27/11/09

Το σύστημα δεν ηττάται ποτέ

Ο κ. Σαμαράς επαναλαμβάνει ότι παλεύει με το σύστημα και ότι η βάση θα καταφέρει να το νικήσει. Μόνο που ο συγκινητικός αγώνας του εντοπίζεται αποκλειστικά και μόνο στα κείμενα των ομιλιών του. Η πραγματικότητα απέχει πάρα πολύ.

Το μόνο σύστημα είναι αυτό που έχει αναδείξει τον κ. Σαμαρά σε επικρατέστερο διεκδικητή της ηγεσίας. Είναι απολύτως αληθές ότι ο πρώην υπουργός διαθέτει ισχυρότατη υποστήριξη -δε θα μπορούσε να ιδρύσει αυτόνομο κόμμα στην αντίθετη περίπτωση. Είναι επίσης αληθές ότι η συμμαχία με τον κ. Αβραμόπουλο εντάσσεται στη λογική της λειτουργίας ενός συστήματος. Όμως αυτά ούτε κολάσιμα, ούτε καν ουσιαστικά δεν είναι.

Ο βασικότερος μηχανισμός υποστήριξης του κ. Σαμαρά αποτελεί και την απόδειξη ότι είναι ακατάλληλος για την ηγεσία. Δεν είναι ούτε η (μελανή) πολιτική του σταδιοδρομία (μεγάλο μέρος της οποίας εξελίχθηκε εκτός ΝΔ), ούτε ο ουσιαστικός πολιτικός του λόγος που τον ανέδειξαν. Ακόμα και μετά την επιστροφή του στο κόμμα, κάθε άλλο παρά ξεχώρισε από το γενικευμένο κλίμα δοξολογίας του Καραμανλή. Τα δε επιχειρήματά του στην τωρινή πολιτική αντιπαράθεση χαρακτηρίζονται από έλλειψη ρεαλισμού, αν όχι αφέλεια. Τα ψαρέματα στα καθαρά νερά και η επιστροφή της οικογένειας πριν το μάζεμα των γειτόνων αποκαλύπτουν παντελή απουσία οξυδέρκειας και επαφής με την πραγματικότητα. Τη στιγμή που το αμφιταλαντευόμενο κομμάτι των ψηφοφόρων εκλέγει κυβερνήσεις, ο κ. Σαμαράς επαγγέλλεται έναν νέο ΛαΟΣ -χωρίς το επικοινωνιακό χάρισμα του Καρατζαφέρη.

Το σύστημα απεγνωσμένα έψαχνε αντίπαλο απέναντι στην Ντόρα, έχει δε ένα όνομα: αντιμητσοτακισμός. Αυτό είναι το μόνο υπαρκτό σύστημα. Το δυστύχημα είναι ότι μέσα στον αυτισμό και την απελπισία του δεν μπόρεσε καν να επιλέξει έναν αξιόλογο υποψήφιο και κατέληξε στον πρώτο που οι ιστορικοί συνειρμοί υποδείκνυαν... Η προπαγάνδα έφτασε ακόμα και στο σημείο να υποστηρίξει ότι η Ντόρα... φοβάται μια διαδικασία που η ίδια είχε προτείνει από το 2000!

Για τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη η αντιμετώπιση είναι εξωφρενικά άδικη. Όχι μόνο διότι επί των ημερών του η ΝΔ συγκέντρωσε υψηλότατα ποσοστά και επικράτησε σε τρεις εθνικές εκλογές, αλλά κυρίως διότι ηγήθηκε της πιο αποφασισμένης Κυβέρνησης που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την πολιτική '90-'93, ο Μητσοτάκης επέδειξε τσαγανό. Όμως και επί της ουσίας, έθεσε τις βάσεις για τις επόμενες δεκαετίες. Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίστηκαν έπειτα εκσυγχρονισμός, η μεταρρύθμιση Σιούφα στο ασφαλιστικό παρέμεινε ανέγγιχτη, για τη σύνθετη ονομασία των Σκοπίων (ο Σαμαράς χωρίς ντροπή παριστάνει σήμερα τον πατριώτη, αλλά δεν τολμά να την απορρίψει, όπως έκανε τότε τάχα για λόγους αρχής) ακόμα παρακαλάμε, ο νόμος Κούβελα δε φτιάχτηκε με την πασοκική λογική να ψοφήσει το γαϊδούρι του γείτονα και θα μπορούσε να δώσει ισχυρότατη πλειοψηφία, αλλά ο Μητσοτάκης δε διέλυσε τη Βουλή και τόλμησε όσα τόλμησε με έναν και με δύο βουλευτές πλειοψηφία... 11 χρόνια μετά ο χιλιομυριοϋμνημένος ηγέτης δε σκέφτηκε έστω κάτι τόσο τολμηρό με 165 έδρες. Το '90 ξηλώνονταν τα πεζοδρόμια για κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία... Ωστόσο, ο Μητσοτάκης παραμένει ένας δαίμονας για το κομματικό κατεστημένο.

Ας μην αμφιβάλλει λοιπόν ο κ. Σαμαράς. Η νίκη είναι δική του. Με το σύστημα δεν μπορεί κανείς να τα βάλει. Αυτό δεν ηττάται ποτέ. Ακόμα και όταν τάσσεται υπέρ ενός καταφανέστατα ανεπαρκούς υποψηφίου, ασορτί με τον τραγέλαφο που κάποιο άλλο σύστημα (με την ίδια ανόητη εκλογή από τη "βάση") μάς έχει επιβάλει για Πρωθυπουργό.

18/11/09

Κάτω από τη βάση

Μέρα με τη μέρα η απαισιοδοξία για τις δυνατότητες της νέας Κυβέρνησης δικαιώνεται. Όμως οι δυνατότητες είναι ένα ζήτημα, οι προθέσεις ένα άλλο. Οι δυνατότητες περιορίζονται από πλήθος παραγόντων: εκλογικό κόστος, απροθυμία σύγκρουσης με φιλικές συνδικαλιστικές ομάδες, οργανωμένα συμφέροντα, ακατάλληλα πρόσωπα σε δύσκολες θέσεις... Οι προθέσεις αποτελούν την πολιτική στρατηγική. Είναι λοιπόν η έλλειψη σοβαρής στρατηγικής που εξοργίζει περισσότερο, ο απεριόριστος λαϊκισμός που πλήττει συνεχώς τους νεόκοπους εθνοσωτήρες.

Από τα πολλά παραδείγματα θα περιοριστούμε σε ένα, στο οποίο όλοι πρέπει να επιδεικνύουμε ιδιαίτερη ευαισθησία: την Παιδεία.

Μία από τις πρώτες εξαγγελίες του ΠαΣοΚ, διά της αρμοδίας (και αξιόλογης) υπουργού κ. Διαμαντοπούλου, είναι η κατάργηση της βάσης του 10. Από μόνη της η υπόθεση έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Θα ήταν απλά μια κυβερνητική επιλογή, αν είχε τεθεί στη σωστή της βάση. Αν δηλαδή η Κυβέρνηση καταργούσε τη βάση απλά για να στηρίξει τις περιφερειακές οικονομίες διά των φοιτητών, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τον κοινωνικό χαρακτήρα της απόφασης, χωρίς βεβαίως να παρακάμψουμε το λαϊκιστικό στοιχείο. Η προσπάθεια όμως να απαξιωθεί ένα από τα (ελάχιστα) σωστά μέτρα της ΝΔ ως "αποτυχημένο" γεννά προβληματισμούς, έστω και αν η αλήθεια είναι άλλη.

Η Πολιτεία, οποιουδήποτε χρώματος, πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζει τους φοιτητές ως κινούμενα πορτοφόλια. Μπορεί η φοιτητική ζωή να είναι συνυφασμένη με καφετέριες, κλαμπ και σουβλατζίδικα, όμως είναι απίστευτα προσβλητικό για ένα τόσο ζωντανό και δραστήριο κομμάτι της κοινωνίας να γίνεται αντιληπτό μόνο ως καταναλωτικό δυναμικό. Μέτρα τόνωσης της περιφέρειας θα μπορούσαμε πολλά να σκεφτούμε. Δεν είναι ανάγκη να φυτεύουμε τμήματα ανά την Ελλάδα για να στηρίξουμε τις πατρίδες βουλευτών και υπουργών.

Ακόμα και με τη σημερινή κατάσταση μία έντιμη ηγεσία θα τολμούσε να περικόψει θέσεις από τα υπερφορτωμένα κεντρικά Πανεπιστήμια υπέρ των μικρότερων. Να περιορίσει τις μετεγγραφές εσωτερικού. Να απαγορεύσει τις μετεγγραφές εξωτερικού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν το κάνει;

Τον Ιούνιο ένα από τα άρθρα που κάθε χρόνο οι έγκυροι αναλυτές επαναλαμβάνουν θα μάς θυμίσει τις "μελέτες" που δείχνουν ότι οι περισσότεροι μαθητές δεν πετυχαίνουν σε σχολές που επιθυμούν. Πώς αυτή η παρατήρηση συμβαδίζει με τον πόνο του υπουργείου να μη μείνουν κενές θέσεις; Εάν δηλαδή αυτό ισχύει και η βάση καταργηθεί, του χρόνου τα τμήματα αυτά θα γεμίσουν; Προφανώς και όχι. Δεν μπορεί από τη μια να υποκρινόμαστε πως μας λυπεί το γεγονός ότι οι νέοι σπουδάζουν κάτι που δεν αγαπούν και από την άλλη να πασχίζουμε να γεμίσουμε τμήματα μηδενικού επαγγελματικού μέλλοντος που ξεφύτρωσαν για μικροκομματικούς λόγους!

Ας επιστρέψουμε όμως στην καινοφανή θεωρία του υπουργείου. Το μέτρο έχει αποτύχει διότι δεν επέτυχε τη βελτίωση του επιπέδου των φοιτητών. Πάνω σε αυτό μερικές σκέψεις...

Ανεξάρτητα από το αν η βάση βελτιώνει καθοριστικά, ελάχιστα ή καθόλου το επίπεδο, η εισαγωγή στα ανώτατα (sic) ιδρύματα φοιτητών με βαθμό κάτω από 10 σίγουρα δε συμβάλλει θετικά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Για να μιλάμε και σοβαρά, η επίτευξη αυτού του ορίου, αν δεν αγγίζει τα όρια του γελοίου, σίγουρα δεν αποτελεί και ιδιαίτερα δυσπρόσιτο στόχο. Οι έχοντες μνήμη ας αναρωτηθούν: οι ίδιοι "εκπαιδευτικοί αναλυτές" (κατά δήλωσίν τους) που χαρακτήριζαν τα θέματα των φετινών Πανελλαδικών "προεκλογικά", πώς μπορούν σήμερα να βάλλουν κατά της βάσης; Επιτέλους, αφού τα θέματα ήσαν τόσο εύκολα (οι ίδιοι έτσι υποστήριζαν τον Ιούνιο), η αποτυχία κάποιων μαθητών γιατί πρέπει να αποδοθεί σε αδυναμίες του συστήματος; Γιατί πρέπει να αποδοθεί οπουδήποτε; Σε καμία χώρα του κόσμου δεν πετυχαίνουν όλοι οι υποψήφιοι, χωρίς αυτό να εκλαμβάνεται ως αδυναμία και αποτυχία των εξετάσεων.

Αποτελεί δε αυτονόητη προϋπόθεση κάθε φοιτητής να έχει αποκτήσει ένα μίνιμουμ γνώσεων πριν εισέλθει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν καταλαβαίνουν οτι είναι ντροπή για τα ίδια τα Πανεπιστήμια να έχουν φοιτητές με μονοψήφια απολυτήρια; Τη στιγμή μάλιστα που οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι το 10 πιάνεται εύκολα με τις σημερινές συνθήκες, για κάθε στοιχειωδώς μελετημένο μαθητή.

Το βασικότερο ωστόσο είναι άλλο. Αν το 10 δεν πέτυχε να βελτιώσει το επίπεδο των φοιτητών, γιατί το υπουργείο δεν εξετάζει η βάση αυτή να μεγαλώσει, αντί να καταργηθεί; Την απάντηση τη γνωρίζουμε όλοι, όμως ας δούμε ότι δεν πρόκειται για σοφιστεία.

Το χαμηλό επίπεδο των φοιτητών μπορεί να αντιμετωπισθεί είτε με τη "βελτίωση" όλων, είτε με την "αποβολή" των χαμηλού επιπέδου, δηλαδή είτε με τη βελτίωση συνολικά της εκπαιδευτικής διαδικασίας, είτε με περιορισμό των εισακτέων.

Το δεύτερο λοιπόν ακούγεται γνωστό. Λιγότερες θέσεις, μεγαλύτερη βάση ή αυστηρότερες εξετάσεις, ώστε και ο κ. Κάτσικας να μη βρίσκει τα θέματα των Πανελλαδικών "προεκλογικά". Ούτε όμως και η πρώτη πρόταση, όσο ευκταία και αν μοιάζει, δεν είναι πολιτικά αθώα.

Αν στη μια περίπτωση οδηγούμαστε σε αυστηροποίηση των εξετάσεων ή, γενικότερα, αυστηροποίηση των προϋποθέσεων εισαγωγής, η βελτίωση της ίδιας της εκπαίδευσης είναι ταυτόσημη με συνολικά την αυστηροποίησή της. Σε αυτήν την περίπτωση δε θα μειωθεί απλά ο αριθμός των φοιτητών, αλλά μοιραία και των αποφοίτων του Λυκείου!

Όσο και να το αρνούμαστε είναι βιολογικός νόμος ότι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες πνευματικές δυνάμεις, όπως ούτε σωματικές, ούτε καλλιτεχνικές. Όσο ρατσιστικό και αν ακουστεί (αλλά δεν είναι), δεν είναι όλοι οι μαθητές κατάλληλοι για το Πανεπιστήμιο. Αυτό δεν είναι κακό. Η κοινωνική απαίτηση για σπουδές δεν οδηγεί στην επιτυχία και την ευτυχία. Κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος για κάτι διαφορετικό.

Ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα θα ξεκινούσε ακριβώς από την εκτίμηση των δυνατοτήτων κάθε μαθητή. Κρησσάρες δίκαιης αξιολόγησης θα εμφανίζονταν σε κάθε τάξη, όχι στις τελικές εξετάσεις αλλά κάθε μέρα. Και αυτό που φαντάζει στα μάτια μας -και που είναι- επιθυμητό και ιδανικό θα οδηγούσε και πάλι στο ίδιο (πολιτικά οδυνηρό) αποτέλεσμα: λιγότερους φοιτητές. Διότι όσοι αξιολογούνταν ως "αδύναμοι" θα είχαν οδηγηθεί σε άλλα προγράμματα ενός σωστού κοινωνικά και εκπαιδευτικά συστήματος, εκεί όπου οι δικές τους δυνατότητες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και τα ελλείμματά τους να καλυφθούν με επιστημονικό, εξατομικευμένο εν ανάγκη, τρόπο.

Όταν αντιμετωπίζουμε τους πάντες ως ίσους είμαστε υποχρεωμένοι να περιοριστούμε στη μετριότητα. Η μεγαλύτερη ανισότητα και ο πιο απάνθρωπος ρατσισμός είναι το να μη δεχόμαστε τις αδυναμίες του άλλου. Αν ξεπεράσουμε αυτή τη συμπεριφορά, που λόγω των πολυετών αριστερίστικων επιδράσεων μάς στραγγαλίζει ως κοινωνία σε πολλούς τομείς, ξεπροβάλλει η αλήθεια. Οι συνάνθρωποί μας που υστερούν πρέπει να αγκαλιαστούν από το σύστημα, και όχι να αντιμετωπίζονται ως ίδιοι με τους υπόλοιπους, δηλαδή να καταδικάζονται σε αποτυχία. Αντίστοιχα, σε όσους υπερέχουν πρέπει να δίνονται όλα τα εφόδια για να διαπρέψουν, και όχι να ρίχνονται στην ομήγυρη.

Όσα όμορφα και αν ακούμε η ίδια η ζωή είναι σκληρά ταξική. Στη φύση ο ισχυρότερος επιβιώνει. Αντίθετα, ανθρωπιά σε μια κοινωνία σημαίνει οι ισχυροί, αντί να εξοντώνουν τους υπόλοιπους, να τους φροντίζουν και να εργάζονται για το κοινό καλό. Να, λοιπόν, γιατί η ελληνική κοινωνία είναι απάνθρωπη: Είναι ανίκανη να βοηθήσει τους έχοντες ανάγκη και απρόθυμη να αποδεχθεί τους ξεχωριστούς.

Αν η κ. Διαμαντοπούλου πραγματικά ενδιαφερόταν για το επίπεδο των φοιτητών δε θα καταργούσε τη βάση του 10, αλλά θα πρότεινε τη βάση του 15. Αν ήθελε καλύτερα Πανεπιστήμια θα καταργούσε τμήματα και θα περιόριζε τις θέσεις. Τίποτε από όλα αυτά δεν την ενδιαφέρει.

Τουλάχιστον ο δρόμος μέχρι τον πάτο που όρισε ο προκάτοχός της (και φέρελπις για τους απελπισμένους νεοδημοκράτες), Άρης, μοιάζει μακρύς. Μέχρι να ακούσουμε και από αυτήν ότι οι νόμοι είναι κάτι παλιόχαρτα που δικαιούμαστε να γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια όταν "πίσω από τα νούμερα κρύβονται άνθρωποι", μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο και να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι μία από τις ελάχιστες αξιόλογες παρουσίες της τραγελαφικής Κυβέρνησης μπορεί -και θα τολμήσει.

17/11/09

Με τέτοιους φίλους...

Ο κ. Μαρκόπουλος έχει πάρει σβάρνα τα κανάλια και επαναλαμβάνει τις ίδιες και τις ίδιες ανοησίες. Φυσικά κανένας από τους εμπλεκόμενους στο τηλεπανηγύρι δε διακρίνεται για την πρωτοτυπία των θέσεών του, όμως ο συγκεκριμένος (πρώην υπουργός) έχει ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητος. Με το εξυπνακίστικο ύφος του εμμένει σε αυτή την ηλιθιότητα που για τον ίδιο πρέπει να μοιάζει με πολύ μεγάλη εξυπνάδα, αλλά για τον νεοδημοκράτη, τη "βάση" που λένε, αποτελεί προσβολή το λιγότερο. Το ΦΕΚ με το οποίο ο Μητσοτάκης... παραιτήθηκε το 1993! Μόνος του!

Τι να πει κανείς; Να μπούμε στην ουσία, ότι σε συνέντευξη στον Ελεύθερο Τύπο λίγες μέρες πριν την ανεξαρτητοποίηση Σιμπιλίδη ο τότε Πρωθυπουργός δήλωνε "150=Εκλογές"; Δε νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Από την άλλη όμως το 93 ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε μόνος του και χωρίς λόγο. Στην εγκεφαλική τρικυμία του κ. Μαρκόπουλου ο Καραμανλής το 2009 γιατί δεν παραιτήθηκε μόνος του, αλλά έφταιγαν η Ντόρα και ο Σουφλιάς;

Χίλια μπράβο στον Δημήτρη Οικονόμου. Στην "Πρώτη Γραμμή" ο Μαρκόπουλος έκανε την τρίτη εμφάνισή του σε δέκα ώρες για να ξαναπεί τα ωραία του. Όχι μόνο δεν του χαρίστηκε, αλλά είναι και ο μόνος δημοσιογράφος τόσα χρόνια που έθεσε την περίφημη δήλωση Μητσοτάκη για τα δέκα χρόνια στην αληθή βάση της. Για άλλη μία φορά: Ο Μητσοτάκης είχε πει ότι αν το θέμα λυθεί με σύνθετη ονομασία (τότε κυκλοφορούσε το Σλαβομακεδονία) σε δέκα χρόνια κανείς δε θα το θυμάται. Και σήμερα αντί να του αποδίδουμε το δίκαιο διαστρέφουμε την αλήθεια.

Ο Σαμαράς πρέπει να μαζέψει ανθρώπους σαν τον Μαρκόπουλο διότι τον εκθέτουν. Επίσης πρέπει να συμμαζευτεί και ο ίδιος. Διότι την επόμενη φορά που θα μας πει ότι πολεμάει τα συστήματα, καλόν θα είναι να μας εξηγήσει τι προσέφερε στον Αβραμόπουλο που τού είχε αρνηθεί η Μπακογιάννη, πώς ξαφνικά όλα τα βρώμικα ΜΜΕ τον στηρίζουν και κυρίως πώς γκάλοπ που αδυνατούν να προσδιορίσουν καν το εκλογικό σώμα έχουν αποτελέσει το κυριότερο μέσο προπαγάνδας υπέρ ανατροπής του κλίματος. Οι ίδιες εταιρίες που δεν μπορούσαν να προβλέψουν το εκλογικό αποτέλεσμα και που πριν ενάμιση χρόνο έδιναν δεύτερο κόμμα τον ΣυΡιζΑ σήμερα πόσο αξιόπιστες θεωρούνται;

10/11/09

Μόνη απέναντι σε όλους

Εάν η Ντόρα Μπακογιάννη είχε πάρει σειρά στην κομματική επετηρίδα και αισθανόταν το νούμερο 2 του κόμματος μάλλον έχει συλληφθεί απροετοίμαστη. Σήμερα δίνει μία άνιση μάχη με τρόπο παλικαρίσιο -οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της.

Ο παραλογισμός των αντιπάλων της, βέβαια, δεν έχει όρια.

Η κ. Μπακογιάννη υποτίθεται ότι βαρύνεται για την κατάντια τής ΝΔ, αφού επί χρόνια αποτελεί κορυφαίο κομματικό στέλεχος. Προφανώς αυτό δεν ισχύει για τον κ. Σαμαρά, αφού απλά ήταν εκτός κόμματος. Με ποια λογική η κατάρρευση της ΝΔ το '93, που ο επίδοξος αρχηγός της διηύθηνε με μαεστρία, και η προδοσία του έχουν αναχθεί σε πλεονέκτημα παραμένει αδιευκρίνιστο.

Παράλληλα η κ. Μπακογιάννη βαρύνεται με την... αποστασία του '65! Μόνο που ήταν ο πατέρας της, όχι η ίδια, που απέσυρε τη στήριξή του από την Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, δηλαδή όχι ιδεολογικά συγγενούς κόμματος, ενώ η ιστορική πραγματικότητα δε δικαιολογεί και ιδιαίτερα τον όρο "αποστασία" που έχει επιβληθεί από τους αντιπάλους τής ΝΔ, τη στιγμή που π.χ. η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ έχει αγνοηθεί... Ο Σαμαράς τη ΝΔ εγκατέλειψε, δική της Κυβέρνηση έριξε, αυτήν καταδίκασε σε 11ετή παραμονή στην Αντιπολίτευση. Ήταν ο ίδιος και όχι ο πατέρας του.

Όταν η συζήτηση γυρνά στα Ιουλιανά του '65 το ιστορικό ενδιαφέρον κορυφώνεται, ενώ το '93 αποτελεί μακρινό παρελθόν και η σημερινή βάση ήταν στο Δημοτικό (το '65, βεβαίως, ήταν αγέννητη...)! Τότε παίρνει σειρά το μέλλον. Ας μιλήσουμε λοιπόν για ένα μέλλον, το οποίο ο κ. Σαμαράς οραματίζεται με όρους παλαιολιθικής Δεξιάς! Επιμένουμε: Οι δεξιοί περιήλθαν σε κατάσταση απόγνωσης με την ιδεολογική απογύμνωση επί Καραμανλή, αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέψουμε 50 χρόνια πίσω, απλά για να διαπιστώσουμε ότι χρειάζεται ανανέωση η ιδεολογική φαρέτρα του κόμματος.

Με τους όρους του τριπτύχου των εμπεδωμένων αξιών που καπηλεύθηκε η Χούντα (Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια) δεν μπορεί να προκύψει σύγχρονη πολιτική πρόταση. Έχουμε επισημάνει πολλάκις ότι πρόκειται για αυτονόητες πτυχές του τρόπου ζωής των Ελλήνων και δεν επιτρέπεται να τίθενται στο τραπέζι της αντιπαράθεσης. Παράδειγμα: Είναι εξωφρενικό ο κ. Σαμαράς να υποστηρίζει ότι, εν ολίγοις, θα προστατέψει την αγάπη για την Πατρίδα από την απόπειρα της Ακροδεξιάς να τη μονοπωλήσει. Αλίμονο αν τίθεται υπό αμφισβήτηση η φιλοπατρία της πολιτικής ηγεσίας! Ομοίως, η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί αυτονόητο στόχο για κάθε κόμμα και κάθε πολιτικό. Το πρόβλημα είναι η επίτευξη των στόχων, όχι τα συνθήματα...

Βασικότατο επιχείρημα των "σαμαρικών" είναι ότι η κ. Μπακογιάννη αποτελεί έκφραση της οικογενειοκρατίας. Την ίδια στιγμή ο κόσμος απαντά στις δημοσκοπήσεις ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημά της είναι ακριβώς αυτό, το επώνυμό της! Άλλα μεγάλα πλην της Ντόρας; Ότι συνέβαλε στην κακή εικόνα της ΝΔ (ο Σαμαράς δεν έγινε άραγε υπουργός, όταν αποφάσισε να γυρίσει ή μήπως ο απερχόμενος Πρόεδρος Καραμανλής, στο όνομα του οποίου όλοι πίνουνε νεράκι, έφταιγε λιγότερο;), αλλά και ότι είναι... γυναίκα!!!

Μέσα σε ένα απόλυτα εχθρικό περιβάλλον, η κ. Μπακογιάννη σύρθηκε να συναινέσει στην εγκληματική πολιτική πασαρέλα των "ανοικτών διαδικασιών". Μόνο που η σοφή βάση έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ευάλωτη στην προπαγάνδα των συμφερόντων. Διότι η προτίμηση προς τον Σαμαρά είναι πλέον εξώφθαλμη.

Η στήριξη Αβραμόπουλου ήταν αναμενόμενη και δεν πρόκειται να μεταβάλει ιδιαίτερα το σκηνικό. Οι συνθήκες ήταν από την αρχή ευνοϊκές για τον Σαμαρά, και το είχαμε επισημάνει. Η Ντόρα σε δεύτερο γύρο δύσκολα θα επιβληθεί. Σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ θα μείνει βαριά τραυματισμένη από την πρεμούρα κάποιων να την καταστήσουν ουρά του ΠαΣοΚ.

Όσοι πάλι επιμένουν ότι και ο Παπανδρέου προτίμησε το "μικρό πλην τίμιο" κόμμα και τελικά κέρδισε με 10,44%, ας θυμηθούν ποιος είναι ο Πρωθυπουργός μας. Είναι ο άνθρωπος που επί 5,5 χρόνια δεν έχει καταφέρει να επιβληθεί στο κόμμα του. Είναι ο άνθρωπος που δυσκολεύεται να εκλέξει γραμματέα (κάποτε στα συνέδρια μετράγανε τα λευκά όταν επανεκλεγόταν ο Σημίτης ως μόνος υποψήφιος, σήμερα η μειοψηφική εκλογή Ξυνίδη πέρασε στα ψιλά). Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει προσελκύσει καμία ψήφο από το 2004.

Πώς κέρδισε; Κέρδισε επειδή οι σημερινοί οπαδοί του Σαμαρά (στην πλειοψηφία τους) όταν η ΝΔ βάδιζε από το κακό στο χειρότερο επεδείκνυαν την αηδιαστικότερη κομματική πειθαρχία και την τυφλή καραμανλολατρεία. Τη διεφθαρμένη ηγεσία ακολουθούσε μια εξίσου διαβρωμένη βάση, η βάση που δεν τόλμησε να φωνάξει και να αφυπνίσει τον μακάριο "καταλληλότερο", η βάση που έψεγε υποκριτικά τον νόμιμο ανήθικο Βουλγαράκη, αλλά που επεδίωκε τη "θεσούλα".

Για το κατάντημα της ΝΔ φταίνει και όλοι αυτοί που επί 5,5 χρόνια απλά χειροκροτούσαν, αντί να στέκονται κριτικά. Αυτοί συνιστούν το άνοιγμα στην κοινωνία. Αυτοί θα συμβάλουν στον εκσυγχρονισμό.

Δεν είναι απλά αυτοί που έβλεπαν, αλλά σιωπούσαν. Είναι οι ίδιοι οι ανήμποροι έστω να δουν. Τυφλωμένοι από το αδικαιολόγητο κομματικό πάθος, δεν τόλμησαν ποτέ να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στην απόλυτα αποτυχημένη Κυβέρνηση Καραμανλή. Ούτε καν τώρα, μετά την κραυγαλέα περιφρόνηση της κοινωνίας...

Αυτοί, οι μωροί και τυφλοί, θα εκλέξουν τον επόμενο αρχηγό του κόμματος.

9/11/09

Η πλατφόρμα Σαμαρά

Πιθανότατα ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι οπαδός των αναλυτών που περιέγραφαν τις διεργασίες στο κόμμα της Κεντροδεξιάς από το 2004 και έπειτα. Σε αυτήν την περίπτωση θα ήξερε ότι ήταν ο "μεσαίος χώρος" και η "πλατειά κοινωνική συμμαχία" που είχαν δώσει την ισχυρή λαϊκή εντολή στον Κώστα Καραμανλή, και όχι η ιδεολογική πλατφόρμα της Δεξιάς. Επίσης θα ήξερε ότι η "ευφυής" απομόνωση της Ακροδεξιάς (με τη διαγραφή Καρατζαφέρη και την ίδρυση του ΛαΟΣ) είχαν απαλλάξει τη ΝΔ από τα βαρίδια του παρελθόντος. Φυσικά πολλάκις έχουμε αναλύσει τα κενά και τα λάθη των λούλειων προσεγγίσεων. Μόνο που η πλατφόρμα του κ. Σαμαρά είναι ακόμα πιο άστοχη και παρωχημένη.

Ο πρώην υπουργός φέρεται ως ο γνήσιος εκφραστής των ιδεωδών της Δεξιάς. Κάτι που προξενεί απορία, με δεδομένο ότι στον δεξιό ψηφοφόρο έχουν καλλιεργηθεί με συνεπειά επί δεκαετίες ισχυρά ενοχικά σύνδρομα... Ο κ. Σαμαράς απευθύνεται στο θυμικό και, με τον υφέρποντα κομματικό αντιμητσοτακισμό, πιθανότατα θα επικρατήσει τής κ. Μπακογιάννη. Όμως αν επιμείνει και μετά τις διαδικασίες στην πλατφόρμα του, η λογική θα έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Αποτελεί τον απόλυτο παραλογισμό η θέση ότι η ΝΔ θα ξαναγίνει Κυβέρνηση επαναπατρίζοντας "δεξιές" ψήφους και αγνοώντας το Κέντρο. Η στροφή προς την ιδεολογική καθαρότητα έχει τεράστιο ενδιαφέρον, αλλά αφενός δε συμβαδίζει καθόλου με την πορεία του κόμματος, αφετέρου δεν κερδίζει εκλογές.

Οι ίδιοι οι αριθμοί δε βγαίνουν, ακόμα και αν η ΝΔ καταπιεί ολόκληρο τον ΛαΟΣ. Φυσικά πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σημαντική αποχή, καθώς είναι πάρα πολλοί αυτοί που ψήφισαν ΝΔ το 2004, αλλά δε μετακινήθηκαν προς το ΠαΣοΚ.

Αν επανέλθουμε στη μετεκλογική ανάλυση δύο παράμετροι πρέπει να ληφθούν υπ'όψιν: Η πρώτη έχει να κάνει με τη μηδενική ενίσχυση του ΠαΣοΚ σε σχέση με το 2004. Πράγματι, πέντε χρόνια μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει κερδίσει παρά ελάχιστες ψήφους (σε απόλυτα νούμερα). Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ παραμένουν στο μαντρί απλά απέχοντας. Το μόνο που σημαίνει είναι ότι ο Παπανδρέου έχει αποτύχει να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, τίποτε άλλο. Με άλλα λόγια, η αποχή δεν είναι απλή αποδοκιμασία μιας κακής Κυβέρνησης, αλλά αποδοκιμασία και των δύο μεγάλων κομμάτων. Έτσι, είναι η πολιτική πράξη που θα προσελκύσει αυτήν την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων.

Οδηγούμαστε έτσι στη δεύτερη παράμετρο, που είναι η ευκολία μετακίνησης ψηφοφόρων μεταξύ ΠαΣοΚ και ΝΔ. Οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος και η οξύτητα έχουν υφεθεί και ο κόσμος γυρεύει τον άξιο κυβερνήτη, όχι τον αγνό ιδεολόγο, ούτε τον δεινό ρήτορα που θα γοητεύσει τα πλήθη.

Με βάση τα παραπάνω προξενεί απορία η πλατφόρμα του κ. Σαμαρά, που υποτίθεται ότι στρέφεται προς την αλίευση ψήφων εκ δεξιών. Οι ψήφοι αυτές απλά δεν υπάρχουν. Η ΝΔ πλήγωσε την ιδεολογία των ψηφοφόρων της, αυτό το έχουμε επισημάνει πρώτοι εδώ και πολύν καιρό. Όμως π.χ. τα γεγονότα του Δεκεμβρίου δεν αποξένωσαν τους δεξιούς ψηφοφόρους λόγω της κατάρρευσης ενός κράτους νόμου και τάξεως (που θα συμβάδιζε με τις προσδοκίες της Δεξιάς). Κατέδειξαν την ανικανότητα της Κυβέρνησης να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών. Οι ψηφοφόροι δεν εγκατέλειψαν μια όχι αρκετά δεξιά ΝΔ, εγκατέλειψαν μια Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο και λύσεις.

Ο μεσαίος χώρος δεν αποτελεί ιδεολογία, θα επιμείνουμε. Περιγράφει ωστόσο, ανεπαρκώς ίσως, το φαινόμενο της πολιτικής ωρίμανσης μιας μερίδας του εκλογικού σώματος. Έτσι η πλατφόρμα Σαμαρά πολιτικά αποτελεί εγγύηση εκλογικής αποτυχίας και, αντιθέτως, αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα της αντιπάλου του.

Αυτό πάντως που δεν προκαλεί καμία έκπληξη είναι ότι η εσωκομματική αντιπαράθεση δεν αγγίζει την ουσία, δηλαδή τα προβλήματα του τόπου. Ειδικά σε μια περίοδο που οι πολίτες αγωνιούν για το μέλλον του, οι διεκδικητές της ηγεσίας θα έπρεπε να αναπτύξουν τις προτάσεις τους και όχι αφελείς ιδεολογικές ρητορείες.

Με τη διαδικασία πασαρέλας που επελέγη, και οι δύο υποψήφιοι μοιραία θα διολισθήσουν σε μια στείρα αντιπαράθεση που τίποτα δεν έχει να προσφέρει στο κόμμα και τον τόπο.

5/11/09

30 μέρες ΠαΣοΚ, 30 μέρες χωρίς ΝΔ

Ένας μήνας είναι αρκετός για να αρχίσουν τραβάνε τα μαλλιά τους όσοι πίστεψαν τις προεκλογικές υποσχέσεις; Ούτως ή άλλως, αν πίστεψαν ότι ο Παπανδρέου θα μοίραζε λεφτά, είναι τόσο αφελείς που δε δικαιούνται να διαμαρτύρονται. Με το ένα τρίτο των περίφημων 100 ημερών να έχει παρέλθει, η νέα Κυβέρνηση κινείται σε δύο άξονες: κατάργηση τυφλά και αβασάνιστα όλων των σωστών μέτρων της ΝΔ και αθέτηση των υποσχέσεων.

Οι προεκλογικοί λεονταρισμοί για το λιμάνι του Πειραιά ήταν επόμενο ότι θα ξεσήκωναν τους εργαζομένους. Μία ανοησία που δεν είχε καν αντίκρυσμα σε ψήφους προκάλεσε απώλειες εκατομμυρίων ευρώ. Όσοι σπέρνουν ανέμους θερίζουν θύελλες... Από την άλλη οι μετεκλογικοί λεονταρισμοί των stage έχουν αντίκρυσμα σε ψήφους. Αρνητικό. Και δειλά-δειλά η μοριοδότηση αχνοφέγγει στο βάθος.

Στα εθνικά θέματα βρισκόμαστε προ των πυλών παρέκκλισης από τη διαδικασία διαπραγμάτευσης μέσω του ΟΗΕ με τα Σκόπια. Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι βαίνουν διαρκώς αποθρασυνόμενοι. Και ο αστείος Πρωθυπουργός μας δεν μπόρεσε να βρει έναν σοβαρό άνθρωπο για το υπουργείο Εξωτερικών και το κράτησε ο ίδιος, για να μη λείψει από καμιά φωτογραφία...

Ο κ. Παπακωνσταντίνου ξεκίνησε πολύ χειρότερα από τους προκατόχους του, τους οποίους έψεγε για την απογραφή. Την ίδια τακτική του μαγειρέματος των χρεών, με μεταφορά στον φετινό προϋπολογισμό όλων των χρεωστουμένων, εφάρμοσε χωρίς καν τη δικαιολογία μιας απογραφής. Για να νομιμοποιηθεί να υποστηρίξει ότι μείωσε το έλλειμμα, θαυματουργά μετά από έναν χρόνο, εξέθεσε τη χώρα. Το χειρότερο είναι πως το ΠαΣοΚ τάχα θα μοίραζε λεφτά! Και ήταν η κακιά ΝΔ που εξήγγειλλε φόρους...

Η νέα Κυβέρνηση όπου βάλει το χέρι της τα κάνει μαντάρα. Κατήργησε άνευ λόγου και αιτίας σωστά μέτρα της ΝΔ με προφανή οφέλη για το περιβάλλον, όπως την απόσυρση των αυτοκινήτων και τη δράση για τα κουφώματα. Η επίσημη γραμμή θέλει να μην υπάρχουν χρήματα. Τα οποία βεβαίως βρέθηκαν για να αντικατασταθούν τα κρατικά οχήματα με... υβριδικά! Αξέχαστη και η γκάφα της υπουργού Περιβάλλοντος, σύμφωνα με την οποία τα λεφτά της απόσυρσης θα διατεθούν για την Παιδεία. Τα ίδια λεφτά που δεν υπήρχαν! Με τους ημιυπαίθριους προκλήθηκε αλαλούμ, ενώ το ΠαΣοΚ μοιράζει ψίχουλα και φέρνει τον έναν φόρο πίσω απ'τον άλλον. Μόνο που κανένα κανάλι δε μιλά σήμερα ούτε για χαράτσι, ούτε για φοροεπιδρομή.

Στην Παιδεία ισχύει η ίδια λογική της αντιπολίτευσης στην προηγούμενη Κυβέρνηση, με το ΠαΣοΚ να μαγειρεύει κατάργηση του ολόσωστου μέτρου της βάσης του 10. Τα άρθρα για τους μαθητές που μπαίνουν στα ΤΕΙ με 5 και 7 θα ξανακάνουν την εμφάνισή τους -μαζί με τα δάκρυα για τα καημένα τα παιδιά που το σύστημα τα αναγκάζει να σπουδάσουν εκεί που δε θέλουν.

Φυσικά ο λαϊκισμός έδωσε δυναμικό παρών από την πρώτη στιγμή. Έναν μήνα η Κυβέρνηση προσπαθεί να στελεχώσει με αδιάβλητο τρόπο τα υπουργεία, και τελικά (όλως τυχαίως) οι κολλητοί των υπουργών κρίθηκαν άριστοι αντί των αρεστών. Τα υπουργεία υπολειτουργούν ώστε η νέα Κυβέρνηση να κάνει το κομμάτι της, για πολιτικές θέσεις που είναι αυτονόητο ότι θα καλύπτονταν με πρόσωπα "εμπιστοσύνης" -για να το θέσουμε κομψά.

Μέσα σε όλα η φαυλότητα του ΠαΣοΚ και οι εμμονές των πρωθυπουργικών συμβούλων θα φέρουν κρίση με την Εκκλησία, που κάθε φορά πλήττει πολύ περισσότερο την Κυβέρνηση απ' ό,τι την Ιεραρχία.

Το ΠαΣοΚ κέρδισε με 10,44% και μέσα σε έναν μήνα έχει ήδη δώσει στίγμα ανικανότητας που θα κάνει το εκλογικό σώμα να αναπολεί την κοιμώμενη Κυβέρνηση Καραμανλή. Ας προβληματισθεί ο αναγνώστης με το εξής κουΐζ: Υπάρχει έστω και μία κυβερνητική πρωτοβουλία που να κινείται στη σωστή κατεύθυνση και να συμβαδίζει με τα προεκλογικώς υπεσχημένα;

Την ίδια στιγμή η ΝΔ απολαμβάνει ανοικτές διαδικασίες δημοκρατίας. Όταν φωνάζαμε ότι τα καραγκιοζιλίκια του Παπανδρέου είναι και αποπροσανατολιστικά και διχαστικά, κάποιοι έβλεπαν όνειρα. Όταν επιμέναμε ότι η εκλογή πρέπει να διευθετηθεί τάχιστα, κάποιοι έψαχναν τρόπο να εμποδίσουν την πορεία της Ντόρας προς την εκλογή. Μόνο αυτό τούς ενδιέφερε.

Συγχαρητήρια κύριοι! Το ΠαΣοΚ πορεύεται ανεξέλεγκτο και στη ΝΔ το μόνο θέμα είναι η λάσπη που θα πετάξουμε στην κυρία Μπακογιάννη. Μπράβο και στον κ. Μανώλη. Τον άνθρωπο που δημιούργησε πλείστα όσα προβλήματα στην Κυβέρνηση Καραμανλή με την προσωπική πολιτική του και που σήμερα ανακάλυψε τη Siemens. Άλλωστε πάλι η Ντόρα φταίει: Εκείνη δε φυγάδευσε τον Χριστοφοράκο στη Γερμανία; Όχι; Δεν έχει καμία σημασία.

Όπως δεν έχει σημασία και το παραμύθι ότι "το μακεδονικό σε δέκα χρόνια θα έχει ξεχαστεί". Διότι ήταν ακριβώς ο Σαμαράς που τορπίλισε τη διαδικασία εξεύρεσης λύσης πριν 20 χρόνια. Όταν ο Μητσοτάκης έκανε την περίφημη δήλωση αναφερόταν σε αυτό που σήμερα παρακαλάμε να πετύχουμε: Σύνθετη ονομασία! Τότε για τον Σαμαρά ισοδυναμούσε με προδοσία. Σήμερα είναι η έντιμη λύση! Αλλά πάλι φταίει ο Μητσοτάκης και κατ' επέκτασιν η Ντόρα.

Μόνο που, κύριε Σαμαρά, όσο και να σε αγάπησαν ξαφνικά κάποιοι (γιατί, άραγε;), είσαι προδότης. Και τέτοιος θα παραμείνεις. Προδότης στη συνείδηση των ψηφοφόρων του κόμματος. Της βάσης που ξαφνικά όλοι λατρέψατε.

Ακόμα κι αν η Ντόρα είναι φθαρμένη, ακόμα κι αν δεν είναι η καταλληλότερη για την ηγεσία (που δεν είναι), στο δίπολο με τον συγκεκριμένο αντίπαλο υπερέχει μακράν -και επικοινωνιακά, και σε ικανότητες, και σε χάρισμα. Όποιος θέλει τη ΝΔ του 17%, ας προσέλθει στη χαζοχαρούμενη κάλπη να ψηφίσει Σαμαρά.

Για εμάς, η αποχή από τη γελοία διαδικασία αποτελεί μονόδρομο, διότι δε δεχόμαστε τη νομιμότητά της -όχι διαδικαστικά, αλλά με όρους πολιτικής ουσίας. Και ας αρνούνται κάποιοι να το καταλάβουν.

2/11/09

Και τώρα οι δυο τους

Η απόσυρση τού Δημήτρη Αβραμόπουλου από τη διεκδίκηση της ηγεσίας τής ΝΔ ήταν αναμενόμενη. Από τη στιγμή που το καραμανλικό μπλοκ συνασπίστηκε στο πρόσωπο τού Αντώνη Σαμαρά ήταν σίγουρο ότι οι αριθμοί για τον πρώην Δήμαρχο δεν "έβγαιναν" και περισσότερο σίγουρο ότι δεν επρόκειτο να εκτεθεί σε μία μάχη χαμένη με τόσο θεαματικό τρόπο.

Είναι κρίμα για τον κ. Αβραμόπουλο, ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς ότι ο ξαφνικός έρωτας της εσωκομματικής πλειοψηφίας με τον άνθρωπο που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση της μακροβιότερης σοσιαλιστικής διακυβέρνησης της χώρας εκπορεύεται από την ταπεινότατη βάση της στείρας αντίθεσης στην κ. Μπακογιάννη. Πολιτικά οι καραμανλικοί δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με τη ρητορική τού κ. Σαμαρά. Μην ξεχνάμε ότι ήταν ο απερχόμενος αρχηγός που απέβαλε τον όρο "Δεξιά" από το λεξιλόγιο τού νεοδημοκράτη και ξανοίχθηκε στα θολά νερά του μεσαίου χώρου. Είναι το λιγότερο παράδοξο σήμερα ο κ. Σαμαράς να διεκδικεί την ηγεσία ως ο πλέον "πατριώτης".

Το ίδιο (αν όχι περισσότερο) παράδοξο είναι η κ. Μπακογιάννη να φέρεται ως η "ενδοτική" σε πιέσεις (για να το θέσουμε κομψά) και εν πολλοίς επικίνδυνη (!) για τα εθνικά θέματα, ενώ ήταν ο Καραμανλής που την έχρησε υπουργό Εξωτερικών. Αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε. Ο κ. Σαμαράς μόλις το 2004 επέστρεψε στο κόμμα και η θέση που πρόσφατα κατέλαβε ήταν του υπουργού Πολιτισμού, τη στιγμή που ο λαοπρόβλητος ηγέτης επί χρόνια εμπιστευόταν την Ντόρα με τη χάραξη της εξωτερικής μας πολιτικής. Η βάση, που τότε αποθέωνε τον Καραμανλή, μόλις σήμερα αντελήφθη ότι ήταν επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα; Γιατί δεν είχε αντιδράσει;

Όμως το πλέον ανησυχητικό για το επίπεδο πολιτικής συνείδησης στη χώρα είναι το πόσο ευεπίφορη στην προπαγάνδα απεδείχθη η περίφημη βάση -ειδικά τώρα που θα εκλέξει η ίδια τη νέα ηγεσία. Μέσα σε ένα απόγευμα ο κ. Σαμαράς δεν έγινε απλά αποδεκτός εντός του κόμματος, αλλά και ο αγαπημένος των καραμανλικών. Των καραμανλικών ψηφοφόρων, όχι των στελεχών...

Η άμεση εκλογή έχει ήδη οδηγήσει σε ύπνωση τη ΝΔ, αλλά είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε διάλυση. Όχι βέβαια λόγω της αντιπαράθεσης Ντόρας - Αντώνη, αλλά γιατί πιθανή εκλογή τού δεύτερου δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή. Η ΝΔ θα διασπασθεί -ίσως όχι επίσημα, όμως για ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των νεοδημοκρατών είναι αδιανόητο να ψηφίσουν τον Σαμαρά για Πρωθυπουργό. Αλλά και σε πιθανή εκλογή τής Ντόρας, ο Σαμαράς και η ομάδα του θα καραδοκούν και θα υπονομεύουν συνεχώς τη νέα αρχηγό καθώς θα έχουν συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό ψήφων.

Ο κ. Αβραμόπουλος σήμερα ανακάλεσε την υποψηφιότητά του, αλλά σημείωσε περήφανα ότι συνέβαλε στο να ανοιχτεί η διαδικασία στη βάση. Η συνέχεια δυστυχώς θα αποδείξει αν έχει λόγο να καμαρώνει γι' αυτό.