1/12/09

Σκέψεις ενός φίλου

Οι πανηγυρισμοί των υποστηρικτών και συνεργατών του Αντώνη Σαμαρά είναι δικαιολογημένοι, αλλά η προσπάθεια να εμφανιστεί ως ο επαναστάτης που νίκησε τα προγνωστικά και το σύστημα είναι ανόητη. Ανόητη, αν και είχε τεράστια επιτυχία στη γιορτή της Δημοκρατίας και το άνοιγμα στην κοινωνία -που δικαιώνει το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" ή εν προκειμένω αν έτσι νομίζουν οι ψηφοφόροι.

Μόνο που για αυτούς τους ψηφοφόρους της βάσης ήταν απλά μια δικαιολογία για να εκφράσουν τον αδικαιολόγητο αντιμητσοτακισμό τους. Ο Σαμαράς μπορεί να μιλά για έκπληξη και ανατροπή, όμως, όταν εδώ και πολλές μέρες έχω γράψει ότι η Ντόρα δεν είχε καμιά ελπίδα νίκης και το έχω εξηγήσει αναλυτικά, δυσκολεύομαι να μοιραστώ τα αισθήματά του. Σε μία εκλογή που η αρνητική ψήφος κυριάρχησε (όχι στον προδότη / όχι στον Μητσοτάκη / όχι σε όλους) ήταν απολύτως λογικό να επικρατήσει ο Σαμαράς. Με όρους θετικής ψήφου θα είχε αναπόφευκτα συντριβεί.

Η Ντόρα Μπακογιάννη υπήρξε ένα από τα αξιολογότερα στελέχη του κόμματος. Ο πολιτικός της λόγος είναι πάντοτε ζωηρός, εύστοχος και ουσιαστικός. Δε νομίζω ότι ήταν η κατάλληλη για την ηγεσία και ο λόγος είναι ότι επικοινωνιακά είχε "καεί στο ζέσταμα": Η μακροχρόνια αναμονή ως "Νο 2" είχε δώσει τον χρόνο για την οργάνωση ενός συστήματος που θα την πολεμούσε.

Η Ντόρα ήταν εξ αρχής το αουτσάιντερ. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δε διέθετε κανέναν μηχανισμό και ότι δεν απολάμβανε της στήριξης των ΜΜΕ. Αυτό είναι μια διαπίστωση, και όχι ψόγος για τον Σαμαρά. Όλοι θέλουν να βρεθούν στο πλευρό του νικητή. Το πρόβλημα αρχίζει όταν προσφέρονται ανταλλάγματα για τη διαμόρφωση κλίματος επικράτησης του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Υπ' αυτήν την έννοια είναι περισσότερο η στάση του Αβαμόπουλου που πρέπει να διερευνηθεί και όχι τι έλεγε το Mega, ο Χατζηνικολάου ή ο Τράγκας. Ή το τι συνέβη στην Αθήνα, όπου όλοι οι βουλευτές ήταν με την Ντόρα, αλλά ο κόσμος με τον Σαμαρά. Όσο γοητευτικός και αν είναι ο ρόλος του φτωχού και μόνου καου-μπόυ που πολεμά το κακό, ο νέος πρόεδρος της ΝΔ όταν παριστάνει τον Λούκυ Λουκ απευθύνεται σε αφελείς. Οι πραγματικοί μηχανισμοί δεν εκφράζονται από τους βουλευτές, αλλά από τα χαμηλά στελέχη που μετακινούν τις γιαγιάδες στα καροτσάκια. Και είναι διάχυτη η αίσθηση ότι οι μηχανισμοί Καραμανλή ποτέ δεν ήταν με την Ντόρα.

Παράλληλα, ο πόλεμος κατά των Μητσοτακαίων χαρακτηρίζεται από παραλογισμό και αντιφάσεις χωρίς όρια. Η Μπακογιάννη εκφράζει την οικογενειοκρατία, την οποία αντιπαθεί η βάση -που πίνει νερό στο όνομα του... Καραμανλή. Έχασε γιατί δεν απαρνήθηκε την πενταετία διακυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα κατηγορείται ότι υπονόμευε τον πρώην Πρωθυπουργό και τον εξώθησε στις εκλογές για να τον ξεφορτωθεί. Είναι η κόρη του αποστάτη (!), αλλά ο Σαμαράς δεν είναι προδότης και δεν πρέπει να αναμοχλεύουμε ξεχασμένες ιστορίες...

Την αλήθεια την ξέρουμε: Ήταν απλά Μητσοτάκη. Θα έχανε όποιον κι αν είχε αντίπαλο, αλλά δυστυχώς η αντισυσπείρωση εκδηλώθηκε πέριξ μίας απαίσιας υποψηφιότητας. Θυμηθείτε πού ήταν ο Σαμαράς, όχι το 1993 αλλά το 2008. Τι ήταν. Ένα τίποτα. Μία άχρωμη, άλαλη, μετριότατη πολιτική περσόνα. Πώς μετατράπηκε στον ηγέτη με το τεράστιο λαϊκό ρεύμα; Ας αναρωτηθούν όσοι φωνάζουν ότι το σύστημα ήταν με την Ντόρα, ότι ο λαός μίλησε και τα άλλα φαιδρά. Το τίποτα σε έναν χρόνο πήρε το κόμμα. Αμφιβάλλω αν αυτό έγινε απλά με την αξία του.

Οι 782.000 που ψήφισαν στέλνουν διπλό μήνυμα. Στους προφήτες του τέλους του δικομματισμού, αλλά και σε όσους δάκρυζαν για τους "φίλους". Τα είχαμε πει, κανείς δε θα απόσχει επειδή θα καταγραφεί ως μέλος. Όμως η διαδικασία, επιμένω και το επαναλαμβάνω, είναι απαράδεκτη, αδυνατεί να παραγάγει ουσιαστικό και ωφέλιμο πολιτικό αποτέλεσμα και προσφέρεται για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων που πάντα είναι ευάλωτοι στην προπαγάνδα. Είναι νωρίς για να φανεί αυτό, αλλά υπάρχει και το παράδειγμα του ΠαΣοΚ. Όποιος πιστεύει ότι η φωνή της βάσης που ανέδειξε θριαμβευτή τον Παπανδρέου το 2007 πέτυχε διάνα, ας μας εξηγήσει πόσο χειρότερος θα μπορούσε να είναι ένας Πρωθυπουργός.

Υπ' αυτήν την έννοια ο πήχυς για τον Σαμαρά έχει τεθεί πολύ χαμηλά. Πριν δύο χρόνια έγραφα ότι ο Παπανδρέου δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ. Είχα υποτιμήσει τη δειλία και ανικανότητα του Καραμανλή. Δε θα βιαστώ λοιπόν να κάνω το ίδιο λάθος. Ίσως ο Σαμαράς να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Απέναντι σε μία τόσο κακή Κυβέρνηση (που 2 μήνες μετά τις εκλογές παραμένει λειψή) ενδεχομένως και να τα καταφέρει. Όμως οι Μουτζαχεντίν της ΝΔ είναι σαφώς λιγότεροι από αυτούς του ΠαΣοΚ, γι' αυτό και τα "χαμηλά" της κινούνται κάτω από τα αντίστοιχα του ΠαΣοΚ.

Σε προσωπικό επίπεδο τώρα, είναι ξεκάθαρο στους αναγνώστες ότι αισθανόμουν ως φυσικό κομματικό μου χώρο τη Νέα Δημοκρατία. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της, και φυσικά δεν είμαι ούτε σήμερα. Παράλληλα υπήρξα σκληρός απέναντι στα λάθη του Καραμανλή. Δεν ήμουν ποτέ ο Ταλιμπάν Νεοδημοκράτης, που ψάχνει τρόπο να δικαιολογήσει στον εαυτό του την κομματική εμμονή του, όσο λάθος κι αν βλέπει ότι πάνε τα πράγματα. Τον Ιούνιο ψήφισα ΛαΟΣ, διότι αυτό έκρινα ως προτιμότερο για να αφυπνισθεί η τότε Κυβέρνηση. Την οποία αναγκάστηκα να ξαναψηφίσω πριν δύο μήνες, διότι έβλεπα τα χειρότερα να έρχονται.

Όμως, παρότι δεν έχω κανέναν πολιτικό έρωτα με την Ντόρα, από την Κυριακή νιώθω τη ΝΔ ένα κόμμα απόμακρο και ξένο.

Για τη δική μου λογική η επιλογή Σαμαρά είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Όχι για την παράταξη (αυτή ποτέ δε με ενδιέφερε), αλλά για τη χώρα. Ο Σαμαράς έχει δοκιμαστεί, κάποτε είχε εκφράσει το 5% και την ψήφο διαμαρτυρίας, αυτός είναι και τον ξέρουμε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ευφυέστατοι άνθρωποι έπεσαν στην παγίδα του. Κατάπιαν αμάσητη την υποτιθέμενη ανάκαμψη της ιδεολογίας της Δεξιάς, και πιστεύουν ότι ο άνθρωπος θα κάνει τι; Θα πάρει την Πόλη ή θα λευτερώσει την Κύπρο; Τι περιθώρια υπάρχουν για να ικανοποιηθεί αυτή η προσδοκία;

Χρόνια τώρα μιλώ για την περιφρόνηση που επέδειξε η ΝΔ απέναντι σε όσα ο όρος "Δεξιά" εκφράζει και περιγράφει. Όμως ο τρόπος που επέλεξε ο Σαμαράς για να συγκινήσει τα πλήθη είναι καταδικασμένος να περιοριστεί στη ρητορεία, ακριβώς διότι δεν υπάρχουν περιθώρια πολλών ελιγμών. Οι μαξιμαλισμοί στα εθνικά θέματα έχουν βλάψει και αυτό δεν αποτελεί στάση ενδοτική ή ηττοπαθή. Είναι μια πραγματικότητα.

Ο Σαμαράς μπορεί να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό αρχηγό. Ίσως να είναι και ένας εξαιρετικός Πρωθυπουργός. Θα είναι όμως πάντα ο άνθρωπος που έφερε θριαμβευτή των εκλογών του 1993 έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο που έτρεχε πίσω από τη Μιμή, που τον κράτησε στην Κυβέρνηση με τη στήριξη στον Στεφανόπουλο για την Προεδρία, που συνέβαλε στο να κυβερνήσουν τη χώρα και να διαχειρισθούν τεράστια κοινοτικά κονδύλια άνθρωποι όπως ο Κουλούρης και ο Λαλιώτης και που τελικά για μεγάλο κομμάτι των Νεοδημοκρατών θα είναι πάντα ένας προδότης.

Μου είναι λοιπόν αδύνατο να ψηφίσω αυτόν τον άνθρωπο για Πρωθυπουργό της χώρας, όσο κακή κι αν αποδειχθεί η Κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεν ξέρω πόσους εκφράζω, αλλά δε νιώθω και ιδιαίτερα ξεχωριστός ώστε τα αισθήματα αυτά να μην τα μοιράζομαι με κανέναν άλλο. Ήδη πολλοί Νεοδημοκράτες νιώθουν εξ ίσου αποξενωμένοι. Όσοι ψήφισαν την Ντόρα καταψήφισαν τον προδότη -το είπαμε η ψήφος ήταν αρνητική και το ίδιο θα ίσχυε στην αντίθετη περίπτωση. Όμως ενώ η αποδοκιμασία της Ντόρας ήταν πολιτικά αβάσιμη (και άρα ευκολότερο να καμφθεί με την προοπτική επανόδου στην εξουσία), η αποδοκιμασία του "προδότη" χαρακτηρίζεται από έντονα πολιτικά και ηθικά στοχεία.

Δεν ξέρω πόσοι θα συμφωνήσουν σήμερα μαζί μου, όμως η ενότητα δεν περιορίζεται στη συγκράτηση του στελεχιακού δυναμικού. Η ΝΔ θα αιμορραγήσει προς τον ΛαΟΣ, όσο παράλογο και αν αυτό φαίνεται λόγω της δεξιάς ρητορικής του νέου Προέδρου της. Τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμα χειρότερα αν το κόμμα μετουσιώσει τη στροφή προς τα δεξιά σε πολιτική πράξη. Οι ψηφοφόροι που βλέπουν τον Σαμαρά ως τον προδότη του 1993 θα φεύγουν στον Καρατζαφέρη, αλλά και οι κεντρώοι και κεντροδεξιοί που δε συγκινούνται από την επιστροφή στις ρίζες της Δεξιάς θα αναζητήσουν στέγη στο ΠαΣοΚ.

Είναι πολύ νωρίς για εκτιμήσεις. Για μένα όμως υπάρχει κάτι σαφές, ξεκάθαρο και σίγουρο: Αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ την ψήφο μου. Είναι θέμα αρχών, ηθικής και τιμής. Και επειδή, όπως είπα, μπορεί να μην εκφράζω την πλειοψηφία αλλά δεν είμαι και μόνος μου, το μέλλον του κόμματος δεν προδιαγράφεται ιδιαίτερα ευοίωνο.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ, θα συμφωνήσω με την πλειοψηφία των επιχειρημάτων σου. Ανήκω και εγώ στην ίδια ακριβώς κατηγορία ψηφοφόρων. Δυστυχώς η εκλογή Σαμαρά αντιπροσωπεύει μία εξαιρετικά αναχρονιστική λαική Δεξιά, η οποία μακράν απέχει των αναγκών της χώρας μας αλλά και της δικής μου νοοτροπίας και ιδεολογίας. Κρίμα, είχα μία ελπίδα ότι τα αποτελέσματα θα ήταν τέτοια ώστε να συντείνουν στην διάλυση της ΝΔ, διότι θεωρώ ότι είχε ολοκληρώσει τον ρόλο της ιστορικά με την παρούσα μορφή. Θεωρούσα ότι ενδεχόμενη διάλυση της θα συμπαρέσυρε και το ΠΑΣΟΚ σε διάλυση, το οποίο μόλις με τα βίας κρατιέται ενωμένο, με αποτέλεσμα την ανάδειξη καινούργιων πολιτικών δυνάμεων. Μόνο έτσι θα μπορούσε να λυθεί το θέμα της συνένεσης στις θεσμικές αλλαγές και στη μάχη εναντίον της διαφθοράς του Δημοσίου Τομέα. Κρίμα...

adekastos είπε...

Δυστυχώς ούτε αυτό θα αρκούσε. Από τη στιγμή που νέοι, άφθαρτοι και ικανοί πολιτικοί δεν υπάρχουν, ακόμα και η διάλυση των κομμάτων θα έφερνε ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων αποτυχημένων.

Απαιτείται όχι απλά νέο αίμα, αλλά και συνολικά σύγχρονη νοοτροπία. Αυτή είναι βέβαια μια πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ανώνυμος είπε...

Einai mia apopsi kai san tetia, sevasti. Skefthite omos (xoris na alazei tin pragmatikotita pou perigrafete) pos esthanete o paradosiakos Neo Dimokratis (opados kai pistos tou Kostantinou Karamanli), pou i trietia tou Mitsotaki, me tis anithikes kai mixanorafikes praktikes tou, gremise olo to oikodomima pou eixe xtisei o KK kai mas ekane olous na prospathoume na tin ksexasoume (oxi oti o Kostakis ta pige kalitera).
Me ti kouragio lipon na "pame" me tin kori tou "katastrofea"? An mi ti allo, o Samaras polemise (kai zimiothike kai o idios) gia kati pou pisteve. Kai protimo na akolouthiso aftin tin "ithiki" para tin alli.

Alla, opos lete, o kairos tha diksei...

adekastos είπε...

Νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε πως διαφωνώ με με την αξιολόγηση των πεπραγμένων Μητσοτάκη. Πιστεύω ότι πρόκειται για έναν εκ των πλέον συκοφαντημένων πολιτικών, αλλά αυτό ας το κρίνει η Ιστορία.

Εκείνο που εμείς μπορούμε και πρέπει να αξιολογήσουμε είναι πώς η επιμονή Σαμαρά "σε κάτι που πίστευε" έγινε νερό κι αλάτι, "σφουγγάρι", όπως λέει και εκείνος. Διότι η δική του κόκκινη γραμμή του 1993 έχει μεταπέσει σε αυτήν της Ντόρας του 2008. Ο Μητσοτάκης, θυμίζω, μιλούσε απο τότε για σύνθετη ονομασία (εκεί πήγαινε και η δήλωση για τα 10 χρόνια, που έχει τόσο διαστρεβλωθεί). Αν ο Σαμαράς τότε διαφωνούσε τόσο έντονα με αυτή τη λύση ώστε να φύγει, σήμερα πώς φέρεται να τη δέχεται; Δεν είναι εύλογη απορία;

Ακόμα, δεν είναι εύλογο να απορώ και εγώ πώς δεν έχει δείξει ίχνος μεταμέλειας και αυτοκριτικής για την αποχώρησή του; Αν επιμένει στην ορθότητα της τότε επιλογής του (πράγμα παράδοξο, αφού έχει εγκαταλείψει τη σκληρή στάση του) και δε θεωρεί ότι χρωστά ένα συγγνώμη, τουλάχιστον δεν πρέπει να αναγνωρίσει ότι με τις επιλογές του έβλαψε την παράταξη και πλήγωσε τους οπαδούς της;

Αν μη τι άλλο, ένας πραγματικός ηγέτης αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του. Των επιζήμιων και εσφαλμένων.