14/10/09

Στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ

Με την αλλαγή στάσης της Ντόρας Μπακογιάννη, αφού ως τέτοια ερμηνεύθηκε η αποστροφή της ότι θα είναι υποψήφια όποια διαδικασία και αν επιλεγεί, ένα ακόμα αστείο επιχείρημα των εσωκομματικών της αντιπάλων (και δεν εννοώ απαραίτητα τους κ.κ. Αβραμόπουλο και Σαμαρά) καταρρίφθηκε. Υποτίθεται λοιπόν ότι η Ντόρα φοβόταν την άμεση εκλογή!

Πρόκειται για ανοησία ολκής που αποκαλύπτει τον πανικό της καραμανλικής πλειοψηφίας. Η σύνθεση του εκτάκτου συνεδρίου καθορίστηκε 2 χρόνια πριν, με τον Καραμανλή πανίσχυρο και αναμφισβήτητο αρχηγό. Οι εσωκομματικές ισορροπίες σίγουρα δεν ήταν υπέρ των μητσοτακικών. Επομένως, αν μία από τις δύο διαδικασίες πρέπει να "φοβίζει" την κ. Μπακογιάννη, είναι το συνέδριο με μέλη επιλεγμένα από τον απερχόμενο αρχηγό που δεν την ευνοεί!

Φυσικά και η ίδια η ουσία του επιχειρήματος είναι αβάσιμη, μια που δεν προκύπτει από πουθενά ότι η κ. Μπακογιάννη θα ηττηθεί αν στηθούν κάλπες. Μέχρι στιγμής το αντίθετο φαίνεται ότι θα συμβεί, και δε χρειάζεται δημοσκοπήσεις για να το αντιληφθεί κανείς. Η Ντόρα αποτελεί την πιο ισχυρή προσωπικότητα και δείχνει σαφώς πιο έτοιμη να αντιπαρατεθεί στο ΠαΣοΚ. Μοιάζει δηλαδή η πιο κατάλληλη για να κερδίσει -και αυτό μετράει. Παράλληλα δε βαρύνεται με διασπάσεις, όπως οι δύο σημαντικότεροι ανθυποψήφιοί της.

Στο ιδεολογικό πεδίο επίσης πλεονεκτεί. Δεν μπορεί κανείς λογικός άνθρωπος να υποστηρίξει ότι η υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη δε θα συγκεντρώσει τις ψήφους των "δεξιών" νεοδημοκρατών. Ήταν η ίδια βάση που αποθέωνε μέχρι τις 4 Οκτώβρη τον άνθρωπο που αντιμετώπιζε τη λέξη "Δεξιά" σα διάβολο και μιλούσε για μεσαίο χώρο. Όταν η κ. Μπακογιάννη χάραζε την εξωτερική ποιλιτική της χώρας ήταν και πάλι η ίδια βάση που ξαναψήφιζε Καραμανλή, επομένως κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για ενδοτισμό και υποχωρήσεις. Αλλά και στο μητσοτακικό λαμπρό πεδίο δόξης, την οικονομία, ήταν και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που στήριζαν τον πρώην Πρωθυπουργό όταν εξήγγειλε (με 5,5 χρόνια καθυστέρηση) τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Πώς λοιπόν θα υποθέσουμε ότι η βάση δε θα επιλέξει την Ντόρα, ενώ έδειχνε (και δείχνει!) τυφλή εμπιστοσύνη σε έναν αρχηγό που συνέκλινε τόσο πολύ στον νεοφιλελευθερισμό;

Κι όμως, έχουμε ήδη ένα προηγούμενο που αποδεικνύει πόσο στρεβλές είναι αυτές οι διαδικασίες. Η άμεση εκλογή στο ΠαΣοΚ πριν δύο χρόνια έδωσε στον κ. Παπανδρέου την επανεκλογή του, παρόλο που πολιτικά δεν υπήρχε κανένας λόγος! Μόνο πλεονέκτημά του το όνομά του και η πέραση που συνέχιζε να έχει στους ηλικιωμένους ψηφοφόρους της βάσης. Το ίδιο κάποιοι ελπίζουν να συμβεί με τους παραδοσιακούς καραμανλικούς.

Ναι, η βάση δεν απαρτίζεται από θεότητες, ούτε αποτελεί την κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οποία θα πετύχουν άφεση αμαρτιών πολιτικοί με μεγάλα λάθη στην καριέρα τους (παρεμπιπτόντως, πενήντα χρόνια μετά μόνο ο Μητσοτάκης παραμένει "αποστάτης"). Και σίγουρα μια δημοκρατική διαδικασία δεν αποτελεί πάντα και νίκη της δημοκρατίας -καμιά φορά συμβαίνει το αντίθετο. Μην ξεχνάμε ότι αυτή η βάση ήταν που σε πολύ μεγάλο βαθμό άργησε να αναγνωρίσει την αποτυχία του κ. Καραμανλή, αν την αναγνώρισε. Διαφορετικά η απήχηση που διατηρεί στις τάξεις των νεοδημοκρατών ο καταρρακωμένος πρώην Πρωθυπουργός ανήκει απλά στη σφαίρα του παραλόγου.

"Δεν μπορεί το κόμμα να μένει πίσω ενώ οι άλλοι τραβάνε μπροστά", είναι η άλλη σαχλαμάρα που ακούγεται συνεχώς, "είναι και επικοινωνιακό το θέμα"! Ευτυχώς που επί τόσα χρόνια η ΝΔ είχε καλή επικοινωνιακή τακτική και πετυχημένους συμβούλους. Ίσως κάποιος εξ αυτών αντιληφθεί ότι το κόμμα κινδυνεύει να γίνει ουρά του ΠαΣοΚ, σε μια διαδικασία ούτως ή άλλως επικίνδυνη.

Διότι αρνούμαστε να δεχτούμε ότι η ανόητη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία είναι άλμα προς τα μπρος. Πρόκειται για διαστρεβλωμένη αντίληψη των δημοκρατικών διαδικασιών, με την ίδια λογική που και οι ψηφοφορίες για το αν θα γίνει ή όχι κατάληψη σε μια σχολή δε μειώνουν σε τίποτα την αντιδημοκρατικότητά της. Το παράδειγμα είναι υπερβολικό, αλλά μία εξόχως πολιτική διαδικασία δεν επιτρέπεται να μετατραπεί σε τηλεοπτικό ριάλιτι.

Δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι οι ανοικτές διαδικασίες στα πρότυπα του ΠαΣοΚ είναι παραπλανητικές και επώδυνες. Αν επιλεγεί η διεύρυνση του εκλογικού σώματος, είναι σαφώς προτιμότερη η εκλογή από τα μέλη του κόμματος. Στο κάτω-κάτω, αφού πρόκειται για εσωτερική διαδικασία μιας οργάνωσης είναι και το πιο λογικό: Δεν μπορεί να ψηφίζουν οι περαστικοί, κάποιοι που μόνο θεωρητικά τάσσονται στο πλευρό του κόμματος αλλά επέλεξαν να μην είναι χρωματισμένοι και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με την παράταξη.

Αλλά ας θυμηθούμε το ένδοξο ΠαΣοΚ του 2007: Οι επί 3 μήνες αψιμαχίες ήταν απίστευτες και οδήγησαν σε βαθύτατο εσωκομματικό ρήγμα το οποίο παραμένει ανοικτό. Το κόμμα ήταν επί έναν χρόνο υπό διάλυση και στις δημοσκοπήσεις συναγωνιζόταν με τον ΣυΡιζΑ για τη δεύτερη θέση. Ίσως έχει ξεχαστεί η εικόνα του Κώστα Σημίτη με τα χέρια στο παντελόνι, να μεθοδεύει την εξόντωση του Γιωργάκη...
-"Και αν παραιτηθεί (σ.σ. από την ηγεσία της ΚΟ);"
-"Θα βγάλουμε αύριο άλλον"!!!

Και μην τολμήσει κανείς να σκεφτεί ότι τελικά το ΠαΣοΚ βγήκε κερδισμένο: Επί 5,5 χρόνια ο κ. Παπανδρέου δεν έχει κερδίσει παρά ελάχιστες ψήφους. Ήταν η ΝΔ που κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να επαναπατρισθούν οι πράσινοι ψηφοφόροι.

Το χειρότερο είναι ότι σε αυτό το διάστημα η ΝΔ αφέθηκε ανενόχλητη, και τις συνέπειες τις γνωρίζουμε όλοι. Αυτό ας το θυμούνται τα μέλη της ΝΔ που συνεχίζουν να ομφαλοσκοπούν ενόσω η νέα Κυβέρνηση έχει ήδη υποπέσει στις απολύτως αναμενόμενες αναδιπλώσεις και παλινωδίες της: Αίφνης πρέπει οι υπογραφές με την Κόσκο να γίνουν σεβαστές, η κατάσταση της οικονομίας είναι δύσκολη και απαιτείται νέος δανεισμός (στον οποίο ήδη προχώρησε με την έκδοση ομολόγων) και ας μη συνεχίσουμε, καθώς ούτως ή άλλως η Αντιπολίτευση έχει άλλα προβλήματα...

Για το τέλος έχουμε αφήσει και το πιο χιουμοριστικό επιχείρημα από όλα: Ότι με την εκλογή από τη βάση ο νέος αρχηγός θα απολαμβάνει μεγαλύτερης νομιμοποίησης. Της ίδιας που απήλαυσε προφανώς ο κ. Παπανδρέου το 2004, όταν 1.000.000 (λέμε τώρα) μέλη και φίλοι του ΠαΣοΚ επικύρωσαν τον διορισμό του στην ηγεσία του. Πού, δηλαδή, και να μην ήταν ο μόνος υποψήφιος!

Όλα αυτά μήπως και καταλάβουμε ότι πέρα από τις διαδικασίες και τις ατελείωτες συζητήσεις υπάρχει μια επόμενη μέρα. Μια μέρα που όποιος και όπως κι αν εκλεγεί θα πρέπει να παραλάβει ένα κόμμα ενωμένο και βιώσιμο. Τότε θα φανεί και η νομιμοποίηση του νέου αρχηγού, όχι από τους σταυρούς που έλαβε, αλλά από την πολιτική και τις ικανότητές του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: