7/12/09

Η δημοκρατία, έναν χρόνο μετά

Η σημαία της χώρας αντικαθίσταται στον ιστό του πανεπιστημιακού κτιρίου από ένα μαυροκόκκινο πανί και παραδίδεται στην πυρά, ο πρύτανης παραδίδεται στον όχλο και καταλήγει στην εντατική, γόνοι πλουσίων οικογενειών συλλαμβάνονται μέσα σε "πολιτιστικά κέντρα" όπου συνέλεγαν μπουκάλια μπύρας (λόγω οικολογικής ευαισθησίας, καθώς σκόπευαν να τα... ανακυκλώσουν!), ψυχασθενείς από ολόκληρο τον κόσμο συγκεντρώνονται για να τα κάνουν από κοινού με τους εντόπιους ομοίους τους λαμπόγυαλο. Εκατοντάδες προσαγωγές και μπόλικο ξύλο από την Αστυνομία μετά, το αποτέλεσμα είναι και πάλι το ίδιο: λαμπόγυαλο. Όποιος επιμένει να μιλά για εξέγερση, για αγανακτισμένη νεολαία και τα συναφή προφανώς διακρίνει κάτι που όλοι εμείς οι υπόλοιποι αδυνατούμε να διακρίνουμε.

Κάθε θάνατος είναι τραγικός. Ειδικά ενός νέου ανθρώπου. Και ειδικότερα όταν είναι βίαιος. Ωστόσο ο θρήνος είναι υποκριτικός. Μόνο οι γονείς, συγγενείς και φίλοι του παιδιού αυθεντικά και αγνά μπορούν να θρηνήσουν. Διότι, αυτή είναι η αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο αυτών των ανθρώπων. Γι' αυτό οι υπερβολές και τα δάκρυα χρειάζονται αυστηρότατο μέτρο.

Φέτος η ανοησία περίσσεψε. Είδαμε ανθρώπους να συρρέουν σε πορείες και διαδηλώσεις για να αποδοκιμάσουν τις "δολοφονίες παιδιών" (sic), ωσάν να χρειάζεται πορεία για το αυτονόητο. Όμως, αλήθεια, πόσα παιδιά έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της αστυνομικής βίας; Γενικά, πόσοι σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών; Ένα τραγικό περιστατικό (ατυχές, βλακώδες ή δόλιο) δεν μπορεί να γενικεύεται με αυτόν τον αισχρό τρόπο.

Η αστυνομική βία δεν είναι γενικευμένο φαινόμενο. Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι είναι, δεν απευθύνεται ανεξαιρέτως σε όλον τον πληθυσμό, αλλά σε ένα υποσύνολό του που κινείται στα όρια της εκνομίας. Κακώς μεν, προσβλητικό για τη δημοκρατία σίγουρα, αλλά όχι τέτοιο που να τη στιγματίζει. Τα επεισόδια, η κακοποίηση πανεπιστημιακών δασκάλων και οι καταλήψεις με την άδεια του επονείδιστου νομοθετήματος του ασύλου, οι "καταδρομικές" επιθέσεις, ναι, είναι γενικευμένες, στιγματίζουν τη δημοκρατία και εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας.

Μια σειρά από άλλα ερωτήματα επίσης χρειάζεται να απαντηθούν: Πόσες επιθέσεις κατά αστυνομικών σημειώθηκαν στο ίδιο διάστημα; Περισσότερες, ωμότερες, αναμφίβολα δόλιες και σκόπιμες. Οι αστυνομικοί δεν έχουν γονείς και φίλους; Δεν έχουν οικογένειες και πρέπει να εκτελεσθούν; Και, τελικά, πότε θα αντιληφθούν οι ανόητοι ότι κάθε σφαίρα κατά αστυνομικού αποτελεί μία ακόμα αφορμή για τη σφαίρα που θα φύγει από το δικό του όπλο για έναν άλλον δεκαεξάχρονο, εικοσάχρονο ή τριαντάχρονο;

Όλα όσα έγιναν στο όνομα του αδικοχαμένου μαθητή και όλα όσα πρόκειται να συνεχίσουν να γίνονται στο όνομα των ελευθεριών και των δικαιωμάτων τραυματίζουν βαθύτατα τις αξίες που σκοπεύουν να διαφυλάξουν. Έναν χρόνο μετά, η απαίτηση για καλύτερη αστυνόμευση και για εξάρθρωση των συμμοριών είναι γενικευμένη. Και αποτελεί απόδειξη ότι το μόνο αποτέλεσμα της "εξέγερσης" ήταν η αγανάκτηση και η στροφή προς τα δεξιά ολόκληρης της κοινωνίας.

Παράλληλα, η αντίληψη των πολιτών για τα γεγονότα και τις καταστάσεις ποικίλλει εντυπωσιακά (γλαφυρά θυμάμαι συζήτηση με υποστηρικτές της τότε αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια των περσινών επεισοδίων, οι οποίοι και τα απέδιδαν σε σκευωρία της ΝΔ για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης!). Αν πραγματικά πονάμε για την υγεία των νέων, έχουμε πολλούς λόγους για διαδηλώσεις: καταπολέμηση των ναρκωτικών, τροχαία ατυχήματα, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση... Όσοι πάλι θλίβονται από την κρατική αυθαιρεσία σίγουρα μπορούν να βρουν καλύτερες αφορμές από το ένα και μεμονωμένο περιστατικό. Κάπου εδώ η ποικιλομορφία των απόψεων καταντά υποκρισία: Οι προοδευτικοί που κατακλύζουν τα ΜΜΕ και πονάνε τα νιάτα προτείνουν αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών. Η έντονη σεξουαλική ζωή έχει καταντήσει συνώνυμη της κοινωνικής επιτυχίας. Φορολογία 45% (που φέρεται να εξετάζει το ΥπΟικ) θεωρείται δίκαιη, αρκεί να τα παίρνει από το "κεφάλαιο". Από ποιο σημείο και μετά ξεκινήσαμε να δουλεύουμε ώστε να αποδίδουμε τα μισά στο κράτος, και αυτό να θεωρείται δίκαιο, το αγνοώ.

Αν πράγματι νοιαζόμαστε για τα νιάτα και τις ατομικές ελευθερίες, πρέπει πρώτα-πρώτα να διδάξουμε και να διδαχθούμε τον σεβασμό στον κόπο του άλλου. Έπειτα τον σεβασμό σε πρόσωπα και σύμβολα. Και έπειτα τον αποτροπιασμό απέναντι στη βία. Αυτή είναι η προοδευτική και δημοκρατική σκέψη, και όχι το να βαφτίζουμε εξέγερση την έργω έκφραση της οργής του κάθε ψυχασθενούς και του κάθε ανεγκέφαλου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: