως και το 2004 δεν άλλαξε τίποτα, επί τα χείρω ή τα βελτίω, η άσκηση της εξουσίας από αύριο ελάχιστα θα μεταβληθεί. Όμως οι αναφορές του Παπανδρέου (πριν καν κερδίσει) στον αγωγό και την Κόσκο για τα λιμάνια προκαλούν έντονη ανησυχία. Ο επόμενος Πρωθυπουργός ίσως να μην καταλάβαινε τι του είχαν γράψει ή τις συνέπειες τους. Σε κάθε περίπτωση δεν επρόκειτο για προεκλογικές εξαγγελίες που θα έφερναν ψήφους στο ΠαΣοΚ. Και αν μεν ο Παπανδρέου αντιμετωπίζει προβλήματα αντίληψης του γραπτού λόγου πάει καλά. Αν ήξερε τι έλεγε υπάρχει ένα ερώτημα: Σε τίνος τα αυτιά απευθυνόταν. Διότι η διατάραξη των ελληνορωσικών και ελληνοσινικών σχέσεων κανένα εγχώριο συμφέρον δεν εξυπηρετεί. Γενικά, η κυριότερη αλλαγή πολιτικής θα παρατηρηθεί στα εθνικά θέματα. Για την Κύπρο, ειδικότερα, θα ακολουθήσουν πολύ δύσκολες μέρες.

Όσο για τον Καραμανλή έχουμε πολλά να πούμε. Σήμερα αρκούμαστε στο εξής: Όπως τα κατάφερε η (διόλου ηρωική) έξοδος ήταν μονόδρομος.

Περισσότερα για το αποτέλεσμα θα έχουμε τις επόμενες ημέρες, αφού κατακάτσει ο κουρνιαχτός και κυρίως η σταυροδοσία. Για το ΠαΣοΚ και τον άνθρωπο στον οποίο ο ελληνικός λαός εμπιστεύθηκε τις τύχες του μια κουβέντα μόνο. Ίσως απλά να αποκτήσαμε τον ηγέτη που αξίζουμε.