29/10/09

Η βία φέρνει...

"Η βία φέρνει βία". Το τσιτάτο της Αριστεράς είναι μία από τις πιο συχνές και πιο παραπλανητικές διαπιστώσεις που μπορεί κανείς να συναντήσει στο πλαίσιο του κοινωνικού διαλόγου. Η κρατική καταστολή γεννά τη βία στη βία της εξουσίας...

Όσο καλόηχο και αν είναι ένα δίστιχο δε συνιστά και πολιτικό επιχείρημα, πολύ περισσότερο όταν ο αριστερίστικος λόγος βρίθει βερμπαλισμών και ανούσιων ρητορικών εξάρσεων. Η κρατική εξουσία δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να γίνει αντιληπτή ως βία, διότι εξ ορισμού είναι καταπιεστική. Στην πραγματικότητα κάθε έκφανση του κρατικού μηχανισμού μπορεί να γίνει αντιληπτή ως εκδήλωση βίας και "παραβίαση" δικαιωμάτων. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά, ξεκινήστε π.χ. από την είσπραξη των φόρων!

Η κοινωνική συμβίωση και γαλήνη βασίζεται στη μερική παραίτηση και εντός πλαισίου (νόμων) άσκηση των δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, το δικαίωμα στην επιβίωση υπήρχε και ησκείτο και κατά την προϊστορική περίοδο -πρόκειται άλλωστε για ένα εκ των πλέον αρχεγόνων ενστίκτων. Μόνο που τότε μπορούσε να εξυπηρετηθεί και από τη φυσική εξόντωση κάθε αντιπάλου στη διεκδίκηση π.χ. της τροφής. Το αυτό ίσχυε και με την εύρεση ερωτικού συντρόφου, καταφυγίου και γενικά ο πρωτόγονος νόμος της επιβίωσης του ισχυρότερου ήταν που καθόριζε το πλαίσιο της (μη) συμβίωσης.

Η συγκρότηση κοινωνιών απετέλεσε τη βάση του πολιτισμού. Τα δικαιώματα ασκούνται λοιπόν υπό την αίρεση προκαθορισμένων περιορισμών, για να εξασφαλιστεί η αρμονική συνύπαρξη και δραστηριότητα. Σήμερα κανείς δε νομιμοποιείται να καταλάβει ένα ξένο σπίτι όπως θα συνέβαινε με μία παλαιολιθική σπηλιά.

Στην ίδια λογική είναι το κοινωνικό σύνολο που δημιουργεί το σύστημα διακυβέρνησης και, στο πλαίσιο αυτορρύθμισης, τού εκχωρεί εξουσία. "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού και του Έθνους" σύμφωνα με το Σύνταγμα, και δεν πρόκειται για μια κοινωνιολογική κενολογία, αλλά για τον θεμέλιο λίθο εγκαθίδρυσης και άσκησης της κρατικής εξουσίας. Είναι ο λαός που έχει εκχωρήσει στα κρατικά όργανα της δυνατότητα άσκησης ακόμα και βίας, ακριβώς διότι αναγνωρίζεται η ανάγκη της υπό όρους καταπιεστικής επιβολής των νόμων. Ανάγκη που ισοδυναμεί με αναγνώριση του ενδεχομένου εκτροπής από αυτούς.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για κρατική βία -κάθε λειτουργία του Κράτους εμπεριέχει στοιχεία εξαναγκασμού. Και ακριβώς επειδή η εξουσία πρέπει να ασκείται "υπέρ του λαού" η κατάχρηση αυτής της εξουσίας προκαλεί αποτροπιασμό μεγαλύτερο ακόμα και από αυτόν που προκαλείται όταν υπάρχει αντίστοιχη ενέργεια από πολίτες.

Πάρτε για παράδειγμα τις δολοφονίες αστυνομικών. Ποτέ δεν είδαμε να καίγεται η Αθήνα επί 10 μέρες, όπως έγινε με τη δολοφονία του 16χρονου τον Δεκέμβριο. Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ούτε ότι οι αστυνομικοί "καταπιέζουν", ούτε ότι επρόκειτο για παιδί. Μια ματιά στις ειδήσεις, με την εικόνα των 19χρονων δόκιμων αστυνομικών να χαζολογούν στο φόντο της τηλεοπτικής λήψης σα να βρίσκονταν στο προαύλιο του Λυκείου τους, είναι αρκετή και για τον πλέον κακοπροαίρετο. Και αυτοί παιδιά είναι, που βρέθηκαν με στολή αναζητώντας μεροκάματο. Μόνο που για τις 99 σφαίρες δεν πρόκειται να προκληθεί η κατακραυγή μιας ζαρντινιέρας.

Στο μακάβριο ζύγι του ποια ζωή αξίζει περισσότερο δε θα μπούμε. Αλλά είναι σαφές ότι το λαϊκό αίσθημα αντιδρά με δυο μέτρα και σταθμά. Και ανεξάρτητα από τις ιδεοληψίες του καθενός, αυτό είναι αναμενόμενο. Το Κράτος νομιμοποιείται μόνο εφόσον τηρεί το "υπέρ του λαού" που προαναφέραμε.

Για να επανέλθουμε, η πολυθρύλητη βία της εξουσίας είναι η κατάχρηση εξουσίας. Και η διαφορά είναι τεράστια: Στη μία περίπτωση η εξουσία είναι υπαρκτή, στην άλλη όχι. Ο αστυνομικός δικαιούται να πυροβολήσει, όχι για κάποιον θεόσταλτο λόγο, αλλά γιατί η ίδια η κοινωνία τον εμπιστεύεται προς τούτο (στο θέμα της εκπαίδευσής του ας μην μπούμε καλύτερα).

Όμως η εξίσωση του κοινού εγκληματία με την επιβολή του νόμου είναι ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Το "η βία φέρνει βία" αποτελεί νόμο της ζούγκλας και δεν επιτρέπεται να αποτελεί επιχείρημα στα χείλη κανενός.

Φυσικά η εγκληματική ωμότητα πάντα πρέπει να ενδυθεί τον μανδύα της μεγάλης ιδέας. Σήμερα οι διάφοροι "πυρήνες" και "αγώνες" με τα βαρύγδουπα ονόματα δίνουν την αντιεξουσιαστική και αντιφασιστική μάχη τους. Όπως το 1967 κάποιοι θέλαν να σώσουν την Πατρίδα και 30 χρόνια νωρίτερα κάποιοι άλλοι ήθελαν να μείνουν αμόλυντοι από εβραϊκά μιάσματα... Όλες οι μορφές καταπίεσης έχουν τα ίδια μελανά χαρακτηριστικά και ένα ιδεολογικό προπέτασμα.

Η διαφορά είναι στην κυρίαρχη ιδεολογία. Η Ελλάδα εμφορείται από αριστερομανία και έτσι τα "παιδιά" βρίσκουν δυστυχώς ακόμα και σιωπηρούς υποστηρικτές. Φανταστείτε 5 χρυσαυγίτες να γαζώναν με 99 σφαίρες Αλβανούς μετανάστες... Οι αντιδράσεις δε θα ήταν το ίδιο ψύχραιμες.

Πίσω από τη χλιαρή και με αστερίσκους αποδοκιμασία του περιστατικού στο αστυνομικό τμήμα κρύβεται μια νοσηρή αντίληψη της λειτουργίας της κοινωνίας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσο διαδεδομένη είναι. Ωστόσο ας έχουμε όλοι υπ' όψιν ότι η βία δε φέρνει βία, αλλά περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων. Πριν φτάσουμε στον εξοπλισμένο σαν αστακό αστυνομικό που πυροβολεί κάθε περίεργο τύπο με καμπαρντίνα μέσα στο Μετρό (όπως στο Λονδίνο, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα) και σε ελληνικά υπουργεία of Homeland Security που θα βασανίζουν απροκάλυπτα, ας βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι το Κράτος θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιβιώνει.

Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο η ποιότητα της δικής μας επιβίωσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: