7/10/09

Μετά την κάλπη: ΠαΣοΚ

Το ΠαΣοΚ κέρδισε τις εκλογές επιτυγχάνοντας την ίδια επίδοση με το 2004, όταν και συνετρίβη! Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο, αλλά επί αρχηγίας Γ. Παπανδρέου το μόνο εκλογικό όφελος είναι 9.000 ψήφοι και κάτι ψιλά (το ΠαΣοΚ αποδοκιμάστηκε το 2004 λαμβάνοντας 3.003.275 ψήφους και θριάμβευσε φέτος με 3.012.373). Έτσι η τοποθέτηση ότι η ΝΔ έχασε "παίζοντας μόνη της" είναι απολύτως βάσιμη, με τις δικές της απώλειες να ξεπερνούν το 1.000.000 στο αντίστοιχο διάστημα. Η αλήθεια όμως διαφέρει αρκετά.

Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η κύρια αιτία της ήττας της ΝΔ έχει να κάνει με τον ισχνό κυβερνητικό απολογισμό της. Όχι με τα "σκάνδαλα", που τα μονίμως εχθρικά ΜΜΕ συνεχίζουν να επικαλούνται. Για τη ΝΔ το πρόβλημα ήταν βαθύτερο και ουσιαστικότερο, συνοψίζεται δε σε μία λέξη: ανικανότητα.

Ο κ. Καραμανλής βρέθηκε πίσω στις δημοσκοπήσεις μόλις πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Και μπορεί ο χειρισμός της υπόθεσης Βατοπεδίου να τον έφθειρε προσωπικά, αλλά τις εκλογές τις έχασε τον Δεκέμβριο. Τότε η πρωτοφανής αποδιοργάνωση του Κράτους δεν πλήγωσε απλά τους "δεξιούς" ψηφοφόρους, αλλά θα λέγαμε ότι ξύπνησε το σύνολο του εκλογικού σώματος. Μέσα σε ένα βράδυ φάνηκε η γύμνια του κυβερνητικού μηχανισμού, φάνηκε ότι η ατολμία και η διαχειριστική ανεπάρκεια, που επί σειρά μηνών παρατηρούνταν, είχαν συνέπειες ολέθριες. Πρώτη γεύση υπήρχε από το 2007 με τις πυρκαγιές, όμως οι ευθύνες που οι πολίτες απέδωσαν στην Κυβέρνηση αποδείχθηκαν πολύ λιγότερες από αυτές που απέδωσε το Mega.

Δεν περιποιεί τιμή για τον νέο Πρωθυπουργό το γεγονός ότι η αποτυχημένη Κυβέρνηση μέχρι πριν 13 μήνες ήταν προτιμότερη από τη δική του πρόταση στα μάτια των ψηφοφόρων. Πραγματικά, αν η ΝΔ προχωρούσε σε εκλογές πέρυσι τον Σεπτέμβριο, με σκληρή στάση απέναντι στους εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα, σήμερα ο Καραμανλής θα παρέμενε στο Μαξίμου, ενώ ο Παπανδρέου σπίτι του. Αυτό για όσους αρχίσουν την υμνολογία προς τον νέο Πρωθυπουργό, ο οποίος μπορεί (αν και αμφιβάλλω) να εξελιχθεί εξαιρετικά, όμως δεν έπαψε να είναι ο άνθρωπος που επί 5,5 χρόνια δεν μπόρεσε να ελέγξει το κόμμα του, που για να νομιμοποιηθεί στην ηγεσία του προσέφυγε στην ψήφο των περήφανων συνταξιούχων που αναρριγούν στο άκουσμα του επωνύμου του και που έχει προσελκύσει λιγότερες από 10.000 ψήφους απέναντι στον εσμό των αποτυχημένων που ο ίδιος κατήγγειλε.

Δίπλα όμως στην αρνητική ψήφο της γαλάζιας αποδοκιμασίας έρχονται δειλά-δειλά να προστεθούν και όσοι επενδύουν στο ΠαΣοΚ ελπίδες. Δε χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να το καταλάβουμε. Η διαφορά των 10,5 μονάδων μπορεί να μη συνοδεύεται από μεγάλο ποσοστό ή από μεγάλο απόλυτο αριθμό ψήφων, αλλά αποκαλύπτει μια σειρά από πραγματικότητες οι οποίες έχουν αμφισβητηθεί πολλάκις:

Πρώτον, ότι στη συνείδηση του κόσμου ο δικομματισμός παραμένει ισχυρός. Όχι γιατί το άθροισμα των δύο παραμένει κοντά στο 80%, αλλά γιατί για τη μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος ο ένας από τους δύο θα κληθεί να κυβερνήσει. Εναλλακτικές δεν υπάρχουν και οι συνεργασίες δε μοιάζουν δημοφιλείς. Έτσι παρατηρούμε καθαρή μετακίνηση ψήφων μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, η οποία δε σχετίζεται με τις καταγγελλόμενες από την Αριστερά ομοιότητες στις πολιτικές, αλλά με τη λογική της "δοκιμής" των άλλων, εφόσον οι τωρινοί απέτυχαν. Για αυτό το μετακινούμενο εκλογικό σώμα τόσο ο μπαμπούλας της Δεξιάς, όσο και οι αμαρτίες του βαθέος ΠαΣοΚ δεν παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο. Είναι αυτοί οι ψηφοφόροι που ορισμένοι ανεύθυνα κατατάσσουν στον ασαφή μεσαίο χώρο (τη μεγαλύτερη λούλειο μπαρούφα), ενώ πρόκειται καθαρά για τους απαλλαγμένους από τις κομματικές παρωπίδες.

Δεύτερον, ο κόσμος θέλει ισχυρές Κυβερνήσεις. Η συζήτηση περί μη αυτοδυναμίας έστρεψε κόσμο στο ΠαΣοΚ προκειμένου η χώρα να απεμπλακεί από την παγίδα της ακυβερνησίας. Να θυμήσουμε ότι αυτό είναι το πάγιο αίτημα των "προοδευτικών" δυνάμεων...

Τρίτον, και το πλέον σημαντικό, τα χαρακτηριστικά της ψήφου στο ΠαΣοΚ δημιουργούν την αίσθηση ότι, ανεξάρτητα από το τι περιμένει ο κόσμος και πόσο ικανή θα αποδειχθεί η Κυβέρνηση που σήμερα ορκίστηκε, ο Γιώργος Παπανδρέου θα απολαμβάνει για πολύ μεγάλο διάστημα (πέραν της μίας τετραετίας) της ανοχής του κόσμου. Το αν θα καταρρεύσει μέσα σε έναν χρόνο, όπως ο προκάτοχός του, επαφίεται αποκλειστικά στην τόλμη και την αποφασιστικότητα που πρέπει να επιδείξει.

Κλείνοντας, μια ματιά στο παρελθόν: Το 2004 η Κυβέρνηση Σημίτη κατέρρεε και πανικόβλητα τα εγχώρια συμφέροντα αγκάλιασαν τον κ. Παπανδρέου και τον επέβαλαν στην αρχηγία του ΠαΣοΚ. Επρόκειτο για μία Κυβέρνηση που επί 4 χρόνια ήταν πίσω στις δημοσκοπήσεις, ακόμα και με 8%, ενώ το ΠαΣοΚ συμπλήρωνε 11 χρόνια εξουσίας γεμάτα σκάνδαλα και κοινωνικές ταραχές. Οι πράσινοι έχασαν συντεταγμένα, με μεγάλη αλλά αξιοπρεπή ποσοστιαία διαφορά και διατηρώντας τις δυνάμεις τους σε απόλυτα νούμερα! Αν η συμμετοχή το 2004 δεν ήταν η υψηλότερη των τελευταίων ετών (με την προσδοκία της αλλαγής να ωφελεί δυσανάλογα τη ΝΔ σε σχέση με το ΠαΣοΚ), θα είχε επαναληφθεί το θρίλερ του 2000.

Τα παραπάνω σε αντιδιαστολή προς την Κυβέρνηση που γκρεμίστηκε από το +3% στο -10% μέσα σε δύο χρόνια. Και επειδή ο κ. Παπανδρέου δεν είναι ο άνθρωπος που κερδίζει εκλογές μόνος του (αν και δεν αμφιβάλλω ότι σε μερικούς μήνες ο άλαλος και άχρωμος Πρωθυπουργός θα αναχθεί σε ισχυρό χαρτί του ΠαΣοΚ), ας προβληματιστούμε για την παρεξηγημένη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τους εκσυγχρονιστές και για την απήχηση που είχε το έργο της, δικαίως ή αδίκως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: