27/10/09

Ανοίγοντας το κόμμα στη βάση

Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το κόμμα στην κοινωνία... Να συμμετάσχουν στην εκλογή όσο το δυνατόν περισσότεροι...

Δυστυχώς στη ΝΔ ακόμα συζητούν επί της διαδικασίας, αποφεύγουν την αντιπαράθεση με πολιτικούς όρους και από τα πολλά "ξανοίγματα" στη λαϊκή βάση θα αποξενώσουν και τον πλέον φανατικό νεοδημοκράτη. Την ίδια στιγμή δημιουργούνται οι συνθήκες για κωμικές σκηνές Πακιστανών και Αλβανών να στήνονται στην ουρά, όπως με το ΠαΣοΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι η Singular Logic, διόλου διακριτικά, αρνήθηκε να συνδεθεί με τη διαβλητότατη διαδικασία.

Επί 2 χρόνια επιχειρηματολογούμε εναντίον αυτών των θεατρινισμών. Σήμερα ποιος σοβαρά μπορεί να υποστηρίξει την αξιοπιστία της εκλογής από μέλη και "φίλους"; Ποιος βλέπει τη διαδικασία ικανή να παραγάγει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα; Ποιος πιστεύει ότι υπηρετεί την ενότητα;

Ιδεολογικά - θεωρητικά διαφωνούμε με τη λογική του "ανοίγματος". Ούτε η μαζική συμμετοχή ούτε ο αριθμός των μελών υποδηλώνουν ποιότητα. Και, βεβαίως, καθόλου δεν αυξάνουν τη νομιμοποίηση του νικητή -τουναντίον, στην περίπτωση της οριακής εκλογής (που είναι η πλέον πιθανή) θα έχουμε υπονόμευση της εξουσίας του από την πρώτη στιγμή. Κουραστικά θα επαναλαμβάνουμε ότι η δημοκρατία είναι πολλά παραπάνω από το στήσιμο μιας κάλπης. Και, ναι, δεν είναι οι περαστικοί το κατάλληλο σώμα για να επιλέξουν τον αρχηγό ενός κόμματος!

Το να εγγραφούν μέλη ήταν η μοναδική κρησσάρα που θα διαχώριζε στοιχειωδώς όσους πονάνε το κόμμα από όσους ήθελαν να σπάσουνε πλάκα. Ο κ. Αβραμόπουλος στο πλαίσιο των ελιγμών του (ήτοι δε βγαίνουν τα νούμερα...) ζητά να συμμετάσχουν και οι "φίλοι", και απλά να εγγράφονται σε έναν κατάλογο για να μη διπλοψηφίσουν. Τώρα πόσοι παραπάνω θα προσέλθουν στην κάλπη, επειδή δε θα εγγραφούν μέλη αλλά απλά φίλοι, εναπόκειται στην κρίση του καθενός. Με μια τεράστια ένσταση...

Ο πολίτης που επιθυμεί να συμμετάσχει σε μία αυστηρά εσωκομματική διαδικασία, και μάλιστα κολοσσιαίας σημασίας αφού πρόκειται για την εκλογή του αρχηγού του, ανεξάρτητα από το αν είναι προσκείμενος ιδεολογικά ή απλά διασκεδάζει ένα κυριακάτικο πρωινό, δε νομιμοποιείται σε καμία περίπτωση να διεκδικεί το δικαίωμα να εκλέξει Πρόεδρο χωρίς την παραμικρή "θυσία" εκ μέρους του. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν Πρόεδρο, αλλά τούς αποτρέπει η εγγραφή στα κομματικά μητρώα; Να είμαστε και λίγο σοβαροί.

Μιλώντας για σοβαρότητα, ο πολιτικός που ποτέ δε διακρίθηκε γι' αυτήν είναι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Αν ο πρώην υπουργός (Παιδείας, Κύριε ελέησον!) με το μυαλό του νομίζει ότι αποτελεί ισχυρό εσωκομματικό πόλο, ας βρει τα κότσια να διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο -ένα 2% το πολύ. Κριτή των πάντων, πάνσοφο "τοποτηρητή" ή ό,τι άλλο δεν τον έχει χρήσει κανένας. Το αυτό ισχύει και για τον κ. Μεϊμαράκη, που όσα δίκια και να έχει (σε αντίθεση με τον δούλο του μικροφώνου και της κάμερας Άρη) πρέπει να περιορίσει τις εκρήξεις του.

Είναι πολύ ωραία τα λόγια που "γράφουν" στα ΜΜΕ, αλλά τα κόμματα δεν ανοίγονται στην κοινωνία με τις γελοιότητες που διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες. Ανοίγονται με τις πολιτικές τους. Με τις θέσεις τους. Με τις προτάσεις τους. Αλλά αυτό δεν έχει μάλλον καμία σημασία.

ΥΓ: Η νέα Κυβέρνηση μόλις 25 μέρες μετά την εκλογή της έχει ήδη αποδειχθεί επικίνδυνη. Το αλαλούμ των αρμοδιοτήτων με τα υπουργεία, με το Συμβούλιο Επικρατείας να εντοπίζει απίστευτα κενά και ασάφειες στο διοικητικό σχέδιο Παπανδρέου, και τους γραμματείς να αγνοούνται ακόμα μεταξύ Διαδικτύου και ορδών πρασινοφρουρών αποτελούν την καλύτερη απόδειξη. Επί ΝΔ κυβερνούσαν οι ανίκανοι. Σήμερα δεν κυβερνά κανένας...

1 σχόλιο:

john anast είπε...

Συμφωνούμε απολύτως