15/12/09

Αυτά που ποτέ δεν αλλάζουν

Η μετεκλογική ευφορία, η περίοδος χάριτος στη νέα Κυβέρνηση, είναι ένα φαινόμενο που όλοι οι αναλυτές έχουν επισημάνει. Η περίπτωση της Κυβέρνησης Παπανδρέου, που προέκυψε μετά τις εκλογές του Οκτώβρη, δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όμως, όλοι όσοι γνωρίσαμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί επί 35 χρόνια το ΠαΣοΚ, σίγουρα δε θα μπορούσαμε να μοιραστούμε αυτήν την προσδοκία και αισιοδοξία.

Δεν πρόκειται για θέμα ιδεολογίας ή κομματικού οπαδισμού. Δε σχετίζεται ούτε με το ακραία λαϊκιστικό και ρουσφετολογικό παλαιοπαπανδρεϊκό παρελθόν του ΠαΣοΚ, η ρήξη με το οποίο -επί Σημίτη- παρέμεινε ανολοκλήρωτη. Είναι κάτι πολύ πιο απλό: Όσο οι άνθρωποι που απαρτίζουν τον μηχανισμό ενός κόμματος παραμένουν οι ίδιοι, αποκλείεται η ανανέωση και η διαφάνεια να ξεφύγουν από συνθήματα και ευχολόγια.

Μια νέα ηγεσία, είτε ο Παπανδρέου το 2004, αλλά και σήμερα ως νέος Πρωθυπουργός, είτε ο Καραμανλής το 1997 και ο Σαμαράς, όλοι μιλούν για φρέσκα πρόσωπα και ιδέες. Προβαίνουν έπειτα σε αλλαγές στις υψηλόβαθμες κομματικές θέσεις, χωρίς να "ανοίγονται" ουσιαστικά στην κοινωνική βάση των κομμάτων (παρά μόνο στα λόγια και με θεατρινισμούς), αλλά επιλέγοντας βάσει της εσωκομματικής επετηρίδας. Τα νέα πρόσωπα συνήθως είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, αλλά, με συνέπεια χαρακτηριστική, προέρχονται από τις κομματικές θερμοκοιτίδες. Ακόμα και στις ελάχιστες περιπτώσεις που επιλέγονται άτομα πετυχημένα στον τομέα δραστηριότητάς τους, είτε πρόκειται για προσωπικές γνωριμίες των προέδρων, είτε, μη αντέχοντας την πολιτική δυσωδία, αργά ή γρήγορα αποχωρούν.

Γνωρίζοντας ότι η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις γίνονται ολοένα και εντονότερες καθώς πλησιάζουμε στα κατώτερα στρώματα του στελεχειακού δυναμικού, η αδυναμία αντιμετώπισης τους δεν εκπλήσσει. Από τον Παπανδρέου δεν περιμέναμε τίποτε, διότι δεν ήταν αυτός το πρόβλημα, όπως δεν ήταν ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Σημίτης προσωπικά διεφθαρμένοι.

Οι άμεσα εμπλεκόμενοι είναι όσοι κινούνται στις σκιές, οι έμπιστοι παρακοιμώμενοι υπουργών και βουλευτών, που κάνουν τη βρώμικη δουλειά και φέρνουν ψήφους και χρήμα για τα αφεντικά τους. Αυτούς τους "αγνούς" αγωνιστές της παράταξης, που αφιερώνουν τη ζωή τους σε αυτήν, κανείς δεν προτίθεται να θίξει. Δεν έχουν όλοι την τύχη να αναλάβουν αξιώματα, πολλοί όμως ξέρουμε ότι καταλήγουν γραμματείς υπουργείων, περιφερειών, διοικητές οργανισμών ή πρόεδροι συνδικαλιστικών σωματείων. Μια ματιά στη (λειψή ακόμα) στελέχωση της δημόσιας διοίκησης αρκεί...

Στο πλαίσιο αυτό, η παραίτηση Ρόβλια αποτελεί απλά εκδήλωση ενός άλλου φαινομένου, της σταδιακής ελάττωσης της ευθιξίας του Πρωθυπουργού. Μην ξεχνάμε ότι στα πρώτα πρωθυπουργικά βήματα του, ο κ. Καραμανλής μάζευε παραιτήσεις και μοίραζε διαγραφές, με πλέον άδικη αυτήν του κ. Πολύζου ("διεφθαρμένοι υπάρχουν παντού"). Κάπως έτσι αρχίζει και ο κ. Παπανδρέου, η κατάληξη κάπως έτσι θα είναι και πάλι, "όποιος έχει στοιχεία πάει στον εισαγγελέα - όποιος πάει στον εισαγγελέα ποινικοποιεί την πολιτική ζωή" και "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό".

Αν οι αρχηγοί των κομμάτων δεν αποφασίσουν να απαλλαγούν από την κόπρο των συνεργατών τους, όσα συμβούλια αρχηγών υπό τον Πρόεδρο και αν διοργανώσουν, όσα μεγαλεπήβολα σχέδια και αν εξαγγείλουν, οι κύκλοι θα επαναλαμβάνονται με τα πρόσωπα μόνο να αλλάζουν.

Πιθανότατα όμως ξέρουν ότι οι διεφθαρμένοι αποτυχημένοι της ζωής κομματάρχες, η ύπαρξη των οποίων αποκτά νόημα μόνο κολλώντας τις αφίσες και δίνοντας τους "αγώνες" για την παράταξη, κρατούν στα χέρια τους και τη δική τους εκλογική επιβίωση. Ας όψεται ο λαός, που απαιτεί διαφάνεια και αξιοκρατία, και το αλάνθαστο κριτήριό του, αυτό που δεν επηρεάζεται ούτε από υποσχέσεις, ούτε από την προπαγάνδα των ΜΜΕ, ούτε από συμφέροντα, ούτε, ούτε, ούτε...

14/12/09

Unfair

Για τον νέο Πρόεδρο της ΝΔ η ενότητα επιτάσσει προφανώς την εξομοίωση της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Κώστα Τασούλα, τον Θόδωρο Καράογλου και τον Γιάννη Βρούτση. Η πρόταση του κ. Σαμαρά να αναλάβει σκιώδης υπουργός Παιδείας & Πολιτισμού αποδεικνύει τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την επόμενη μέρα της ΝΔ και αποτελεί unfair, το λιγότερο.

Ο Σαμαράς μπορεί να ορκίζεται στην ενότητα, αλλά είναι πολύ λίγος για να τη διαφυλάξει. Αν υποθέσουμε ότι η Ντόρα "έριχνε τα μούτρα της" και αναλάμβανε το πόστο που της προτάθηκε, μπορεί κανείς να τη φανταστεί να υπεραμύνεται των θέσεων του "Προέδρου" κατά την πολιτική αντιπαράθεση; Μπορεί κανείς να τη φανταστεί υπουργό Παιδείας ή Πολιτισμού σε μια Κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά;

Η ΝΔ ήρθε η ώρα να υποστεί τις συνέπειες του ανοίγματος στη βάση. Επελέγη μια διαδικασία εξόχως διχαστική και για τον νέο αρχηγό τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Ο Παπανδρέου π.χ. δεν ήταν απλά γέννημα - θρέμμα του κόμματος του οποίου ηγείται, αλλά ήταν ήδη αρχηγός και επομένως (ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα τα πήγε) είχε κατοχυρώσει τη θέση του εντός της κομματικής ιεραρχίας, αλλά και στη συνείδηση των ψηφοφόρων. Για την Ντόρα, όσο έντονα και αν δηλώνει "στρατιώτης της παράταξης", είναι αδιανόητο να θέσει τον εαυτό της στις υπηρεσίες ενός πολιτικού που σε καμία περίπτωση δε θεωρεί αξιότερο και ικανότερο από την ίδια. Και πιθανότατα έχει και δίκιο.

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ούτε ότι θα αποχωρήσει, ούτε ότι θα ιδρύσει δικό της κόμμα, ούτε ότι θα προσχωρήσει σε κεντρώο νέο σχήμα (σενάριο που τροφοδοτείται και πάλι). Ούτε καν ότι θα υπονομεύει συστηματικά τον Σαμαρά. Είναι αρκετά ευφυής για να αντιληφθεί ότι, δικαίως ή αδίκως, η δική της ευκαιρία χάθηκε -αν υπήρξε και ποτέ.

Ο Σαμαράς, αντί να εξοφλεί τα γραμμάτια έναντι του Αβραμόπουλου, στην Ντόρα οφείλει έναν διακριτό ρόλο, π.χ. την προεδρία της Βουλής σε μια μελλοντική Κυβέρνηση της ΝΔ. Με το να προσπαθεί να κοντύνει την αντίπαλό του, την οποία μεν κέρδισε αλλά το 40% δεν είναι αμελητέο, δεν πρόκειται να αισθανθεί καθόλου ψηλότερος ο ίδιος. Όσο για την πολυθρύλητη ενότητα, αυτή δε διασφαλίζεται με τη διατήρηση εσωκομματικών ποσοστώσεων, Σαμαρικοί / Ντορικοί, 2 προς 1.

Ειδικά τη στιγμή που όλα τα αξιόλογα και με πολιτικό λόγο ουσίας στελέχη του κόμματος τάχθηκαν στο πλευρό της αντιπάλου του.

7/12/09

Η δημοκρατία, έναν χρόνο μετά

Η σημαία της χώρας αντικαθίσταται στον ιστό του πανεπιστημιακού κτιρίου από ένα μαυροκόκκινο πανί και παραδίδεται στην πυρά, ο πρύτανης παραδίδεται στον όχλο και καταλήγει στην εντατική, γόνοι πλουσίων οικογενειών συλλαμβάνονται μέσα σε "πολιτιστικά κέντρα" όπου συνέλεγαν μπουκάλια μπύρας (λόγω οικολογικής ευαισθησίας, καθώς σκόπευαν να τα... ανακυκλώσουν!), ψυχασθενείς από ολόκληρο τον κόσμο συγκεντρώνονται για να τα κάνουν από κοινού με τους εντόπιους ομοίους τους λαμπόγυαλο. Εκατοντάδες προσαγωγές και μπόλικο ξύλο από την Αστυνομία μετά, το αποτέλεσμα είναι και πάλι το ίδιο: λαμπόγυαλο. Όποιος επιμένει να μιλά για εξέγερση, για αγανακτισμένη νεολαία και τα συναφή προφανώς διακρίνει κάτι που όλοι εμείς οι υπόλοιποι αδυνατούμε να διακρίνουμε.

Κάθε θάνατος είναι τραγικός. Ειδικά ενός νέου ανθρώπου. Και ειδικότερα όταν είναι βίαιος. Ωστόσο ο θρήνος είναι υποκριτικός. Μόνο οι γονείς, συγγενείς και φίλοι του παιδιού αυθεντικά και αγνά μπορούν να θρηνήσουν. Διότι, αυτή είναι η αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο αυτών των ανθρώπων. Γι' αυτό οι υπερβολές και τα δάκρυα χρειάζονται αυστηρότατο μέτρο.

Φέτος η ανοησία περίσσεψε. Είδαμε ανθρώπους να συρρέουν σε πορείες και διαδηλώσεις για να αποδοκιμάσουν τις "δολοφονίες παιδιών" (sic), ωσάν να χρειάζεται πορεία για το αυτονόητο. Όμως, αλήθεια, πόσα παιδιά έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της αστυνομικής βίας; Γενικά, πόσοι σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών; Ένα τραγικό περιστατικό (ατυχές, βλακώδες ή δόλιο) δεν μπορεί να γενικεύεται με αυτόν τον αισχρό τρόπο.

Η αστυνομική βία δεν είναι γενικευμένο φαινόμενο. Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι είναι, δεν απευθύνεται ανεξαιρέτως σε όλον τον πληθυσμό, αλλά σε ένα υποσύνολό του που κινείται στα όρια της εκνομίας. Κακώς μεν, προσβλητικό για τη δημοκρατία σίγουρα, αλλά όχι τέτοιο που να τη στιγματίζει. Τα επεισόδια, η κακοποίηση πανεπιστημιακών δασκάλων και οι καταλήψεις με την άδεια του επονείδιστου νομοθετήματος του ασύλου, οι "καταδρομικές" επιθέσεις, ναι, είναι γενικευμένες, στιγματίζουν τη δημοκρατία και εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας.

Μια σειρά από άλλα ερωτήματα επίσης χρειάζεται να απαντηθούν: Πόσες επιθέσεις κατά αστυνομικών σημειώθηκαν στο ίδιο διάστημα; Περισσότερες, ωμότερες, αναμφίβολα δόλιες και σκόπιμες. Οι αστυνομικοί δεν έχουν γονείς και φίλους; Δεν έχουν οικογένειες και πρέπει να εκτελεσθούν; Και, τελικά, πότε θα αντιληφθούν οι ανόητοι ότι κάθε σφαίρα κατά αστυνομικού αποτελεί μία ακόμα αφορμή για τη σφαίρα που θα φύγει από το δικό του όπλο για έναν άλλον δεκαεξάχρονο, εικοσάχρονο ή τριαντάχρονο;

Όλα όσα έγιναν στο όνομα του αδικοχαμένου μαθητή και όλα όσα πρόκειται να συνεχίσουν να γίνονται στο όνομα των ελευθεριών και των δικαιωμάτων τραυματίζουν βαθύτατα τις αξίες που σκοπεύουν να διαφυλάξουν. Έναν χρόνο μετά, η απαίτηση για καλύτερη αστυνόμευση και για εξάρθρωση των συμμοριών είναι γενικευμένη. Και αποτελεί απόδειξη ότι το μόνο αποτέλεσμα της "εξέγερσης" ήταν η αγανάκτηση και η στροφή προς τα δεξιά ολόκληρης της κοινωνίας.

Παράλληλα, η αντίληψη των πολιτών για τα γεγονότα και τις καταστάσεις ποικίλλει εντυπωσιακά (γλαφυρά θυμάμαι συζήτηση με υποστηρικτές της τότε αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια των περσινών επεισοδίων, οι οποίοι και τα απέδιδαν σε σκευωρία της ΝΔ για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης!). Αν πραγματικά πονάμε για την υγεία των νέων, έχουμε πολλούς λόγους για διαδηλώσεις: καταπολέμηση των ναρκωτικών, τροχαία ατυχήματα, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση... Όσοι πάλι θλίβονται από την κρατική αυθαιρεσία σίγουρα μπορούν να βρουν καλύτερες αφορμές από το ένα και μεμονωμένο περιστατικό. Κάπου εδώ η ποικιλομορφία των απόψεων καταντά υποκρισία: Οι προοδευτικοί που κατακλύζουν τα ΜΜΕ και πονάνε τα νιάτα προτείνουν αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών. Η έντονη σεξουαλική ζωή έχει καταντήσει συνώνυμη της κοινωνικής επιτυχίας. Φορολογία 45% (που φέρεται να εξετάζει το ΥπΟικ) θεωρείται δίκαιη, αρκεί να τα παίρνει από το "κεφάλαιο". Από ποιο σημείο και μετά ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ώστε να αποδίδουμε τα μισά στο κράτος, και αυτό να θεωρείται δίκαιο, το αγνοώ.

Αν πράγματι νοιαζόμαστε για τα νιάτα και τις ατομικές ελευθερίες, πρέπει πρώτα-πρώτα να διδάξουμε και να διδαχθούμε τον σεβασμό στον κόπο του άλλου. Έπειτα τον σεβασμό σε πρόσωπα και σύμβολα. Και έπειτα τον αποτροπιασμό απέναντι στη βία. Αυτή είναι η προοδευτική και δημοκρατική σκέψη, και όχι το να βαφτίζουμε εξέγερση την έργω έκφραση της οργής του κάθε ψυχασθενούς και του κάθε ανεγκέφαλου.

1/12/09

Σκέψεις ενός φίλου

Οι πανηγυρισμοί των υποστηρικτών και συνεργατών του Αντώνη Σαμαρά είναι δικαιολογημένοι, αλλά η προσπάθεια να εμφανιστεί ως ο επαναστάτης που νίκησε τα προγνωστικά και το σύστημα είναι ανόητη. Ανόητη, αν και είχε τεράστια επιτυχία στη γιορτή της Δημοκρατίας και το άνοιγμα στην κοινωνία -που δικαιώνει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή εν προκειμένω αν έτσι νομίζουν οι ψηφοφόροι.

Μόνο που για αυτούς τους ψηφοφόρους της βάσης ήταν απλά μια δικαιολογία για να εκφράσουν τον αδικαιολόγητο αντιμητσοτακισμό τους. Ο Σαμαράς μπορεί να μιλά για έκπληξη και ανατροπή, όμως, όταν εδώ και πολλές μέρες έχω γράψει ότι η Ντόρα δεν είχε καμιά ελπίδα νίκης και το έχω εξηγήσει αναλυτικά, δυσκολεύομαι να μοιραστώ τα αισθήματά του. Σε μία εκλογή που η αρνητική ψήφος κυριάρχησε (όχι στον προδότη / όχι στον Μητσοτάκη / όχι σε όλους) ήταν απολύτως λογικό να επικρατήσει ο Σαμαράς. Με όρους θετικής ψήφου θα είχε αναπόφευκτα συντριβεί.

Η Ντόρα Μπακογιάννη υπήρξε ένα από τα αξιολογότερα στελέχη του κόμματος. Ο πολιτικός της λόγος είναι πάντοτε ζωηρός, εύστοχος και ουσιαστικός. Δε νομίζω ότι ήταν η κατάλληλη για την ηγεσία και ο λόγος είναι ότι επικοινωνιακά είχε "καεί στο ζέσταμα": Η μακροχρόνια αναμονή ως "Νο 2" είχε δώσει τον χρόνο για την οργάνωση ενός συστήματος που θα την πολεμούσε.

Η Ντόρα ήταν εξ αρχής το αουτσάιντερ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δε διέθετε κανέναν μηχανισμό και ότι δεν απολάμβανε της στήριξης των ΜΜΕ. Αυτό είναι μια διαπίστωση, και όχι ψόγος για τον Σαμαρά. Όλοι θέλουν να βρεθούν στο πλευρό του νικητή. Το πρόβλημα αρχίζει όταν προσφέρονται ανταλλάγματα για τη διαμόρφωση κλίματος επικράτησης του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι περισσότερο η στάση του Αβαμόπουλου που πρέπει να διερευνηθεί και όχι τι έλεγε το Mega, ο Χατζηνικολάου ή ο Τράγκας. Ή το τι συνέβη στην Αθήνα, όπου όλοι οι βουλευτές ήταν με την Ντόρα, αλλά ο κόσμος με τον Σαμαρά. Όσο γοητευτικός και αν είναι ο ρόλος του φτωχού και μόνου καου-μπόυ που πολεμά το κακό, ο νέος πρόεδρος της ΝΔ όταν παριστάνει τον Λούκυ Λουκ απευθύνεται σε αφελείς. Οι πραγματικοί μηχανισμοί δεν εκφράζονται από τους βουλευτές, αλλά από τα χαμηλά στελέχη που μετακινούν τις γιαγιάδες στα καροτσάκια. Και είναι διάχυτη η αίσθηση ότι οι μηχανισμοί Καραμανλή ποτέ δεν ήταν με την Ντόρα.

Παράλληλα, ο πόλεμος κατά των Μητσοτακαίων χαρακτηρίζεται από παραλογισμό και αντιφάσεις χωρίς όρια. Η Μπακογιάννη εκφράζει την οικογενειοκρατία, την οποία αντιπαθεί η βάση -που πίνει νερό στο όνομα του... Καραμανλή. Έχασε γιατί δεν απαρνήθηκε την πενταετία διακυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα κατηγορείται ότι υπονόμευε τον πρώην Πρωθυπουργό και τον εξώθησε στις εκλογές για να τον ξεφορτωθεί. Είναι η κόρη του αποστάτη (!), αλλά ο Σαμαράς δεν είναι προδότης και δεν πρέπει να αναμοχλεύουμε ξεχασμένες ιστορίες...

Την αλήθεια την ξέρουμε: Ήταν απλά Μητσοτάκη. Θα έχανε όποιον κι αν είχε αντίπαλο, αλλά δυστυχώς η αντισυσπείρωση εκδηλώθηκε πέριξ μίας απαίσιας υποψηφιότητας. Θυμηθείτε πού ήταν ο Σαμαράς, όχι το 1993 αλλά το 2008. Τι ήταν. Ένα τίποτα. Μία άχρωμη, άλαλη, μετριότατη πολιτική περσόνα. Πώς μετατράπηκε στον ηγέτη με το τεράστιο λαϊκό ρεύμα; Ας αναρωτηθούν όσοι φωνάζουν ότι το σύστημα ήταν με την Ντόρα, ότι ο λαός μίλησε και τα άλλα φαιδρά. Το τίποτα σε έναν χρόνο πήρε το κόμμα. Αμφιβάλλω αν αυτό έγινε απλά με την αξία του.

Οι 782.000 που ψήφισαν στέλνουν διπλό μήνυμα. Στους προφήτες του τέλους του δικομματισμού, αλλά και σε όσους δάκρυζαν για τους "φίλους". Τα είχαμε πει, κανείς δε θα απόσχει επειδή θα καταγραφεί ως μέλος. Όμως η διαδικασία, επιμένω και το επαναλαμβάνω, είναι απαράδεκτη, αδυνατεί να παραγάγει ουσιαστικό και ωφέλιμο πολιτικό αποτέλεσμα και προσφέρεται για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων που πάντα είναι ευάλωτοι στην προπαγάνδα. Είναι νωρίς για να φανεί αυτό, αλλά υπάρχει και το παράδειγμα του ΠαΣοΚ. Όποιος πιστεύει ότι η φωνή της βάσης που ανέδειξε θριαμβευτή τον Παπανδρέου το 2007 πέτυχε διάνα, ας μας εξηγήσει πόσο χειρότερος θα μπορούσε να είναι ένας Πρωθυπουργός.

Υπ' αυτήν την έννοια ο πήχυς για τον Σαμαρά έχει τεθεί πολύ χαμηλά. Πριν δύο χρόνια έγραφα ότι ο Παπανδρέου δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ. Είχα υποτιμήσει τη δειλία και ανικανότητα του Καραμανλή. Δε θα βιαστώ λοιπόν να κάνω το ίδιο λάθος. Ίσως ο Σαμαράς να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Απέναντι σε μία τόσο κακή Κυβέρνηση (που 2 μήνες μετά τις εκλογές παραμένει λειψή) ενδεχομένως και να τα καταφέρει. Όμως οι Μουτζαχεντίν της ΝΔ είναι σαφώς λιγότεροι από αυτούς του ΠαΣοΚ, γι' αυτό και τα "χαμηλά" της κινούνται κάτω από τα αντίστοιχα του ΠαΣοΚ.

Σε προσωπικό επίπεδο τώρα, είναι ξεκάθαρο στους αναγνώστες ότι αισθανόμουν ως φυσικό κομματικό μου χώρο τη Νέα Δημοκρατία. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της, και φυσικά δεν είμαι ούτε σήμερα. Παράλληλα υπήρξα σκληρός απέναντι στα λάθη του Καραμανλή. Δεν ήμουν ποτέ ο Ταλιμπάν Νεοδημοκράτης, που ψάχνει τρόπο να δικαιολογήσει στον εαυτό του την κομματική εμμονή του, όσο λάθος κι αν βλέπει ότι πάνε τα πράγματα. Τον Ιούνιο ψήφισα ΛαΟΣ, διότι αυτό έκρινα ως προτιμότερο για να αφυπνισθεί η τότε Κυβέρνηση. Την οποία αναγκάστηκα να ξαναψηφίσω πριν δύο μήνες, διότι έβλεπα τα χειρότερα να έρχονται.

Όμως, παρότι δεν έχω κανέναν πολιτικό έρωτα με την Ντόρα, από την Κυριακή νιώθω τη ΝΔ ένα κόμμα απόμακρο και ξένο.

Για τη δική μου λογική η επιλογή Σαμαρά είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Όχι για την παράταξη (αυτή ποτέ δε με ενδιέφερε), αλλά για τη χώρα. Ο Σαμαράς έχει δοκιμαστεί, κάποτε είχε εκφράσει το 5% και την ψήφο διαμαρτυρίας, αυτός είναι και τον ξέρουμε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ευφυέστατοι άνθρωποι έπεσαν στην παγίδα του. Κατάπιαν αμάσητη την υποτιθέμενη ανάκαμψη της ιδεολογίας της Δεξιάς, και πιστεύουν ότι ο άνθρωπος θα κάνει τι; Θα πάρει την Πόλη ή θα λευτερώσει την Κύπρο; Τι περιθώρια υπάρχουν για να ικανοποιηθεί αυτή η προσδοκία;

Χρόνια τώρα μιλώ για την περιφρόνηση που επέδειξε η ΝΔ απέναντι σε όσα ο όρος "Δεξιά" εκφράζει και περιγράφει. Όμως ο τρόπος που επέλεξε ο Σαμαράς για να συγκινήσει τα πλήθη είναι καταδικασμένος να περιοριστεί στη ρητορεία, ακριβώς διότι δεν υπάρχουν περιθώρια πολλών ελιγμών. Οι μαξιμαλισμοί στα εθνικά θέματα έχουν βλάψει και αυτό δεν αποτελεί στάση ενδοτική ή ηττοπαθή. Είναι μια πραγματικότητα.

Ο Σαμαράς μπορεί να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό αρχηγό. Ίσως να είναι και ένας εξαιρετικός Πρωθυπουργός. Θα είναι όμως πάντα ο άνθρωπος που έφερε θριαμβευτή των εκλογών του 1993 έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο που έτρεχε πίσω από τη Μιμή, που τον κράτησε στην Κυβέρνηση με τη στήριξη στον Στεφανόπουλο για την Προεδρία, που συνέβαλε στο να κυβερνήσουν τη χώρα και να διαχειρισθούν τεράστια κοινοτικά κονδύλια άνθρωποι όπως ο Κουλούρης και ο Λαλιώτης και που τελικά για μεγάλο κομμάτι των Νεοδημοκρατών θα είναι πάντα ένας προδότης.

Μου είναι λοιπόν αδύνατο να ψηφίσω αυτόν τον άνθρωπο για Πρωθυπουργό της χώρας, όσο κακή κι αν αποδειχθεί η Κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν ξέρω πόσους εκφράζω, αλλά δε νιώθω και ιδιαίτερα ξεχωριστός ώστε τα αισθήματα αυτά να μην τα μοιράζομαι με κανέναν άλλο. Ήδη πολλοί Νεοδημοκράτες νιώθουν εξ ίσου αποξενωμένοι. Όσοι ψήφισαν την Ντόρα καταψήφισαν τον προδότη -το είπαμε η ψήφος ήταν αρνητική και το ίδιο θα ίσχυε στην αντίθετη περίπτωση. Όμως ενώ η αποδοκιμασία της Ντόρας ήταν πολιτικά αβάσιμη (και άρα ευκολότερο να καμφθεί με την προοπτική επανόδου στην εξουσία), η αποδοκιμασία του "προδότη" χαρακτηρίζεται από έντονα πολιτικά και ηθικά στοχεία.

Δεν ξέρω πόσοι θα συμφωνήσουν σήμερα μαζί μου, όμως η ενότητα δεν περιορίζεται στη συγκράτηση του στελεχιακού δυναμικού. Η ΝΔ θα αιμορραγήσει προς τον ΛαΟΣ, όσο παράλογο και αν αυτό φαίνεται λόγω της δεξιάς ρητορικής του νέου Προέδρου της. Τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμα χειρότερα αν το κόμμα μετουσιώσει τη στροφή προς τα δεξιά σε πολιτική πράξη. Οι ψηφοφόροι που βλέπουν τον Σαμαρά ως τον προδότη του 1993 θα φεύγουν στον Καρατζαφέρη, αλλά και οι κεντρώοι και κεντροδεξιοί που δε συγκινούνται από την επιστροφή στις ρίζες της Δεξιάς θα αναζητήσουν στέγη στο ΠαΣοΚ.

Είναι πολύ νωρίς για εκτιμήσεις. Για μένα όμως υπάρχει κάτι σαφές, ξεκάθαρο και σίγουρο: Αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ την ψήφο μου. Είναι θέμα αρχών, ηθικής και τιμής. Και επειδή, όπως είπα, μπορεί να μην εκφράζω την πλειοψηφία αλλά δεν είμαι και μόνος μου, το μέλλον του κόμματος δεν προδιαγράφεται ιδιαίτερα ευοίωνο.