20/10/09

Η μάχη των ιδεολογιών

Η συζήτηση για τον επανακαθορισμό των αρχών και θέσεων της ΝΔ ήταν μαθηματικά βέβαιη από τη στιγμή της παραίτησης Καραμανλή. Πρόκειται για ένα ζήτημα που ανά δεκαετία, αν όχι συχνότερα, επανέρχεται στο προσκήνιο και συνοδεύεται από την τελείως άχρηστη διαμάχη γύρω από το όνομα και το έμβλημα του κόμματος.

Ακούμε λοιπόν για ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, σύγχρονη Κεντροδεξιά, φιλολαϊκή Κεντροδεξιά... Η (μέχρι στιγμής) εξαφάνιση του μεσαίου χώρου από τη ρητορική των υποψηφίων Προέδρων έχει σημειολογικά την αξία της, όπως και η επαναχρησιμοποίηση της "Δεξιάς", έστω και με πολλές περικοκλάδες. Και είναι ακριβώς η ανάγκη χρησιμοποίησης εξωραϊστικών πολύπλοκων προσδιορισμών που μαρτυρά την κρίση ταυτότητας της ΝΔ από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα.

Στην Ελλάδα οι ιδεολογικοί χαρακτηρισμοί είναι πολύ παρεξηγημένοι. Πάρτε για παράδειγμα την Αριστερά. Σε αυτήν λογαριάζει τον εαυτό του και το ΠαΣοΚ το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ και τον (σημερινό) ΣυΡιζΑ. Έτσι φτάνουμε σε αναλογία Αριστεράς-Δεξιάς 60-40, παρατήρηση που με όρους εμφυλίου (εκεί άλλωστε ανάγονται όλες οι ιδεολογικές συγκρούσεις) είναι παράλογη. Μπορεί μεν να μην έχει δίκιο η κ. Παπαρήγα, στα μάτια της οποίας τα δύο μεγάλα κόμματα δεν εμφανίζουν καμία διαφορά, αλλά οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει να καγχάσει ακούγοντας τον Κώστα Σημίτη ή τον Γιώργο Παπανδρέου να φέρονται ως εκφραστές των ιδεωδών της Αριστεράς.

Ο "παπανδρεϊσμός" της δεκαετίας του 90', ένα κράμα αφόρητα ανεύθυνου λαϊκισμού και αριστερίστικης ρητορικής, επέτρεψε στο ΠαΣοΚ να εδραιωθεί στην Κεντροαριστερά. Τις δυνάμεις του όμως τις κατοχύρωσε με την άλωση του κρατικού μηχανισμού. Από κει κι έπειτα ο κομματικός στρατός εξασφάλιζε υποστήριξη ανεξάρτητα από την πραγματική πολιτική που οι Κυβερνήσεις ΠαΣοΚ ακολουθούσαν. Παραμένει απίστευτα θλιβερό ακόμα και στις μέρες μας πολιτικοί που παριστάνουν τους σύγχρονους να ορκίζονται πίστη στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Από την άλλη, για τη ΝΔ κυρίαρχη ιδεολογία είναι η μη-ιδεολογία. Το κόμμα δεν έχασε ποτέ τη μάχη των ιδεών, πολύ απλά γιατί δεν την έδωσε ποτέ. Ίσως η αφέλεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή ότι ο λαός θα του χρωστά αιωνίως ευγνωμοσύνη επέτρεψε στους αντιπάλους της ΝΔ να της χρεώσουν (και κατ' επέκτασιν συλλήβδην στη Δεξιά) όλα ανεξαιρέτως τα δεινά της χώρας! Μέχρι και σήμερα ακούμε π.χ. ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά (!!!) και οι πολιτευτές της ΝΔ απολογούνται ακόμα και για τη χούντα.

Πριν από όλα το κόμμα της Κεντροδεξιάς οφείλει να συμφιλιωθεί με τις ιδέες και το παρελθόν του -όχι να τις ωραιοποιήσει με ευφυολογήματα τύπου "μεσαίου χώρου". Δεν αρκεί μια απλή απαρίθμηση της προσφοράς της ΝΔ στη χώρα, ούτως ή άλλως αυτή τοποθετείται στο παλαιοκαραμανλικό παρελθόν. Είναι όμως ενδεικτικός, για παράδειγμα, ο τρόπος με τον οποίο η ΝΔ αποποιείται της τριετίας 90-93. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική Μητσοτάκη ακολουθήθηκε κατά γράμμα από τους εκσυγχρονιστές του κ. Σημίτη και πάντως αποτελεί απόδειξη ότι δεν είναι ο αριθμός των βουλευτών που εμποδίζει την προώθηση σκληρών μέτρων όταν υπάρχει η πολιτική βούληση.



Όσο πάντως η ΝΔ αναζητά τη νέα της ταυτότητα, το ΠαΣοΚ παραμένει αμετακίνητο στη δική του ιδεολογία: τον λαϊκισμό. Ενδεικτικός είναι ο χειρισμός της υπόθεσης των κρατικών αυτοκινήτων.

Αρχικά παρουσιάστηκε το σύνολο του κρατικού στόλου. Δεκάδες χιλιάδες οχήματα υποτίθεται ότι επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μόνο που σε αυτά περιελήφθησαν περιπολικά, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, ακόμα και τα οχήματα των ενόπλων δυνάμεων! Όταν φτάσαμε σε όσα πράγματι σκανδαλίζουν, πρώτα ακούστηκαν αυτά των Μητροπολιτών! Το ΠαΣοΚ νομίζει ότι μπορεί να πολιτευθεί σε σχέση με την Εκκλησία με τη λογική δήμευσης του 1981. Όταν φυσικά ο Αρχιεπίσκοπος έβαλε άκομψα τον υπουργό Εσωτερικών στη θέση του, μπήκαμε στην ουσία του θέματος. Για αυτήν τα ερωτήματα είναι πολλά.

Κατ' αρχήν αποκλείεται η αντικατάσταση των παλαιών οχημάτων με νέα, και μάλιστα υβριδικά, να συμφέρει οικονομικά το Κράτος. Φτάνουμε πάλι σε προμήθεια νέων οχημάτων. Αφού τα παλιά έχουν ήδη αγοραστεί, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν για το εύλογο διάστημα π.χ. των 15 χρόνων που καθένας από μας κρατά το δικό του αυτοκίνητο; Η επίκληση της συντήρησης είναι απλά γελοία. Δε μιλάμε για σαράβαλα που κάθε βδομάδα θέλουν συνεργείο!

Δεύτερον, δεν είναι μόνο ο αριθμός των οχημάτων που κοστίζει, αλλά κυρίως οι άσκοπες μετακινήσεις. Η εξοικονόμηση των χρημάτων έπρεπε από εκεί να ξεκίνησει.

Για να φτάσουμε στο κυριότερο: Με τον περιορισμό κατά... 80 των αξιωματούχων που θα μετακινούνται με κρατικά οχήματα, με πώληση του υπάρχοντος στόλου και αγορά με leasing του νέου, πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν;

Κερασάκι στην τούρτα του λαϊκισμού, η σουρεάλ εικόνα του υπουργικού συμβουλίου να περιφέρεται με λεωφορείο...

Να συνεχίσουμε με τον συνδυασμό της τερατολογίας ότι τα ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις και δώρα με την κατάργηση των ρυθμίσεων Πετραλιά επί το ευνοϊκότερον για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις; Με τη δαιμονοποίηση των STAGE; Με τον περιορισμό κατά... 150 των αστυνομικών που αργομισθούν στη φύλαξη ανύπαρκτων "στόχων"; Με τη γελοία διαδικτυακή κατάθεση βιογραφικών για την κάλυψη κρατικών θέσεων, όπου κάθε πικραμένος μπορεί να σπάσει πλάκα προτείνοντας φίλους του για γραμματείς υπουργείων; Υποτίθεται ότι έτσι υπηρετείται η διαφάνεια. Μόνο που ούτε οι επιλογές θα γίνουν αυτόματα από υπερυπολογιστές, ούτε καν θα μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει τις χιλιάδες υποψηφιότητες. Θα ήθελε εβδομάδες...

Η ΝΔ χαζολογάει με τις ανοικτές διαδικασίες -και για Αντιπολίτευση ούτε λόγος. Ή, ορθότερα, ούτε καν δευτερολογία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: